Χοροθεατρικη παρασταση της ομαδας Aniline Dancetheatre

Μια συμπαραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής με την ομάδα Aniline Dancetheatre θα παρουσιάζεται από σήμερα Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου στην αίθουσα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής. «In-no-sense» ο τίτλος της και πρόκειται για την πέμπτη χοροθεατρική παράσταση της ομάδας Aniline Dancetheatre, με την οποία ολοκληρώνεται η τριλογία : “Efect Dr. Pay”, “Ο Λαβύρινθος της Εύας”, “In-No-Sense”. Παραστάσεις θα δοθούν την Παρασκευή 22, το Σάββατο 23 και την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου στις 9 το βράδυ.
Στην ομάδα συμμετέχει και η συντοπίτισσά μας Νατάσσα Αραμπατζή, ένα νέο κορίτσι, ταλαντούχο, με το οποίο ο ΠτΘ είχε την ευκαιρία να συζητήσει για το χοροθέατρο. Μαζί της και ένα άλλο μέλος της παρέας ο Αλέξανδρος Γκουντινάκης.

ΠτΘ: Η ομάδα Aniline Dancetheatre πώς δημιουργήθηκε;
Ν.Α.: Τυχαία. Συναντηθήκαμε σε μια άλλη δουλειά ενός άλλου σκηνοθέτη και μέσα σε ένα χρόνο προέκυψε και η ομάδα. Ξεκίνησε τη λειτουργία της τον Οκτώβριο του 2009 και έχει ανεβάσει πέντε χοροθεατρικές παραστάσεις.

ΠτΘ: Χορός, χοροθέατρο. Υπάρχει διαφορά μεταξύ των δύο εννοιών;
Ν.Α.: Ο χορός είναι μια συγκεκριμένη τέχνη. Το χοροθέατρο είναι τρόπος παρουσίασης του χορού. Αν θέλεις να πεις μια ιστορία μέσω του χορού αυτό θεωρείται χοροθέατρο. Αν θες να αναπτύξεις ένα θέμα μέσω του χορού αυτό είναι χοροθέατρο. Αν παρουσιάσεις απλά και μόνο μια χορογραφία τότε μιλάμε απλά για μια παρουσίαση χορού. Η διαφορά τους δεν είναι θεωρητική.
Α.Γ.: Το χοροθέατρο επίσης μπορεί να έχει και κείμενα, να έχει μονολόγους σε κάποιο σημείο του. Μπλέκονται οι δύο τέχνες.
Ν.Α.: Απλά το κυρίαρχο είναι η κίνηση.

Το χοροθέατρο προκαλεί συναισθήματα

ΠτΘ: Το συναίσθημα τι ρόλο παίζει στο χοροθέατρο;
Ν.Α.: Δημιουργείται για να προκαλέσει συναισθήματα. Μια κίνηση μπορεί να προκαλέσει ένα άλφα συναίσθημα, αυτό που προσπαθούμε να δώσουμε είναι μέσα από τα σχήματα, την ένταση, ή τις κινήσεις που κάνουμε, να προκαλέσουμε κάποια συναισθήματα.

Το κοινό προσλαμβάνει μέσω της κίνησης τα συναισθήματα

ΠτΘ: Είναι το κοινό πεπαιδευμένο ώστε να προσλάβει αυτό το συναίσθημα;
Ν.Α.: Πεπαιδευμένο δεν είναι. Επειδή όμως θεωρώ ότι η κίνηση είναι η πιο αρχέγονη μορφή επικοινωνίας το κοινό προσλαμβάνει τα συναισθήματα. Αν για παράδειγμα δεις ένα άνθρωπο να πέφτει θα τρομάξεις, οπότε με μια απότομη πτώση ο άλλος προσλαμβάνει το συναίσθημα.
Α.Γ.: Θεωρώ το καλύτερο κοινό το μη πεπαιδευμένο, γιατί είναι πιο αγνό και δεν κρίνει απλά αφήνεται να αισθανθεί. Αν δεν αισθανθεί κάτι δεν λαμβάνει το μήνυμα. Συνήθως όμως και με βάση την εμπειρία μου αυτοί που είναι πεπαιδευμένοι ψάχνονται να βρουν το μήνυμα δεν αφήνονται να ευχαριστηθούν μια παράσταση και να τη νοιώσουν. Για να νοιώσεις πρέπει να ξεχάσεις εκείνη την στιγμή, να μην μπεις στη διαδικασία της κρίσης εκείνη τη στιγμή αλλά μετά. Εγώ όταν ξεκίνησα χορό έψαχνα να βρω αν έκανα καλά μια κίνηση και έχανα την ουσία της όλης παράστασης. Μετά ηρέμησα.

Δεν μπορεί να μη μας επηρεάσει η καθημερινότητα

ΠτΘ: Πόσο σας επηρεάζει η καθημερινότητα στα θέματά σας;
Ν.Α.: Μας επηρεάζει και η καθημερινότητα. Είμαστε κάθε μέρα στο δρόμο και ζούμε μια πραγματικότητα, η οποία δεν μπορεί να μη μας επηρεάσει. Γενικότερα η κοινωνία και ο περίγυρος εννοείται ότι μας επηρεάζει. Δίνει θέματα κατ’ αρχάς, θέματα επεξεργασίας.

ΠτΘ: Ειδικότερα η σημερινή εποχή;
Ν.Α.: Βέβαια, κάθε μέρα μπορεί να έχεις έμπνευση για να βγάλεις καινούργια παράσταση. Τα θέματά μας τα αντλούμε από προσωπικά βιώματα αλλά έχουν και φαντασία.

ΠτΘ: Σας ενδιαφέρει ο σύγχρονος άνθρωπος και τα προβλήματά του;
Ν.Α.: Είναι ένα από τα θέματα που μας ενδιαφέρει αλλά όχι αποκλειστικά, περισσότερο μας ενδιαφέρει το σύνολο, ο άνθρωπος ως ολότητα, μέσα στο σύνολο και όλο μαζί είτε αυτό είναι σήμερα είτε αυτό είναι ανά τους αιώνες, γιατί τα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς μπορεί να τα αντιμετώπισαν κάποιοι άλλοι άλλοτε.

ΠτΘ: Εξάλλου η ιστορία κύκλους κάνει
Ν.Α.: Σπείρες κάνει.
Α. Γ.: Και κάποια έργα είναι διαχρονικά, έχουν γραφεί το πάλαι ποτέ και είναι τόσο επίκαιρα. Χθες βλέπαμε το «Δεν πληρώνω- Δεν πληρώνω» του Ντάριο Φο το οποίο είναι τόσο σημερινό.

ΠτΘ: Έχετε δώσει και αλλού παρουσιάσεις;
Ν.Α.: Έχουμε παίξει σε πολλά θέατρα στη Θεσσαλονίκη, όπως και στο πρώτο Φεστιβάλ σύγχρονου χορού, αλλά έχουμε και άλλες συμμετοχές. Τώρα έχουμε δημιουργήσει ένα δικό μας χώρο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, περιοχή Βαλαωρίτου, το στούντιο Aniline Dancetheatre, το οποίο το διαμορφώσαμε και ως θέατρο πενήντα εξήντα θέσεων. Μετά την Κομοτηνή που θα επιστρέψουμε στη Θεσσαλονίκη θα δίνουμε τρεις φορές παραστάσεις την εβδομάδα. Ο χώρος χρησιμοποιείται και ως χώρος προβών, αλλά και μαθημάτων.

ΠτΘ: Διδάσκετε;
Ν.Α.: Ναι και οι δύο.

Ο χορός σήμερα είναι και διέξοδος

ΠτΘ: Πώς είναι η επαφή με τους μαθητές;
Ν.Α.: Υπάρχει ενδιαφέρον και σήμερα ο χορός είναι και διέξοδος, γιατί πέρα από τους ανθρώπους που έρχονται καθαρά γιατί τους αρέσει, αρχίζει και ανεβαίνει το ενδιαφέρον γιατί πολλοί τον βλέπουν και ως διέξοδο.

ΠτΘ: Έχει κοινό το χοροθέατρο στην Ελλάδα;
Ν.Α.: Έχει ένα σταθερό κοινό από εκεί και πέρα εμείς προσβλέπουμε να δημιουργήσουμε και άλλους.

Ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι στο χορό έχεις μάθει τα πάντα

ΠτΘ: Είναι όμως μια τέχνη που έχει μέλλον…
Ν.Α.: Στην Ελλάδα σίγουρα γιατί τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να ανεβαίνει. Γενικά όμως επειδή είναι μια τέχνη που εξελίσσεται, ειδικά ο χορός, ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι έχεις μάθει τα πάντα, γιατί μέχρι να τα μάθεις, υπάρχει εξέλιξη της τεχνικής που ήξερες, οπότε συνέχεια εξελίσσεσαι.

ΠτΘ: κ. Αραμπατζή πώς αισθάνεσθε που θα παρουσιασθείτε στο κοινό της πατρίδας σας;
Ν.Α.: Περίεργα. Χθες τη νύχτα δεν μπόρεσα να κοιμηθώ από το άγχος να έρθω.

Νατάσσα Αραμπατζή

Η Νατάσσα Αραμπατζή είναι Κομοτηναία. Σε ηλικία έξι ετών ξεκίνησε χορό στα τμήματα του Δήμου Κομοτηνής με δασκάλα την Μαρίνα Στυλίδου. Συνέχισε μέχρι και την Τρίτη Λυκείου το χορό, ελαττώνοντας βέβαια τις ώρες ενασχόλησης, και συγκεκριμένα τα τελευταία δύο χρόνια μόνο μια φορά την εβδομάδα, λόγω πανελλαδικών εξετάσεων. Στη Θεσσαλονίκη, όπου βρέθηκε για να σπουδάσει φιλολογία, συνέχισε τα μαθήματα δίπλα στη Βίκυ Σιάνου και πήρε το πτυχίο της. Όπως μάλιστα χαρακτηριστικά τονίζει «τη Φιλολογία την τελείωσα μετά το χορό».

Αλέξανδρος Γκουντινάκης

Ο Αλέξανδρος Γκουντινάκης είναι από τη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε το χορό περίπου στα δεκαεννέα του χρόνια πειραματικά και στα είκοσι ένα του αποφάσισε ότι ο χορός είναι αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή του. Ξεκίνησε χορό με το Γιάννη Μαργαρώνη και στη συνέχεια επαγγελματικά στο Δήμο Θεσσαλονίκης.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.