«Ο Ουρανος Κατακοκκινος», της Λουλας Αναγνωστακη

Το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, 18 χρόνια μετά τον «Ήχο του όπλου», επανέρχεται σε μια από τις μεγαλύτερες ελληνίδες συγγραφείς του θεάτρου, τη Λούλα Αναγνωστάκη, και ανεβάζει το μοναδικό της μονόλογο, τον «Ουρανό κατακόκκινο». Ανάμεσα στα παλιά γαλλικά τραγούδια και τους ύμνους της Τρίτης Διεθνούς, βρίσκεται η Σοφία Αποστόλου, μια γυναίκα με δική της αναπνοή και μελωδία, δικό της ορίζοντα και δρόμο, που έστω και αργά τον ανακαλύπτει και τον περπατά, φτιάχνοντας έναν άλλον ουρανό, έναν ουρανό κατακόκκινο. Μια εξαιρετική σκηνοθετική προσέγγιση του Θοδωρή Γκόνη, που μαζί με την Ελένη Ουζουνίδου, μετά από πολύ ανάγνωση και επεξεργασία ενός έργου, που τυπικά θα μπορούσε να παιχθεί σε 25 λεπτά και φθάνει να είναι περίπου 47, προσπαθεί να δώσει απαντήσεις στο σήμερα.

Με αφορμή το έργο αυτό ο σκηνοθέτης Θοδωρής Γκόνης και η ηθοποιός Ελένη Ουζουνίδου μίλησαν στον «ΠτΘ» για τη δουλειά τους αυτή και τα μηνύματά της, αλλά και γενικότερα για το θέατρο.

ΠτΘ: κ. Γκόνη ξεκινώντας θα ήθελα να μου εξηγήσετε τον τρόπο με τον οποίο είδατε το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, «Ο ουρανός κατακόκκινος» καθώς επίσης με αφορμή συνέντευξή σας στην «Εφημερίδα των Συντακτών» να σταθούμε στον χαρακτηρισμό αριστούργημα.
Θ.Γ.: Πρώτα απ’ όλα το έργο είναι σημαντικό, είναι έργο μιας σημαντικής γυναίκας συγγραφέως. Είναι τόσο σημαντική συγγραφέας που αυτά που μπορούμε εμείς να πούμε είναι λίγα. Τα έργα των μεγάλων συγγραφέων έχουν το μεγάλο χάρισμα να σε καταδέχονται, δηλαδή καταδέχονται και τον πιο ρηχό άνθρωπο και τον πιο σοφό. Αυτό είναι η σοφία του μεγάλου συγγραφέα. Το έργο αυτό έχει γραφεί πριν περίπου μια δεκαπενταετία, το 1996, και όπως όλα τα σημαντικά έργα είναι συνεχώς σύγχρονο, δηλαδή ανά πάσα στιγμή το επισκέπτεσαι και σου λύνει κάθε απορία, αν έχεις βέβαια απορία. Εμείς είχαμε πάρα πολλές απορίες πάνω στο κείμενο της Λούλας Αναγνωστάκη, δεν ξέραμε πολλά πράγματα, ρωτούσαμε με τη δουλειά μας, με την πρόβα. Η πρόβα είναι σημαντική όταν είσαι ανοιχτός να ρωτάς, να μην είσαι σίγουρος, όχι βέβαια ανασφαλής, και συνεχώς τα μεγάλα έργα σου δίνουν τις απαντήσεις. Εμάς η Λούλα Αναγνωστάκη μας έδωσε μια απάντηση στο έργο αυτό. Μας έδειξε πώς είμαστε σήμερα, γιατί είμαστε σήμερα έτσι. Είναι ένα έργο δηλαδή που δίνει μια απίστευτη φωτογραφία του σήμερα της πατρίδας μας, χωρίς να έχει καμία πρόθεση η συγγραφέας.

ΠτΘ: Εξάλλου είχατε την τύχη να γνωρίσετε και την κ. Αναγνωστάκη, θυμάμαι μια συνομιλία σε κάποια εφημερίδα των Αθηνών μαζί της.
Θ.Γ.: Είχαμε κάνει και μια παράσταση με τη Ρένα την Πιττακή εδώ στο Φεστιβάλ με ένα κείμενο της Λούλας Αναγνωστάκη, όταν πριν από δύο χρόνια το Φεστιβάλ ήταν αφιερωμένο στον Γιώργο Χειμωνά. Τότε η Ρούλα Αναγνωστάκη είχε γράψει ένα κείμενο για αυτόν που το παρουσιάσαμε εγώ μαζί με τη Ρένα την Πιττακή στο Ιμαρέτ.

Το σενάριο στα χέρια ενός ατάλαντου συγγραφέα θα ήταν γραφικό, εδώ είναι ένα εξαιρετικό κείμενο

ΠτΘ: Η ηρωίδα του έργου, η Σοφία Αποστόλου είναι μια καθηγήτρια που εργάζεται στο δημόσιο, απολυμένη λόγω αλκοολισμού, είναι αυτό που θα λέγαμε σήμερα οι απειθαρχούντες υπάλληλοι ή αυτοί που θα πρέπει να περάσουν από πειθαρχικά συμβούλια για να απολυθούν, δηλαδή αυτό είναι ένα πρώτο ξάφνιασμα σε σχέση με την επικαιρότητα, χωρίς να σημαίνει ότι το καθιστά ευτελές, αλλά ενδεχομένως ανταμώνει με το βίωμα του απολυμένου…
Θ.Γ.: Σίγουρα μόνο που είναι ηθελημένο, το επιδιώκει η ίδια, δεν είναι κάτι το ίδιο με αυτό που συμβαίνει σήμερα. Όλο αυτό το σενάριο, – μία αστή που ερωτεύεται ένα κομμουνιστή που πεθαίνει, είναι στο γυμνάσιο, απολύεται λόγω αλκοολισμού, της μένει ένας γιος αμανάτι που είναι αφελής, χαζός και άσχημος, που κάνει μια γκάφα και είναι στον Κορυδαλλό, νοικιάζει απέναντι στον Κορυδαλλό μια ταράτσα για να μπορεί να είναι κοντά στο γιο της, να του μαγειρεύει και να του πηγαίνει δυο φορές την εβδομάδα φαγητό και να τον βλέπει μαζί με τους πρεζάκηδες και τους Αλβανούς, – στα χέρια ενός ατάλαντου συγγραφέα θα ήταν λίγο γραφικό στα χέρια μιας τέτοιας μεγάλης συγγραφέας, εδώ είναι ένα εξαιρετικό κείμενο.

Οποιαδήποτε ανάγνωση μπορεί να κάνει κανείς στο έργο

ΠτΘ: Πάντως κάποιος ξαφνιάζεται πώς οι μεγάλοι συγγραφείς μπορεί να είναι επίκαιροι ή σύγχρονοι σε σχέση με όλα τα δεινά που μας περιγράψατε…
Θ.Γ.: Μπορεί κανείς να δει αυτή τη γυναίκα σαν την πατρίδα μας, η οποία απέναντι από τον Κορυδαλλό βλέπει τώρα τα παιδιά της να είναι μέσα. Οποιαδήποτε ανάγνωση μπορεί να κάνει κανείς. Εμείς δεν κάναμε αυτή την ανάγνωση, προσπαθήσαμε να είναι πιο σύνθετη, γιατί πάντα υπάρχει ένα κενό, πάντα καταφέρνεις ένα μέρος αυτών που θες. Λέγαμε και με την Ελένη ότι η πρόβα στο θέατρο είναι πάντα η τελευταία, δηλαδή η γενική δοκιμή είναι η πρώτη πρόβα, γιατί μπορεί να αλλάξουν όλα σε ένα βράδυ. Δηλαδή μπορεί να συμβεί και ένας σεισμός οπότε αλλάζουν όλα.

Οι μεγάλοι συγγραφείς δεν είναι αντιπροσωπευτικοί μιας εποχής

ΠτΘ: Το κείμενο της κ. Αναγνωστάκη είναι μεγάλο και τα μεγάλα κείμενα κυρίως μας παρηγορούν.
Θ.Γ.: Είναι ποιήτρια, το θέατρο είναι ποιητική γραφή. Ο Σαίξπηρ ήταν ένας μεγάλος ποιητής, οι αρχαίοι συγγραφείς ήταν πολύ μεγάλοι ποιητές. Γενικά το θέατρο είναι μια ποιητική τέχνη, πού και πού ξεπέφτει βεβαίως, αλλά σε αυτό δεν φταίει το θέατρο, φταίμε εμείς που το εκπροσωπούμε. Η Λούλα Αναγνωστάκη είναι μια συγγραφέας που δεν είναι αντιπροσωπευτική μιας εποχής, είναι μια πραγματική συγγραφέας. Αντιπροσωπευτικοί μιας εποχής συγγραφείς είναι οι δευτερότεροι συγγραφείς, οι ελάσσονες. Οι μεγάλοι συγγραφείς δεν είναι αντιπροσωπευτικοί μιας εποχής. Ποιας εποχής αντιπροσωπευτικός συγγραφέας είναι ο Σαίξπηρ ή ο Αισχύλος; Καμιάς, είναι όλων των αιώνων. Σε δευτερότερους συγγραφείς ανακαλύπτεις αντιπροσωπευτικούς της εποχής. Η Λούλα Αναγνωστάκη, επειδή είναι μια σπουδαία ποιήτρια, αφήνει ανοιχτό το κείμενο για οποιονδήποτε, ο καθένας με τα όπλα του, γιατί είναι ένας πόλεμος ένα κείμενο, πώς το πολεμάς, αν μπορείς να το κατακτήσεις είναι δηλαδή πολιορκητική τέχνη το θέατρο και ειδικά η σκηνοθεσία. Είναι μια πολιορκία να κατακτήσεις τους συνεργάτες σου και τελικά να κατακτήσεις το κείμενο.

Με αυτό το έργο δεν κλείνεις τους λογαριασμούς

ΠτΘ: Το κείμενο για εσάς είναι πάντα μια ανοικτή πρόκληση και είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που λέτε σε σχέση με το έργο που δουλέψατε και δουλεύετε ακόμη ότι πάντα η γραφή της Αναγνωστάκη είναι υπαινικτική. Θα δοθούν άλλες τρεις παραστάσεις;
Θ.Γ.: Ναι, μόνον αλλά θα επανέλθουμε. Με αυτό το έργο δεν κλείνεις τους λογαριασμούς σου, με τέτοιες αγάπες, επανέρχεσαι. Πρέπει κάποιος να είναι επίμονος στις αγάπες του, δεν είναι κάτι που απλώς πρέπει να περνά και να φεύγει. Εγώ αν ξεκινούσα πρόβες το έργο τώρα θα ήμουν ευτυχής, γιατί τώρα βλέπω και πιο βαθειά, πιο μακριά, τώρα καταλαβαίνω τι δεν καταφέραμε. Το τι καταφέραμε το καταλαβαίνουν οι θεατές, αλλά το τι δεν καταφέραμε το καταλαβαίνω εγώ.

Αυτό που ευαγγελίζονταν ο ύμνος της Τρίτης Διεθνούς είναι παρηγοριά

ΠτΘ: Μου κάνει εντύπωση ο λόγος σας για το έργο «Ο ουρανός κατακόκκινος», για τη μετάφραση της Τρίτης Διεθνούς από τον Κώστα Βάρναλη, όπου μάλιστα λέτε ότι τα λόγια της Τρίτης Διεθνούς ακούγονται σαν μια προσευχή. Δεν είναι λίγο απαγορευμένες οι λέξεις αυτές, δεν είναι παλιομοδίτικες;
Θ.Γ.: Καθόλου. Η προσδοκία του κόσμου δεν παλιώνει, η προσδοκία των ανθρώπων για καλύτερη ζωή, για ελευθερία, για μέλλον πραγματικό, δεν παλιώνει, το θέμα είναι ότι η διαχείριση αυτών στα χέρια κάποιων σκουριάζει. Αυτή η σκουριά δεν είναι του μετάλλου που δημιουργείται με την διαχείρισή του. Η σκουριά αυτή οφείλεται στα καθεστώτα που κατέρρευσαν, που ήταν ψεύτικα, όμως αυτό που ευαγγελίζονταν αυτός ο ύμνος είναι παρηγοριά.

Εγώ και οι άνθρωποι που αγαπώ «κλέβουμε» καθημερινά από τους ποιητές

ΠτΘ: Είναι πολύ καλό αυτές οι θέσεις να εμπεδώνονται, γιατί σήμερα ξεχνάμε, θεωρούμε ότι η μοίρα μας είναι να είμαστε κακομοίρηδες.
Θ.Γ.: Πρέπει να πούμε κάτι πολύ σοβαρά. Το θέμα είναι από πού «κλέβει» κανείς. Από πού «κλέβει» κουράγιο, από πού «κλέβει» χρήματα. Τουλάχιστον εγώ, και οι άνθρωποι που αγαπώ, «κλέβουμε» καθημερινά από τους ποιητές δόξα. Έχουμε μεγάλους ποιητές στην πατρίδα μας, και όχι μόνο, γιατί η ποίηση δεν είναι εθνική, είναι και παγκόσμια. Δεν μπορώ να φανταστώ ένα άνθρωπο του θεάτρου που να μην έχει «κλοπιμαία» στην τσέπη του από τους ποιητές. Όταν σε ψάχνουν έξω από το θέατρο και δεν βρίσκουν επάνω σου «κλοπιμαία» από ποιητές δεν πρέπει να σου επιτρέπουν να μπεις μέσα. Δεν μπορείς να εμπλέκεσαι με ένα κείμενο της Αναγνωστάκη, και ο πιο χαζός σκηνοθέτης να είσαι ή ο πιο χαζός ηθοποιός, και να μην έχεις στην τσέπη σου τουλάχιστον δεκαπέντε χιλιάδες λίρες χρυσές από τον Καρυωτάκη. Είναι κακό που δεν έχεις πάει από εκεί να «κλέψεις».

Όλοι διψάμε για ουρανό

ΠτΘ: Εξαιρετικό επίσης το σκηνικό της παράστασης όπου συνομιλείτε με τον Σαχτούρη και τον ουρανό του…
Θ.Γ.: Θυμάσθε το εξαιρετικό ποίημα που ενώ όλοι μοιράζουν ψωμί κατεβαίνει ένας άγγελος ξαφνικά και μοιράζει ουρανό και τρέχουν όλοι να πάρουν ουρανό και όχι ψωμί. Και εκεί ο Σαχτούρης γράφει το μεγάλο στίχο «ας μη το κρύβουμε όλοι διψάμε για ουρανό». Επειδή λοιπόν ο συνειρμός είναι ίσως εύκολος, είναι καθημερινό σκηνικό, λες ουρανός, αυτός είναι ο ουρανός, υπάρχει και ένα ευτελές τραγούδι του Πάριου που μιλά για κάτι ανάλογο ακόμη και αυτό χρησιμοποιήσαμε εμείς χαριτολογώντας πάνω στην πρόβα, γιατί δεν είμαστε τόσο σοβαροφανείς, αστειευόμαστε πάνω στη πρόβα. Αυτοί που αγαπάνε τα ποιήματα, αγαπάνε και τα αστεία.

Η Σοφία Αποστόλου ο ορισμός της γυναίκας

ΠτΘ: Ο ουρανός των γυναικών είναι ένα καθημερινό καταφύγιο έστω και μέσα από την κουζίνα τους. Και επειδή η Σοφία Αποστόλου είναι μια σοφή γυναίκα έχει τη σοφία της λαϊκής γυναίκας, κατ’ αρχήν είναι γερή γυναίκα…
Θ.Γ.: Είναι πραγματικά ο ορισμός της γυναίκας, είναι ο ύμνος της γυναίκας. Αυτή η γυναίκα της Αναγνωστάκη είναι ο ύμνος προς τη γυναίκα. Δέχεται τη μοίρα της, όχι μοιρολατρικά, αλλά υπερήφανα και αρχοντικά δεν γονατίζει πουθενά, «δεν έχει καν αλυσίδες για να τις χάσει», όπως λέει, κάνει τη δική της επανάσταση, είναι εκεί απέναντι, στέκεται στην ταράτσα που είναι η μοίρα ενός κόσμου, μιας πατρίδας τελικά.

ΠτΘ: Θα ευχόμουν να σας ξαναδούμε στην Κομοτηνή με την παράστασή σας…
Θ.Γ.: Στη ζωή υπάρχουν κύκλοι και κύκλοι. Η Ελένη, που είναι και νεότερη, οπωσδήποτε θα κάνει πράγματα στην Κομοτηνή.

Οι άνθρωποι του θεάτρου είμαστε βετεράνοι στο θέμα της ανεργίας

ΠτΘ: Μακάρι, γιατί το θέατρο είναι ευλογημένη τέχνη.
Θ.Γ.: Είναι ευλογημένη αλλά ταυτόχρονα είναι και καταραμένη, γιατί σου ζητάει συνεχώς να έχεις μυαλό, έτσι και λίγο το χάσεις, χάνεις το παιχνίδι. Εμείς οι άνθρωποι του θεάτρου είμαστε προπονημένοι στην ανεργία, με αυτή κοιμηθήκαμε, με αυτή ξυπνάμε, δεν είμαστε άνεργοι σήμερα, είμαστε από το ’81. Σήμερα συμπάσχουμε με τους άλλους αλλά είμαστε και λίγο βετεράνοι στο θέμα.

Το Φεστιβάλ φέτος θα είναι αφιερωμένο στα εκατό χρόνια απελευθέρωσης της Καβάλας και στα 150 χρόνια από τη γέννηση του Καβάφη

ΠτΘ: Ετοιμάζεστε για το Φεστιβάλ Φιλίππων;
Θ.Γ.: Βεβαίως. Φέτος θα είναι αφιερωμένο στα εκατό χρόνια απελευθέρωσης της πόλης της Καβάλας και για τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Καβάφη, με πολύ λίγα χρήματα, και γνωρίζουμε γιατί έχουμε λίγα, και για αυτό δεν διαμαρτυρόμαστε, απλά αυτό δεν πάει να πει ότι δεν διεκδικούμε χρήματα για τον πολιτισμό.

ΠτΘ: Το πρώτο κομμάτι της ιστορίας της Καβάλας πώς θα το γιορτάσετε στο θέατρο;
Θ.Γ.: Θα γίνουν πάρα πολλά πράγματα από χορό, θέατρο, τραγούδι, φωτογραφίες. Είναι ανοιχτή η πρόσκληση προς τους καλλιτέχνες. Είμαστε πολύ ελεύθεροι, θέλουμε να είναι τολμηροί, να μην είναι το αναμενόμενο. Θέλουμε να φύγουμε από γραφικότητες, γιατί αυτό από το οποίο κινδυνεύουν πάντα τα αφιερώματα είναι κάποιες γραφικότητες. Είναι δύσκολο εγχείρημα, όπως είναι δύσκολο και με τον Καβάφη, γιατί είναι ένας ποιητής είναι Έλληνας, παγκόσμιος δεν είναι Ελλαδίτης. Δεν είμαι έτοιμος να πω περισσότερα για αυτές τις δύο πτυχές παρά μόνο τα βασικά. Και φυσικά στο αρχαίο θέατρο θα παιχτούν οι παραστάσεις της Επιδαύρου και του Εθνικού, οι οποίες πιστεύω ότι είναι φέτος σημαντικές, γιατί σκηνοθετούν δυο σημαντικοί σκηνοθέτες, όπως ο Βασίλης Παπαβασιλείου και ο Θωμάς Μοσχόπουλος, και με εξαιρετικό θίασο θα είναι και η Ελένη Ουζουνίδου γιατί παίζει το καλοκαίρι στον «Κοινό Λόγο» του Νέου Κόσμου.

Ελένη Ουζουνίδου, ηθοποιός, Για μένα η Σοφία Αποστόλου είναι μια γυναίκα «σύμβολο»
Η ζωή μου θα ήταν πεζή αν δεν είχα να ασχοληθώ με αυτά τα κείμενα

ΠτΘ: Από ένα σπουδαίο κείμενο, όπως ήταν το «Γράμμα στον Ορέστη», το κοινό έχει την τύχη να σας δει επίσης σε ένα σπουδαίο και δύσκολο κείμενο και συγκεκριμένα στο «Ουρανός κατακόκκινος» της Λούλας Αναγνωστάκη. Τι είναι για σας η ηρωίδα, η Σοφία Αποστόλου;
Ε.Ο.: Είναι ένα ποιητικό πλάσμα γιατί ούτως ή άλλως αυτό που έχει γράψει η Αναγνωστάκη είναι ποίηση, δεν είναι ακριβώς μονόλογος θεατρικός, ρεαλιστικός. Για μένα η Σοφία Αποστόλου είναι μια γυναίκα «σύμβολο».

ΠτΘ: «Σύμβολο» σε σχέση με το τι μπορεί να αντέχει μια γυναίκα και πόση ελευθερία μπορεί να έχει ακόμη και στις μεγαλύτερες αντιξοότητες;
Ε.Ο.: Και για αυτό σε μια μικρή κλίμακα, αλλά κυρίως η Λούλα Αναγνωστάκη ασχολείται, άθελά της που λέει και ο Θοδωρής, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούμε να πούμε πραγματικά ότι είναι η χώρα.

ΠτΘ: Είναι πολύ ουσιαστικό να την αντιμετωπίζετε με αυτό τον τρόπο…
Ε.Ο.: Θεωρώ ότι με αυτό τον τρόπο είναι ενδιαφέρων να αντιμετωπίζεται, διαφορετικά τα πράγματα γίνονται πολύ μικρά και δεν αφορούν και κανένα. Αν την αξιοπρέπεια και την ελευθερία των γυναικών την μεγεθύνουμε και τη δούμε, την υιοθετούμε όλοι.

ΠτΘ: Πώς ήταν αυτή η νέα «ταλαιπωρία» με το Θοδωρή Γκόνη, γιατί ξέρω ότι δουλεύετε πολύ και εξουθενώνεστε μέχρι να βρείτε την αλήθεια του κειμένου;
Ε.Ο.: Και δεν μας φθάνει ο χρόνος, θα θέλαμε να έχουμε περισσότερο. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το κείμενο είναι δυσκολότερο και δουλέψαμε με πολύ μεγάλη προσοχή και με πολύ μεγάλη αγάπη πάνω του. Είναι μεγάλη χαρά με ένα άνθρωπο που επικοινωνείς και έχεις βρει κάποιους κώδικες και μπορείς να εξελίξεις τη δουλειά σου να ξανασυνεργάζεσαι με μεγαλύτερη ορμή και να κάνεις μεγαλύτερες βουτιές σε δυσκολότερα κείμενα.

ΠτΘ: Είστε μια νέα κοπέλα, παρόλο που όταν παίζετε στη σκηνή είστε ένα άλλο πλάσμα που μας εκφεύγει και γλιστράει Πώς τυχαίνει να μπορείτε να αποδώσετε όλα αυτά; Πόση προσωπική δουλειά θέλει;
Ε.Ο.: Θέλει πολλές ώρες πραγματικά. Από την ώρα που πάτησα το πόδι μου στην Καβάλα και για πολύ καιρό ακόμα θα με απασχολεί το κείμενο. Είναι συνέχεια στο μυαλό μου.

ΠτΘ: Αυτή η καλογερική από την άλλη στη σπουδή, στη μελέτη δεν σας κουράζει; 
Ε.Ο.: Είναι ακριβώς όπως το είπατε καλογερική. Πέρα από τη σωματική δεν υπάρχει πνευματική κούραση. Αυτή είναι η μεγάλη χαρά γιατί όπως θα έλεγε και ο Θοδωρής αυτό είναι το φαγητό μας

ΠτΘ: Στον θεατή φαντάζετε ως τελειομανής…
Ε.Ο.: Δεν είμαι τόσο πολύ, υπάρχουν πιο τελειομανείς από μένα, για παράδειγμα ο Θοδωρής.

ΠτΘ: Αυτό το διαρκές ψάξιμο και καμιά φορά η αδυναμία να βρείτε αυτό που θα πρέπει για να πείτε τη λέξη δεν απελπίζει; Έχετε τέτοια συναισθήματα;
Ε.Ο.: Μπορεί κάποια στιγμή να απογοητευθείς λίγο, αλλά θα ξαναγοητευθείς. Νομίζω ότι θα μου φαινόταν πολύ πεζή η ζωή μου αν δεν είχα να ασχοληθώ με αυτά τα κείμενα.

Είμαι περήφανη και συγκινημένη που μπορώ μέσω του θεάτρου να αφουγκραστώ τους παλμούς των μεγάλων ποιητών

ΠτΘ: Ως νεαρή κοπέλα εν μέσω καταιγισμού life style και μοντερνισμού, πώς σας φαίνεται που συναναστρέφεστε μέσα από το έργο με την Λούλα Αναγνωστάκη, με την Τρίτη Διεθνή και τον Κώστα Βάρναλη, τον οποίο καταδικάσαμε στους καλούς κλασικούς ποιητές και τον αφήσαμε εκεί;
Ε.Ο.: Η μεγάλη διαφορά είναι ότι η ζωή μου αναγκαστικά, θέλω δεν θέλω, είναι μέσα σε αυτούς τους ποιητές, οπότε αισθάνομαι μεγάλη περηφάνια και συγκίνηση που μπορώ μέσω του θεάτρου και αφουγκράζομαι τους παλμούς όλων αυτών των μεγάλων ποιητών.

Τα μεγάλα κείμενα σου δημιουργούν μεγάλες απορίες

ΠτΘ: Τι σας άφησε η Λούλα Αναγνωστάκη μέσα από τις λέξεις της και τις σειρές της;
Ε.Ο.: Πολλά ερωτηματικά και χαίρομαι για αυτό, γιατί όπως λέει και ο Θοδωρής, τα μεγάλα κείμενα δημιουργούν μέσα σου μεγάλες απορίες, και όσο πιο μεγάλο το κείμενο, τόσο πιο μεγάλες οι απορίες που σου δημιουργεί.

ΠτΘ: Να ευχηθούμε να ξαναδουλέψετε το έργο κάποτε με το Θοδωρή
Ε.Ο.: Είμαι σίγουρη πως θα το κάνουμε.

ΥΓ.: Παραστάσεις μέχρι και την Κυριακή 28 Απριλίου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.