Σταθης Δρογωσης, τραγουδοποιος «Η τεχνη θα πρεπει να ειναι κτημα ολων των ανθρωπων»

Αγαπημένος τραγουδοποιός της νεολαίας και όχι μόνο, πολιτικοποιημένος και κοινωνικά ευαίσθητος, συνεπής στις ιδέες του χρόνια τώρα και από τους λίγους που ταυτόχρονα, στην καθημερινότητά του, φροντίζει να τις κάνει πράξη. Ο Στάθης Δρογώσης βαδίζει αισίως στα 35, μπαμπάς πλέον, αλλά και ιδρυτής και υπεύθυνος μιας μικρής ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρίας, της “Antelma Music”, η οποία στον σύντομο χρόνο ζωής της μας έχει δώσει ήδη εξαιρετικά δείγματα γραφής, τόσο με τις παραγωγές της, όσο και με τους τρόπους που προσφέρει τη μουσική στο κοινό.
Στο τέλος του Οκτώβρη ο Στάθης Δρογώσης, επισκέφτηκε για ακόμη μια φορά την Κομοτηνή, για μια εμφάνιση στο κατάμεστο Καφέ Αλάβαστρον, και με την ευκαιρία πέρασε μια βόλτα, για μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης, από τα στούντιο του Ράδιο Παρατηρητής 94 FM, φιλοξενούμενος της εκπομπής «Επί Πτυχίω» με τον Παναγιώτη – Αλέξανδρο Ροζάκη και τον Θάνο Βαφειάδη.
Ας τους δώσουμε τον λόγο…

«Η τέχνη είναι η όμορφη ζωή»

ΠτΘ: «… Με στόφα καμωμένη από εκείνα τα σπάνια αμαλγάματα, όπου η παιδεία συμπλέκει το παρελθόν της με την κοινωνία και το τώρα, αυτό το τώρα που κατακλύζεται από αγωνία επιβίωσης, βία για την επιβίωση, ανθρώπους στα όρια του φόβου και της ανασφάλειας, κοινωνίες και ομάδες αποσαρθρωμένες από ιδέες και ιδανικά, γιατί το ψωμί που πρωτεύει είναι κι αυτό που σήμερα λείπει…». Γραμμένο με αφορμή τη συνέντευξή σου στο περιοδικό «Ζω τη μουσική», το Καλοκαίρι του 2009, αλλά επίκαιρο όσο ποτέ… Παρόλα αυτά Στάθη, «Όμορφη Ζωή» (σ.σ. τίτλος του τελευταίου του δίσκου στον οποίο περιέχεται και ομότιτλο τραγούδι)…
Σ.Δ.: Είμαι πολύ συγκινημένος γιατί σε αυτό το στούντιο είχα έρθει και το 1999, στην τότε παρουσία μας στην Κομοτηνή, στο τότε Καφέ Αλάβαστρο. Χαίρομαι που ένα μέσο της ελληνικής περιφέρειας, το Ράδιο Παρατηρητής, συνεχίζει να προσφέρει, γιατί είναι γνωστό ότι πάρα πολλά έχουν κλείσει, και αυτό το γνωρίζετε καλύτερα από εμένα, και συνεχίζει να στηρίζει την ελληνική μουσική, συνεχίζει να στηρίζει τον ελληνικό πολιτισμό στην Περιφέρεια. Ναι, αυτή είναι η όμορφη ζωή, η τέχνη είναι η όμορφη ζωή, οπότε εσείς προσφέρετε στους ακροατές σας αυτό που είναι πολύ δύσκολο να γίνει και σε δύσκολους καιρούς.

«Είναι σημαντικό να έχεις καλλιτεχνική ελευθερία»

ΠτΘ: Προσπαθούμε και προσπαθούμε να είμαστε και ελεύθεροι, όπως λες και στο τραγούδι σου, ελεύθεροι όσον αφορά στις μουσικές μας επιλογές και όχι μόνο. Θα θέλαμε να μας πεις λίγα για τον τελευταίο σου δίσκο «Όμορφη ζωή».
Σ.Δ.: Θεωρώ ότι είναι ο πιο σημαντικός μου δίσκος, με την έννοια ότι εμένα μου αρέσει πολύ. Έκανα ό,τι είχα στο κεφάλι μου, δυστυχώς δεν είχαν την ίδια άποψη οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί, μετά από ενάμισι χρόνο μπορώ να το πω αυτό, δεν παίχθηκε τόσο πολύ, όσο ο προηγούμενος, η «Αγάπη στο τέλος», αλλά δεν πειράζει. Το ωραίο με αυτό το δίσκο είναι ότι για χάρη του βγήκαν και άλλοι δίσκοι στην εταιρεία μου, δηλαδή έκανα δική μου εταιρεία, την «Αντέλμα», και επειδή βρήκα ένα μοντέλο να το σπρώξω μόνος μου, ήρθαν και άλλα νέα παιδιά και βγάλαμε δίσκους. Όπως οι «Minor Project», οι «Άγριες Φράουλες», οι «Ράδιο Σολ», η καινούργια τραγουδίστρια Ζαχαρούλα, ενώ και ο Μανώλης Φάμελλος μας εμπιστεύθηκε τη δουλειά του να την κυκλοφορήσουμε και από εκεί είμαι πολύ χαρούμενος.

ΠτΘ: Ουσιαστικά επιχειρείς εν μέσω κρίσης και θέλω να μου απαντήσεις πόσο εύκολο είναι αυτό…
Σ.Δ.: Είμαστε μια μικρή εταιρεία και το πρωτότυπο που έχουμε είναι ότι ο κόσμος μας βοηθά απευθείας, δηλαδή μπορεί να κατεβάσει δωρεάν τα τραγούδια και να βάλει ένα ποσό από δύο έως δέκα ευρώ, ό,τι θέλει, όσο θέλει και όποτε θέλει, δεν έχουμε κέρδη, δεν είναι επιχειρηματική κίνηση, αλλά τουλάχιστον έχουμε την καλλιτεχνική ελευθερία το οποίο είναι πολύ σημαντικό και έτσι αυτοχρηματοδοτούμαστε, τουλάχιστον δεν μπαίνουμε μέσα προς το παρόν. Το νόημα είναι ότι υπάρχουν πολλά παιδιά έξω, βγάζουν μουσική, οι εταιρείες κλείνουν τις πόρτες, συνήθως εμπιστεύονται τηλεοπτικά σκουπίδια, είτε ένα τραγούδι πολύ ευκαιριακό, υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις. Στην «Αντέλμα» είμαι πολύ τυχερός που έχω αυτούς τους συνεργάτες, γιατί τους θεωρώ συνεργάτες και φίλους, ενώ πραγματικά είναι και πολύ όμορφοι δίσκοι.

«Στον Μανώλη Φάμελλο χρωστώ πολλά, έτσι κι εγώ προσπαθώ να βοηθήσω ανθρώπους να μπουν στη διαδικασία και να εκτεθούν στον κόσμο»

ΠτΘ: Κυκλοφόρησες όμως και μια δουλειά, τις «Ιχνογραφίες», με τη δική σου φωνή σε πέντε τραγούδια που προέκυψαν μέσω ενός διαγωνισμού στίχου που έγινε από το in.gr.
Σ.Δ.: Ναι και χαίρομαι που το αναφέρεις γιατί πραγματικά αυτός ο δίσκος δεν ακούστηκε καθόλου και είμαι πολύ περήφανος. Νέοι στιχουργοί από όλη την Ελλάδα έστειλαν γύρω στους 1600 στίχους. Διαλέξαμε πέντε τραγούδια τα οποία μελοποίησα και τα τραγούδησα. Στο site, στο «antelmamusic.com», μπορεί να τα βρει ο κόσμος. Προσπάθησα να αναδείξω τους στίχους, πρόκειται για πέντε νέους στιχουργούς, οι οποίοι έχουν κάτι να πούνε.

ΠτΘ: Όταν μιλάμε για 1600 τραγούδια σημαίνει ότι ο κόσμος έχει την ανάγκη να εκφρασθεί, να γράψει και να βγάλει πράγματα από μέσα του…
Σ.Δ.: Δεν ήταν βέβαια και οι 1600 φοβεροί και τρομεροί, αλλά το λέω γιατί ήταν μια αστεία περίοδος της ζωής μου, επειδή κάθε βράδυ διάβαζα γύρω στα εκατό ποιήματα για κανένα μήνα. Αλλά ναι υπάρχει κόσμος που θέλει να εκφρασθεί, θέλει να μπει στη δισκογραφία, και δυστυχώς θέλει και λίγο τύχη. Όπως εμένα με βοήθησαν άνθρωποι, και πάντα λέω ότι στον Μανώλη Φάμελλο χρωστώ πολλά, έτσι κι εγώ προσπαθώ να βοηθήσω ανθρώπους να μπουν στη διαδικασία και να εκτεθούν στον κόσμο.

ΠτΘ: Σε μια παλιότερη συνέντευξή σου μας είχες δηλώσει «προτιμώ την μουσική, αλλά λατρεύω και την αφήγηση». Μιας και έγινες μπαμπάς πρόσφατα, και να σου ευχηθούμε να σου ζήσει, έχεις σκεφτεί να γράψεις κάποιο μουσικό παραμύθι;
Σ.Δ.: Η γυναίκα μου είναι ηθοποιός και όλο λέμε καθώς νταντεύουμε την μπέμπα ότι κάποια στιγμή πρέπει να συνεργασθούμε. Δεν ξέρω όμως. Έχουν γραφεί αριστουργήματα στην παιδική λογοτεχνία και στην χώρα μας είτε σε μορφή δίσκου, όπως η «Λιλιπούπολη», είτε ως παραμύθια, παρότι είναι πάρα πολύ δύσκολο είδος. Αν θέλεις να εκτεθείς πρέπει να είσαι πολύ σοβαρός. Θα δούμε. Δεν ξέρουμε. Αλλά θα ήθελα να γράψω.

«Θα σας απασχολήσω μουσικά γύρω στο Μάιο, όταν και θα βγει ο καινούργιος δίσκος»

ΠτΘ: Επειδή ακούς και πολύ ξένη μουσική, υπάρχει κάτι που έχεις ακούσει τον τελευταίο καιρό να σου έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον και να θέλεις να εντάξεις και στα δικά σου καινούργια τραγούδια σου;
Σ.Δ.: Συγκλονιστική δισκάρα τον τελευταίο χρόνο ήταν των “Florence and the machine”, έπαθα σοκ όταν άκουσα αυτά τα τραγούδια. Έβγαλε καινούργιο δίσκο και η Cat Power. Από Έλληνες οι «Δραμαμίνη» με το «Σύμπαν μέσα μου». Είναι και φίλοι τα παιδιά, αλλά είναι συγκλονιστικοί, αυτό τον δίσκο αξίζει να τον έχει ο οποιοσδήποτε. Όσον αφορά στην καινούργια μου δουλειά δεν ξέρω τι έχω στο μυαλό μου. Σκέφτομαι διάφορα projects, θέλω όμως να κάνω κάτι πιο απλό, όχι τόσο φορτωμένη ενορχήστρωση, όπως ο προηγούμενος δίσκος η «Όμορφη ζωή», ο οποίος μ’ αρέσει μεν, αλλά θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό, ίσως να είναι και live ηχογραφημένο, να μπούμε σε ένα στούντιο και να το γράψουμε. Έχω τα τραγούδια, τα ξεψαχνίζω κάθε φορά και όταν είμαι σε περιοδεία τα σφυρίζω καθώς τραγουδάω. Έχω γράψει και κάποια σε περιοδείες. Πιστεύω ότι θα σας απασχολήσω γύρω στο Μάιο, όταν και θα βγει ο καινούργιος δίσκος.

ΠτΘ: Είναι ώρα, ανά τρία χρόνια…
Σ.Δ.: Ήθελα πιο νωρίς, αλλά μπερδεύτηκα και με όλη αυτή την αναστάτωση και με την «Antelma» είχα τον προβληματισμό μου, αλλά δεν πειράζει. Ούτως ή άλλως εντάξει!

ΠτΘ: Μας έλεγες παλιότερα ότι θα βγάλεις και ένα δίσκο με τραγούδια που αγαπάς, διασκευές παλιών ελληνικών τραγουδιών.
Σ.Δ.: Έχω πρόβλημα σε αυτό γιατί είναι η ΑΕΠΙ και εγώ είμαι σε ανεξάρτητη εταιρεία και υπάρχει θέμα. Θα προσπαθήσω όμως να το κάνω αυτό φιλανθρωπικά, δηλαδή να πάνε τα έσοδα σε ένα κοινωφελές ίδρυμα, ούτως ώστε να μπορέσω να απαλλαγώ από αυτό το βραχνά, γιατί αν είσαι ανεξάρτητη εταιρεία δεν μπορείς να πληρώσεις την ΑΕΠΙ για δώδεκα καλλιτέχνες που κάνεις διασκευή. Είναι ένα θέμα αλλά θα το βρούμε, είναι τεχνικά ζητήματα αυτά και δεν απασχολούν τον κόσμο.

«Η λύση είναι να πάρουμε εμείς στα χέρια μας τους τομείς από τους οποίους το κράτος αποσύρεται»

ΠτΘ: Κατ’ επανάληψη έχεις ταχθεί υπέρ των συλλογικοτήτων, των κινημάτων αλληλεγγύης, των κινημάτων πολιτών που δημιουργούνται από τα κάτω και λειτουργούν με βάση τις αρχές της αλληλεγγύης, της αυτοδιαχείρισης, της αυτοδιοργάνωσης και της συνεργατικότητας. Σε ποιο σημείο πιστεύεις ότι αυτά είναι λειτουργικά στη σημερινή κοινωνία και αν μπορούν να είναι η απάντηση στη δημοκρατία αστικού τύπου, γιατί πιστεύω ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουμε χάσει την πίστη μας στη δημοκρατία αυτού του τύπου.
Σ.Δ.: Και με το δίκιο μας άλλωστε. Τα γεγονότα συνηγορούν σε αυτό. Από τη μία το να απαξιώνεται όλο το πολιτικό σύστημα και να λες φταίνε όλοι έχει μια βάση, αλλά αν η απάντησή σου είναι να έρθουν οι φασίστες, τους οποίους μάλιστα ονομάζουμε και άφθαρτους, δεν είναι λύση. Η λύση είναι να πάρουμε εμείς στα χέρια μας τους τομείς από τους οποίους το κράτος αποσύρεται, τουλάχιστον για να ανακουφίσουμε λίγο τον κόσμο, να απαιτήσουμε ένα καινούργιο κράτος το οποίο θα φτιάξει στην ουσία ένα δίχτυ ασφαλείας για τους αδύναμους, μέχρι να έρθει η ουτοπική κοινωνία που θέλει ο καθένας γιατί θα πρέπει να μιλήσουμε με μέσους όρους ανθρώπινης ζωής. Σέβομαι απόλυτα τους Κομμουνιστές τους ορθόδοξους, τους μαρξιστές που λένε ότι για όλα φταίει ο καπιταλισμός και είναι μάταιο να στήνεις ένα κοινωνικό φαρμακείο μέσα σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον, αλλά από την άλλη ρε φίλε θα ζήσουμε ογδόντα χρόνια αν πάνε όλα καλά, μπορεί και λίγο λιγότερο, οπότε ναι να παλέψω για μια νέα κοινωνία, αλλά όμως και σε αυτή την κοινωνία υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν και πρέπει να τους βοηθήσουμε. Με αυτή την έννοια είναι απολύτως λογικό να είμαι υπέρ των δικτύων αλληλεγγύης, όχι υπέρ των προσκόπων ή της φιλανθρωπίας, ή της ζητιανιάς. Τα δίκτυα αλληλεγγύης που παίρνουν τις αποφάσεις όλοι οι άνθρωποι που συμμετέχουν, βοηθάνε άλλους ανθρώπους και γίνονται και αυτοί καλύτεροι, δηλαδή ένα συγκλονιστικό επίτευγμα, μια κληρονομιά του Δεκέμβρη γιατί πολλές φορές έλεγαν ότι ο Δεκέμβρης δεν άφησε τίποτα στην Ελλάδα, μόνο βία, ξύλο και σπασίματα, αλλά από το 2008 μέχρι σήμερα, μέσα σε τέσσερα χρόνια έχουν δημιουργηθεί πάρα πολλά δίκτυα αλληλεγγύης και πάρα πολλά κοινωνικά κέντρα.

«Είναι άλλο να κάνεις αλληλεγγύη για προπαγάνδα, και άλλο να κάνεις δίκτυο αλληλεγγύης για τον κόσμο που έχει ανάγκη»

ΠτΘ: Υπάρχουν πολλά και διαφορετικά δίκτυα αλληλεγγύης. Μάλιστα εσύ συμμετέχεις στο «κοινωνικό ωδείο». Είσαι υπέρ του να υπάρχει τόσο μεγάλος αριθμός ή θεωρείς ότι θα ήταν καλύτερο σιγά – σιγά να γίνει ένας κεντρικός πυρήνας σε κάθε πόλη;
Σ.Δ.: Όχι. Θα σου πω ένα παράδειγμα. Εμείς έχουμε ένα δίκτυο που λέγεται «Κοινωνικό Ωδείο». Στο «Κοινωνικό Ωδείο» κάνουμε δωρεάν μαθήματα μουσικής στην Αθήνα σε 150 μαθητές, είμαστε 60 καθηγητές, σε πέντε χώρους, οι δύο εκ των οποίων ανήκουν σε κάποια κοινωνικά κέντρα με αυτόνομη δράση που μας παραχώρησαν αίθουσες. Δεν είμαι υπέρ της κεντρικής διαχείρισης να υπάρχει ένας διαχωρισμός, μια ομοσπονδία κινήσεων που να μπορούν προς τα κάτω να συνεννοούνται, γιατί αν φτιάχναμε ένα τεράστιο δίκτυο θα είχε πάλι τα ίδια προβλήματα διαχείρισης πόρων και όλα αυτά που έχει ας πούμε η τοπική αυτοδιοίκηση. Πάντως για να μη φανώ αστείος όταν λέμε ότι παρεμβαίνουμε εκεί που απουσιάζει το κράτος, ταυτόχρονα έχουμε μια εσωτερική αντίφαση, παλεύουμε για να ξανάρθει το κράτος από τους τομείς που έφυγε, δηλαδή στον δικό μας τομέα το «κοινωνικό ωδείο», παλεύουμε για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση στη μουσική, να μη φύγει από τα σχολεία και μάλιστα να εμπλουτισθεί και να μπορεί και ο φτωχός άνθρωπος να φτιάχνει μουσική. Μη γελιόμαστε η τέχνη θα πρέπει να είναι κτήμα όλων των ανθρώπων δεν είναι χαζοί οι πλούσιοι που συλλέγουν πίνακες, αγάλματα ή συντηρούν κουαρτέτα και ορχήστρες. Η μουσική είναι πολύ ωραία και πρέπει να γίνει κτήμα όλων των ανθρώπων. Αυτό είναι δική μας κίνηση. Τα κοινωνικά ιατρεία που κάνουν κάποιοι είναι πολύ πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου, που εμβολιάζουν παιδιά που οι γονείς τους δεν έχουν ούτε για τα εμβόλια, δίνουν φάρμακα σε ανασφάλιστους καρκινοπαθείς και σε ανθρώπους που δεν μπορούν να φθάσουν στο σύστημα υγείας, είναι γύρω στο ένα εκατομμύριο αυτοί οι άνθρωποι που είναι έξω από ασφαλιστικό ταμείο. Αυτοί βοηθάνε πάρα πολύ. Το θετικό είναι ότι τα ειλικρινή δίκτυα αλληλεγγύης δεν λένε την πατάτα μόνο για Έλληνες, ούτε μαζεύουν αίμα για Έλληνες που πραγματικά είναι πολύ αστείο. Είναι άλλο πράγμα να κάνεις αλληλεγγύη για προπαγάνδα, και μάλιστα μαύρη προπαγάνδα φασιστική, και είναι άλλο πράγμα να κάνεις δίκτυο αλληλεγγύης για τον κόσμο που έχει πραγματικά ανάγκη. Αυτό το λέω για να μην μπερδεύεται ο κόσμος.

«Ένα αντισυστημικό κόμμα πρέπει να τα βάλει με τους ισχυρούς, όχι με τον τελευταίο τροχό της αμάξης»

ΠτΘ: Σωστή διευκρίνιση! Όλοι καταλάβαμε ποιους εννοείς… Ποια θεωρείς ότι είναι η σωστή αντιμετώπιση απέναντι σε ένα νεαρό άτομο το οποίο θα έρθει και θα σου πει, ακόμα και με ευγενικό τρόπο, ότι εγώ στηρίζω την τάδε νεοναζιστική οργάνωση και έχω αυτές τις πεποιθήσεις;
Σ.Δ.: Το νούμερο ένα που έχεις να κάνεις είναι αν έχεις την υπομονή να του δώσεις να διαβάσει λίγο ιστορία, δηλαδή τι είναι ο ναζισμός, τι έκανε ο ναζισμός σε αυτή τη χώρα που κατοικεί, τι έκαναν οι ακροδεξιές παρατάξεις στην κατοχή, τι ήταν οι χήτες, οι ταγματασφαλίτες, οι συνεργάτες των Γερμανών, ποιους εκτέλεσαν, τι έκαναν στον εμφύλιο. Να μάθει λίγο ποιοι είναι.

«Η ιστορία δεν διαβάζεται από το Ίντερνετ»

ΠτΘ: Πάνω σε αυτό, πλέον στο Ίντερνετ υπάρχει ένα εύρος ιστορίας που μπορείς να διαβάσεις και μάλιστα δωρεάν. Μπορείς να ελέγξεις τι ιστορία θέλεις να διαβάσεις.
Σ.Δ.: Η ιστορία δεν διαβάζεται από το Ίντερνετ. Ακόμη και συντηρητικό συγγραφέα της ιστορίας να διαβάσεις θα πει την αλήθεια για αυτό. Ότι υπήρχαν συνεργάτες των Γερμανών στην κατοχή, ότι ήταν μαυραγορίτες, ότι το κράτος ποτέ δεν τιμώρησε τους συνεργάτες των Γερμανών και ότι ήταν μέσα στη διοίκηση, όπως δεν τιμώρησε ποτέ τους χουντικούς. Επίσης, μπορείς να του δώσεις να διαβάσει περιοδικά της κίνησης αυτής από το 1980 μέχρι πριν πέντε έξι χρόνια, γιατί νομίζω ότι μετά δεν εκδόθηκε, με τα εξώφυλλα του Γκέμπελς, του Χίτλερ και να του πεις «είστε ναζιστές, μην κρύβεστε». Ένα είναι αυτό. Αν έχεις την υπομονή, γιατί εγώ δεν έχω την υπομονή πια να ανοίξω τέτοιες συζητήσεις. Μετά επίσης πρέπει να του πεις ότι ένα αντισυστημικό κόμμα πρέπει να τα βάλει με τους ισχυρούς, όχι με τον τελευταίο τροχό της αμάξης.

«Πρέπει να έχουμε ανθρωπιά»

ΠτΘ: Και εκεί είναι που φαίνεται η ένδειά τους…
Σ.Δ.: Ναι δηλαδή το να σκοτώσεις ή να μαχαιρώσεις ένα μετανάστη τι αντισυστημικό είναι; Πρέπει να έχουμε ανθρωπιά. Επίσης, πρέπει να φανταστούμε την Ελλάδα, διαφωνούμε εντάξει πολιτικά με την ΕΕ και με τον τρόπο που κινείται, αλλά εκτός από αυτή υπάρχει και ο ΟΗΕ, υπάρχουν διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει αυτή η χώρα, που μιλούν για σεβασμό της ανθρώπινης ζωής, σεβασμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρέπει να του μιλήσεις για όλα αυτά. Κι αν συνεχίζει να στα λέει όπως θέλει σημαίνει ότι είναι πορωμένος και ότι έχει χαθεί. Επίσης μπορείς να τον βοηθήσεις και να έρθει σε μια συνέλευση να παρακολουθήσει, να δει πώς λειτουργεί μια άμεση δημοκρατία, μήπως ανοίξει το κεφάλι του. Εγώ δεν πιστεύω ότι όλα αυτά τα παιδάκια στα σχολεία πιθικίζουν ή χουλιγκανίζουν είναι φασίστες στην ψυχή. Ούτε γεννιούνται έτσι, απλώς είναι και λίγο μόδα από την τηλεόραση, βέβαια είναι και πολύ επικίνδυνο. Είμαι πολύ αισιόδοξος επειδή είναι τόσο γελοίοι, τόσο αστείοι, τόσο αστείες προσωπικότητες και πραγματικά όσο εκτίθενται στην τηλεόραση πραγματικά θα χάνουν.

«Πίσω από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι οι χρεοκοπημένες τράπεζες, πίσω από τις τράπεζες είναι οι χρεοκοπημένοι πολιτικοί»

ΠτΘ: Θεωρείς ότι η έξαρση της δημοτικότητας αυτού του χώρου κι αυτών των απόψεων είναι προϊόντα του συστήματος;
Σ.Δ.: Εκείνο που πρέπει να καταλάβει ο κόσμος είναι ότι η ελληνική κοινωνία δέχεται δύο επιθέσεις. Η μία επίθεση από τους ακραιφνώς νεοφιλελεύθερους και τα λόμπι τους στην Ελλάδα που λένε πουλήστε και την ΕΥΔΑΠ, το ηλεκτρικό και μην είστε οπισθοδρομικοί, οι οποίοι όμως έχουν άλλα πολιτισμικά χαρακτηριστικά, δηλαδή υποτίθεται ότι ο νεοφιλελεύθερος είναι σκληρός στα οικονομικά, να απουσιάζει το κράτος, αλλά ταυτόχρονα πιστεύει στο διαφωτισμό, στην ελευθερία της γνώμης, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην τέχνη…
Οι φασίστες από την άλλη έχουν κάποια ψευτοκομμουνιστικά οικονομικά θεωρήματα, και ταυτόχρονα είναι ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα, δηλαδή πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Το αστείο είναι ότι αυτοί οι δύο συνεργάζονται, δηλαδή οι νεοφιλελεύθεροι δεν ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα άμα χάνουν χρήματα, θα συμμαχήσουν ακόμα και με τους φασίστες σαν τανάλια να σφίξουν την ελληνική κοινωνία και είναι ασύλληπτο το βρώμικο παιχνίδι που παίζεται, γιατί τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχονται από τράπεζες, εντάξει δεν λέω για τον «Παρατηρητή», εννοώ τα μεγάλα όχι τα περιφερειακά, αν και κάποια περιφερειακά είναι και αυτά παρακλάδια του συστήματος, τους σπρώχνουν τρελά. Πίσω από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι οι χρεοκοπημένες τράπεζες, πίσω από τις τράπεζες είναι οι χρεοκοπημένοι πολιτικοί. Έχει πολύ πλάκα το ότι δύο διαμετρικά αντίθετες θεωρήσεις του κόσμου, ο νεοφιλελευθερισμός και ο φασισμός συνεργάζονται άψογα και πειραματίζονται με την κοινωνία. Ένα από τα λίγα που συμφωνώ με το ΚΚΕ είναι αυτό που έλεγε η Παπαρήγα ότι «δρουν ως μακρύ χέρι του συστήματος».

Συνέντευξη: Θάνος Βαφειάδης, Παναγιώτης – Αλέξανδρος Ροζάκης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.