Οδυσσεας Τσακαλος, Τραγουδοποιος, Επελεξα τον δυσκολο και μοναχικο δρομο να λεω τα τραγουδια μου που δεν ειναι τοσο γνωστα

Από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ελληνικού rock, ο Oδυσσέας Τσάκαλος, ιδρυτικό μέλος και drummer των «ΦΑΤΜΕ», συνέχισε έπειτα από την διάλυση του συγκροτήματος ως solo καλλιτέχνης, γράφοντας στίχους και μουσική, χαρίζοντας μας δυο πολύ όμορφους δίσκους όπως το «Φυλακή με ορθάνοιχτη πόρτα» το 2004 και το «Εσύ που δε μιλάς» το 2010. Τραγούδια από τους δίσκους αυτούς και όχι μόνο, θα ακούσουμε σήμερα στο Καφέ Αλάβαστρον, το οποίο, ο γεννημένος στο Μπουένος Άιρες τραγουδοποιός, επισκέπτεται παρέα με τον Χάρη Μιχαηλίδη από τους «Δραμαμίνη» και των Κώστα Γιαννίρη, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος «Τα φώτα που σβήνουν». Για το Live αυτό και πολλά περισσότερα συνομίλησε με τον Παναγιώτη Ροζάκη και τον Θάνο Βαφειάδη στην εκπομπή «Επί Πτυχίω» του Ράδιο Παρατηρητής 94,00 FM. Mια κουβέντα εφ’ όλης της ύλης που ακολουθεί…

ΠτΘ: Σας καλωσορίζουμε στην Κομοτηνή, έστω και μέσα από τα ερτζιανά της. Μιλάμε μαζί σας με αφορμή την παρουσία σας την Τετάρτη στην Κομοτηνή στο καφέ «Αλάβαστρο». Θα είστε όμως και στην Ξάνθη…
Ο.Τ.: Ναι, την Πέμπτη στο «Λόλα» και την Παρασκευή στο καφέ «Νουάρ» στην Δράμα. Είναι μια μίνι περιοδεία στη Θράκη και την Ανατολική Μακεδονία.

ΠτΘ: Να αναφέρουμε ότι θα είναι μαζί σας ο Κώστας Γιαννίρης, ο οποίος σας συντροφεύει χρόνια τόσο δισκογραφικά, όσο και στις μουσικές σας περιοδείες, καθώς επίσης κι ο Χάρης Μιχαηλίδης από τη Δράμα και το συγκρότημα «Δραμαμίνη».
Ο.Τ.: Είναι ένα γκρουπ που μου αρέσει πάρα πολύ και ήταν μεγάλη η χαρά που συνεργάζομαι με το Χάρη. Στο πρόγραμμα θα υπάρχουν τραγούδια από το συγκρότημα «Δραμαμίνη», γιατί ο Χάρης πέρα από συνθέτης είναι και πολύ καλός τραγουδιστής.

ΠτΘ: Και πολύ καλός κιθαρίστας.
Ο.Τ.: Βέβαια.

ΠτΘ: Έχω δει πολλές δουλειές του χώρου που πάντα τον επιλέγουν για να παίξει.
Ο.Τ.: Είναι ένας πολύ καλόγουστος μουσικός, με ευρύ πνεύμα, έχει ωραία ενορχηστρωτική ματιά και για αυτό είναι πολλά τα νέα παιδιά, που τον πιέζουν κιόλας, να ασχοληθεί με το δίσκο τους.

«Από μικρός έμαθα να δρω μέσα από ομάδα»

ΠτΘ: Και εσείς, και τα παιδιά που παίζετε μαζί, έχετε προκύψει μέσα από γκρουπ, έχετε γεννηθεί, ως μουσικοί, μέσα από μπάντες. Αυτό σας κάνει να λειτουργείτε πιο άνετα;
Ο.Τ.: Έχω μάθει από μικρός να δρω μέσα από ομάδα, ο καθένας να έχει βρει το ρόλο του, κάτι που δεν είναι εύκολο, είναι δύσκολο και γίνεται σιγά – σιγά με το πέρασμα του χρόνου. Οι σχέσεις που αναπτύσσονται και η αγάπη που έχει ο καθένας για δημιουργία στη συνέχεια βγάζουν εκπληκτικά αποτελέσματα. Είμαι υπέρ της ομάδας, το ίδιο είναι και οι φίλοι, οι συνεργάτες μου, οπότε είναι πολύ εύκολο. Μπαίνουμε σε ένα αυτοκίνητο, φορτώνουμε τα πράγματά μας και είμαστε ένα τρίο όλο φωτιά θα έλεγα.

ΠτΘ: Άλλωστε για να χρησιμοποιήσουμε μια κλισέ έκφραση «ιστορία γράφουν οι παρέες».
Ο.Τ.: Αυτό για μένα είναι απόλυτα αλήθεια.

«Είμαι ποδοσφαιρόφιλος»

ΠτΘ: Γεννηθήκατε στη χώρα του Μαραντόνα και του ταγκό, στην Αργεντινή.
Ο.Τ.: Και τώρα του Μέσι!

ΠτΘ: Είστε και ποδοσφαιρόφιλος…
Ο.Τ.: Έπαιζα μπάλα στον Πανιώνιο, στα εφηβικά μου χρόνια, στο γυμνάσιο, αλλά μετά έπρεπε να αποφασίσω ή σχολείο ή προπονήσεις, επειδή ήταν απόγευμα. Ακόμα όμως παίζουμε ποδόσφαιρο. Με τον Γιαννίρη παίζουμε κάθε Τετάρτη πέντε επί πέντε.

ΠτΘ: Γεννηθήκατε λοιπόν στη Αργεντινή μεγαλώσατε όμως στη Νέα Σμύρνη. Ουσιαστικά δηλαδή η Νέα Σμύρνη είναι η πατρίδα σας.
Ο.Τ.: Ναι, γενικότερα η Αθήνα, αλλά παρόλα αυτά υπάρχει και μια μεγάλη αγάπη για το Μπουένος Άιρες η οποία κάποια στιγμή θα βγει. Έχω γράψει ένα ταγκό στη ζωή μου και θα γράψω και άλλα και θα πάω και ένα ταξίδι.

«Το ταγκό είναι μελαγχολία και συγχρόνως μια υπέροχη αίσθηση»

ΠτΘ: Τουλάχιστον στη Θράκη παρατηρούμε μια έξαρση των latin χορών, δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει και στην Αθήνα;
Ο.Τ.: Και στην Αθήνα το ίδιο. Είναι ένας χορός που σιγά-σιγά κατακτά όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα με τα νέα γκρουπ που βγαίνουν και έχουμε μια φρέσκια ματιά. Είναι ένας καταπληκτικός ρυθμός, χορός, και σου δίνει ένα μείγμα δυνατών συναισθημάτων. Είναι μελαγχολία και συγχρόνως μια υπέροχη αίσθηση. Εξ όσων έχω ακούσει γενικά ο λαός της Αργεντινής είναι μελαγχολικός, τα γκολάκια τα βάζουν όμως.

ΠτΘ: Σας αρέσουν οι μελαγχολικοί λαοί;
Ο.Τ.: Δεν ξέρω. Γιατί κατά βάθος οι Έλληνες τι νομίζεις ότι είναι; Δεν πιστεύω ότι οι Έλληνες είναι και ιδιαίτερα έξω καρδιά.

ΠτΘ: Αυτή είναι μια ανατρεπτική άποψη σε σχέση με αυτά που μας έχουν μάθει.
Ο.Τ.: Στην πραγματικότητα δεν ξέρω κατά πόσο οι Έλληνες χαίρονται τη ζωή τους. Μπορεί ο ήλιος να δίνει τέτοιο έναυσμα, γιατί εξ όσων μου λένε στην Αργεντινή έχει πολλή υγρασία. Δεν λέω ότι είμαστε μελαγχολικός λαός, αλλά έχουμε φτάσει στο σημείο να μην χαιρόμαστε τη ζωή μας.

«Η μουσική πέρα από χαρά είναι μια τζάμπα ψυχοθεραπεία»

ΠτΘ: Σε παλιότερη συνέντευξή σας είχατε πει ότι γράφετε μουσική για να βγάζετε προς τα έξω την αλήθεια σας. Συνεχίζει να συμβαίνει αυτό;
Ο.Τ.: Νομίζω πως όλοι γράφουν για αυτό το λόγο ή φαντάζομαι ότι όλοι θα έπρεπε να γράφουν για αυτό το λόγο.

ΠτΘ: Και αυτή την αλήθεια την βγάζετε και στα live και όταν παίζετε μουσική και όχι μόνο όταν γράφετε;
Ο.Τ.: Ναι θέλω να πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει. Όλα τα χρόνια που έπαιζα με τους «Φατμέ», στη συνέχεια με το Νίκο τον Πορτοκάλογλου και μετά με τη σόλο πορεία μου αυτό το πράγμα προσπαθούσα να δίνω στο πάλκο, στις πρόβες, στους συντρόφους μου γιατί η μουσική πέρα από χαρά είναι μια τζάμπα ψυχοθεραπεία.

«Ένα τραγούδι πατά γερά όταν μπορείς να το παίξεις με μια κιθάρα»

ΠτΘ: Στους δύο δίσκους που έχετε κυκλοφορήσει και ιδιαίτερα στον δίσκο «Εσύ που δεν μιλάς» το κάθε τραγούδι σας έχει τον δικό του ιδιαίτερο χαρακτήρα, δεν έχουν δηλαδή το ίδιο μουσικό ύφος, αλλά τα δένετε μεταξύ τους με τον στίχο. Να περιμένουμε κάτι ανάλογο και στο live, δηλαδή τραγούδια από όλα τα μουσικά φάσματα;
Ο.Τ.: Το live έχει τραγούδια από τις δύο δουλειές μου, παίζω «Φατμέ», τραγούδια του Νίκου Πορτοκάλογλου, ο Χάρης λέει «Δραμαμίνη», παίζουμε «Ξύλινα σπαθιά», Παυλίδη, λίγο Μάλαμα, Περίδη, όλο το φάσμα. Τραγουδάμε και οι τρεις, παίζουμε και οι τρεις.

ΠτΘ: Οικονομική μπάντα δηλαδή…
Ο.Τ.: Είναι η βασική μπάντα του ροκ. Τύμπανα, μπάσο, κιθάρα.

ΠτΘ: Είναι πάντως προσαρμοσμένη και στα δεδομένα της εποχής
Ο.Τ.: Έτυχε. Στην προκειμένη περίπτωση ισχύει, αλλά ήθελα να είμαστε ευέλικτοι. Ήθελα να είμαστε ένα τρίο που να καλυπτόμαστε μουσικά, να φορτώνουμε σε ένα αυτοκίνητο και να πηγαίνουμε στη συναυλία.

ΠτΘ: Είμαι της άποψης ότι πολλές φορές είναι δύσκολο να συνδυάσεις πολλά όργανα σε μια ενορχήστρωση. Θεωρώ ότι η απλότητα έχει και αυτή την ομορφιά της.
Ο.Τ.: Φυσικά το ότι είμαστε τρία όργανα δεν σημαίνει ότι παίζουμε απλά. Θα δείτε και στο live ότι υπάρχουν διάφορα θέματα, εντάξει προσπαθούμε να παίξουμε τραγούδια των δίσκων που εκεί είναι πιο δύσκολα και δεν μπορούμε να το μιμηθούμε αυτό, την ψυχή όμως του τραγουδιού νομίζω ότι την καταθέτουμε. Αν ένα τραγούδι μπορεί να βγει με μια κιθάρα μπορεί να βγει και με δέκα όργανα. Έτσι και αλλιώς, όταν γράφουμε ένα τραγούδι, καταλαβαίνω πότε είναι έτοιμο να το ηχογραφήσω όταν μπορώ να το παίξω με μια κιθάρα. Τότε πατάει γερά στα πόδια του και ο ήχος του και η μουσική του. Αυτό είναι το διαβατήριό του.

«Είναι προμελετημένο να καλώ στα live μια ντόπια κοπέλα να τραγουδά»

ΠτΘ: Σε πολλά live πάνω στη σκηνή εμφανίζεται μια κοπέλα. Την εμφανίζεται τυχαία ή άλλες φορές προμελετημένα;
Ο.Τ.: Στην αρχή πέρσι το έκανα τυχαία. Κάποια στιγμή σκέφθηκα ότι σε κάθε πόλη που πηγαίνουμε θα ήταν καλό να καλώ μια κοπέλα ντόπια να τραγουδά. Ναι είναι προμελετημένο. Της δίνω τρία τραγούδια και έτσι βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να έχουμε πολύ ωραίες τραγουδίστριες. Άλλες φορές δεν πετυχαίνει πολύ, άλλες φορές έχουν τρακ, ελπίζω στην προκειμένη περίπτωση η Νάσια να περάσει τέλεια.

«Δεν είμαι τρισευτυχισμένος από τους στίχους που ακούω»

ΠτΘ: Να πούμε ότι στην Κομοτηνή θα είναι η Νάσια Μπρατίκα η οποία είναι συνάδελφός μας στο σταθμό, κάνει και αυτή εκπομπή και στην Ξάνθη θα είναι η Χρύσα Μωραϊτη. Δίνετε όμως ευκαιρίες και στα νέα παιδιά.
Ο.Τ.: Εκεί είναι το φως, εκεί είναι η ελπίδα, εκεί είναι το μέλλον. Δηλαδή όπως και εμείς όταν ξεκινάγαμε με τους «Φατμέ» θέλαμε οι άλλοι να μας κάνουν χώρο και να παίξουμε και να μας βοηθήσουν το ίδιο θέλει και η τωρινή γενιά, η οποία έχει εξαίσιους μουσικούς, πολύ καλύτερους από ό,τι είχαμε εμείς. Μεγάλη δουλειά έκαναν κάποια στιγμή και τα μουσικά σχολεία, τα οποία έβγαλαν δύο φουρνιές πολύ καλούς μουσικούς, στη δεκαετία του 90, ο Γιαννίρης είναι ένας από αυτούς. Το βασικό όμως, πέρα από τα όργανα, είναι να ακούμε καλά τραγούδια και εκεί δεν είμαι και τρισευτυχισμένος. Όταν λέω ένα καλό τραγούδι εννοώ καλούς στίχους. Η αλήθεια είναι ότι έχω κάποιο θέμα με τον εγγλέζικο στίχο, βαριέμαι να ακούω εγγλέζικο στίχο.

«Δεν μπορεί να αγαπιέσαι, να βρίζεσαι και να τραγουδάς αγγλικά»

ΠτΘ: Με βρίσκετε και εμένα σύμφωνο.
Ο.Τ.: Για παράδειγμα η Μόνικα είπε ότι γράφει στα εγγλέζικα γιατί είναι πιο εύκολο, γιατί απαιτεί μεγάλη ευθύνη το να γράψεις ελληνικό στίχο. Είναι το επόμενό τους βήμα. Θέλω να πιστεύω ότι σε αρκετά παιδιά το επόμενό τους βήμα είναι να εκφραστούν στη γλώσσα τους, δηλαδή η ψυχή τους να μιλήσει τη γλώσσα της. Δεν μπορεί να αγαπιέσαι, να βρίζεσαι και να τραγουδάς αγγλικά.

«Είναι υπεκφυγή το να μη γράφεις ένα στίχο στα ελληνικά»

ΠτΘ: Πάνω σε αυτό το θέμα με αφορμή και μία συζήτηση που άνοιξε στο διαδίκτυο με αφορμή ένα τραγούδι του Νικ Κέιβ που αναφερόταν στην Αθήνα και είχε ένα στίχο που έλεγε ότι «τα περιστέρια φοράνε αντιασφυξιογόνες μάσκες» κάποιος καλλιτέχνης έγραψε ότι αν αυτό γραφόταν ελληνικά θα έπεφταν ντομάτες, ενώ στα αγγλικά ήταν ένας στίχος.
Ο.Τ.: Τον περνάς έτσι. Φυσικά και είναι πιο δύσκολο το να γράψεις ένα στίχο που να στέκεται καλά.

ΠτΘ: Και ιδιαίτερα σε μια γλώσσα με τέτοια παράδοση
Ο.Τ.: Ναι και με ένα λαϊκό τραγούδι από πίσω της, στο οποίο έχουν γραφεί αριστουργήματα.

ΠτΘ: Παρόλα αυτά, πολλοί υποστηρίζουν ότι οι ξένοι μουσικοί είναι πιο μπροστά μουσικά, ως οργανοπαίχτες δηλαδή είναι κλάσεις ανώτεροι από τους Έλληνες.
Ο.Τ.: Μιλάς για δύο διαφορετικά πράγματα. Μιλάς για ακροατές και όχι για μουσικούς στους οποίους προηγουμένως αναφερθήκαμε. Φυσικά και οι ακροατές ας ακούσουν ξένη μουσική. Όλοι ακούμε ένα υπέροχο τραγούδι από κάποιο καλλιτέχνη, δεν με ενδιαφέρει από πού είναι, το θέμα είναι αν μου αρέσει το τραγούδι του. Αλλά από το διπλανό μου θα ήθελα να μου πει πώς περνά στη γειτονιά του, πώς περνά με την κοπέλα του, πώς περνά στο σπίτι του, ποια είναι τα όνειρά του και να ακούσω να μου τα λέει με τη γλώσσα μας, η οποία είναι τόσο πλούσια, μπορεί να γράψει τόσο ωραία πράγματα. Εμένα μου φαίνεται λίγο σαν υπεκφυγή τολμώ να το πω.

«Όλα τα τραγούδια είναι πολιτικά, όλα είναι κοινωνικά»

ΠτΘ: Θα γράφατε στίχους για κοινωνικό-πολιτικό τραγούδι;
Ο.Τ.: Δηλαδή ένα τραγούδι για την αγάπη δεν είναι κοινωνικό;

ΠτΘ: Βεβαίως και είναι.
Ο.Τ.: Αυτοί για μένα οι καλλιτέχνες που αμέσως πάνε να εκμεταλλευτούν την πολιτική κατάσταση για να γράψουν πολιτικά τραγούδια θα έλεγα ότι είναι λίγο ύποπτοι. Προτιμώ να κατακαθίσει η σκόνη των γεγονότων και μετά να κάτσω να γράψω κάτι. Ποτέ δεν μου άρεσε ένα αμιγώς πολιτικό τραγούδι. Όλα τα τραγούδια είναι πολιτικά, όλα είναι κοινωνικά.

ΠτΘ: Όλα τα τραγούδια είναι δημιουργήματα της εποχής που τα γέννησε, πολιτικοκοινωνικών αναγκών.
Ο.Τ.: Της καθημερινότητας.

«Οι Έλληνες δεν έχουμε το ταλέντο να βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη»

ΠτΘ: Αυτό που λέτε όντως έχει γίνει. Είναι πλέον μόδα σε κάθε νέο δίσκο να υπάρχει τουλάχιστον ένα τραγούδι το οποίο κατακεραυνώνει τους πάντες.
Ο.Τ.: Οι Έλληνες έχουμε μεγάλο ταλέντο στο να είμαστε δικαστές των άλλων. Αλλά δεν έχουμε καθόλου ταλέντο να βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη.

ΠτΘ: Τη λύση πρέπει να την περιμένουμε από άλλους ή πρέπει πρώτα να εμείς να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να βρούμε εμείς τη διέξοδο στα προβλήματά μας;
Ο.Τ.: Νομίζω ότι την απάντηση τη δίνεις μόνο σου. Ξεκινά από σένα η λύση, να είσαι πραγματικά εσύ εντάξει με τον εαυτό σου και θα είναι εντάξει και ο διπλανός σου, γιατί αφού είσαι εντάξει εσύ θα φροντίσεις και τον διπλανό σου. Και αυτό θα γίνει ένας κύκλος δημιουργίας σχέσεων αλληλεγγύης και υποστήριξης. Έτσι είναι το πράγμα. Πρέπει πρώτα να είσαι εντάξει εσύ, να έχεις κοιτάξει τον καθρέπτη και να πεις την αλήθεια, ότι έχω κάνει αυτό το λάθος, είμαι υπόλογος εκεί και υπερέχω εκεί. Να αγαπάμε τη δουλειά μας, να είμαστε δημιουργικοί και μετά να δεις ότι η Ελλάδα θα λάμψει. Έχουμε το καλύτερο οικόπεδο στη γη και το έχουμε τσακίσει. Το βρωμίζουμε καθημερινά και λαϊκίζουμε ασύστολα. Δεν κοιτάμε στον καθρέπτη. Αυτό είναι το θέμα.

ΠτΘ: Αυτό συνέβαινε πάντα;
Ο.Τ.: Πάντα. Πάντα είχαμε φλούφληδες καλλιτέχνες, σοβαρούς καλλιτέχνες, πάντα το ρεύμα στα ραδιόφωνα ήταν υπέρ του εύκολου τραγουδιού, μπήκε και η ιδιωτική τηλεόραση και τα διέλυσε. Όταν εμείς ξεκινάγαμε με τους «Φατμέ» πηγαίναμε στις δισκογραφικές με την κασέτα μας και έλεγαν: «Φατμέ; Τι είναι αυτό»; Γιατί τότε ήταν τα αγγλόφωνα στη μόδα στη δεκαετία του 80. Εμείς τότε προσπαθήσαμε πάρα πολύ. Μας είχαν απορρίψει όλες οι δισκογραφικές εταιρείες, οι οποίες μετά μας κυνηγούσαν για να υπογράψουμε.

«Σήμερα για τους νέους είναι δύσκολα αλλά υπάρχουν χιλιάδες μέρη για να παίξουν»

ΠτΘ: Και αυτό είναι ένα καλό μήνυμα προς τους νέους τραγουδοποιούς που ξεκινάνε τώρα, οι περισσότεροι των οποίων βιώνουν το συναίσθημα της απόρριψης από παντού.
Ο.Τ.: Δεν νομίζω ότι είναι θέμα καλλιτεχνών, αλλά αν έχεις πείσμα και πίστη στη δουλειά σου, λες αλήθεια με τη δουλειά σου δηλαδή, την αλήθεια σου πραγματικά, νομίζω ότι κάπου θα βρεις το δρόμο σου, θα υπάρξουν άτομα που θα το εκτιμήσουν. Σίγουρα τώρα είναι δύσκολα. Από την άλλη όμως υπάρχουν χιλιάδες μέρη για να παίξεις. Παλιά δεν υπήρχαν τόσα μέρη.

«Το Ίντερνετ ευνοεί τις μετριότητες»

ΠτΘ: Και φυσικά υπάρχει και το Ίντερνετ.
Ο.Τ.: Υπάρχει και το Ίντερνετ. Είναι ένας τρομερός δρόμος που μπορεί να σου ανοίξει δρόμο, αλλά από την άλλη είναι και μια παγίδα για μένα.

ΠτΘ: Μπορεί και να χαθείς
Ο.Τ.: Θέλω να πω ότι η ευκολία του Ίντερνετ ευνοεί και τις μετριότητες. Δηλαδή, και συμφωνώ απόλυτα, μπορείς να βρίζεις τις εταιρείες για την πολιτική τους. Για το πώς έκαναν τη δισκογραφία φθηνή, οι ίδιες οι δισκογραφικές πουλώντας τη δουλειά μας τα cd μας, το αίμα μας, μέσα από διάφορες εφημερίδες, πλαστικά περιοδικά, άσχετα πράγματα την δεκαετία του 90 κι ευτέλισαν το προϊόν, αλλά παρόλα αυτά οι ίδιες εταιρείες πάντα λειτουργούσαν ως φίλτρο. Επειδή ο Έλληνας πάντα πιστεύει ότι είναι καλλιτέχνης, γράφουν όλοι ποίηση, όλοι πιστεύουν ότι γράφουν τραγούδια, λειτουργεί λίγο σαν φίλτρο η εταιρεία. Προσωπικά πάρα πολλά παιδιά μου στέλνουν δουλειές. Κάποια από αυτά έχουν κάτι και κάτι θα γίνει ,κάποια άλλα όμως είναι εντελώς μέτρια. Δεν καταλαβαίνουν ότι θέλει δουλειά; Θέλει να καθίσεις να μάθεις να παίξεις την κιθάρα σου, να ακονίσεις λίγο τη γλώσσα σου, με το παραμικρό μόλις βγάλουν ένα δύο ακόρντα σε ρωτάνε αν μπορείς να το τραγουδήσεις. Θα έλεγα ένα τρομερό θράσος, μια ευκολία.

«Κανείς δεν λέει στα νέα παιδιά ότι για να τραγουδήσεις πρέπει πρώτα να ματώσεις»

ΠτΘ: Ίσως και γιατί μεγαλώσαμε σε τέτοιες συνθήκες. Η δική μας γενιά ουσιαστικά μεγάλωσε σε μια Ελλάδα που τα βασικά τουλάχιστον οι γονείς μας μάς τα παρείχαν σχετικά εύκολα.
Ο.Τ.: Αν θυμάστε τα προηγούμενα χρόνια με όλα τα ριάλιτι έβγαινε ο άλλος και θεωρούσε τον εαυτό του καλλιτέχνη, ήταν φτασμένος καλλιτέχνης μέσα σε δύο μήνες. Μου είχε κάνει εντύπωση παλιότερα όταν είχα πάει στο γυμνάσιο της κόρης μου και κάναμε μια κουβέντα με τους καθηγητές και μου ζήτησαν να βοηθήσω να κάνουν ένα γκρουπ τα παιδιά. Τους ζήτησα να μοιράσουν μια κόλα χαρτί στα παιδιά και να γράψουν τι θα ήθελαν, ώστε να δούμε τι όργανα έχουμε. Και από μια τάξη, εξήντα ατόμων, έγραψαν δύο άτομα κιθάρα, ένα άτομο πιάνο και σαράντα τραγουδιστές. Καταλαβαίνετε τι δουλειά κάνει η ελληνική τηλεόραση; Το παιδάκι καθόταν στον καναπέ του, έβλεπε όλα αυτά τα νούμερα που ήταν κλεισμένα εκεί και έλεγε αφού τραγουδά αυτός και έχει όλους τους προβολείς επάνω του γιατί να μην το κάνω και εγώ; Και Τρίτη γυμνασίου σαράντα άτομα από τα εξήντα θεωρούσαν ότι μπορούσαν να τραγουδήσουν. Αυτή είναι η τραγική, η κακώς εννοούμενη ευκολία. Κανείς δεν του λέει ότι για να τραγουδήσεις θέλει πολλή δουλειά να παίξει πιάνο, κιθάρα, να ματώσει τα δάχτυλά του.

«Ο Έλληνας είναι σχεδόν ταυτισμένος με τον τραγουδιστή λόγω του δημοτικού τραγουδιού»

ΠτΘ: Καλώς ή κακώς είναι μια κουλτούρα που διαμόρφωσαν και τα μέσα δηλαδή υπάρχουν ελάχιστοι σταθμοί που θα δείξουν και θα μιλήσουν για τον μουσικό, για τον στιχουργό, τον συνθέτη. Πλέον αυτό δεν γίνεται, παρά μόνο από λίγους.
Ο.Τ.: Ποτέ σχεδόν δεν γινόταν και παλιά υπήρχε θέμα. Ο Έλληνας είναι σχεδόν ταυτισμένος με τον τραγουδιστή λόγω του δημοτικού τραγουδιού. Κλαρίνο και τραγούδι, οπότε ο Έλληνας ταυτίστηκε με τον τραγουδιστή. Κανένα πρόβλημα με αυτό. Και η μουσική όμως πρέπει να αντιμετωπίζεται και οι καλλιτέχνες όχι απλά σαν διασκεδαστές οι οποίοι μπορούν να βαράνε πέντε και έξι ώρες πίσω από ένα άτομο που φορώντας μια μίνι φούστα θεωρεί ότι είναι καλλιτέχνης.

 

«Σήμερα είναι προτιμότερο να μπει ο άλλος μέσα για να ακούσει ένα τραγούδι παρά να μην μπει γιατί δεν έχει πέντε ευρώ»

 

ΠτΘ: Σε πολλά ακουστικά Live δεν μου αρέσει ότι αρκετοί από τους θαμώνες του μαγαζιού δεν θα έρθουν για να ακούσουν ένα τραγουδοποιό ή μια μπάντα, αλλά ουσιαστικά για να δώσουν παρουσία.
Ο.Τ.: Εντάξει έρχονται για να πούνε τα νέα τους. Δυστυχώς αυτό είναι μια μόδα, πολλές φορές στα μαγαζιά ο κόσμος μιλάει, βγαίνει έξω με την παρέα του και πού και πού ακούει κανένα τραγούδι και έτσι εμείς είμαστε αναγκασμένοι να παίζουμε γνωστά τραγούδια, ώστε να μπορεί ο άλλος να τραγουδήσει. Προσωπικά έχω διαλέξει ένα πιο δύσκολο δρόμο και πιο μοναχικό, θέλω να λέω τα τραγούδια μου τα οποία δεν είναι τόσο γνωστά, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να γίνουν γνωστά. Κάποιοι με αντιμετωπίζουν με γυρισμένες τις πλάτες, κάποιοι άλλοι γουστάρουν, περνάμε καλά και μετά λέω και γνωστά τραγούδια, κάνω ένα μείγμα.

ΠτΘ: Αυτό κυρίως το βλέπαμε σε συναυλίες εδώ στην Κομοτηνή που είχαν το κοινό χαρακτηριστικό ότι ήταν δωρεάν, δεν είχε είσοδο και ίσως αυτό να εκμηδένιζε και τον ίδιο τον τραγουδιστή
Ο.Τ.: Είμαι εναντίον του τζάμπα. Από την άλλη τώρα σε αυτή την οικονομική περίοδο που βρισκόμαστε είναι προτιμότερο να μπει ο άλλος μέσα και να ακούσει ένα τραγούδι και να γουστάρει, παρά να μην μπει καθόλου μέσα, επειδή δεν έχει πέντε ευρώ. Είναι λίγο δύσκολο, παρότι πιστεύω ότι πρέπει να πληρώσεις αυτό που θα δεις, πρέπει να το τιμήσεις.

ΠτΘ: Για να το εκτιμήσεις
Ο.Τ.: Ακριβώς.

 

«Δεν μπορώ να ζήσω αν δεν περιμένω το φως»

ΠτΘ: Έχετε δηλώσει στο προσωπικό σας λογαριασμό στο fb ως μότο «τα καλύτερα έπονται». Αυτή η αισιοδοξία υπάρχει ακόμα μέσα σας και από πού πηγάζει;
Ο.Τ.: Δεν μπορώ να ζήσω διαφορετικά, αν δεν περιμένω το φως, ούτε η χώρα πιστεύω. Τα γεγονότα μας κλείνουν συνεχώς το δρόμο, οι κακές πλευρές του Έλληνα μας κάνουν απαισιόδοξους, αλλά θέλω να πιστεύω ότι θα μπορέσουμε να σηκωθούμε να δουλέψουμε και να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη.

ΠτΘ: Πιο αισιόδοξο το μέλλον δηλαδή;
Ο.Τ.: Δεν μπορώ να ζήσω διαφορετικά, αν σταματήσω να βλέπω αισιόδοξα το μέλλον θα σταματήσω να γράφω.

 

«Είμαι σε μια φάση που ακούω και αφουγκράζομαι»

ΠτΘ: Το άμεσο μέλλον τι έχετε να δώσετε μουσικά και δισκογραφικά;
Ο.Τ.: Είμαι σε μια φάση που δεν γράφω μάλλον ακούω. Ακούω αφουγκράζομαι. Δυστυχώς τώρα δεν γράφω, ελπίζω να γράψω.

ΠτΘ: Θεωρώ πολύ τίμιο αυτό που μόλις δηλώσατε. Μου φαίνεται σωστό να βγάζουμε κάτι μόνο όταν έχουμε κάτι να πούμε.
Ο.Τ.: Θα ήθελα να γράφω, αλλά δυστυχώς δεν γράφω. Παίζω όμως στον κόσμο και φθάνουν έτσι τα τραγούδια μας στον κόσμο.

 

Συνέντευξη: Θάνος Βαφειάδης – Παναγιώτης-Αλέξανδρος Ροζάκης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.