Αδαμ Γιαννικος, συντακτης του περιοδικου «UNFOLLOW» «Στην ευρωζωνη ισχυει περισσοτερο ο νομος του ισχυρου παρα η θεσμικη προσεγγιση των κανονων, οι οποιοι τελικα ειναι κανονες κατα το δοκουν»
«Από πού πάνε για τις αριστερές ιδιωτικοποιήσεις;», αναρωτιέται ο δημοσιογράφος και συντάκτης του περιοδικού UNFOLLOW στο άρθρο του που δημοσιεύεται στο 39ο τεύχος του περιοδικού. Τίτλος εξαιρετικά ενδιαφέρων αν λάβουμε υπόψη ότι το εν λόγω ζήτημα απασχόλησε την επικαιρότητα κατά την προεκλογική περίοδο και, μάλιστα, υπήρξε αντικείμενο αντιπαράθεσης μεταξύ της νυν και της απελθούσας κυβέρνησης.
Ο κ. Γιαννίκος μίλησε στο Ράδιο Παρατηρητής και στη Νατάσσα Βαφειάδου για το ιδεολογικό κομμάτι των αποκρατικοποιήσεων –από το οποίο προκύπτει και η επιλογή του τίτλου του άρθρου–, επισημαίνοντας τις δυσκολίες που προκύπτουν για μια αριστερή κυβέρνηση λόγω του ασφυκτικού πλαισίου της ΕΕ, του μνημονίου και του χρέους της Ελλάδας.
Εν συνεχεία, αναφέρθηκε στους «ηθικούς κινδύνους» που προκύπτουν, σύμφωνα με τους «ιεροκήρυκες του φιλελευθερισμού στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες», από την μη τήρηση των κανόνων που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και στη σχετική «ασάφεια» που υπάρχει, δεδομένου ότι για «ισχυρές» χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, δεν ισχύουν τα ίδια μέτρα και σταθμά.
Τέλος, ο κ. Γιαννίκος μίλησε για το ουσιωδέστερο, κατά τον ίδιο, πρακτικό κομμάτι των αποκρατικοποιήσεων, υπογραμμίζοντας ότι αυτές έχουν νόημα όταν αποφέρουν έσοδα στο κράτος και προστιθέμενη αξία στην οικονομία, και όχι όταν γίνονται «με τη λογική της “αρπαχτής”. Αναφερόμενος, μάλιστα, στο παράδειγμα των 14 περιφερειακών αεροδρομίων της Ελλάδας και το ενδεχόμενο να περιέλθουν στην κοινοπραξία Κοπελούζου-Fraport, επεσήμανε ότι τέτοιες κινήσεις «δεν αποτελούν αποκρατικοποιήσεις αλλά αποικιακού τύπου συμβάσεις».
«Ο όρος “αριστερές αποκρατικοποιήσεις” είναι λίγο σκωπτικός και, ως εκ τούτου, μπορεί να έχει και αρνητική και θετική διάσταση»
Σύμφωνα με τον κ. Γιαννίκο, «το ότι έχουμε για πρώτη φορά μια κυβέρνηση της αριστεράς κάνει το θέμα των αποκρατικοποιήσεων πιο “καυτό”, για λόγους ιδεολογικούς και πολιτικού προγράμματος». Ο όρος «αριστερές αποκρατικοποιήσεις», επισημαίνει, «είναι λίγο σκωπτικός και, ως εκ τούτου, μπορεί να έχει και αρνητική και θετική διάσταση. Το καινούριο στοιχείο είναι ότι η προσέγγιση είναι πιο ορθολογική. Από αυτά που έχουν πει οι αρμόδιοι υπουργοί, κ.κ. Σταθάκης και Βαρουφάκης, οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν γίνει μέχρι τώρα δεν είναι προς το συμφέρον του δημοσίου. Επομένως λένε ότι, ως ΣΥΡΙΖΑ, θα κάνουν τις “σωστές ιδιωτικοποιήσεις” ώστε να υπάρχει ένα όφελος”».
«Αυτό είναι το πρακτικό κομμάτι, υπάρχει όμως και το ιδεολογικό» τονίζει ο κ. Γιαννίκος και αναρωτιέται αν «μπορεί η λογική της χρηστής διαχείρισης να τεθεί στο ιδεολογικό πλαίσιο ενός αριστερού προγράμματος;». «Αυτό είναι ένα ανοιχτό ερώτημα» λέει ο ίδιος και «το συμπέρασμα που προκύπτει από αυτό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσει να αποφύγει έναν αριθμό αποκρατικοποιήσεων. Το ζητούμενο είναι αν θα αναιρεθούν κάποιες που έχουν γίνει, δεδομένου ότι κατά την προεκλογική του εκστρατεία, κάποιες ήταν “κόκκινο πανί” για λόγους που έχουν να κάνουν με την εσωτερική σύγκρουση στην Ελλάδα, όπως αυτή του ΟΠΑΠ ή του αεροδρομίου του Ελληνικού. Ας μην ξεχνάμε ότι, για χρόνια, στην κόντρα ανάμεσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ήταν το θέμα της Ολυμπιακής και, έπειτα, η ΔΕΗ», υπογραμμίζει.
Σε ό,τι αφορά στο ιδεολογικό κομμάτι των αποκρατικοποιήσεων, ο κ. Γιαννίκος επισημαίνει ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κληρονόμος μιας κεντροαριστερής διακυβέρνησης, που τη στρέφει πιο αριστερά ή, τέλος πάντων, διεκδικεί μια δική του αριστερή γενεαλογία, πρέπει να σταθεί σε αυτό. Το πλαίσιο όμως δεν είναι όπως ήταν πριν από 10-20 χρόνια. Είναι το πλαίσιο του μνημονίου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με νέους κανόνες και με μια χώρα, η οποία είναι δέσμια του χρέους και των δανειστών.
«Οι κανόνες είναι ένας άλλος τρόπος να λέμε τη λιτότητα χωρίς να αναφερόμαστε σε αυτή»
Επεξηγώντας τον όρο «ηθικός κίνδυνος», για τον οποίο γίνεται λόγος στο άρθρο του, ο κ. Γιαννίκος δηλώνει ότι «στη μετακρισιακή Ευρώπη και Δύση γενικότερα, έχουν προστεθεί στο πολιτικό λεξιλόγιο καινούριοι όροι. Ένας από αυτούς είναι ο “moral hazard”, που μεταφράζεται ως ηθικός κίνδυνος. Ηθικός κίνδυνος, κατά τους ιεροκήρυκες της λιτότητας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι το να μην τηρούνται οι κανόνες και το γενικό πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βέβαια, το ποιοι είναι αυτοί οι κανόνες είναι μεγάλη ιστορία γιατί, όπως ξέρουμε, κατά το παρελθόν οι μεγάλοι, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Μ. Βρετανία, στα δύσκολα δεν τους τήρησαν».
«Οι κανόνες είναι ένας άλλος τρόπος να λέμε τη λιτότητα χωρίς να αναφερόμαστε σε αυτή» προσθέτει, τονίζοντας όμως ότι «ο ηθικός κίνδυνος φεύγει από την έννοια της πολιτικής, αποκτά κάποια άλλα χαρακτηριστικά. Είναι, για παράδειγμα, να έχεις ελλείμματα, οπότε να μην μπορείς να τα χρηματοδοτήσεις ή να μην μπορείς να απελευθερώσεις τα επαγγέλματα. Δηλαδή οτιδήποτε δεν συνάδει με κεντρικούς πολιτικούς σχεδιασμούς των Βρυξελλών ή των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών μπορεί να θεωρηθεί ηθικός κίνδυνος».
«Είναι εντυπωσιακό το ότι πράγματα που απαιτούνται από την Ελλάδα δεν γίνονται σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία»
Εκτός από τον «ηθικό κίνδυνο», ο κ. Γιαννίκος, στο άρθρο του, αναφέρεται και στην «ασάφεια» σχετικά με το πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Ακούμε συνέχεια ότι πρέπει να τηρούμε τους κανόνες και έχουμε την αίσθηση ότι η Ευρώπη είναι ένα σύνολο κανόνων. Αλλά, από ‘κει και πέρα, υπάρχει μια τρομερή ασάφεια σε όλα αυτά. Γιατί, όπως είπα πριν, οι κανόνες είναι σαν να μην υπάρχουν. Ακούμε, για παράδειγμα πόσο επιτακτικά θίγεται το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων από τους δανειστές της χώρας, ώστε να προχωρήσει η εκταμίευση της δόσης και όλο αυτό το παραμύθι κάθε φορά.
Για να γίνει κατανοητή η έννοια της ασάφειας, ο κ. Γιαννίκος φέρει το παράδειγμα «ισχυρών» χωρών όπως η Γερμανία και η Ολλανδία. «Είναι εντυπωσιακό όμως το ότι πράγματα που απαιτούνται από την Ελλάδα δεν γίνονται σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία. Δύο από τις τέσσερεις συστημικές τράπεζες της Ολλανδίας είναι κρατικοποιημένες. Ξέρουμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δίνει μια περίοδο ανοχής μέχρι να εξυγιανθούν, να αναδιαρθρωθούν και να επιστρέψουν υγιείς στην αγορά. Το θέμα είναι ότι και οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, δεν τηρούν αυτό το διάστημα. Και, επειδή είναι η Γερμανία και η Ολλανδία, δεν μιλάει κανένας, υπάρχει μια σιωπηρή παράταση».
«Εμείς όμως», συνεχίζει, «δεν τηρούμε τα fundamentals, τα θεμελιώδη μεγέθη της οικονομίας. Η ελληνική οικονομία έχει υψηλό χρέος, είχε μεγάλα ελλείμματα και, τέλος πάντων, η εικόνα της δεν είναι αντίστοιχη με της γερμανικής και της ολλανδικής. Ως εκ τούτου, όλα είναι θέμα ερμηνείας και συσχετισμού δυνάμεων. Προσπαθείς δηλαδή να κάνεις οικονομική πολιτική σε έναν χώρο, όπως η ευρωζώνη, που ισχύει περισσότερο ο νόμος του ισχυρού παρά η θεσμική προσέγγιση των κανόνων, οι οποίοι τελικά είναι κανόνες κατά το δοκούν».
«Μια ιδιωτικοποίηση έχει νόημα όταν αφήνει προστιθέμενη αξία, όχι όταν γίνεται με τη λογική της “αρπαχτής”»
Σύμφωνα με τον συντάκτη του περιοδικού Unfollow «το ζουμί της υπόθεσης» είναι οι υποτιθέμενοι πρακτικοί λόγοι για τους οποίους μία κυβέρνηση προβαίνει σε ιδιωτικοποιήσεις. «Υποτίθεται ότι ιδιωτικοποιούμε κάτι το οποίο ανήκει στο δημόσιο και επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, αφενός για να φύγει αυτό το βάρος –ο λόγος, βέβαια, στην περίπτωση μας είναι ότι τα λεφτά πάνε στους δανειστές– και αφετέρου για να κινηθεί η οικονομία ιδιωτικά, για να φύγει, υποτίθεται, ένα μονοπώλιο, το κράτος. Να γίνει όμως μονοπώλιο στο ιδιωτικό τομέα; Αυτό δίνει χώρο στις υγιείς δυνάμεις να αναπτυχθούν, όπως λένε οι φιλελεύθεροι της ιδιωτικής οικονομίας;», αναρωτιέται.
Κατά τον ίδιο, «μια ιδιωτικοποίηση έχει νόημα όταν αφήνει προστιθέμενη αξία. Το να γίνεται όπως έγινε με τη “Wind”, έρχεται δηλαδή ένας επενδυτής, “σπρώχνει” λεφτά μέσω του μετοχικού κεφαλαίου σε μια επιχείρηση, αυτή “φουσκώνει” και, μετά από δύο χρόνια, παίρνει την υπεραξία και φεύγει, αυτό δεν σημαίνει ότι κινείται η οικονομία. Ειλικρινά προσπαθεί να δει κάποιος πού άνοιξε κάποιος κλάδος, ειδικά σε αυτό που λέμε καινοτομία από κάποια ιδιωτική πρωτοβουλία ή από κάποια εισροή ξένου κεφαλαίου που να απέφερε κάτι. Δεν ξέρω, εν τέλει, κατά πόσο να το διαχωρίσουμε από την ιδεολογία, γιατί στο τέλος καταλήγουμε σε αυτό. Γίνεται μια ιδιωτικοποίηση με τη λογική της “αρπαχτής”, με τη λογική μιας τριτοκοσμικής χώρας, η οποία βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο και το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να εκποιεί τα “ασημικά”», καταλήγει.
Η ιδιωτικοποίηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων της Ελλάδας ή όταν «δεν έχουμε να κάνουμε με αποκρατικοποιήσεις αλλά με αποικιακού τύπου συμβάσεις»
Πολλοί σχολίασαν αρνητικά την προεκλογική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ περί αξιοπρέπειας, ότι δηλαδή είναι “ένας τρόπος να παρακάμψεις την ουσία”. Είναι θεωρητικό ζήτημα, δεν είναι πρωτεύον, αλλά από τη στιγμή που η κυβέρνηση αναφέρεται συνεχώς σε αυτό, μπορεί και να εγκλωβιστεί σε αυτό. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτή η κόντρα που υπάρχει τώρα με το Βερολίνο έχει να κάνει με το ζήτημα των περιφερειακών αεροδρομίων. Όταν η κοινοπραξία Fraport-Κοπελούζου, ενός εγχώριου κεφαλαιοκράτη και μιας κρατικής γερμανικής εταιρείας, ελέγχει τα αεροδρόμια, ελέγχει και όλο τον τουρισμό της χώρας. Αυτό είναι τεράστιο ζήτημα για τους Γερμανούς και δεν θα το αφήσουν έτσι. Το να κόψεις αυτή την ιδιωτικοποίηση λοιπόν, είναι ένα χτύπημα, ένα μήνυμα, όπως και το να τη χάσεις. Όταν εδώ και μήνες μιλάς για αξιοπρέπεια, στο θέμα των γερμανικών αεροδρομίων, η κοινή γνώμη δεν θα πει ότι “κερδίζουμε δύο δις από την επένδυση” αλλά θα το δει με όρους κόντρας Ελλάδας-Γερμανίας”. Ακόμα και στο θέμα του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος», ο όρος να μην υπάρχει αεροδρόμιο σε ακτίνα 80 χιλιομέτρων, στην ουσία απέκλειε οποιονδήποτε ανταγωνιστή. Αυτό είναι ένα μονοπώλιο χωρίς καμία λογική, έστω και από τη φιλελεύθερη προσέγγιση των πραγμάτων. Άρα εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αποκρατικοποιήσεις αλλά με αποικιακού τύπου συμβάσεις.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
