Τρεις γενιες καφεκοπτων και το μυστικο της επιτυχιας τους

Το λογότυπο με το κόκκινο φλιτζάνι, σήμα κατατεθέν της επιχείρησης «Αφοί Κέκκερη», είναι πλέον γνωστό πανελληνίως. Λόγω της ποιότητας, της γεύσης και του μοναδικού αρώματoς του ομώνυμου ελληνικού καφέ, καταναλώνεται όχι μόνο από τους Κομοτηναίους αλλά και από τους φοιτητές και όσους τύχει για διάφορους λόγους –επώνυμους και ανώνυμους, γνωστούς πολιτικούς και ηθοποιούς, γονείς φοιτητών και απλούς ταξιδιώτες–, να περάσουν από την πόλη μας.

Ο πατέρας των δύο αδερφών που έχουν αναλάβει σήμερα την επιχείρηση, ήτοι της τρίτης γενιάς Κεκκεραίων, κ. Βασίλης Κέκκερης, βρέθηκε στο στούντιο του «Ράδιο Παρατηρητής», όπου και συνομίλησε με την Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη και τον Νίκο Μαλαμά, για τις διαφορές μεταξύ ελληνικού και τουρκικού καφέ, το γεγονός της μη ύπαρξης αμιγώς ελληνικών brandnames στις μέρες μας, εξαιτίας της πώλησής τους σε εταιρείες του εξωτερικού αλλά και για την ιστορία του καφεκοπτείου του, που ανάγεται χρονικά πριν από το 1930, όταν οι Καλαματιανοί αδερφοί Κέκκερη μετέβησαν αρχικά στη Δράμα και έπειτα στην Κομοτηνή.

Επειδή όμως «η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται», και ο ελληνικός καφές παραμένει λατρεμένη πρωινή –αν και όχι μόνο– συνήθεια για πολλούς εξ ημών, ο κ. Κέκκερης, αν μη τι άλλο έχων την απαραίτητη σχετική εμπειρία, μας εκμυστηρεύτηκε τα τρία σημεία που πρέπει να προσέξουμε για να φτιάξουμε καλό ελληνικό καφέ…

«Ο καφές που πίνουμε είναι ελληνικός, η διαφορά με τον τουρκικό είναι μεγάλη»

Αναφορικά με τον χαρακτηρισμό που αρμόζει στον καφέ που πίνουμε καθημερινά, ο κ. Κέκκερης ήταν κατηγορηματικός. «Σαφώς και πίνουμε ελληνικό καφέ», τόνισε. «Η διαφορά είναι μεγάλη. Ο ελληνικός, αν τον κάνεις σε σιγανή φωτιά, δεν θέλει ζάχαρη, δεν καίγεται. Η δυνατή φωτιά τον καίει και θέλει ζάχαρη. Ο τουρκικός δεν πίνεται χωρίς ζάχαρη, είναι καμένος και θέλει ζάχαρη, όπως και ο espresso».

Όσα για τα φημισμένα ελληνικά προϊόντα και στο εξωτερικό, μεταξύ των οποίων και ο καφές Λουμίδη «λίγα αμιγώς ελληνικά “brandnames” υφίστανται ακόμα», λέει ο κ. Κέκκερης, ο οποίος αναφερόμενος στον «“Λουμίδη” εξήγησε ότι σήμερα «ελληνικός Λουμίδης δεν υπάρχει. Η φίρμα αγοράστηκε από τη Nestle. Ο Λουμίδης ήταν όντως ένας “μάστορας” του καφέ, αλλά αυτό όσο είχαν την επιχείρηση τα δύο αδέρφια. Όταν ανέλαβαν τα παιδιά τους, μάλωσαν μεταξύ τους, χωρίσανε και άρχισε να “χτυπά” η μία επιχείρηση την άλλη.

Επίσης, όπως μας πληροφόρησε ο κ. Κέκκερης, «δεν υπάρχει ούτε ο “Παυλίδης”, έχει αγοραστεί από τη “Jacobs Suchard”, ούτε ο “Μεταξάς”, τον έχει αγοράσει πολυεθνική εταιρεία. Απ’ ό,τι ξέρω, η μόνη ελληνική εταιρεία είναι η “Παπαδόπουλος”, με τα γνωστά μπισκότα και, μάλιστα, τη διευθύνει η κόρη του».

Οι διαδρομές του «κόκκινου φλιτζανιού» από την Καλαμάτα στη Δράμα και από εκεί στην Κομοτηνή

Σε σχέση με όσα προηγήθηκαν του ανοίγματος και της λειτουργίας του γνωστού καφεκοπτείου στην πόλη μας, ο κ. Κέκκερης μας πήγε πίσω στον χρόνο, και, μάλιστα, στη δεκαετία του 1920. «Πιο πριν οι Κεκκεραίοι ήταν μυλωνάδες στην Καλαμάτα. Έφτιαχναν αλεύρι, είχαν σχέση δηλαδή με τα τρόφιμα. Ο πατέρας μου Θεοφάνης είχε νονό καφεκόπτη. Ένας επίσης Καλαματιανός, εν ονόματι Λιακάκης, που ζούσε στη Δράμα, έστειλε μια επιστολή στον μεγάλο του αδερφό Παναγιώτη και του ζήτησε να πάει να τον βοηθήσει. Πράγματι λοιπόν, ο Παναγιώτης Κέκκερης ανέβηκε στη Δράμα, βοήθησε τον συμπατριώτη του, άντεξε το μαγαζί και έπειτα πήγαν στη Δράμα και τα δύο αδέρφια του, ο πατέρας μου και ο πατέρας του Γιάννη. Ήταν όμως πολλοί και έπρεπε να χωρίσουν».

Κάπου εκεί, ξεκίνησε και η δραστηριοποίηση της πρώτης γενιάς αδερφών Κέκκερη στην Κομοτηνή. «Τα αδέρφια Κέκκερη λοιπόν ήρθαν στην Κομοτηνή, αλλά ο Παναγιώτης επέστρεψε στην Καλαμάτα πριν τον πόλεμο, όπου συνέχισε την τέχνη της παραγωγής καφέ. Το κατάστημά του υπάρχει ακόμα στη λαϊκή αγορά της Καλαμάτας και λέγεται “Αλεξέας”. Πλέον υπάρχει το δικό μου κατάστημα στην πλατεία –το οποίο έχουν αναλάβει τα παιδιά μου– και το κατάστημα του πρώτου ξαδέρφου μου Γιάννη στην οδό Ερμού. Κατά τα λοιπά, η παράδοση συνεχίζεται και συνεχώς βελτιωνόμαστε. Εγώ έχω την εντύπωση ότι έκανα καλύτερο καφέ από τον πατέρα μου και τα παιδιά θα κάνουν καλύτερο καφέ από εμένα».

Τρία μικρά μυστικά από τον Βασίλη Κέκκερη για να φτιάξουμε καλό ελληνικό καφέ

«Τρία πράγματα πρέπει να προσέξουμε κατά την παρασκευή ελληνικού καφέ», όπως μας πληροφόρησε ο ειδικός επί του θέματος κ. Βασίλης Κέκκερης. «Κατά πρώτον, βάζουμε την κατάλληλη ποσότητα καφέ. Για παράδειγμα, για μονό καφέ βάζουμε μιάμιση κουταλιά ή μία “γεμάτη”. Αν κάποιος δεν τον θέλει δυνατό, βάζει μία κουταλιά. Κατά δεύτερον, η φωτιά πρέπει να είναι σιγανή γιατί η δυνατή φωτιά τον καίει. Στη σιγανή φωτιά ο καφές δεν καίγεται και δεν θέλει ζάχαρη. Και, κατά τρίτον, από τη στιγμή που είναι έτοιμος, πρέπει να περιμένεις πέντε λεπτά για να “κάτσει”. Γιατί, αν παρατηρήσει κανείς, μόλις έχει γίνει ο καφές, βγάζει αχνό, πράγμα που σημαίνει ότι η βράση συνεχίζεται».

Πηγή φωτογραφιών: Earth4u

Συνέντευξη: Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη, Νίκος Μαλαμάς

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.