Η αληθεια για την Ευρωπη και οι προσφυγες
Όσα συμβαίνουν στον «βαλκανικό διάδρομο» των προσφύγων με τα κράτη των Δυτικών Βαλκανίων και τους υποβολείς τους, δικαιώνουν αυτούς που ισχυρίζονταν ότι η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας σε κρατίδια – προτεκτοράτα με πρωτοβουλία της Γερμανίας και αρχιτέκτονα τον τότε ΥΠΕΞ Χανς – Ντίτριχ Γκένσερ, αποσκοπούσαν στη διάλυση του μεγαλύτερου και ισχυρότερου βαλκανικού κράτους. Θα μπορούσαν να χειραγωγούν τη Γιουγκοσλαβία ώστε να ορθώνει φράχτες, όπως συμβαίνει σήμερα με τα ανίσχυρα κρατίδια – προτεκτοράτα; Σήμερα είναι πλέον ολοφάνερο πόσο οδυνηρή υπήρξε για τα εθνικά μας συμφέροντα η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με τη συναίνεση μάλιστα της χώρας μας τον Δεκέμβρη του 1991 ύστερα από πίεση της Γερμανίας. Διαφορετικά θα ήσαν τα Βαλκάνια ως περιφερειακή ενότητα με τη Γιουγκοσλαβία και εντελώς διαφορετικά είναι σήμερα. Είναι προφανές ότι αποδυναμώθηκε η διαπραγματευτική ισχύς όλων των βαλκανικών κρατών με τη διάλυσή της. Όμως, όσοι χειραγωγούν σήμερα τα κράτη των Δυτικών Βαλκανίων με δόλωμα τη μελλοντική τους ένταξη στην ΕΕ ή όσα κράτη νομιμοποιούν την κλοπή των τιμαλφών των προσφύγων όπως η Δανία και η Ελβετία και όσα άλλα της θεωρούμενης πολιτισμένης βόρειας Ευρώπης απαγορεύουν την είσοδό τους, όλοι αυτοί λοιπόν δεν έχουν διδαχθεί τίποτα από την ευρωπαϊκή ιστορία ή οι ηγεσίες τους παραβλέπουν τα διδάγματά της, προκρίνοντας την πολιτική τους επιβίωση έναντι των αδιεξόδων των χωρών τους και της Ευρώπης.
Ποια διδάγματα δηλαδή; Ότι η Ευρώπη ήταν πάντα η ίδια, με τη διαφορά ότι αυτή η απάνθρωπη συμπεριφορά προς τους πρόσφυγες, η ίδια και πολύ πιο βάρβαρη εκδηλώθηκε στα εδάφη των λαών αυτών, πολύ μακριά ώστε να ευαισθητοποιηθούν οι ευρωπαϊκοί λαοί, οι οποίοι απολάμβαναν μόνον τα οφέλη της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ηγετών τους. Πώς; Με την αποικιοκρατία από τον 15ο αιώνα και μετέπειτα που χρησιμοποίησε κάθε βάρβαρο μέσο για την καταλήστευση των λαών της περιφέρειας μέχρι και την εξόντωση των ιθαγενών πληθυσμών μετά την ανακάλυψη των νέων ηπείρων αλλά και με το δουλεμπόριο που αφάνισε την Αφρική, η οποία ποτέ δεν συνήλθε έκτοτε, χωρίς το οποίο δεν θα μπορούσε να αξιοποιηθεί η Αμερική και να πλουτίσει σε αυτό το βαθμό η Ευρώπη. Διότι, στον πρώτο διεθνή αποικιοκρατικό καταμερισμό της εργασίας, στον οποίο έπαιρναν μέρος η Ευρώπη, η Αφρική και η Αμερική, η Αφρική έδινε τη φτηνή εργατική δύναμη, τους δούλους, η Αμερική –χάρη στη δουλειά των δούλων-τις φτηνές πρώτες ύλες και τα φτηνά αγροτικά προϊόντα, και η Ευρώπη τα προϊόντα της μεταποίησης. Χρειάστηκε δηλαδή να ξεκληριστεί η Αφρική και να υπομείνει ο υπόλοιπος κόσμος τον αποικιοκρατικό ζυγό για να ευημερήσει η Ευρώπη και να διαμορφώσει το βιοτικό επίπεδο των λαών της. Δεν λένε λοιπόν οι ευρωπαίοι ηγέτες την αλήθεια στους λαούς τους, ότι ολόκληρος ο κόσμος δούλευε σε άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες για τα συμφέροντά της Ευρώπης πάνω στα οποία οικοδομούσε το βιοτικό επίπεδο των λαών της.
Είναι ολοφάνερο λοιπόν ότι οι παραγωγικές τάξεις των χωρών της Ευρώπης ποτέ δεν συντηρούσαν οι ίδιες με την εργασία τους το βιοτικό τους επίπεδο αλλά αυτό επιτυγχάνονταν με την αποικιοκρατία και με τις άνισες ανταλλαγές. Όμως η Belle poque έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, όπως και οι τρεις «χρυσές δεκαετίες» μετά τον Β’ Παγκόσμιο που όφειλαν την ευημερία τους στη «δημιουργική καταστροφή» του προηγηθέντος πολέμου. Όπως παρήλθε και ο Ψυχρός Πόλεμος που είχε αναδείξει τη Δυτική Ευρώπη σε ανάχωμα έναντι της ΕΣΣΔ. Η Ευρώπη δεν θα ανακαλύψει για δεύτερη φορά την Αμερική με τον τεράστιο πλούτο της, ώστε να ανακάμψει. Ούτε μπορεί πλέον να καθορίσει τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Όλα αυτά έχουν παρέλθει ενώ μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους και ιδιαίτερα μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, ο έλεγχος των αγορών των πρώην αποικιών των ευρωπαϊκών κρατών πέρασε βαθμιαία στις ΗΠΑ εκτοπίζοντας το ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Αργότερα, ξεπήδησαν από τον αποικιοκρατούμενο χώρο αυτοδύναμες οικονομικές δυνάμεις όπως η Κίνα και γενικότερα η ομάδα των BRICS καθώς και οι «τίγρεις» της Ν.Α. Ασίας, περιορίζοντας στο ελάχιστο την οικονομική εμβέλεια της Ευρώπης στην καπιταλιστική περιφέρεια. Εδώ θα πρέπει να αναζητηθούν οι αιτίες της οικονομικής ύφεσης της Ευρώπης, η οποία θα επιδεινώνεται όσο η Ευρώπη θα εκτοπίζεται από τις διεθνείς αγορές και θα απαξιώνεται παραγωγικά με επακόλουθο την αμφισβήτηση του βιοτικού επιπέδου των λαών της.
Ποια όμως είναι η διαφορά του αποικιοκρατικού ευρωπαϊκού κεφαλαίου των παρελθόντων αιώνων έναντι του σημερινού νεοφιλελεύθερου; Ενώ το αποικιοκρατικό κεφάλαιο καταλήστευε τις αποικίες βιαιοπραγώντας έως τα μισά του 20ου αιώνα, είχε την “ευφυΐα” να διανέμει ένα μέρος των κερδών του στους ευρωπαϊκούς λαούς για να εξασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη και να τους επιστρατεύει στους αποικιοκρατικούς πολέμους. Αντίθετα το σημερινό νεοφιλελεύθερο ευρωπαϊκό κεφάλαιο, αποσυνδεδεμένο από τις αποικίες, αναζητά να αναπληρώσει τα κέρδη του με την συσσώρευση κεφαλαίου μέσω της υπεξαίρεσης των κοινωνικών κατακτήσεων και της επιβολής της λιτότητας. Ήδη, ο Ευρωπαϊκός νότος βιώνει τη νέα φιλοσοφία του ευρωπαϊκού κεφαλαίου με τις συνέπειες να επεκτείνονται στη Φινλανδία των ΑΑΑ και βαθμιαία στην υπόλοιπη Ευρωζώνη. Η προσθήκη νέου παραγωγικού δυναμικού, αυτό των προσφύγων, είναι απαραίτητη στη σημερινή Ευρώπη που παρακμάζει δημογραφικά και παραγωγικά συμπαρασύροντας το βιοτικό επίπεδο των λαών της.
Αλεξανδρούπολη, 26-2-2016
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
