Θανασης Γκαιφυλλιας «Αν δεν το παρουμε αποφαση οτι πρεπει να συμβιωσουμε ειρηνικα και να δημιουργησουμε στη Θρακη, μια ζωη θα ειμαστε φτωχοι συγγενεις της Αθηνας και της Αγκυρας»

Αν μη τι άλλο, ένα από τα πιο γνωστά ονόματα της θρακικής, αλλά και της ελληνικής εν γένει, μουσικής σκηνής είναι ο τραγουδοποιός Θανάσης Γκαϊφύλλιας. Γνωστός όμως, όχι μόνο για το καλλιτεχνικό του έργο, δείγματα του οποίου μας προσφέρει απλόχερα από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, αλλά και για την ευαισθητοποίησή του, όχι μόνο σε θεωρητικό αλλά και σε πρακτικό επίπεδο, αναφορικά με κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.

 

Ο κ. Γκαϊφύλλιας μίλησε στο Ράδιο Παρατηρητής και στην εκπομπή «Ιχνηλάτες» των Σταμάτη Σακελλίωνα και Χαλήλ Μουσταφά, για τη συνεργασία του με το «Αλάβαστρο», ένα μουσικό σχήμα μικτό, αποτελούμενο από χριστιανούς και μουσουλμάνους, που ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, αποτέλεσε το «φάρμακο» για την Κομοτηνή, όπου οι σχέσεις μεταξύ των δύο σύνοικων στοιχείων είχαν «παγώσει». Σχέσεις, οι οποίες, όπως είπε, πρέπει να διέπονται από τον αλληλοσεβασμό και να οδηγήσουν στη δημιουργία, καθώς, μόνο με αυτόν τον τρόπο, δεν θα «είμαστε φτωχοί συγγενείς της Αθήνας και της Άγκυρας».

 Αναφέρθηκε επίσης, στο χρονικό της κρίσης, η οποία οφείλεται στις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανατρέχοντας στο 1992, όταν και υπογράφηκε η συνθήκη του Μαάστριχτ και τόνισε ότι δεν μπορεί να γίνει ειρηνική ανατροπή, καθώς το κεφάλαιο, που υπηρετεί, στην ουσία, η Ένωση «δεν πρόκειται να παραδοθεί».

 

Επιπλέον, επεσήμανε, ότι δεδομένων των συνθηκών, αυτό που μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση της αριστεράς είναι «ενώσει τους Έλληνες» και να επαναφέρει «το ξεχασμένο αίσθημα της αλληλεγγύης», διότι «δεν γίνεται να ζεις μέσα σε μία κοινωνία, όπου θα υπάρχουν χορτάτοι και πεινασμένοι». Τέλος, υπογράμμισε ότι η παιδεία πρέπει να είναι στενά δεμένη με τον πολιτισμό και την έρευνα και όχι με τη θρησκεία, η οποία «είναι προσωπική υπόθεση του καθενός».

 

Θανάσης Γκαϊφύλλιας όμως εκ βαθέων και έξω απ’ τα δόντια… 

 

«Συνύπαρξη  “φάρμακο” για τον τόπο»

 

ΠτΘ: κ. Γκαϊφύλλια ποια είναι η ιστορία πίσω από το cd single «Το τραγούδι της τιμής», που κυκλοφορήσατε το 1997 μαζί με το, αποτελούμενο από μουσουλμάνους και χριστιανούς, μουσικό σχήμα «Αλάβαστρο»;

Θ.Γ.: Το 1995 είχα δώσει μια συναυλία στο Θερινό Θέατρο της Κομοτηνής και είχα καλέσει διάφορους φίλους μουσικούς. Μέσα σε αυτούς είχαν έρθει και φίλοι από τη μειονότητα. Συγκεκριμένα, ο Γκαλήπ με άλλους δύο φίλους. Περάσαμε πολύ ωραία εκείνο το βράδυ και, την άλλη μέρα, ήρθαν τρία νέα παιδιά, μαθητές τους λυκείου, ο Χαλήλ, ο Μεχμέτ και ο Ισμαήλ, με βρήκαν στο μαγαζί και μου είπαν με μεγάλη συγκίνηση πόσο τους άρεσε αυτό που είχαν παρακολουθήσει το προηγούμενο βράδυ. Μάλιστα, μου είπαν πως… «κι εμείς παίζουμε μουσική και τραγουδάμε». Εξέφρασα ενδιαφέρον να τους ακούσω και, όταν έγινε αυτό, διαπίστωσα την ποιότητά τους. Τους πρότεινα λοιπόν να συνεργαστούμε.

Έτσι, ξεκινήσαμε κάτι που δεν ξέραμε πού θα οδηγήσει. Ήταν κάτι εντελώς πρωτάκουστο για την επικρατούσα κατάσταση. Είχαν προηγηθεί κατ’ επανάληψη γεγονότα, τα οποία είχαν «παγώσει» τις σχέσεις ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Η πόλη ήταν αγνώριστη. Υπήρχε ένας διάχυτος θυμός και κανείς δεν έκανε το παραμικρό βήμα. Κι όμως. Αυτά τα τρία νέα παιδιά πήραν το θάρρος και ήρθαν κοντά μου. Σεβόμενοι απόλυτα ο ένας την παράδοση, τη γλώσσα, τη θρησκεία, την καταγωγή και τον πολιτισμό του άλλου, ενώσαμε τις δυνάμεις μας και  παρουσιάσαμε τη φωτεινή πλευρά της συνύπαρξης. Αυτό ήταν «φάρμακο» για τον τόπο και πραγματικά, έδωσε κουράγιο σε πάρα πολλούς. Μετά έγιναν και άλλες κινήσεις και γίνονται συνεχώς μέχρι σήμερα. Αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει αφού ξεκίνησε κι εγώ προσωπικά κάνω ό,τι μπορώ προς αυτήν την κατεύθυνση.

 

ΠτΘ: Ο κόσμος, όχι μόνο στη Θράκη αλλά και πανελλαδικά, πώς το δέχτηκε αυτό;

Θ.Γ.: Με ενθουσιασμό. Μας στήριξε πάρα πολύ ο κόσμος της δημοσιογραφίας. Με ορισμένες εξαιρέσεις βέβαια, αλλά αυτό που κάναμε ήταν τόσο δυνατό, που μπορούσε να αφοπλίσει και τον πιο δύσπιστο απέναντί μας. Θα σας πω μια μικρή ιστορία. Είχαμε πάει στη Μακρινίτσα του Βόλου και δώσαμε μια συναυλία στην αυλή της εκκλησίας της Παναγίας. Ήταν μια μυσταγωγική βραδιά. Όταν τελειώσαμε, σταθήκαμε και περνούσαν από μπροστά μας δεκάδες άνθρωποι με πρόσωπα γελαστά και μάτια βουρκωμένα από τη χαρά και τη συγκίνηση και μας έδιναν συγχαρητήρια. Ήρθαν λοιπόν δύο παιδιά, τριαντάρηδες περίπου, με πέτσινα μπουφάν και μου ζήτησαν να μιλήσουμε ιδιαιτέρως. Με τράβηξαν στην άκρη και μου είπαν «Εμείς είμαστε μοτοσικλετιστές. Πέρσι ήμασταν στα γεγονότα της Λευκωσίας. Απόψε ήρθαμε προκατειλημμένοι. Τελικά όμως εσείς έχετε δίκιο». Ήταν σαν να είχαν πάρει μια πέτρα έτοιμοι να μας λιθοβολήσουν κι όταν μας άκουσαν, την άφησαν κάτω.

 

«Με τη συνθήκη του Μάαστριχτ  φάνηκε ποιος ήταν ο πραγματικός νικητής του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου ήταν η Γερμανία»

 

ΠτΘ: Πώς βίωσες όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης και το γεγονός της ανόδου της αριστεράς για πρώτη φορά στην κυβέρνηση;

Θ.Γ.: Όπως και πολλοί άλλοι ζούσα, έβλεπα και προέβλεπα πού οδηγούμασταν. Δεν πίστευα όμως ότι το σύστημα θα έφτανε σε τέτοιο σημείο παρακμής και αποτυχίας ώστε να αποδεχθεί πλέον ως μόνη λύση μια κυβέρνηση της αριστεράς. Η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης όμως δεν το έχει αποδεχθεί και θα το πολεμήσει με νύχια και με δόντια. Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου ακολούθησε η συνθήκη του Μάαστριχτ. Εκεί πέσανε οι υπογραφές και ξεπουλήθηκε το μέλλον όλων των Ευρωπαϊκών χωρών. Τότε φάνηκε ποιος ήταν ο πραγματικός νικητής του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Ήταν η Γερμανία. Μια κυβέρνηση όμως της αριστεράς που αμφισβητεί την οικονομική (κυρίως) πολιτική της ΕΕ, ενοχλεί σα χαλίκι στο παπούτσι και λογικό είναι να φροντίσουν να απαλλαγούν όσο γίνεται συντομότερα από αυτήν, έτσι ώστε να απομακρυνθεί και ο κίνδυνος της θεωρίας του «ντόμινο».

 

«Ειρηνική ανατροπή αποκλείεται να γίνει δεν πρόκειται να παραδοθεί το κεφάλαιο και, στην ουσία, αυτό είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση»

 

ΠτΘ: Από την άλλη πλευρά βλέπουμε να υπάρχει αναβρασμός στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία. Όλα αυτά δεν προοιωνίζουν μια ανατροπή στην Ευρώπη;

Θ.Γ.: Ειρηνική ανατροπή αποκλείεται να γίνει. Δεν πρόκειται να παραδοθεί το κεφάλαιο και, στην ουσία, αυτό είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Οικονομική ένωση ήταν εξ αρχής, του μεγάλου κεφαλαίου, και επάνω σε αυτήν στηρίχθηκε μετά και το πολιτικό σκέλος. Δεν μπορεί να υπάρξει εύκολα «δέσιμο» ανάμεσα στους λαούς όταν υπάρχουν τόσο μεγάλες υψομετρικές διαφορές. Όταν ο ένας είναι ο τραπεζίτης και ο άλλος ο πελάτης των τραπεζών δεν πρόκειται ποτέ να συνεργαστούν επί ίσοις όροις.

 

Το 1992, είχα γράψει ένα τραγούδι και το ονόμασα «Ύμνος στη συνθήκη του Μάαστριχτ». Το τραγουδούσα αλλά, κάποια στιγμή, δεν ακουγόταν ευχάριστα στα αυτιά του κόσμου, ο οποίος ήταν μέσα στη «νιρβάνα» του, μέσα στα δανεικά πλούτη, αισθανόταν πλούσιος χωρίς να δικαιούται να είναι. Μία κατάσταση αλλοπρόσαλλη που μας οδήγησε στην παραφροσύνη του Χρηματιστηρίου και των διακοποδανείων. Αφού ανέλυα λοιπόν πολλά πράγματα γύρω από τη συνθήκη, στο τέλος έλεγα πως «όταν κάτσει με τους λύκους στο τραπέζι ο καθείς, σίγουρα θα αφήσει πίσω μαυροφόρους συγγενείς». Και, τις προάλλες, έβαλα το ερώτημα στο διαδίκτυο «Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Τι σημαίνει Βόλφγκανγκ;». Αυτό με οδήγησε στη Wikipedia, όπου ανακάλυψα ότι Wolfgang σημαίνει «συμμορία λύκων». Έτσι ονομάζεται ο κ. Σόιμπλε, αυτός που κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τον κ. Βαρουφάκη. 

 

«Είναι τρομερό, μέσα σ’ αυτή την τρελή κρίση που γνωρίζουμε εμείς, να κερδίζουν οι τράπεζες της Γερμανίας με αρνητικά επιτόκια, δηλαδή από τοκογλυφία»

 

ΠτΘ: Εκτιμάτε δηλαδή ότι κάποια στιγμή το ευρώ θα διαλυθεί;

Θ.Γ.: Ίσως να μη διαλυθεί αλλά να το κρατήσουν ορισμένα κράτη. Το ότι θα φύγουν κράτη όπως το δικό μας είναι σίγουρο. Αυτό που έκανε η Γερμανία αποδείχθηκε ατελέσφορο, το να προσπαθεί δηλαδή να ποδηγετήσει τις οικονομίες των άλλων με το σκληρό νόμισμα που μόνο αυτή βοηθάει. Είναι τρομερό, μέσα σ’ αυτή την τρελή κρίση που γνωρίζουμε εμείς, να κερδίζουν οι τράπεζες της Γερμανίας με αρνητικά επιτόκια, δηλαδή από τοκογλυφία. Πώς δηλαδή λεγόμαστε εταίροι; Εταίρες είμαστε.

 

«Μια κυβέρνηση της αριστεράς μπορεί να ενώσει τους Έλληνες και να έρθει ξανά στην επιφάνεια εκείνο το ξεχασμένο αίσθημα της αλληλεγγύης»

 

ΠτΘ: Αν υπάρξει αντίσταση από κυβερνήσεις των λαών και όχι των τραπεζών, μπορεί να αλλάξει πλεύση το καράβι;

Θ.Γ.: Ας φροντίσει πρωτίστως η κάθε προοδευτική κυβέρνηση της αριστεράς να διορθώσει τα του οίκου της και ύστερα θα δούμε αν θα μπορέσουν, συμμαχώντας, να πείσουν ή να πιέσουν τον βορρά. Γιατί δεν είναι μόνο η Γερμανία, είναι και η Ολλανδία και οι χώρες της Σκανδιναβίας, που τα βρίσκουν μια χαρά μεταξύ τους. Όπως είχα πει στην Κρυσταλλία Πατούλη, μια δημοσιογράφο, η οποία συνεργάζεται με το tvxs του Στέλιου Κούλογλου, τη βραδιά των εκλογών του Ιουνίου του 2012, «Καλό είναι να έρθει κάποια στιγμή η εξουσία στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν θα καταφέρει τίποτα στον οικονομικό τομέα γιατί αυτά είναι υπογεγραμμένα, μας έχουν δέσει χειροπόδαρα και δεν πρόκειται να σηκώσουμε κεφάλι. Οι δοσίλογοι τα ξεπούλησαν όλα. Αυτό που μπορεί να κάνει όμως μια κυβέρνηση της αριστεράς είναι να ενώσει τους Έλληνες, να έρθει ξανά στην επιφάνεια εκείνο το ξεχασμένο αίσθημα της αλληλεγγύης, η αξιοπρέπεια, η κοινωνική δικαιοσύνη». Αυτό είναι ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να προσφέρει η αριστερά στον τόπο.

 

«Δεν γίνεται να μην ενδιαφερθείς για την οικονομική κατάσταση του διπλανού σου να ζεις μέσα σε μία κοινωνία όπου θα υπάρχουν χορτάτοι και πεινασμένοι»

 

ΠτΘ: Θεωρείτε ότι ανακάλυψαν ξανά οι Κομοτηναίοι συμπολίτες μας την αλληλεγγύη; Μάθαμε κάτι από αυτή την κρίση;

Θ.Γ.: Πιστεύω ότι μάθαμε πολλά. Δεν τα έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα γιατί δεν είναι ορατά. Θα έρθει όμως κάποια στιγμή που δεν θα μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. Θα νιώσουμε ότι, μόνο κρατώντας το χέρι του διπλανού μας θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε, να πορευτούμε και στη συνέχεια, να σχεδιάσουμε το μέλλον και να το κερδίσουμε. Δεν γίνεται να μην ενδιαφερθείς για την οικονομική κατάσταση του διπλανού σου. Να ζεις μέσα σε μία κοινωνία όπου θα υπάρχουν χορτάτοι και πεινασμένοι. Κάποια στιγμή ο πεινασμένος θα φάει τον χορτάτο.

 

Δεν γίνεται να υπάρχουν super market ως ναοί της κατανάλωσης και απ’ έξω να υπάρχουν πεινασμένοι που θα περιμένουν να δουν ποιος θα βγει με γεμάτες σακούλες. Δεν γίνεται να περιχαρακώνονται οι πλούσιοι και να ζουν αυτόνομα.

 

«Η συγκατοίκηση στη Θράκη είναι μία πραγματικότητα αναπόφευκτη για το μέλλον, δεν υπάρχει άλλη λύση»

 

Η συγκατοίκηση στη Θράκη είναι μία πραγματικότητα αναπόφευκτη για το μέλλον, δεν υπάρχει άλλη λύση, πρέπει να βρούμε τα στοιχεία που θα μας «δέσουν» και θα μας ενώνουν και να γίνουμε υπερασπιστές ενός τρόπου ζωής και του τόπου μας. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι πρέπει να αποκτήσουμε κοινό βηματισμό, διότι αν δεν το κάνουμε, δεν πρόκειται να πάει μπροστά ο τόπος. Μια ζωή θα είμαστε φτωχοί συγγενείς, και της Αθήνας και της Άγκυρας. Παντού στον κόσμο υπάρχει ένας διάχυτος φόβος, παντού χύνεται αίμα. Και βλέπω ότι το μέλλον, αντί να λειτουργεί πυροσβεστικά, μόνον  χειρότερες καταστάσεις μας επιφυλάσσει. Εδώ μιλάμε για σύγκρουση πολιτισμών, μέσω θρησκείας βέβαια. Πρέπει πάση θυσία εμείς, ως κοινωνία, εδώ στη Θράκη, να γίνουμε μια γροθιά για να είμαστε πραγματικά αλώβητοι από τέτοιες καταστάσεις. Πρέπει να αποδείξουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά και να απολαύσουμε καρπούς από αυτή την ειρηνική συνύπαρξη.

 

«Η παιδεία πρέπει να είναι δεμένη με τον πολιτισμό και την έρευνα και όχι με τη θρησκεία»

 

Μία καλή αρχή που έκανε αυτή η κυβέρνηση της αριστεράς ήταν ότι έφερε κοντά στο υπουργείο Παιδείας και τον πολιτισμό γιατί μέχρι τώρα η παιδεία ήταν πάντοτε παιδείας και θρησκευμάτων. Είχαμε δηλαδή την παιδεία, που στην ουσία είναι η έρευνα, μαζί με το «Πίστευε και μη ερεύνα». Πώς να προχωρήσει αυτή η παιδεία; Ο πολιτισμός ήταν «δεμένος» με τον αθλητισμό, δηλαδή με την μπάλα, με τον ΟΠΑΠ, με την ντόπα, με τις μαφίες. Τι σχέση έχει ο πολιτισμός με αυτά; Η παιδεία πρέπει να είναι «δεμένη» με τον πολιτισμό και την έρευνα και η θρησκεία ας έχει μία γραμματεία, αλλά όχι κοντά στην παιδεία. Η θρησκεία είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. 

 

Συνέντευξη: Σταμάτης Σακελλίων, Χαλήλ Μουσταφά

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.