Νικος Πορτοκαλογλου «Η καρδια μου ανηκει στο ατεχνο κομματι της παραδοσης»

Την καινούργια του δουλειά, η οποία όπως ο ίδιος επιλέγει να την χαρακτηρίσει αποτελεί έναν φόρο τιμής στα τραγούδια όλων αυτών των ιδιοφυών ανώνυμων και επώνυμων δημιουργών που μας κληρονόμησαν ένα θησαυρό, παρουσιάζει ο Νίκος Πορτοκάλογλου «οργώνοντας» μαζί με τις «Φτερωτές Κιθάρες», την μπάντα του, όλη την Ελλάδα.

Ένας από τους πρώτους σταθμούς της περιοδείας τους είναι και η Κομοτηνή, όπου θα εμφανιστούν σήμερα το βράδυ και συγκεκριμένα στις 23.00, στο Caf Bar and more “El Clasico”, όπου όσοι πιστοί, θα απολαύσουν ένα πρόγραμμα βασισμένο σε διασκευές παλαιών παραδοσιακών, λαϊκών έως και ρεμπέτικων τραγουδιών δια χειρός Νίκου Πορτοκάλογλου.

Ο Νίκος Πορτοκάλογλου λίγο πριν ανέβει στην σκηνή του “El Clasico” μίλησε στο «Ράδιο Παρατηρητής 94 FM» και στους Νίκο Βαβατσικλή και Νατάσσα Βαφειάδου, αποκαλύπτοντας το τι ακριβώς θα παρακολουθήσουμε σήμερα το βράδυ και κάνοντας έναν μικρό απολογισμό της μέχρι τώρα καριέρας του, ενώ εξήγησε και τους λόγους για τους οποίους υπέγραψε το κείμενο των 58 για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς.

Νίκος Πορτοκάλογλου όμως…

ΠτΘ: κ. Πορτοκάλογλου βρίσκεσθε στην Βόρεια Ελλάδα στο πλαίσιο περιοδείας σας, χθες ήσασταν στην Καβάλα και σήμερα θα είστε στην Κομοτηνή. Τι θα ακούσουμε κατά την εδώ παρουσία σας;
Ν.Π.: Εδώ και μήνες ασχολούμαι με μια καινούργια δουλειά, ηχογραφώ δηλαδή τραγούδια που αγαπάω, τραγούδια από το παρελθόν, τραγούδια των προγόνων μας. Παραδοσιακά, μικρασιάτικα, ρεμπέτικα, λαϊκά, κυρίως αυτά, τα πιο αγαπημένα τραγούδια τα οποία τα διασκευάζω με το δικό μου σημερινό ήχο, κυρίως με την κιθάρα. Η δουλειά αυτή είναι ένα αφιέρωμα στα τραγούδια των προγόνων μας και ταυτόχρονα ένα αφιέρωμα στο αγαπημένο μου όργανο που είναι η κιθάρα, όλα τα είδη κιθάρας, ηλεκτρικές, δωδεκάχορδες, κλασικές κιθάρες. Αυτό είναι η βασική ιδέα. Στις συναυλίες τώρα, όπως αυτή που θα κάνουμε σήμερα στην Κομοτηνή, μαζί με το συγκρότημά μου, το οποίο παρεμπιπτόντως ονομάζεται «Φτερωτές Κιθάρες» θα παρουσιάσω ένα κομμάτι αυτής της δουλειάς, των διασκευών και ένα κομμάτι από τα πιο γνωστά μου τραγούδια από όλη μου την διαδρομή.

«Είμαι παιδί των συγκροτημάτων»

ΠτΘ: Ακούγοντας αυτά τα τραγούδια ο ήχος τους είναι καταπληκτικός και μάλιστα θα έλεγα ότι υπάρχει ένα κλίμα παρέας στις ηχογραφήσεις…
Ν.Π.: Πάντα. Είμαι παιδί των συγκροτημάτων, δηλαδή ξεκίνησα την διαδρομή μου μέσα στη μουσική από ένα συγκρότημα, από μια παρέα, έτσι έμαθα να παίζω μουσική με τους φίλους και συμμαθητές μου. Έτσι ξεκίνησαν οι «Φατμέ» και παρόλο που οι «Φατμέ» διαλύθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 80 από τότε όλες οι μπάντες που φτιάχνω κατά καιρούς είναι άνθρωποι που τους διαλέγω, όχι μόνο για την εξαιρετική μουσική αλλά γιατί είναι άνθρωποι που μου πάνε, μπορούμε να παίξουμε σαν μια καλή παρέα. Αυτό είναι πολύ βασικό για μένα.

«Εξακολουθώ να είμαι ένας μαθητής που μαθαίνει τα μυστήρια της μουσικής και τα μυστήρια της ζωής»

ΠτΘ: Από το 1982 που κυκλοφόρησε ο δίσκος των Φατμέ έως σήμερα, μιλάμε για μια διαδρομή τριάντα περίπου χρόνων ως καλλιτέχνης, από την οποία θα ήθελα να μου πείτε ποια είναι η στιγμή που σας έχει μείνει περισσότερο χαραγμένη στο μυαλό σας και στην ψυχή σας;
Ν.Π.: Δόξα τω θεώ οι στιγμές ήταν πολλές, η διαδρομή ήταν πολύ πλούσια και εξακολουθεί να είναι και εξακολουθώ να είμαι ένας μαθητής που μαθαίνει και θα προσπαθήσει να μάθει και τα μυστήρια της μουσικής και τα μυστήρια της ζωής. Αλλά αν ζητάτε μια στιγμή ήταν η πρώτη στιγμή θα έλεγα που μπήκα σε ένα δισκάδικο με μια κασέτα με τα πρώτα μου τραγούδια, και απευθύνθηκα σε ένα άνθρωπο που ήταν εκεί, τον Τάσο το Φαληρέα ο οποίος τα άκουσε επί τόπου ενθουσιάστηκε και μου είπε πότε μπορώ να μπω στο στούντιο και ότι ήταν σαν να με έψαχνε εδώ και καιρό. Έτσι ξεκίνησε ο πρώτος δίσκος. Το λέω αυτό ότι ήταν σημαντική αυτή η στιγμή γιατί πάντα το ξεκίνημα είναι το άλφα αλλά ήταν επίσης σημαντική γιατί είχαν προηγηθεί διάφορες κουβέντες με δισκογραφικές εταιρείες οι οποίες όλες είχαν απορρίψει τη δουλειά. Μιλάμε για το ‘81 μια εποχή που ο ήχος των Φατμέ και τα τραγούδια που έγραφαν τους φαίνονταν πολύ παράξενα, πολύ αντιεμπορικά, πολύ εκτός κλίματος. Ευτυχώς έπεσα πάνω σε αυτό τον άνθρωπο τον Τάσο Φαληρέα και έτσι ξεκίνησε αυτή η διαδρομή.

«Είναι δικιά μου ανάγκη να αλλάζω»

ΠτΘ: Προτιμάτε να ακούτε τα τραγούδια όπως γράφηκαν τα προηγούμενα χρόνια ή έτσι όπως ενορχηστρώθηκαν για τον τελευταίο σας δίσκο, δηλαδή με καλύτερο ήχο και με μία επιπλέον φωνή εκτός της δική σας; Αναφέρομαι στους νέους τραγουδοποιούς που συμμετέχουν στον δίσκο «Ίσως».
Ν.Π.: Πάντοτε ήμουν ανήσυχος και πάντα βαριόμουν εύκολα. Δηλαδή δεν παίζω τον «Άσωτο υιό» ή τα «Ψέματα» ή το «Ταξίδι» με τον ίδιο τρόπο, ούτε τα τραγουδάω με τον ίδιο τρόπο της δεκαετίας του ‘80. Είναι δικιά μου ανάγκη να αλλάζω. Πιστεύω ότι τα τραγούδια πρέπει να ανανεώνονται και είναι κάτι που το κάνω πάντα με τα δικά μου τραγούδια. Φέτος αποφάσισα να το κάνω με τραγούδια άλλων, είτε παραδοσιακά είτε τραγούδια άλλων συνθετών. Για να πω την αλήθεια δεν ασχολήθηκα τόσο με το έντεχνο, γιατί φαντάζει λίγο γελοία αυτή η λέξη, ασχολήθηκα με το υπόλοιπο κομμάτι της παράδοσής μας το άτεχνο, δηλαδή τα λαϊκά, τα παραδοσιακά, τα ρεμπέτικα. Εκεί είναι η καρδιά μου περισσότερο. Νοιώθω μεγαλύτερη συγγένεια με αυτή την παράδοση παρά με την έντεχνη παράδοση όσο κι αν αυτό φαίνεται περίεργο.

«Οι αποσκευές μου είναι γεμάτες τραγούδια από αυτά τα τριάντα χρόνια διαδρομής»

ΠτΘ: Δεν φοβηθήκατε όμως να κάνετε αυτό το βήμα; Θα μπορούσατε πολύ εύκολα να θεωρήσετε ότι είστε ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης, έχετε καταξιωθεί με ένα συγκεκριμένο είδος τραγουδιού και ήχο και το κοινό σας έχει αποδεχθεί και αγαπήσει έτσι και να πείτε ότι εφόσον η συνταγή είναι επιτυχημένη γιατί να την αλλάξω. Πόσο μάλλον να μπείτε στην διαδικασία να διαχειριστείτε παραδοσιακά κομμάτια τα οποία προφανώς έχουν γράψει την δική τους ιστορία και έχουν την δική τους πορεία και έχουν αγαπηθεί ως έχουν.
Ν.Π.: Άλλο το ένα άλλο το άλλο. Οι αποσκευές μου είναι γεμάτες τραγούδια από αυτά τα τριάντα χρόνια διαδρομής. Αυτό είναι ένα πράγμα και το να ασχοληθώ σε κάποια στιγμή της ζωής μου με τα τραγούδια του παρελθόντος είναι ένα άλλο πράγμα. Όλο αυτό τον καιρό που καθόμουν και άκουγα ξανά και προσπαθούσα να διασκευάσω και μάθαινα να παίζω αυτά τα τραγούδια με την κιθάρα και προσπαθούσα να τα φέρω στα δικά μου μέτρα ήταν μια κατάσταση φοβερά δημιουργική για μένα, αισθανόμουν δεκαπέντε χρονών, ότι ξαναμαθαίνω μουσική από την αρχή, ότι ξαναμαθαίνω κιθάρα, ότι είμαι ένας μαθητής που μαθαίνει από τους δασκάλους τους παρελθόντος, και όλα αυτά χωρίς καμία νοσταλγία και μεμψιμοιρία, του στυλ «αχ τι ωραία που ήταν τότε ενώ τώρα η εποχή μας είναι χάλια». Καθόλου είναι απλώς μια ματιά στο παρελθόν για να αντλήσω έμπνευση και για να προχωρήσουμε προς το μέλλον, να προχωρήσουμε μπροστά πιο δυνατοί και πιο ολοκληρωμένοι. Για αυτό και αυτά τα παλιά τραγούδια προσπάθησα να τα μεταφράσω σε μια σημερινή γλώσσα σε ένα σημερινό ήχο. Έχουμε μια τάση να αφήνουμε τα παλιά, όχι μόνο τα τραγούδια, γενικότερα την παράδοσή μας να την βάζουμε σε ένα ράφι στο μουσείο δήθεν αποδίδοντας μεγάλο σεβασμό, τελικά όμως εγκαταλείποντάς την, γιατί όταν βάζεις κάτι στο μουσείο έχει τελειώσει. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να πειραματιζόμαστε και να ψαχνόμαστε συνέχεια με τα παλιά πράγματα κι ας αποτυγχάνουμε.

«Οι περιοδείες είναι για μένα μία συναρπαστική περιπέτεια»

ΠτΘ: Όλη αυτή η σημερινή κατάσταση, επηρέασε και τον κλάδο σας όπως όλους. Εσάς σας επηρέασε προσωπικά; Με δεδομένο βέβαια ότι υπάρχει μια στροφή των καλλιτεχνών στην περιφέρεια τελικά και εσείς έχετε κάνει ένα άνοιγμα μεγαλύτερο στην περιφέρεια, παρότι στο παρελθόν, λόγω και των καιρών που ζούμε; Είναι τελικά αυτό λύση και για εσάς, ως ένας άνθρωπος ο οποίος όπως και οι υπόλοιποι, καλείται να βγάλει τα προς το ζην;
Ν.Π.: Σαφώς όπως ακριβώς οι περισσότεροι συμπατριώτες μου έχει μεγαλώσει το άγχος μου γύρω από τα οικονομικά, γιατί δεν είμαι μόνος μου, έχω οικογένεια, έχω δύο παιδιά έχω μια κόρη που μόλις τελείωσε το μεταπτυχιακό της, ένα γιο που είναι στο Λύκειο, από την άλλη όμως το ότι κάνω περιοδείες είναι κάτι που το κάνω εδώ και είκοσι χρόνια από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, χειμώνα και καλοκαίρι και είναι κάτι που μου δίνει πολύ μεγάλη χαρά και ζωντάνια, το ταξίδι η επαφή με τον κόσμο, η αναμέτρηση κάθε χρόνο της καινούργιας μου δουλειάς με το κοινό. Τώρα έχω μεγάλη λαχτάρα να δω πώς θα πάει. Αυτές είναι οι πρώτες παραστάσεις ξεκινήσαμε εδώ και μια εβδομάδα με αυτή την καινούργια μπάντα και την καινούργια δουλειά. Είναι για μένα μια συναρπαστική περιπέτεια. Δηλαδή δεν θα μπορούσα να κάνω αυτή τη δουλειά με αν δεν είχα αυτό τον ενθουσιασμό και αυτή τη δημιουργικότητα. Δεν θα μπορούσα απλώς να περιφέρομαι και να ξαναπαίζω τα παλιά τραγούδια μου με τον ίδιο τρόπο. Να θυμίσω ότι εκτός από αυτή τη δουλειά έχω και μια πρόσφατη δουλειά που κυκλοφόρησε πέρσι που περιέχει καινούργια και παλιά τραγούδια και πολλά από αυτά τα παίζουμε στις συναυλίες. Θέλω να πω ότι είναι ζωντανά και τα σημερινά μου τραγούδια, τα πρόσφατα.

«Το κείμενο των 58 είναι μια έκκληση σε όλες τις δυνάμεις που είναι στο κέντρο να δημιουργήσουν μια δυνατή ευρωπαϊκή δημοκρατική παράταξη»

ΠτΘ: Μιλήσατε για «συναρπαστική περιπέτεια» και με δεδομένο ότι είστε ανήσυχο πνεύμα, συναρπαστική περιπέτεια είναι και η πολιτική για εσάς; Το λέω αυτό γιατί είστε από τους υπογράφοντες του κειμένου των 58 για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς.
Ν.Π.: Αυτό επειδή τελευταία πολύς κόσμος με συναντά και με ρωτάει αν θα ασχοληθώ με την πολιτική τελικά ξεκαθαρίζω ότι έβαλα την υπογραφή μου σε ένα κείμενο που γράφτηκε κυρίως από πανεπιστημιακούς με το αίτημα να υπάρξει μια σύμπνοια στο χώρο της κεντροαριστεράς αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα ασχοληθώ με την πολιτική και ότι θα κατέβω βουλευτής. Απλώς το ξεκαθαρίζω. Δεν έχω καμία απολύτως τέτοια βλέψη, τέτοια φιλοδοξία. Σκοπεύω για τα επόμενα τριάντα χρόνια, καλά να είμαστε να παίζω μουσική.

ΠτΘ: Σας το ρώτησα γιατί το κείμενο υπογράφηκε κυρίως από άτομα που ανήκουν στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ και την επόμενη ημέρα ο κ. Βενιζέλος πήγε και υπέγραψε προγραμματική συμφωνία με τον κ. Σαμαρά. Αυτό εσάς σαν υπογράφοντα σας πείραξε;
Ν.Π.: Το κείμενο το δικό μας ξεκινά με τη φράση ότι «το κείμενο αυτό δεν αναφέρεται σε δημιουργία κόμματος. Είναι μια έκκληση σε όλες τις δυνάμεις που είναι στο κέντρο στο ευρύτερο κέντρο, να βρούνε μια γλώσσα συνεννόησης, να ξεφύγουν ο καθένας από τη λογική του μικρού μαγαζιού και να κοιτάξουν λίγο ευρύτερα, να ανοίξουν λίγο τον ορίζοντά τους και να δημιουργήσουν μια δυνατή ευρωπαϊκή δημοκρατική παράταξη. Αυτό είναι το αίτημα. Τουλάχιστον αυτό κατάλαβα εγώ.

Ακούστε την συνέντευξη του Νίκου Πορτοκάλογλου εδώ: http://www.mixcloud.com/Radio-Paratiritis/%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B2-%CF%80%CE%AD%CE%BC%CF%80%CF%84%CE%B7-07112013/

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.