Ερευνα στον επιταχυντη «κοινωνικων ανδρονιων»

Βρισκόμαστε σε μια μόνιμη οικονομική κρίση των κοινωνιών των ανεπτυγμένων κρατών, η οποία εξελίσσεται σε συστημική. Μια κρίση, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες της βιομηχανικής εποχής και η οποία αποδομεί όλους τους μηχανισμούς λειτουργίας αυτών των κοινωνιών, με άγνωστες προς το παρόν εξελίξεις. Πώς έφτασαν οι κοινωνίες αυτές σε αυτή τη δομική κρίση; Ποιες κύριες δυνάμεις συνήργησαν-συγκρούστηκαν, κατά το δεύτερο μισό του 20ου αι., και τις οδήγησαν στη μέγιστη ακμή και την παρακμή τους; Όλος ο σύγχρονος κοινωνικός στοχασμός, αιωρούμενος μεταξύ της ανικανότητας και της αθλιότητας, αναμασά για την εξήγηση αυτής της κρίσης και γενικά της παρούσας φάσης εξέλιξης της κοινωνίας, τις ιδέες κύρια, των Σμιθ, Ρικάρντο, Μαρξ, Κέϋνς, Φρίντμαν κλπ, των μεγάλων αυτών στοχαστών, οι οποίοι όμως αποτελούν τους «ήρωες» μιας άλλης παρωχημένης εποχής, με τα μέσα και τους τρόπους παραγωγής της, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή ψηφιακή εποχή. Γι’ αυτό υπάρχει μια γενική απαξίωση όλων των κοινωνικών επιστημών και ιδιαίτερα των οικονομικών. Μια γενική απαξίωση, μια τραγική παρακμή της οικονομικής επιστήμης, η οποία οφείλεται στην ανικανότητα ερμηνείας της γέννησης και καταστροφής της αξίας, και συνακόλουθα της δημιουργίας, λειτουργίας και καταστροφής της συσσωρευμένης αξίας δηλαδή του κεφαλαίου. Επομένως της γέννησης της αξίας σαν ενιαίας μορφής ύλης – ενέργειας με παράλληλη γέννηση του κοινωνικού μας σύμπαντος σαν βασικό κύτταρο, σαν «σωματίδιο του θεού» αυτής της δημιουργίας. (Μεσοζωική εποχή πριν περίπου 15.000 χρόνια) αντίστοιχο του γονιδιώματος για τη δημιουργία της ζωής στη γη από ένα «μεγαλύτερο Θεό» (Αρχαιοζωική εποχή περίπου πριν 3,6 δισεκατομμύρια χρόνια) και το Μποζόνιο του Χιγκς το «σωματίδιο του ύψιστου Θεού» για τη δημιουργία της ύλης και του Σύμπαντος περίπου πριν 14 δισεκατομμύρια χρόνια.  Μια γενική απαξίωση των κοινωνικών επιστημών, η οποία οφείλεται και στην επιμελή απόκρυψη από τους μηχανισμούς συγκάλυψης των κρατών, υπό την εποπτεία της αυτοκρατορίας, όλων των πληροφοριών, οι οποίες θα οδηγούσαν τους λαούς και τους στοχαστές τους, στην αποκάλυψη όλων των δομών και των αιτίων που προκαλούν τις κοινωνικές εξελίξεις για να μπορούν να τις αντιμετωπίζουν καλύτερα. Έτσι θα μπορούσαν να επιλέγουν σωστότερα πολιτεύματα κατά τις διάφορες περιόδους της εξελικτικής πορείας των κρατών, για να ελέγχουν και να αντιμετωπίζουν κατά το δυνατόν την εγγενή αρπακτικότητα των κοινωνικών τους τάξεων και να διανέμουν όσο γίνεται πιο δίκαια τον παραγόμενο πλούτο τους. 
 

Οικονομία και καπιταλισμός 

 
Το «σύστημα» της παγκόσμιας διοίκησης εξασφαλίζεται από τους εκλεκτούς του κόσμου (τα ύψιστα αρπακτικά) με τη συνεργασία των δυνάμεων της βιομηχανίας της πειθαρχίας και της βιομηχανίας της συναίνεσης και διαμόρφωσης γνώμης. Το κέντρο διοίκησης του συστήματος αποτελείται από τα χρηματιστικά – βιομηχανικά κεφάλαια και από τα στελέχη των δύο ανωτέρω «βιομηχανιών» ελέγχου των πολιτών. Με την αγαστή συνεργασία και των δύο διασφαλιζόταν μέχρι τώρα η εύρυθμη λειτουργία του παρόντος καπιταλιστικού (κεφαλαιοκρατικού) συστήματος παραγωγής και διανομής του παγκόσμιου πλούτου. Ενός αδιαμφισβήτητου καπιταλισμού που επιβλήθηκε στον κόσμο καθόλη την διάρκεια της βιομηχανικής εποχής, ο οποίος συμπαρέσυρε και απορρόφησε όλες τις εμφανισθείσες κατά το διάστημα αυτό μορφές κομμουνιστικής παραγωγής και διανομής πλούτου. Μιας μορφής καπιταλισμού που εδράζεται πάνω στην ερμηνεία της προέλευσης, της δομής και της λειτουργίας της αξίας και της γένεσης του πλούτου των εθνών, από τους στοχαστές αυτής της εποχής, που βασίστηκαν στην αρχή ότι «Η αξία ενός προϊόντος (υλικού ή υπηρεσίας) καθορίζεται από την κοινωνικά αναγκαία εργασία, η οποία είναι ενσωματωμένη σε αυτό» προτείνοντας τρόπους διανομής της. Ο σύγχρονος απαξιωμένος πλέον κοινωνικός στοχασμός αναμασά με μικρές βελτιώσεις τις ιδέες των μεγάλων στοχαστών της παρωχημένης βιομηχανικής εποχής βάσει των οποίων δημιουργήθηκαν και εξελίχθηκαν τα σύγχρονα κοινωνικά πολιτεύματα, ιδιαίτερα στις αναπτυγμένες χώρες. Ο Κ. Μαρξ όμως βαθυστόχαστος ομολόγησε ότι: «η παραγωγή της κάθε αξίας ισχύει σε μια συγκεκριμένη μορφή κοινωνίας» (ΑΝΤΙ-ΝΤΙΡΙΝΚ), δηλαδή της βιομηχανικής εποχής στην οποία ζούσε και όχι στην ψηφιακή εποχή στην οποία εισερχόμαστε. Μια νέα εποχή στην οποία δημιουργούνται και λειτουργούν νέα μέσα και τρόποι παραγωγής, νέες κοινωνικές τάξεις και ένα νέο κοινωνικό τοπίο εντός του οποίου λειτουργούν. Μια νέα εποχή στην οποία η δημιουργία των αξιών και η διανομή τους απαιτεί νέες ερμηνείες. Νέες ερμηνείες, που θα οδηγούν σε ένα νέου είδους καπιταλισμό, με νέα κοινωνικά συστήματα διακυβέρνησης των λαών, για το μοίρασμα του παραγόμενου πλούτου τους. Ένα νέο καπιταλισμό, που οδηγεί τις πιο εξελιγμένες κοινωνίες σε ένα νέο κοινωνικό πολιτισμό, νέο κοινωνικό στοχασμό και νέες μορφές κοινωνικών επιστημών και τεχνών.             
 

Δημιουργία Φραγκεστάιν

 
Τα εξουσιαστικά κέντρα των ανεπτυγμένων κρατών, για την επικράτησή τους στις παγκόσμιες αγορές και την εξασφάλιση μεγαλύτερων αποδόσεων των κεφαλαίων και των μεριδίων τους από τη λεηλασία του παγκόσμιου πλούτου, αιματοκύλησαν πολλές φορές μέχρι σήμερα την ανθρωπότητα. Οι ανταγωνισμοί αυτών των κέντρων εξανάγκασαν τους κεφαλαιούχους να διαθέτουν μεγάλο μέρος από τα κέρδη τους, για να συντηρούν ισχυρούς κρατικούς μηχανισμούς, με τους οποίους ενίσχυαν τη θέση τους απέναντι στους αντιπάλους τους (εξωτερικούς και εσωτερικούς) και να βελτιώνουν το πραγματικό και κοινωνικό εισόδημα των λαών τους. Οι λαοί, σαν αντίτιμο για την οικονομική τους άνοδο, αναγκάζονταν να συναινούν στη διατήρηση των πολιτευμάτων τους και τη διόγκωση του κρατισμού των κρατών τους. Έτσι δημιουργήθηκαν κατά το τέλος της βιομηχανικής εποχής στα ανεπτυγμένα κράτη, τεράστιοι μηχανισμοί κρατικής ισχύος, οι οποίοι απορροφούσαν μεγάλο μέρος αρχικά και το μεγαλύτερο τελικά του κρατικού τους πλούτου. Η διόγκωση αυτών των μηχανισμών είχε σαν συνέπεια την απόκτηση του αδιαμφισβήτητου πλήρους ελέγχου της εξουσίας, ανατρέποντας έτσι την μέχρι τότε κεφαλαιοκρατική επικυριαρχία. Πρόκειται για τους κρατικούς μηχανισμούς:
1ον: Της βιομηχανίας της πειθαρχίας (στρατοβιομηχανικό σύμπλεγμα, δικαιοσύνη κλπ.) και 2ον: Της βιομηχανίας της συναίνεσης και διαμόρφωσης γνώμης (πολιτικοί, εκκλησία, παιδεία, ΜΜΕ και το ιερατείο των πανεπιστημιακών), η οποία με δόλο, παραπλάνηση και εξαπάτηση κατόρθωνε, ελέγχοντας το ύψιστο «όπλο» των πληροφοριών, να καταστρέφει τα εγκεφαλικά πολιτικά κύτταρα των πολιτών επιτυγχάνοντας:
 
α) Την επιβολή της δικής τους «αλήθειας» (η αλήθεια είναι αυτή που θέλουμε εμείς).
β) Τη νέκρωση της έρευνας στις κοινωνικές επιστήμες.
γ) Την επιβολή και τη διατήρηση των σύγχρονων «δημοκρατικών», κλεπτοκρατικών πολιτευμάτων, με τους αντίστοιχους κομματικούς-συνδικαλιστικούς μηχανισμούς που τα συνθέτουν και που όλοι τους αποτελούν κρατικοδίαιτες συμμορίες αρπακτικών. Πρόκειται για μια άθλια πολιτική κατάσταση (ύψιστο επίτευγμα της επιστήμης του πολιτικού εγκλήματος), η οποία γίνεται αποδεκτή από τους λαούς, διότι είναι βολική για το μεγαλύτερο μέρος τους, όσο αυξάνονται τα εισοδήματά τους, είτε σε βάρος των λαών των αναπτυσσόμενων χωρών, είτε σε βάρος των μελλοντικών τους γενεών με υπέρογκους δανεισμούς. Μέσα στο χώρο της κρατικής εξουσίας, οι «βιομηχανίες» αυτές ανταγωνίζονται συνεχώς μεταξύ τους για την πρωτοκαθεδρία στην εξουσία, η οποία δίνει σε αυτές τη δυνατότητα διασφάλισης μεγαλύτερου μεριδίου από τον παραγόμενο κρατικό πλούτο. Όταν όμως το σύστημα εξουσίας τους τίθεται σε κίνδυνο, όπως τώρα, συσπειρώνονται και το υπερασπίζονται αμφότερες πειθαρχημένα και σθεναρά.
 
Μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την αντιπαράθεση των δύο κόσμων της Αμερικανο-Βρετανικής και της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας, οι λαοί τους  οδηγήθηκαν, έντεχνα από τις εξουσίες τους, στην ενίσχυση πολιτευμάτων καπιταλιστικού κρατισμού και σοσιαλιστικού κρατισμού. Έτσι, όλα τα κράτη συμμετέχοντας σ’ αυτήν την αντιπαράθεση ενίσχυσαν υπέρμετρα τους κρατικούς μηχανισμούς εξουσίας τους, οι οποίοι ενώ απορροφούσαν στις ανεπτυγμένες χώρες στην αρχή του 20ου αιώνα το 10% του ΑΕΠ των χωρών τους, κατά τη δεκαετία του 1980 ξεπέρασαν το 50%. Ποσοστά και ποσά πλούτου τεράστια σε βάρος των κεφαλαιούχων και των παραγωγικών τάξεων, με τα οποία δημιούργησαν τους κρατικούς Φραγκεστάιν. Μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου και της κατάρρευσης της Σοβιετικής αυτοκρατορίας, εξέλειπαν οι αντιπαραθέσεις των δύο κόσμων. Παρέμειναν όμως πανίσχυροι οι κρατικοί εξουσιαστικοί μηχανισμοί των κρατών, ενώ οι κεφαλαιούχοι και οι παραγωγικές τους τάξεις έπαψαν να δέχονται να χάνουν ένα μεγάλο μέρος του μεριδίου τους από τον παραγόμενο πλούτο, για να συντηρούν και να δέχονται την επικυριαρχία τους χωρίς λόγο. Το «τέρας» όμως έγινε πανίσχυρο και είναι τώρα δύσκολο να τιθασευτεί. Παρά την τεράστια πίεση, που δέχτηκαν οι λαοί των ανεπτυγμένων χωρών από τους πανίσχυρους μηχανισμούς της βιομηχανίας της συναίνεσης, να αποδεχθούν την εγκατάσταση στις χώρες τους αυτών των μορφών «κλεπτοκρατικής δημοκρατίας» δεν ήταν τόσο αφελείς όσο φάνηκε γι’ αυτήν την αποπολιτικοποίησή τους. Η επιβολή αυτών των πολιτευμάτων έγινε αποδεκτή χωρίς αντιστάσεις, διότι οι τελευταίες γενιές είχαν μερτικό και αύξηση των εισοδημάτων τους από τη λεηλασία του παγκόσμιου πλούτου. Οι νέες όμως γενιές και μαζί τους και οι γεννήτορές τους, όσο θα χάνονται ή θα μειώνονται τα εισοδήματά τους, θα αρχίσουν σύντομα να πολιτικοποιούνται και να οργανώνονται στα επικρατήσαντα δύο κέντρα δύναμης τα κρατικοδίαιτα κέντρα εξουσίας (Φραγκεστάιν) και τις παραγωγικές δυνάμεις, οι οποίες περιλαμβάνουν τα εσωχώρια κεφάλαια και τις ανθρωπομηχανές.
 

Ανεξαρτητοποίηση των κεφαλαίων

 
Ένα μεγάλο μέρος των λειτουργούντων κεφαλαίων μέσα στα κράτη, μπροστά στον κίνδυνο συρρίκνωσής τους, με τις ολοένα και μεγαλύτερες φορολογήσεις των κερδών τους, για τη συντήρηση των Φραγκεστάιν των χωρών τους, δραπέτευσε από αυτά και εγκαταστάθηκε σε εξωχώριες τράπεζες, φορολογικούς παράδεισους εχεμύθειας. Τράπεζες κυρίως εδρεύουσες σε αποικίες της Βρετανίας, ελεγχόμενες από το Σίτι του Λονδίνου και δευτερευόντως από την Ελβετία. Σε αυτές τις τράπεζες καταλήγουν επίσης και όλα τα κεφάλαια που προέρχονται από τη μαύρη και την παράνομη οικονομία καθώς και τη φοροδιαφυγή, καθιστώντας τες διαχειρίστριες τεράστιων και απόκρυφων όγκων κεφαλαίων και όργανα της νέου τύπου Βρετανικής κυριαρχίας. Όλα αυτά τα ανεξαρτητοποιηθέντα από τα κράτη κεφάλαια επενδύονται σε όλα τα κράτη του κόσμου και ιδιαίτερα τα αναπτυσσόμενα εξασφαλίζοντας κατά προτεραιότητα, ασφάλεια, νομιμοποίηση και κερδοφορία, ενώ παράλληλα τα βοηθούν με την ύψιστη τεχνολογία που διαθέτουν για την ανάπτυξή τους. Έτσι γεννήθηκε η νέα παγκοσμιοποίηση, η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και προϊόντων, γεγονός που οδηγεί στην ταχεία αντικατάσταση του μονοπωλιακού από τον ανταγωνιστικό καπιταλισμό. Πρόκειται για εξωχώρια  κεφάλαια, τα οποία απαλλάχτηκαν από το βάρος των δυσβάστακτων φόρων και υποχρεώσεων των ανεπτυγμένων κυρίως κρατών, με τους οποίους χρηματοδοτούνταν οι όλο και περισσότερο κοστοβόροι μηχανισμοί των εξουσιών τους. Κεφάλαια, που με τη νέα τους δραστηριότητα ισχυροποιούν οικονομικά και τεχνολογικά πολλά αναπτυσσόμενα κράτη, τα οποία προοδευτικά κυριαρχούν στον παγκόσμιο βιομηχανικό, αλλά και κάθε είδους, παραγωγικό χώρο. Κράτη με αναδυόμενες πλέον ισχυρές οικονομίες, ανταγωνιστικές των ανεπτυγμένων κρατών, που προσφέρουν απασχόληση στους πληθυσμούς τους και ενεργοποιούν το νέο οικονομικό νόμο: της πτωτικής τάσης των εισοδημάτων των ανεπτυγμένων χωρών, για τη σύγκλισή τους με αυτά των αναπτυσσόμενων. Εξωχώρια κεφάλαια, τα οποία διαβλέποντας ότι στον ανεπτυγμένο κόσμο:
 
α) Θα υπάρχει επί μακρόν μια συνεχής οικονομική κρίση και συρρίκνωση των οικονομιών των κρατών του.
β) Θα υπάρχει μια συνεχής διόγκωση της νέας «ανθρώπινης φυλής» των ανθρωπομηχανών, που προς το παρόν άνεργες και απαράγωγες θα σπαταλούν μεγάλο μέρος του παραγόμενου πλούτου.
γ) Όσο θα διαρκεί αυτή η κρίση θα απαξιώνονται και τα ίδια, για τη διαφύλαξη της υπόστασής τους, θα αποστασιοποιούνται από τις υφιστάμενες μορφές εξουσίας και θα ενισχύουν τις παραγωγικές τάξεις να τις ανατρέψουν, για να δημιουργήσουν ένα νέο είδος καπιταλισμού επωφελή και για τα ίδια. Έναν καπιταλισμό με τον οποίο θα παράγεται περισσότερος πλούτος, ο οποίος όμως μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ενεργοποίηση νέων μορφών και τρόπων παραγωγής. Περισσότερο πλούτο από τον οποίο θα διεκδικήσουν μερίδιο, εφ’ όσον θα συμμετέχουν βασικά στη διαδικασία παραγωγής του.
 

«Ανθρωπομηχανές»

 
Η κυριότερη κοινωνική μεταβολή στις πρωτοπόρες σύγχρονες κοινωνίες των ανεπτυγμένων χωρών είναι η παραγωγή πτυχιούχων ανωτέρων και ανωτάτων σχολών καθώς και λοιπών νέων άκρας ειδίκευσης (ανθρωπομηχανών), στους οποίους έχουν επενδυθεί τεράστια κρατικά και ιδιωτικά κεφάλαια. Πρόκειται για μια συνεχή λειτουργία, με την οποία παράγεται πλέον ασταμάτητα, χωρίς κανένα φραγμό ή όριο, ένα νέο ανθρώπινο είδος «άεργων ανθρωπομηχανών». Ένα νέο είδος Homo Sapiens II, μια εξελικτική μορφή του Homo Sapiens I, με τις ανάλογες ενδιάμεσες μορφές του, ο οποίος συζεί και τρέφεται, προς το παρόν, παρασιτικά από αυτόν. Στα παλαιότερα χρόνια, όλοι οι σε μικρούς αριθμούς παραγόμενοι πληθυσμοί αυτού του «είδους» απορροφώνταν και επάνδρωναν τους κρατικούς μηχανισμούς εξουσίας ή τις διοικήσεις ιδιωτικών επιχειρήσεων. Τα εξειδικευμένα αυτά στελέχη, με τις αυξημένες ικανότητές τους, αύξαναν την ισχύ των κρατών ή των επιχειρήσεων καθώς και το μερίδιό τους από τον παραγόμενο κρατικό τους πλούτο. Έτσι, κατά την τελευταία κεφαλαιοκρατική περίοδο της βιομηχανικής εποχής, εξασφάλιζαν από τους εργοδότες  τους ιδιαίτερη προνομιακή μεταχείριση και υψηλά εισοδήματα. Σήμερα, τόσο τα κράτη όσο και οι επιχειρήσεις έχουν τη δυνατότητα απορρόφησης για τις ανάγκες τους μόνο μικρό μέρος από τον ολοένα αυξανόμενο πληθυσμό τους, ώστε:
 
α) Σύντομα στα αμέσως προσεχή χρόνια οι πληθυσμοί τους ιδιαίτερα στις ανεπτυγμένες χώρες, θα υπερβούν το 50% του πληθυσμού των χωρών τους με επενδυμένες σε αυτούς τεράστιες αποταμιεύσεις πλούτου περίπου (600.000.000 άτομα x 150.000€ κόστος σπουδών = 90 τρις εκατ. € ή 117 τρις εκατ. δολάρια, όσο δύο φορές η κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου της Ν.Υ.). Όσο δε θα διαρκεί η αδράνειά τους και η αποχή τους από την παραγωγική διαδικασία, θα καταστρέφεται ο αποταμιευμένος σε αυτούς πλούτος και θα συνεχίζεται η οικονομική κρίση αυτών των χωρών.
β) Το μεγαλύτερο μέρος τους θα περιφέρεται άνεργο και απαράγωγο καταστρέφοντας, τόσο τον πλούτο που απορρόφησε για να παραχθεί, όσο και τον πλούτο του ενεργού πληθυσμού που απαιτείται για την βιολογική τους συντήρηση, ενώ μικρό μέρος τους θα μεταναστεύει σε τρίτες χώρες.
γ) Το εισόδημα του μικρού μέρους των πληθυσμών του που απασχολούνται, θα ελαττώνεται συνεχώς λόγω του τεράστιου ανταγωνισμού που θα υφίσταται.
δ) Όσο θα διαρκεί η ανεργία τους και μη έχοντας τη δυνατότητα να παράγουν αξίες και πλούτο, όλα τα ανεπτυγμένα κράτη θα είναι καταδικασμένα σε μόνιμη ύφεση και χρεοκοπία, διότι οποιαδήποτε ανάπτυξη και αν επιτυγχάνουν με τον εργαζόμενο πληθυσμό τους, δεν θα μπορούν να καλύψουν τις δαπάνες παραγωγής και συντήρησης των άνεργων ανθρωπομηχανών τους.
ε) Είναι αδύνατο ως αδιανόητο η κοινωνική αυτή κατάσταση να μην ενεργοποιήσει τους μηχανισμούς των νόμων της φυσικής επιλογής, ώστε οι άνεργες αυτές ανθρωπομηχανές να βρουν τρόπους να εισέλθουν σε νέες παραγωγικές διαδικασίες, με τις οποίες θα εξασφαλίσουν δημιουργική απασχόληση και τη δυνατότητα αναπαραγωγής τους.
στ) Η είσοδός τους όμως σε αυτού του είδους τις παραγωγικές διαδικασίες θα καθυστερεί όσο είναι ακόμη αποπολιτικοποιημένες και εκτός εξουσίας. Η αποπολιτικοποίησή τους αυτή θα διαρκεί όσο υπάρχει ακόμη αρκετό λίπος συντήρησης από τις οικογένειές τους, κατά τη διάρκεια της ανεργίας τους.
ζ) Η πολιτική ενεργοποίηση θα τους οδηγήσει στη συνεργασία με τις άλλες παραγωγικές δυνάμεις, στις μόνες που μπορούν να τις βοηθήσουν για τη λύση του προβλήματός τους. Μια συνεργασία, η οποία θα ισχυροποιήσει αυτές τις δυνάμεις στην πάλη τους για την κατάληψη της εξουσίας από τις δυνάμεις του κρατισμού.
 
Το «σύστημα» προς το παρόν δεν διατρέχει άμεσο κίνδυνο ανατροπής του, διότι έχει σύμμαχό του όλες τις κρατικοδιαίτες ισχυρές ακόμη συντεχνίες, καθώς και τις γενιές ευημερίας των τελευταίων 30-50 ετών που λεηλάτησαν τον κρατικό τους πλούτο. Όσο θα βρίσκονται ακόμη στη ζωή θα στηρίζουν τα καθεστώτα της διαφθοράς, από τα οποία ευνοήθηκαν. Σύντομα όμως, η συνεχής οικονομική κρίση των ανεπτυγμένων κρατών, η λήψη μέτρων για τη μείωση της διαφθοράς, της κατάργησης των προνομίων, της συρρίκνωσης του όγκου και της δύναμης των κρατικών μηχανισμών και η ελάττωση των εισοδημάτων, ιδιαίτερα των κρατικών λειτουργών, θα αποδυναμώσουν τους Φραγκεστάιν όλων των κρατών και θα ανοίξουν τον δρόμο για τη δημιουργία των κοινωνικών αλλαγών.
 

Τρομοκρατία

 
Η διάλυση της Σοβιετικής αυτοκρατορίας δημιούργησε κατά τα τελευταία χρόνια, μια ιδιαίτερης μορφής συστημική κρίση, προοίμιο της παρούσας. Κατέρρευσε για τη δύση ο κομμουνιστικός κίνδυνος, τόσο ο στρατιωτικός όσο και ο ιδεολογικός. Ως εκ τούτου εξέλειπε και η ανάγκη ύπαρξης και διατήρησης των κρατικοδίαιτων Φραγκεστάιν, που δημιουργήθηκαν για την αντιμετώπισή του. Η επικίνδυνη για το σύστημα αυτή κατάσταση αντιμετωπίστηκε ταχύτατα με τη δημιουργία νέου αντίπαλου δέους, αυτό της «τρομοκρατίας». Κατασκευάστηκε από αυτούς αμέσως ο νέος «εχθρός», ένας ακαθόριστος εχθρός, μέσα από τον απέραντο και πολυάνθρωπο κόσμο του Ισλάμ. Ένας νέος εχθρός, ο οποίος τους έδινε τη δυνατότητα να δικαιολογούν την ύπαρξή τους και να διεκδικούν μεγαλύτερο μερίδιο του εθνικού τους πλούτου από τους αντιπάλους τους, τα εσωχώρια κεφάλαια και οι παραγωγικές τάξεις των χωρών τους. Εξανάγκαζαν επίσης όλες τις κοινωνικές τάξεις των χωρών τους να συμμετέχουν στη λεηλασία του πλούτου των αναπτυσσόμενων χωρών, για την εξασφάλιση και των δικών τους μεριδίων.
 
Με κατασκευασμένα γεγονότα, τρομοκρατικά χτυπήματα μέσα τις χώρες τους και με την αποτρόπαια συμπαράσταση των ΜΜΕ και των κοινωνικών στοχαστών τύπου Χάντιγκτον («Η σύγκρουση των πολιτισμών»), προσπαθούν δόλια να πείσουν τους λαούς του ανεπτυγμένου κόσμου, ότι απειλούνται από τους «βαρβάρους» του Ισλάμ και ότι πρέπει να βρίσκονται πάντα εξοπλισμένοι και σε επαγρύπνηση. Έτσι οδήγησαν τους λαούς τους σε δύο παράλογους κοστοβόρους και αποτυχημένους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο ΙΡΑΚ, που διόγκωσαν τα δημόσια χρέη των κρατών τους και συνετέλεσαν στην επίσπευση της επερχόμενης οικονομικής κρίσης. Για την οικοδόμηση αυτού του κλίματος της «τρομοκρατίας» και της σύγκρουσης των πολιτισμών, το σύστημα φροντίζει:
 
α) Για τη διατήρηση σαν «κόρη οφθαλμού» του παρόντος πολιτικού και πολιτιστικού επιπέδου των χωρών του Ισλάμ, του πολυτιμότερου συμμάχου τους στο σύγχρονο κόσμο, παρά την υποκριτική αντιπαλότητά τους προς ορισμένες χώρες του.
β) Την εξασφάλιση ότι οι ομάδες «τρομοκρατών» ή τα «εχθρικά» Ισλαμικά κράτη θα εξοπλίζονται επιμελώς, αλλά θα βρίσκονται πάντα σε ένα τέτοιο επίπεδο ισχύος, ώστε να μη μπορούν να επιφέρουν ζημιές, οι οποίες θα προκαλέσουν συστημικές αναταράξεις.
γ) Να επινοεί με τους πράκτορές του, μέσα από τον «βάρβαρο» χώρο του Ισλάμ «τρομοκρατικά χτυπήματα», κυρίως μέσα στις ανεπτυγμένες χώρες και ιδιαίτερα με ανθρώπινα θύματα, που θα εξαγριώνουν την κοινή γνώμη για να συνεχίζει να τους εξουσιοδοτεί να διαχειρίζονται τον εθνικό τους πλούτο, για να αντιμετωπίζουν την «τρομοκρατία». Παράλληλα μέχρι τώρα την εμφάνιση νέων ιδεών αμφισβήτησης του «συστήματος» που εκκολάπτονται βάσει απόκρυφων πληροφοριών, σχετικών με τις δομές των μηχανισμών του, τη θεωρούν τον πραγματικό τρομοκρατικό κίνδυνο και τον αντιμετωπίζουν ανάλογα με τα όργανά του, τα ΜΜΕ και τους πανεπιστημιακούς του.
 

Οικονομική και συστημική κρίση

 
Η σημερινή συστημική κρίση είναι, στην ουσία, ένα κομβικό σημείο της εξελικτικής πορείας των πιο ανεπτυγμένων κοινωνιών. Είναι μια μεταβατική περίοδος, η οποία προκλήθηκε από ποσοτικές αλλαγές και ποιοτικά άλματα, που υπέστησαν οι βασικοί παράμετροι, που συντελούν στην παραγωγή και διανομή αξιών και πλούτου και συνακόλουθα της εξέλιξης της κοινωνίας. Παράμετροι, με διαφορετική επίδραση που μετεξελίσσονται, πολυεπίπεδα, αλληλένδετα, πολύπλοκα, ανισότροπα και ανισόχρονα. Παράμετροι, που αποτελούν πλέον τους νέους «πλανήτες» του νέου ήλιου (της νέας μορφής κοινωνίας), δηλαδή: α) τα εξωχώρια κεφάλαια, β) ο κρατισμός (Φραγκεστάιν), και γ) οι παραγωγικές τάξεις με το νέο ανθρώπινο είδος των ανθρωπομηχανών, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων θα ενσωματωθεί μαζί τους, αποτελώντας ενιαία κοινωνική δύναμη. Πλανήτες στους οποίους έχουν συσσωρευτεί τεράστιοι όγκοι κεφαλαίων καθιστώντας τους πολιτικά πανίσχυρους, οι οποίοι κινούνται σε ένα νέο μεταβαλλόμενο κοινωνικό σύμπαν αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού και του προσδόκιμου ζωής (προκαλώντας επικίνδυνη αύξηση του κοινωνικού κόστους των κρατών, -συντάξεων, περίθαλψης-, που συντελούν τα μέγιστα στην παράταση τη οικονομικής τους κρίσης), καταστροφής του περιβάλλοντος και εξάντλησης των φυσικών πόρων του πλανήτη μας. Κρίση μόνιμη, διαρκή και ασταμάτητη, που μας δείχνει ότι βρισκόμαστε στο «τέλος της ιστορίας» του υφιστάμενου είδους καπιταλισμού. Ενός καπιταλισμού που μεταλλάσσεται από μονοπωλιακό σε ανταγωνιστικό. Ενός καπιταλισμού, στον οποίο οι δυνάμεις του κρατισμού αντικατέστησαν τις κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις στην ηγεσία των μηχανισμών εξουσίας του. Μιας ήπιας αντικατάστασης, η οποία επεβλήθη από τις κοινωνικές ανάγκες παραγωγής και διανομής πλούτου της νεότερης βιομηχανικής εποχής. Ενός καπιταλισμού, ο οποίος αποτέλεσε για την εποχή του ένα τεράστιο ποιοτικά, εξελικτικό κοινωνικό άλμα, η επικράτηση του οποίου άλλαξε τις πολιτικές δομές των κρατών, συντρίβοντας τα πολιτεύματα των μοναρχιών και των δικτατοριών και εγκαθιστώντας σε αυτά διάφορες μορφές δημοκρατιών ανάλογα με τα πολιτικά τους DNA. «Δημοκρατιών» όμως, κύρια διεφθαρμένων και κλεπτοκρατικών, με εξαρτημένα από τον κρατισμό κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία υπηρετώντας τα συμφέροντά του. «Δημοκρατιών», που βασίστηκαν έντεχνα (ένα μεγάλο επίτευγμα της σύγχρονης εξαρτημένης από το σύστημα κοινωνικής επιστήμης) σε εικονικές αντιθέσεις των κοινωνικών τάξεων, όπως αυτές μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας, φασισμού-δημοκρατίας, αριστεράς-δεξιάς, καπιταλισμού-σοσιαλισμού, σοσιαλδημοκρατίας-νεοφιλελεύθερης δημοκρατίας κ.λπ., οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση στη σύγχρονη εποχή με την παραγωγή και τη διανομή του πλούτου μεταξύ των συντελεστών που τον παράγουν. Όσο θα διαρκεί αυτή η μορφή του καπιταλισμού, με την ηγεμονία του κρατισμού, θα διαιωνίζονται τα υφιστάμενα «δημοκρατικά πολιτεύματα» και αυτή η συστημική κρίση, που πλήττει κύρια τις σύγχρονες αναπτυγμένες κοινωνίας. Πολιτεύματα, στα οποία εναλλάσσονται στις κυβερνήσεις των κρατών, τα υφιστάμενα κόμματα με συνεχείς ανακατατάξεις και συμμαχίες χωρίς να αλλάζει τίποτε. Κόμματα, των οποίων οι ηγεσίες τους συγκροτούνται αποκλειστικά από κρατικοδίαιτα αρπακτικά, τα οποία όχι μόνο δεν εκπροσωπούν τις σύγχρονες κοινωνικές τάξεις, ιδιαίτερα τις παραγωγικές, αλλά που τελικά εξελίχτηκαν σε συμμορίες επαγγελματιών πολιτευτών, που λυμαίνονται τον κρατικό τους πλούτο.
 

Οι σχέσεις μας με το νέο μοντέλο κοινωνικής «μηχανής»

 
Νομοτελειακά η εξελικτική πορεία της κοινωνίας οδηγείται από τους πιο εξελιγμένους λαούς της, σε ένα νέας μορφής καπιταλισμό, τα κύρια χαρακτηριστικά του οποίου είναι:
 
α) Η αντικατάσταση της ηγεσίας του κρατισμού στους μηχανισμούς εξουσίας των κρατών από τους εκπροσώπους των παραγωγικών τάξεων. Μια πολιτική αλλαγή, που θα επιτευχθεί ήπια, όπως και η προηγούμενη, της επικράτησης του κρατισμού, αλλά σε μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω των αντιστάσεων ορισμένων ομάδων του.
β) Η πολιτικοποίηση, ενεργοποίηση και η είσοδος στην παραγωγική διαδικασία των άνεργων ανθρωπομηχανών.
γ) Η επινόηση νέων ειδών τεχνολογιών, για την υποστήριξη των νέων μορφών παραγωγής με βάση την «εργατική» δύναμη των ανθρωπομηχανών του «νέου αυτού προλεταριάτου» όπως συνέβη κατά τη βιομηχανική εποχή.
δ) Η αντικατάσταση των τρόπων οικοδόμησης των νέων κρατών, με νέες μορφές πολιτευμάτων, υπό την ηγεσία των παραγωγικών τάξεων, τα οποία θα βασίζονται στις συγκρίσεις, την εξακριβωσιμότητα και την αξιολόγηση των δομών των εξουσιαστικών μηχανισμών (οικοδόμησης των κρατών Φ. Φουκουγιάμα). Μια εξακριβωσιμότητα, η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη συγκρότηση «βιομηχανιών παραγωγής πληροφοριών της αποκάλυψης», οι οποίες θα τεθούν αντιμέτωπες αυτών της συγκάλυψης, δημιουργώντας μια πραγματική πάλη των αντιθέτων η οποία θα διαδεχθεί την απαξιωμένη της «τρομοκρατίας».
ε) Η παραγωγή νέου είδους αξιών με τη μετάβαση από το παλιό, τον συγκαλυπτικό καπιταλισμό, στο νέο, τον αποκαλυπτικό καπιταλισμό. 
στ) Η είσοδος σε ένα νέο κόσμο με νέα αντίληψη του καλού και του κακού και συνακόλουθα της συνείδησης των πολιτών, από την οποία θα προέλθουν νέες μορφές κοινωνικών επιστημών, με τη δημιουργία πολλών “CERN” έρευνας των δομών της κοινωνίας.
 
Η βιομηχανική εποχή έχει δημιουργήσει τεράστιους αριθμούς και είδη «θηρευτών» (αρπακτικών), ενώ η οικονομική κρίση μειώνει, σε βαθμό επικίνδυνο γι’ αυτά, τις ποσότητες των θηραμάτων (παραγωγικού κόσμου), που απαιτούνται για να συντηρηθούν. Ως εκ τούτου, η φυσική επιλογή για τη διατήρηση του είδους μας επιβάλλει την εξαφάνιση των πιο αδύναμων αρπακτικών και τη μείωση των διατροφικών αναγκών των υπολοίπων, που ευνοεί την οικοδόμηση νέου τύπου κοινωνιών, στις οποίες θα ηγούνται εκπρόσωποι των θηραμάτων, το μόνο τρόπο για την ανάπτυξη και ενδυνάμωσής τους, που θα αποβεί προς το συμφέρον και των θηρευτών. Οι σημερινές κοινωνικές συνθήκες δεν ακολουθούν τις σχέσεις των κοινωνικών τάξεων και των κρατών της εποχής που ο Χομπς αποκάλεσε «πόλεμο όλων εναντίον όλων», αποφεύγοντας να κατονομάσει τους «όλους» ως αρπακτικά, από το φόβο της εκκλησίας, αλλά απαιτούν τη συνεργασία τους. Δηλαδή μιας συνεργασίας μεταξύ των σημερινά διαμορφωμένων κέντρων δύναμης των «αρπακτικών» των εξωχώριων κεφαλαίων, του κρατισμού και των παραγωγικών δυνάμεων. Μια συνέχιση της αντιπαλότητας, των μεταξύ των συγκρούσεων και της διατήρησης των σημερινών πολιτευμάτων, θα οδηγεί στη διαιώνιση της οικονομικής και συστημικής κρίσης, κυρίως των ανεπτυγμένων κρατών και ενδεχόμενα στην ολοκληρωτική τους καταστροφή.*

Για περισσότερα κείμενα του Λάμπρου Σταματιάδη, πατήστε εδώ

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.