Βασιλης Λεκκας, ερμηνευτης «Ειμαστε ενας λαος που σχεδον ζει σε δανεικη πατριδα»

Δίνει το σύνθημα μέσα απ’ τα τραγούδια του, μας καλεί να μείνουμε «Όρθιοι» και να αντιμετωπίσουμε την κρίση με αισιοδοξία, αντλώντας έμπνευση από τα τραγούδια μεγάλων συνθετών και ποιητών μας. Πολιτικοποιημένος, ανήσυχος και χωρίς να μασάει τα λόγια του, ό,τι περιμένει δηλαδή κανείς από έναν άνθρωπο της τέχνης, ο Βασίλης Λέκκας, μίλησε το βράδυ της Κυριακής στο Ράδιο Παρατηρητής 94 FM, στην εκπομπή “One Night Stand” και στον Θάνο Βαφειάδη. Αφορμή η σημερινή εμφάνιση του στην πόλη μας, στο Πολιτιστικό Κύτταρο (πρώην REX), στις 9.30 το βράδυ! Το σύνθημα δόθηκε λοιπόν, ας μείνουμε όρθιοι!

ΠτΘ: Καλησπέρα σας κ. Λέκκα.
Β.Λ.: Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

ΠτΘ: Εμείς σας ευχαριστούμε. Λίγο αργά βέβαια… Εμείς ήμαστε νυκτερινοί τύποι!
Β.Λ.: Το ίδιο ισχύει και για μένα.

ΠτΘ: Σας πετυχαίνω μετά από πρόβα;
Β.Λ.: Μόλις τελειώσαμε την πρόβα για τις παραστάσεις που πρόκειται να δώσουμε.

Θέλω να ανταποδώσω στον κόσμο, στους συνθέτες, στους ποιητές τα τραγούδια που με κράτησαν όρθιο

ΠτΘ: Παραστάσεις που ξεκινούν από την Ξάνθη, συνεχίζονται Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη, Σέρρες και πηγαίνετε και Φλώρινα. Όλα αυτά μέσα σε ελάχιστες ημέρες. Ένα μουσικό ταξίδι δηλαδή ανά την Ελλάδα…
Β.Λ.: Και ενδιάμεσα Αθήνα. Ο τίτλος των παραστάσεων αυτών είναι «Όρθιοι». Είναι ένας συμβολικός τίτλος, που προέρχεται από μια δουλειά που είχα κάνει το 2004, ένα cd τριπλό, στο οποίο υπάρχουν παλιότερα και καινούργια τραγούδια, πρώτες εκτελέσεις, ζωντανές σε στούντιο, που αφορά στους περισσότερους συνθέτες με τους οποίους συνεργάστηκα. Όλο όμως το σκεπτικό, γιατί αυτό βίωσα ως τραγουδιστής, ήταν να ανταποδώσω στον κόσμο και στους συνθέτες και στους ποιητές, που μου χάρισαν αυτά τα τραγούδια, που με κράτησαν σαν καλλιτέχνη αλλά και σαν άνθρωπο, ο οποίος ζει σε αυτή τον τόπο, που μου έδωσαν τη δυνατότητα να στηριχθώ σαν καλλιτέχνης, να σταθώ όρθιος, να αφουγκραστώ αυτόν τον τόπο. Αυτό το ρεπερτόριο θέλω να το δώσω στον κόσμο με αυτή τη διάσταση, με αυτή τη λογική. Και μέσα σε αυτή την συγκυρία, την οποία δεν θέλω «να την εκμεταλλευτώ», αλλά, θέλω να πω, ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι έγραψα αυτή τη δουλειά το 2004, και σήμερα αισθάνομαι, έχω την ίδια αίσθηση, ότι τα τραγούδια αυτά συνειδησιακά, μας ενώνουν. Όπως τα αισθάνθηκα εγώ, έτσι πιστεύω ότι και ο ελληνικός λαός τα έχει ανάγκη. Είναι τραγούδια αυτής της λογικής. Νομίζω ότι ακούγοντάς τα, παίζοντάς τα, σαν τόπος, σαν ελληνισμός, σαν οικουμενισμός, ερχόμαστε πιο κοντά μεταξύ μας.

Η μη στήριξη του πολιτισμού μας μια άλλου είδους κατοχή

ΠτΘ: Έτσι ακριβώς, τραγούδια που μας ενώνουν και θεωρώ ότι δίνουν και απαντήσεις στα ζητούμενα της εποχής.
Β.Λ.: Αυτό ακριβώς. Πιστεύω ότι κάποιοι άνθρωποι που προηγήθηκαν και έκαναν αυτό το έργο, αυτά τα τραγούδια, έβλεπαν λίγο πιο μπροστά. Πάντα λέω ότι αυτά τα τραγούδια ποτέ δεν είναι παλιά ημερομηνιακά- μπορεί κάποια από αυτά να είναι παλιά ημερομηνιακά- όμως ως τοποθέτηση, ως πρόθεση, ως λειτουργία στο ρόλο που πρέπει να έχει η μουσική για να μπορέσει να δώσει κάτι περισσότερο στον κόσμο, παραμένουν μπροστά. Κατά την άποψή μου, τα συναντάμε, τα χρειαζόμαστε πολλές φορές όταν βρισκόμαστε σε κοινωνικές εκρήξεις, μη ξεχνάτε ότι πολλά από αυτά τα τραγούδια τα ακούμε στις διαδηλώσεις όταν βγαίνουμε στο δρόμο. Ξαφνικά μέσα στην διαδήλωση μπορούμε να ακούσουμε τον Ρίτσο, τον Ελύτη, τον Γκάτσο, τον Βάρναλη και δεν το συνειδητοποιούμε. Την επόμενη μέρα στα ραδιόφωνα- ελπίζω να γίνει αυτό χωρίς παρεξήγηση- πρέπει να στηρίζουν αυτό το τραγούδι, γιατί αυτό μας μπολιάζει διαφορετικά σαν λαό. Αν απαρνηθούμε αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας, όλες αυτές τις προσωπικότητες, που σε τελευταία ανάλυση αυτοί έκαναν την ταυτότητά μας, και όχι μόνο αυτό, όταν αποποιούμαστε το έργο αυτών των συνθετών, αυτών των ποιητών, δεν έχω καταλάβει πού πατάμε. Γινόμαστε δέκτες ατάκτως ερριμμένων, ποικιλοτρόπως στοιχείων από άλλες περιπτώσεις από άλλους πολιτισμούς και δεν είναι η δική μας ταυτότητα. Έχουμε την τάση να μιμηθούμε και αυτό έχει συνέπειες στην πορεία, ότι εμείς χάνουμε την δική μας ταυτότητα. Πολλαπλώς την χάνουμε, και αυτό δεν αφορά μόνο στην τέχνη μας. Την χάνουμε στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους, στην αισθητική μας, στο καλημέρα μας, στην τροφή μας. Είμαστε ένας λαός που σχεδόν ζει σε δανεική πατρίδα και αυτό έχει και την πολιτική του διάσταση, όπου είναι εκμεταλλεύσιμο, και είναι ευάλωτος ο κόσμος ώστε αυτή τη στιγμή με όλο αυτό τον αποπρασανατολισμό να έχουμε συνέπειες πολιτικής οι οποίες μας έχουν βάλει πια στον Καιάδα. Εν ολίγοις ο πολιτισμός θέλει πολύ μεγάλη στήριξη. Υπάρχει η ρήση του Κίσσινγκερ, δεν ξέρω αν τη γνωρίζει ο κόσμος, ο οποίος πριν από αρκετά χρόνια είπε το εξής: «Τον Έλληνα αν θες να τον καταστρέψεις δεν χρειάζεται να τον πολεμήσεις. Χρειάζεται σιγά – σιγά να του αφαιρείς τον πολιτισμό του. Είναι πολύ σημαντικό αυτό για να μπορέσει να πέσει μετά σαν ώριμο φρούτο». Εμείς έχουμε αναγάγει, στο κομμάτι που μπορώ να μιλήσω καλύτερα, την μουσική μας, δεν σεβόμαστε την παράδοσή μας, το λαϊκό μας τραγούδι, τους λαϊκούς μας δημιουργούς δεν τους γνωρίζουμε πια, δεν τους έχει γνωρίσει η νεολαία, χίλια δεν, τα οποία επιβεβαιώνει αυτός ο στόχος που έχει μπει σε πολιτικό επίπεδο, ώστε η χώρα αυτή να μην έχει πια ταυτότητα. Είναι μια άλλου είδους κατοχή η μη στήριξη του πολιτισμού μας.

Ο κόσμος να δει σοβαρά τον αποπροσανατολισμό που επιχειρείται από κάποιους που οικειοποιούνται το δημιούργημα κάποιων συνθετών

ΠτΘ: Όταν ακούμε σε διαδηλώσεις πλέον ή σε συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής τραγούδια για παράδειγμα του Ρασούλη ή του Παπάζογλου δεν είναι σαν να έχουμε χάσει ήδη το παιχνίδι;
Β.Λ.: Βέβαια, παντελώς. Εδώ υπάρχει η κατευθείαν έννοια του αποπροσανατολισμού. Αυτό πιστεύω ότι ο κόσμος θα πρέπει να το δει με πολύ μεγάλη σοβαρότητα. Ούτε ο Ρασσούλης ούτε ο Παπάζογλου είχαν τέτοια κατεύθυνση ή η Βάσω η Αλαγιάννη ή ο Ξυδάκης που ήταν συνθέτες αυτών των τραγουδιών είχαν τέτοια διάθεση να δώσουν, αν θέλετε, ύμνο σε ένα τέτοιο πολιτικό χώρο. Σαφώς και όχι. Αυτό είναι ο μεγάλος αποπροσανατολισμός, ο εσωτερικός.

ΠτΘ: Η απαγόρευση είναι λύση;
Β.Λ.: Η Μυρσίνη Λοϊζου απαγόρεψε από τον πολιτικό κόσμο να παίζει το τραγούδι του πατέρα της. Όταν ο τόπος έχει άλλη κατάληξη από αυτή που έβγαζε ένας δημιουργός, ο οποίος στο κάτω – κάτω δεν το χάρισε, κάποιοι το εκμεταλλεύτηκαν, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης δεν χάρισε τα τραγούδια του, αλλά ο ίδιος ο τόπος, ο ίδιος ο λαός τα οικειοποιήθηκε ή ένα μέρος του λαού, αλλά στην ουσία η λαϊκή τους βάση δεν χάθηκε ποτέ, η λαϊκή αναφορά δεν χάθηκε ποτέ- αν λοιπόν, κάποιοι τα παίρνουν και νομίζουν ότι δίνουν το συγκεκριμένο τους στίγμα με τη δική τους ερμηνεία αυτό σηκώνει πολύ μεγάλη κουβέντα. Η απαγόρευση είναι θέμα κάποιων ανθρώπων που πραγματικά είναι σε θέση να το κάνουν, από τη στιγμή που το δημιούργημά τους αισθάνονται ότι έχει χάσει τελείως τον αληθινό του στόχο. Και δεν φταίει το δημιούργημά τους, αλλά φταίει ο τρόπος που κάποιοι προσπαθούν να το οικειοποιηθούν ή να το καρπωθούν, να… να… να…, χίλια δυο να.

Κάποιοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την αγανάκτηση του κόσμου ομαδοποιώντας τον

ΠτΘ: Μετά και τα τελευταία γεγονότα στο θέατρο «Χυτήριο» με τους εκπροσώπους της Χρυσής Αυγής να απευθύνονται και να μιλάνε για τους ανθρώπους της τέχνης με αυτόν τον τρόπο φοβάσθε για την ελευθερία του λόγου στις ημέρες μας και πάλι;
Β.Λ.: Ο λόγος ποτέ δεν έπαψε να έχει απέναντι του την κριτική. Μπορεί κάποιοι καλλιτέχνες να μην το αισθάνονταν, μπορεί κάποιοι καλλιτέχνες να μην «ενοχλούν» , ο τρόπος με τον οποίο έμπαινε στην μπάντα ένας καλλιτέχνης σε μια άλλη περίοδο έχει και άλλο τρόπο να γίνει. Τώρα ίσως τα πράγματα έχουν αυτόν τον κυνισμό και αυτή την αντιπαλότητα, γιατί οι μεν προσπαθούν να παραμείνουν καλλιτέχνες, οι δε παραμένουν σκοταδιστές και καρπώνονται αυτό που η ίδια η εξουσία έχει παράγει και ο κόσμος πρέπει να το καταλάβει. Η εξουσία έχει παράγει αυτό το είδος αντικυβερνητικής λογικής και καλά από τη στιγμή που η ίδια έχει χάσει το παιχνίδι, βάζει άλλο προσωπείο και βάζει να κάνουν τη δουλειά της άλλοι. Ο κόσμος πρέπει να το καταλάβει πολύ καλά αυτό και ειδικά η νεολαία. Το ότι η νεολαία είναι άνεργη, το ότι οι μισθοί έφτασαν εκεί που έφτασαν, το ότι ένας 55άρης θα πάρει μειωμένο το βασικό μισθό του κατά 35%, αν βρει δουλειά, αν καρπωθεί την προσπάθειά του να γίνει άνθρωπος με την έννοια ότι έχει σπουδάσει, έχει πάρει ένα πτυχίο, αν, αν, αν, όλη αυτή η αγανάκτηση του κάποιοι προσπαθούν να την εκμεταλλευτούν. Έρχονται και του λένε φταίει αυτός φταίει ο άλλος. Αυτά είναι τραγικά. Την ώρα που έχει την αδυναμία, πέφτει στην παγίδα που του βάζει ο άλλος και προσπαθεί να σταθεί σε μια ομαδοποίηση η οποία δεν τον οδηγεί πουθενά.

Το σχέδιο είναι η μείωση του πληθυσμού

ΠτΘ: Είστε βαθύτατα πολιτικοποιημένος και αυτό φαίνεται και μέσα από το έργο σας και από αυτά που μας λέτε τώρα, όσο και από τη συμμετοχή σας στις εκλογές του 2007. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή σας, με αφορμή την οικονομική κρίση, δηλώσατε «είμαι έτοιμος να κάνω βίαιη πράξη». Πιστεύετε ότι ήρθε η ώρα να βγούμε στους δρόμους έστω κι αν δεν έχουμε ακόμη συνθήματα;
Β.Λ.: Αυτή έγινε πολύ πρόσφατα το Σεπτέμβριο του 2011. Το πιο ιδιαίτερο για μένα είναι ότι τον Οκτώβριο του 2010 ακριβώς σαν προχθές, στις 13 Οκτωβρίου του 2010 έκανα μια προσωπική πορεία διαμαρτυρίας από τον Τύμβο του Μαραθώνα στην Ακρόπολη καλώντας τον κόσμο να μην κρύβει την οργή του απέναντι στα αντιλαϊκά μέτρα, τα οποία θα φθάσουνε εκεί που φθάνουν και εκεί που δεν μπορείτε να φανταστείτε πού θα φθάσουν. Όταν έκανα αυτή την πορεία αποσιωποιήθηκε. Υπάρχει μια ανάρτηση στο Ίντερνετ, δηλαδή αν κάποιος θέλει να μάθει κάποια πράγματα μπορεί να τα βρει, όμως ήταν έτοιμο εκείνη την εποχή το σύστημα να μην αφήσει τις αντιδράσεις να κοινοποιηθούν. Όταν το 2010 έκανα αυτή την πορεία κανείς δεν αντιδρούσε, φανταστείτε ότι οι Αγανακτισμένοι βγήκαν στο Σύνταγμα, στην πλατεία ήταν την Άνοιξη του 2011. Είχαμε ήδη αργήσει. Και τα κόμματα έδειξαν πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Το γεγονός ότι σήμερα ήρθε η Μέρκελ στην Ελλάδα και βγήκε ο κόσμος να διαμαρτυρηθεί, συμφωνώ μαζί τους, απλά θα πω κάτι. Μας φταίει η Μέρκελ; Δεν μας φταίει. Φταίνε αυτοί που παραμένουν στην εξουσία με το μπόνους των 50 εδρών, με το εκλογικό σύστημα που το θέλουν για να παραμείνουν στην εξουσία με χίλια δυο τρικ, με χίλιες δυο υποσχέσεις, με χίλιες δυο ανατροπές. Βγήκε ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης. Πέστε μου τη διαφορά με αυτούς που ήταν πιο μπροστά στην εξουσία;

ΠτΘ: Καμία διαφορά
Β.Λ.: Τι έκανε ο ελληνικός λαός; Δεν έκανε μια τρύπα στο νερό που λέμε; Δεν μπορώ να το πω αλλιώς.

ΠτΘ: Άρα έχει ευθύνη και ο λαός;
Β.Λ.: Ο πολίτης πλέον έχει μεγάλη ευθύνη. Θα σας πω κάτι: Μπορεί ένας άνθρωπος ηλικιωμένος, συνταξιούχος, άρρωστος, οτιδήποτε να έχει πλέον αντιστάσεις που δεν είναι αντιστάσεις. Η νεολαία δεν πρέπει να μένει αμέτοχη σε αυτό, πρέπει να βοηθήσουμε τους μεγάλους ανθρώπους και τις γενιές που έρχονται. Πώς; Έχουμε πλέον μπει στη φάση που αυτό που βλέπουμε μπροστά μας είναι θυσία. Πρέπει να κάνουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα για λιγότερες θυσίες. Όσο αργούμε, όσο δεν βγαίνουμε να αντιδράσουμε, όσο δεν κινητοποιείται ο λαός, η γειτονιά, το σπίτι μας η πολυκατοικία μας, δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει τίποτα. Σήμερα το πετρέλαιο έχει τιμή 1,40 έως και 1,50. Πόσα χρειάζεται ένας άνθρωπος άνεργος για να μπορέσει να έχει θέρμανση το χειμώνα και ειδικά στην Κομοτηνή που είναι βόρεια;

ΠτΘ: Δεν βγαίνει…
Β.Λ.: Δεν έχει δουλειά. Υπάρχουν χαράτσια, μείωση μισθών, 23% ΦΠΑ στα είδη διατροφής. Υπάρχει το αλόγιστο στην εφορία, είναι οι μηδενικές παροχές, έχουν κοπεί όλα τα επιδόματα. Το σχέδιο είναι η μείωση του πληθυσμού. Θέλετε να το πιστέψετε ή όχι αλλά είναι η μείωση του πληθυσμού. Δεν θέλουμε ανέργους, δεν θέλουμε συνταξιούχους. Θέλουμε μερικές εκατοντάδες νέους να τους έχουμε στη σειρά να παρακαλάνε να βρουν δουλειά, να είναι παραγωγικοί, όταν εμείς τους θέλουμε και να μην έχουν καμία ασφάλιση. Αυτό είναι το κεφάλαιο, αυτός είναι ο καπιταλισμός.

Αυτή τη στιγμή οι νέες γενιές πάνε για αφανισμό

ΠτΘ: Μιλήσατε για γειτονιά, για πολυκατοικία, ένα μοντέλο διαφορετικό οργάνωσης της κοινωνίας διαφορετικό. Για πολλούς σκεπτόμενους ανθρώπους η αστική δημοκρατία έχει φθάσει σε αδιέξοδο. Πιστεύετε αυτό που πολλοί λένε ότι η λύση είναι η αυτό-οργάνωση της κοινωνίας;
Β.Λ.: Σε πολύ μεγάλο βαθμό χρειάζεται αυτό. Δηλαδή πρέπει να κοιτάξουμε αμέσως το διπλανό μας και σιγά – σιγά να απλωνόμαστε. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να λειτουργήσουμε απέναντι σε ένα σύστημα πληροφοριών, τουλάχιστον επίσημων ΜΜΕ, τα οποία είναι πέντε – δέκα κανάλια και αντίστοιχα τόσοι και οι καναλάρχες, που περνούν την είδηση όπως τους συμφέρει. Ο κόσμος λοιπόν, τα blogs, οι γειτονιές πρέπει να οργανωθούν. Τα blogs μέσα στο διαδίκτυο, η νεολαία μέσα στο διαδίκτυο, όπως έκανε τη μεγάλη έκπληξη με τον 15χρονο μαθητή, με τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, όταν ξαφνικά εμφανίστηκαν τόσες χιλιάδες παιδιά, έχω την εντύπωση ότι μπορούν πολύ ψύχραιμα να ενσωματωθούν σε μια κοινωνική αντίσταση με τους γονείς τους με τα σχολειά τους και να βροντοφωνάξουν ένα τεράστιο στοπ σε αυτή την εκμετάλλευση, που δεν θα τη χαρακτήριζα τριτοκοσμική, στο γεγονός ότι αυτή τη στιγμή τους πάνε για αφανισμό. Αυτή τη στιγμή οι γενιές πάνε για αφανισμό. Όχι λοιπόν μόνο τριτοκοσμική, αλλά κάτι παραπάνω είναι η εκμετάλλευση.

Ως άνθρωποι έχουμε τη συμπαντική γλώσσα και μπορούμε να κάνουμε άλλου είδους ανατροπές

ΠτΘ: Θα σημειώσω κάποιους στίχους από ένα τραγούδι σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι «Για έναν ελεύθερο άνθρωπο», «Γιατί, αλήθεια, Ελευθερία, γεννημένη από σεισμούς, είναι έξω από τα κράτη κι έξω απ’ τους θεσμούς. Έχει απ’ τον ήλιο κάτι κι από τους αστερισμούς»…
Β.Λ.: Σε μια άλλου είδους ανάλυση για την κατάσταση που επικρατεί θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε όντα και μπορούμε να επικοινωνήσουμε, αγνοώντας αυτή τη διαστροφή, την μικροπρέπεια, αυτό το πρόσωπο του τέρατος που σώνει και καλά θέλει να μας κατατάξει στη δική του λογική. Είμαστε άνθρωποι νοήμονες που μπορούμε να μιλήσουμε τη γλώσσα τη συμπαντική, της επικοινωνίας τη γλώσσα, με την οποία μπορούμε να προσφέρουμε σε αυτό που μας γέννησε και μπορούμε να κάνουμε άλλου είδους ανατροπές. Ξεκινά από το μυαλό μας. Δεν υπάρχει θέμα να φοβηθούμε. Τι να φοβηθούμε; Προτιμάς να αργοπεθαίνεις για τριάντα χρόνια; Όπως λέει και ο ποιητής «αυτός που δεν προσπαθεί θα πεθάνει. Αυτός που προσπαθεί μπορεί και να μην πεθάνει»

ΠτΘ: Προσωπικά δεν διαφωνώ καθόλου.
Β.Λ.: Μιλάμε άγρια, μιλάμε σκληρά, και κάποιος που θα μας ακούει μπορεί να λέει «τι λένε αυτοί», όμως, εγώ χτυπώ ένα κουδουνάκι, γιατί μπορεί η ανεργία ή τα προβλήματα στην επαρχία να μην είναι τόσο «μεγάλα», αλλά έρχονται με ραγδαίες εξελίξεις. Η επαρχία δεν θα είναι εκτός φάσης.

Δεν υπάρχει η Ελλάδα που ξέραμε

ΠτΘ: Έτσι ακριβώς.
Β.Λ.: Πόση ανεργία έχετε στην πόλη σας;

ΠτΘ: Η Ροδόπη διαχρονικά έχει μεγάλη ανεργία, περίπου στο 35%.
Β.Λ.: Το χειμώνα τι θα γίνει; Πού θα πάει αυτή η ανεργία και τι κοινωνικές εκρήξεις και φόβος θα υπάρξει; Ο κόσμος κλειδώνεται στο σπίτι του, μανταλώνεται. Δεν υπάρχει η Ελλάδα που ξέραμε. Από πού κι ως πού να φθάσουν την Ελλάδα σε αυτό το χάλι; Ποιοι; Για ποιο λόγο;

Οι μουσικοί νοιώθουμε πολύ τυχεροί που μας δίνεται η ευκαιρία να βγούμε στη σκηνή και να παίξουμε

ΠτΘ: Πέρσι το Μάη σας είχαμε δει και ακούσει στην πόλη μας στο Μέγαρο Μουσικής παρέα με το Γιώργο Καζαντζή, το Γιώργο Ανδρέου και τη Μελίνα Κανά. Αυτό που θα διαφοροποιήσει τη φετινή σας παρουσία την Τρίτη στο Πολιτιστικό Κύτταρο ποιο είναι;
Β.Λ.: Στο Μέγαρο Μουσικής παίξαμε ρεπερτόριο του Γιώργου Καζαντζή και του Γιώργου Ανδρέου με κάποιες ελάχιστες, αν θέλετε, στιγμές προσωπικές, λίγα τραγούδια που είπαμε μαζί με την Μελίνα και εγώ, αν είπα κάποιο τραγούδι του Χατζιδάκι και η Μελίνα κάποιου άλλου συνθέτη. Τώρα έρχομαι να παίξω βασικά το ρεπερτόριό μου το οποίο αποτελείται από Μάνο Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο, Γιάννη Σπάθα, Γιώργο Τρανταλλίδη, κάποιους νεότερους συνθέτες, εκ των οποίων ο ένας έχει μελοποιήσει Καββαδία, είναι ο Άρης Παπαδόπουλος, όπως θα πω και τραγούδια του Δημήτρη Πάνα. Θέλω να παίξω μεγάλα τραγούδια που έχει γράψει ο Νίκος Γκάτσος, στηριγμένα στο «Ρεμπέτικο» του Ξαρχάκου και κάποια καινούργια τραγούδια τα οποία είναι μια μελωδική σκέψη να τα εντάξω σε μια δισκογραφική δουλειά. Αυτά. Βεβαίως θα δούμε γιατί είμαι και άνθρωπος που του αρέσει το μη προγραμματισμένο και να αυτοσχεδιάζω.

ΠτΘ: Τα μη προγραμματισμένα θεωρώ ότι βγάζουν και καλύτερο αποτέλεσμα.
Β.Λ.: Άμα γεννά η διάθεση και το λάθος είναι ωραίο. Προσπαθώ να αποφεύγω αυτό το πράγμα που από την αρχή μέχρι το τέλος είναι πολύ συγκεκριμένο. Βοηθά βέβαια όλους μας, αλλά καμιά φορά μπορεί να μη βοηθά τη διάθεση και έτσι μπορεί να μεταπηδήσεις από ένα τραγούδι σε κάποιο άλλο, χωρίς να το περιμένει κάποιος, αλλά νομίζω ότι το στηρίζω πολύ καλά Είναι θέμα διάθεσης. Νοιώθω, νοιώθουμε οι μουσικοί πολύ τυχεροί που μας δίνεται η ευκαιρία να βγούμε στη σκηνή και να παίξουμε. Επαναλαμβάνω το ρήμα, να παίξουμε.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.