Φοιβος Δεληβοριας, Τραγουδοποιος, Αισθανομαι υπερηφανος που ειμαι μελος μπαντας αυτη τη στιγμη

Με τον τίτλο της φετινής του παράστασης «Καλοριφέρ», να παραπέμπει στην «ζεστασιά» που έχουμε ανάγκη ως άτομα στην σύγχρονη κοινωνία και την τέχνη του το μέσο για να μας φέρει πιο κοντά, ο Φοίβος Δεληβοριάς, επισκεπτόμενος την Θράκη την προηγούμενη εβδομάδα, εκτός από της σπάνιας ομορφιάς μουσικές βραδιές που μας χάρισε, μίλησε στον Παρατηρητή της Θράκης και πιο συγκεκριμένα στους ραδιοφωνικούς παραγωγούς Θάνο Βαφειάδη και Παναγιώτη – Αλέξανδρο Ροζάκη, στο διάλλειμα της συναυλίας του στην Πολιτιστική Κίνηση Ν. Ροδόπης τόσο ως καλλιτέχνης, όσο και ως ανήσυχος και σκεπτόμενος πολίτης. Φοίβος για όλους και για όλα λοιπόν…

«Ξεγυμνώνουμε το σκηνικό των δικών μου τραγουδιών»

ΠτΘ: Φοίβο καλησπέρα! Τι καινούργιο βάζουμε στο «Καλοριφέρ»;
Φ.Δ.: Το κλειδί είναι ότι «αλλάζουμε τα πετρέλαια» στα έως τώρα τραγούδια μου, γιατί υπάρχει λόγος, διότι η Ελλάδα στην οποία γράφηκαν τα τραγούδια αυτά ήταν στην περίοδο που πολιτικολογούσαμε ή δημιουργούσαμε ή ερωτευόμασταν ή ζούσαμε ήσυχα. Αυτή η χώρα δεν υπάρχει πια, έχει γκρεμιστεί πάνω στο σκηνικό της. Αυτό που θέλουμε είναι να ξεγυμνώσουμε το σκηνικό των δικών μου τραγουδιών, δηλαδή να δούμε ποια έχουν ακόμη ανάγκη ύπαρξης, δηλαδή να δούμε ποια λένε αλήθειες και ποια έχουν χάσει το χαπάκι της εποχής τους. Σε όλο αυτό με βοηθάνε αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι και πραγματικά αισθάνομαι υπερήφανος που είμαι μέλος μπάντας αυτή τη στιγμή, είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι κάτι τέτοιο τόσο έντονα.

ΠτΘ: Η παράσταση που βλέπουμε έχει διαφορές από αυτή που παρουσιάσατε στην Αθήνα;
Φ.Δ.: Δεν έχει διαφορές, είναι ακριβώς η ίδια παράσταση. Η σημερινή είναι η ένατη βραδιά που το παρουσιάζουμε, αλλά φυσικά κάθε βραδιά είναι διαφορετική. Είναι άλλο το κοινό, εμένα μου έρχονται και λέω άλλα πράγματα, δεν λέω πάντα τα ίδια, ενώ και με τα παιδιά εξελίσσουμε το παίξιμό μας. Το πρόγραμμα αυτό το ετοιμάσαμε από τα Χριστούγεννα και μετά για να παίξουμε έξι μέρες στην Αθήνα και σε όποια πόλη της Ελλάδας μπορούμε.

«Η παγωμάρα και ο χειμώνας είναι κάτι που θα διαρκέσει»

ΠτΘ: Τώρα που έρχεται η άνοιξη θα σβήσουμε το καλοριφέρ ή το χρειαζόμαστε;
Φ.Δ.: Ίσως να το κάνουμε αιρ κοντίσιον!

ΠτΘ: Πιστεύεις πως έχουμε ακόμη την ανάγκη να «ζεσταινόμαστε»;
Φ.Δ.: Η παγωμάρα και ο χειμώνας είναι κάτι που θα διαρκέσει και το ξέρουμε όλοι αυτό. Θα διαρκέσει γιατί υπάρχει ένας νεοσκοταδισμός και στην Ευρώπη και παγκοσμίως και υπάρχει και εδώ και δεν αφορά μόνο τις πολιτικές, αλλά και τις δικές μας νοοτροπίες. Δυστυχώς αυτό θα κρατήσει καιρό, αλλά είναι και μια ευκαιρία να μαζευτούμε, να βρούμε τι από εμάς αντέχει και πως μπορεί να εξελιχθεί η κοινωνία. Αυτό είναι το δικό μας καλοριφέρ. Οπότε θα ανάψει φοβάμαι μετά από αρκετό καιρό.

«Υπάρχει μια ολόκληρη πολιτική η οποία σε φοβίζει»

ΠτΘ: Έχετε ανεβάσει στο ίντερνετ, μέσω του προφίλ σας στο facebook, τη βιντεοσκόπηση από το τραγούδι «Εκείνη» που ακούστηκε το 1997 στην κατάληψη της Φιλοσοφικής, το οποίο είχε εξαφανισθεί από το ίντερνετ εδώ και πέντε χρόνια λόγω πνευματικών δικαιωμάτων.
Φ.Δ.: Η SONY γενικώς εξ όσων γνωρίζω έχει απαγορέψει το υλικό της στο youtube, αλλά στο δικό μου facebook το επιτρέπω…

ΠτΘ: Λέει μάλιστα, αν θέλετε να το ξαναδείτε, πως δεν σας ανήκει αυτό το περιεχόμενο…
Φ.Δ.: Ναι, από τότε που έφυγα από τη SONY δεν μου ανήκει κατά κάποιο τρόπο, αλλά επειδή είναι δικό μου τραγούδι και αυτό που έγινε στη Φιλοσοφική είναι δικό μου και των ανθρώπων που ήρθαν εκεί πέρα θεωρώ ότι μου ανήκει.

ΠτΘ: Σε ένα κειμενάκι που έχετε γράψει αναφέρετε ότι το βίντεο είναι από μια εποχή πριν την επιλογή του φόβου ως καθήκον κρατικής πολιτικής και ότι είναι ανάγκη να ξαναβρεθούν οι φίλοι…
Φ.Δ.: Συμβαίνει το εξής. Ναι μεν μπορούμε να πούμε ότι μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας είχε χάψει τη φούσκα και έκανε λάθη τρομερά, αλλά αυτό είναι μια φθηνή δικαιολογία εκ μέρους της Ενωμένης Ευρώπης για να ξεπεράσει την κρίση. Εδώ δυστυχώς αντιδρούμε κομπλεξικά δηλαδή μας φταίνε οι Πακιστανοί ή τα παιδιά που εξεγείρονται ή οι βίλες που τελούν υπό κατάληψη. Αυτό είναι το όλο θέμα; Υπάρχει μια ολόκληρη πολιτική η οποία σε φοβίζει και σε κρατά δέσμιο αυτής της φούσκας για μια ζωή που θα την πληρώνεις για πάντα. Δεν λέω να συνεχίσουμε να ζούμε όπως πριν. Κανείς δεν θέλει να ζει όπως πριν. Σημαντικό όμως είναι να βρούμε έναν τρόπο να ζούμε μαζί. Αυτό το είχαμε ξεχάσει και εκεί μας έπιασαν και κότσους.

«Η κινητήριος δύναμη των ανθρώπων είναι το πνεύμα τους»

ΠτΘ: Τις προάλλες σε είδα στην εκπομπή «Τα μυστικά της μουσικής» του Νίκου Κυπουργού και συγκεκριμένα στο έβδομο επεισόδιο «Μουσική και λόγος – Τροβαδούροι» μαζί με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, τον Διονύση Σαββόπουλο, τον Γιάννη Αγγελάκα και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Την είδα στο Ίντερνετ, γιατί δεν ήξερα ότι προβαλλόταν στην ΕΤ1, κομμένη σε κομμάτια. Το πρώτο κομμάτι που βρήκα ήταν μια σελίδα αφιερωμένη στον Αλκίνοο. Είναι και αυτός, ο διαδικτυακός, ένας τρόπος να φθάνουν η μουσική και οι εκπομπές στον κόσμο;
Φ.Δ.: Σίγουρα το Ίντερνετ κατά ένα τρόπο είναι μεγάλη επανάσταση. Το κακό με το Ίντερνετ είναι ότι επειδή είναι τόσο τεράστιο, είναι αφασικό, δηλαδή δεν είναι σίγουρο ότι θα βρεις πραγματικά αυτό που θέλεις, πολλές φορές το χάνεις. Παρόλα αυτά, πραγματικά εγώ πιστεύω ότι η κινητήριος δύναμη των ανθρώπων είναι το πνεύμα τους και ότι αν βρεθείς σε ένα μήκος κύματος-πνεύματος το οποίο είναι κάπως συγκεκριμένο, τότε η αναζήτηση στο Ίντερνετ θα είναι σχετική με αυτό, δηλαδή θα βρεις αυτά που πραγματικά σε ενδιαφέρουν. Έχει κάτι το ωραίο. Είναι ένας καθρέπτης πολύ ωραίος το Ίντερνετ. Και σίγουρα το Ίντερνετ είναι πιο ελεύθερο από ότι η κρατική τηλεόραση. Η κρατική τηλεόραση ποτέ δεν συμπαθούσε την τέχνη της αλήθειας, παρά μόνο σαλονάκι να πίνουμε κανένα καφέ και να λέμε μπούρδες. Και πιστεύω ότι εκπομπές σαν του Νίκου Κυπουργού θα τις δουν πολύ περισσότεροι στο Ίντερνετ, παρά στην τηλεόραση.

ΠτΘ: Οι καλλιτέχνες, μέσα από το έργο και τον λόγο τους, πιστεύεις ότι θα μπορούσαν να μας φέρουνε πιο κοντά και να προτείνουνε λύσεις;
Φ.Δ.: Λύσεις όχι. Αν πρότειναν οι καλλιτέχνες λύσεις και αν τις υιοθετούσε ο κόσμος με το που γράφτηκε το “imagine” θα σταματούσε ο πόλεμος του Βιετνάμ. Δεν γίνεται έτσι ποτέ. Η τέχνη απλώς φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Δηλαδή εκεί που νομίζεις ότι είσαι τρελός και κάτι συμβαίνει μαζί σου ξαφνικά ακούς ένα τραγούδι ή βλέπεις μια ταινία ή διαβάζεις ένα βιβλίο και αισθάνεσαι πιο κοντά με το πνεύμα των άλλων ανθρώπων. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.

«Υπάρχουν δύο εκστρατείες οι «προς τα έξω» και οι «προς τα μέσα» »

ΠτΘ: Είσαι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος. Πιστεύεις σε κινήματα όπως για παράδειγμα αυτό των Πειρατών ή της οικολογίας παλαιότερα και ότι τέτοια μικρά κινήματα μπορούν να φέρουν την αλλαγή σε μια κοινωνία;
Φ.Δ.: Ναι πιστεύω. Φέρνουν ισορροπίες, δηλαδή αναστατώνουν μεγαλοβιομηχανίες, αλλά και κυβερνώντες. Γενικά πιστεύω ότι τα εξωκοινοβουλευτικά και εξωσυστημικά κινήματα είναι τα μόνα που μπορούν να κάνουν δουλειά. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που τάζουν, που υπόσχονται και λένε ότι τα πράγματα θα έρθουν πολύ γρήγορα στη θέση τους ή που πιστεύουν ότι μέσα από το σύστημα και μέσα από τις κυβερνήσεις μπορεί να γίνει κάτι, ακόμα και τις καλύτερες προθέσεις να έχουν, εγώ θεωρώ ότι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Πιστεύω ότι από έξω θα γίνει κάτι.

ΠτΘ: Έχεις πίστη πλέον στον άνθρωπο;
Φ.Δ.: Πολύ μεγάλη καθώς και σε αυτά που τον κινούν. Πιστεύω ότι υπάρχουν δύο εκστρατείες οι «προς τα έξω» και οι «προς τα μέσα». Υπάρχουν πάντα οι κομπλεξικοί και αυτούς που λέω μικροτσούτσουνους, αυτοί που θέλουν να κατακτήσουν εδάφη και πόντους γης για να μεγαλώσουν το εγώ τους. Και υπάρχουν και οι άλλοι που κάνουν την εκστρατεία προς τα μέσα οι καλλιτέχνες, οι φιλόσοφοι, οι εξεγερμένοι, οι σκεπτόμενοι. Αυτές οι δύο εκστρατείες πηγαίνουν ταυτόχρονα και εκεί που νομίζεις ότι νικά η μία στην πραγματικότητα νικούν οι «προς τα μέσα». Αυτό δεν σταματά ποτέ.

«Η δική μου τάση και ροπή είναι να αφήνω ελεύθερη τη φωνή μου»

ΠτΘ: Με την πάροδο του χρόνου πώς άλλαξαν τα ερείσματα για να δημιουργήσεις, γιατί διαφορετικά ήταν τα ερείσματα το ‘89 και διαφορετικά σήμερα…
Φ.Δ.: Σίγουρα ισχύει αυτό. Βέβαια η δική μου τάση και ροπή είναι να αφήνω ελεύθερη τη φωνή μου, όποιος κι αν είναι ο περίγυρος, ακόμα και αν όλοι θεωρούν ότι περνάμε πολύ καλά. Όταν όλοι θεωρούσαν ότι περνάμε πολύ καλά έγραφα το «Μέλλον από το παρελθόν» και μίλαγα σαν να είναι παρελθόν αυτό που ζούσαμε. Η εποχή μύριζε δηλαδή θειάφι, παντού κυκλοφορούσε χρήμα και από τα κάμπριο ανέμιζαν μαλλιά. Τότε αυτό συνέβαινε. Αλλά η φωνή μου, έλεγε ότι αυτό θα είναι παρελθόν πολύ σύντομα, οπότε και τώρα τη φωνή μου θα ακούσω. Δεν έχει διαφορά η εποχή, ότι η μάζα για παράδειγμα νομίζει ότι είναι δυστυχισμένη ή ότι νομίζει ότι είναι ευτυχισμένη. Τα πράγματα είναι ίδια για τη φωνή που τραγουδάει και πρέπει να αφήνεται ελεύθερη.

Συνέντευξη: Θάνος Βαφειάδης, Παναγιώτης-Αλέξανδρος Ροζάκης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.