Δ.Μακρης, Υπαρχουν Δον Κιχωτες, αλλα πιστευω οτι υπαρχουν πολλοι περισσοτεροι Σαντσοι και πολυ περισσοτεροι ανεμομυλοι

Λένε πολλοί πως «πνευματικοί άνθρωποι στις μέρες μας δεν υπάρχουν ή δεν μιλούν». Ίσως, όμως απλά δεν βλέπουμε τα πράγματα από όλες τις οπτικές γωνίες τους…
Ο ερμηνευτής, στιχουργός, παραμυθάς, φωτογράφος, λάτρης της ποίησης και οπαδός της ομαδικής εργασίας και εις διπλούν εποπτευόμενος από την Τρόικα, Δημήτρης Μακρής, από την μακρινή Λευκωσία, συστήνεται στους αναγνώστες του «Παρατηρητή της Θράκης», ως μουσικός και ως άνθρωπος μέσα από μια συνέντευξη που περισσότερο σε συζήτηση κατέληξε! Ό λόγος όμως στον «φιλοξενούμενό» μας…

«Οι στιγμές σε μένα έγιναν τραγούδι»

ΠτΘ: Δημήτρη να σε καλωσορίσουμε στην Κομοτηνή μέσα από τις σελίδες του «Παρατηρητή της Θράκης». Μιλάμε σήμερα μαζί, με αφορμή τον δίσκο που κυκλοφόρησες τον περασμένο Μάρτιο με τίτλο «Αβύθιστος για λίγο». Είναι η πρώτη προσωπική σου δουλειά, όποτε φαντάζομαι ότι την συνοδεύουν πολλά συναισθήματα. Ποιο είναι αυτό που επικρατεί;
Δ.Μ.: Πρώτ’ απ’ όλα να σας ευχαριστήσω για την πρόσκληση. Η χαρά είναι μεγάλη και τα συναισθήματα πολλά. Είναι ένας δίσκος που πήρε χρόνια για να γίνει. Έτσι, συγκεντρώθηκαν πολλά συναισθήματα, πολλά από τα οποία πιστεύω πως εξωτερικεύονται μέσα από αυτό το δίσκο, που ελπίζω να βρει κάποια γωνιά στις ψυχές κάποιων ανθρώπων. Αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα.

ΠτΘ: Ξεκίνησες την πορεία σου στα μουσικά δρώμενα το 1992, έχεις δηλαδή μια πορεία δέκα και πλέον χρόνων στο χώρο. Θεωρείς την κυκλοφορία του δίσκου αυτού ως ένα ορόσημο στην καριέρα και τη ζωή σου;
Δ.Μ.: Είναι ορόσημο. Από το 1992 ξεκίνησα επαγγελματικά. Μαζεύτηκαν πάρα πολλές στιγμές, όμορφες και δύσκολες και στην προσωπική μου ζωή, αλλά και στη ζωή του κόσμου γύρω μου, γιατί και ως παρατηρητής προσπαθώ μέσα από αυτό το δίσκο και μέσα από τους στίχους μου να εκφράσω κάποια πράγματα. Στο πλαίσιο αυτό ο δίσκος είναι σημαντικός για μένα, όμως το κατά πόσο θα είναι σημαντικός και για κάποιους που θα τον ακούσουν είναι μια άλλη ιστορία. Εξ όσων γνωρίζω κάποια τραγούδια έχουν αγαπηθεί και αυτό είναι για μένα σημαντικότατο.

ΠτΘ: Στο συνοδευτικό βιβλιαράκι του δίσκου παρομοίασες το μυαλό με εργοστάσιο απόσταξης, την ψυχή με αποστακτήρα και το τραγούδι ως απόσταγμα του συνδυασμού τους. Τα θεωρείς πάντα αλληλένδετα αυτά τα δύο;
Δ.Μ.: Τα θεωρώ αλληλένδετα. Το μυαλό πιστεύω ότι είναι ο πρώτος χώρος που περνούν οι στιγμές και από εκεί και πέρα αυτό που λέμε ψυχή είναι αυτό που τις φιλτράρει και αναλόγως τις τοποθετεί μέσα μας. Από τις στιγμές δεν γλυτώνει κανένας, έστω κι αν νομίζουμε ότι αφήνουμε κάποια πράγματα πίσω, αυτές τις στιγμές η ψυχή τις απολαμβάνει και δεν γλυτώνει κανένας από αυτές, είτε για κάτι καλό, είτε για κακό, είτε για κάτι ευχάριστο, είτε για κάτι οδυνηρό. Αυτές οι στιγμές σε μένα τουλάχιστον έγιναν τραγούδι. Κάποιος άλλος μπορεί να τις φτιάξει ένα πίνακα ή κάτι άλλο. Σε μένα έγιναν στίχοι και τραγούδια.

«Το ταξίδι είναι πιο όμορφο αν σε συντροφεύουν άνθρωποι που αγαπάς»

ΠτΘ: Ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, συμμετέχουν ερμηνευτικά σε δύο τραγούδια στον δίσκο. Γνωρίζεστε καιρό καθώς έχετε εμφανιστεί και σε συναυλίες μαζί. Τι σε συμβούλευσαν ως πιο έμπειροι τραγουδοποιοί;
Δ.Μ.: Μου άρεσε η αντιμετώπισή τους απέναντί μου. Ήταν απόλυτα αληθινή. Εγώ απλά τους παρουσίασα τα τραγούδια που θα ήθελα να μοιραστούμε και αφού τα άκουσαν μου ζήτησαν να γράψουμε στο στούντιο και αυτό για μένα ήταν σημαντικό. «Τίποτα περισσότερο να δώσω από την αλήθεια μου», μου είπαν και αυτό για μένα είναι πολύτιμη συμβουλή.

ΠτΘ: Στο δίσκο πέρα απ’ την συμμετοχή σου ως ερμηνευτής και στη διεύθυνση παραγωγής, έχεις γράψει τους στίχους τεσσάρων τραγουδιών. Οι ενορχηστρώσεις είναι κυρίως του Γιάννου Σαββίδη, ενώ συμμετέχουν και ο Συμεών Σίμου και ο Γιώργος Χατζηπιερής. Δεν σε ενδιαφέρει το κομμάτι αυτό;
Δ.Μ.: Νομίζω ότι προς το παρόν θα το αφήσω γιατί περιβάλλομαι από κάποιους καταπληκτικούς μουσικούς στους οποίους έχω τυφλή εμπιστοσύνη, όπως για παράδειγμα είναι ο Σαββίδης, και πιστεύω ότι αυτό τον τομέα θα τον αφήσω σε κάποιους που είναι καλύτεροι. Βέβαια κάποιες ιδέες σκόρπιες μπορώ να καταθέσω και εγώ ενορχηστρωτικά, αλλά από εκεί και πέρα θεωρώ ότι τις εκπληρώνουν καλύτερα οι φίλοι και συνάδελφοί μου μουσικοί.

ΠτΘ: Διακρίνω ότι είσαι άνθρωπος της σύνθεσης, σου αρέσει να λειτουργείς στα πλαίσια μιας ομάδας;
Δ.Μ.: Το ταξίδι είναι πιο όμορφο αν σε συντροφεύουν άνθρωποι που αγαπάς. Απ’ αυτό το ταξίδι με τη δημιουργία του δίσκου, όσον αφορά εμένα, έχουν μείνει τα τραγούδια, αλλά αυτό που θα θυμάμαι και θα κρατώ είναι η διαδικασία, το ταξίδι, οι στιγμές του στούντιο, οι στιγμές με την ομάδα των φίλων μου, κυρίως του Γιάννου του Σαββίδη και της Χριστίνας της Αργύρης, η οποία ανέλαβε μαζί μου την οργάνωση παραγωγής και την επιμέλεια φωνητικών. Αυτό είναι πραγματικά που θυμάμαι όμορφα και γλυκά και αν δεν ήταν να το μοιραστώ τότε θα ένοιωθα πολύ μόνος. Μου αρέσει και έτσι έμαθα να λειτουργώ για το κοινό καλό.

«Κάποιος που σου δίνει τη δυνατότητα να μπορείς να ταξιδέψεις, για μένα είναι σημαντικός και αυτό το κάνει η ποίηση»

ΠτΘ: Άλλωστε ιστορία γράφουν οι παρέες. Μιας και μίλησες για αυτό το θέμα συνειρμικά το μυαλό μου πήγε στον Καβάφη κι επειδή συναντάμε την ποίηση συχνά στο έργο σου, π.χ. στον «Αβύθιστο» έχεις μελοποιήσει τον «Δον Κιχώτη» του Ουράνη, στο «Παρτίδα Πατρίδα» αναφέρεσαι στον Σεφέρη, ενώ το 2010 είχες συμμετάσχει στο δίσκο «Muchas Gracias Καββαδία». Φαίνεται να σε συγκινεί ιδιαίτερα η ποίηση…
Δ.Μ.: Οι ποιητές είναι εκείνοι που θυμόμαστε όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, όταν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Αγαπώ την ποίηση και επιστρέφω συχνά κοντά της για να βρω κάποιες απαντήσεις που οι ποιητές τις δίνουν απλόχερα, από τον Καβάφη, από τον Σεφέρη, από τον Καββαδία, τον οποίο αγαπώ πολύ και έχω κάνει κι αρκετά αφιερώματα στην Κύπρο με τη συμμετοχή και του Μίλτου Πασχαλίδη. Είναι ένας ποιητής που με ταξιδεύει και ενώ είμαι στη μέση της ασφάλτου μπορώ να φανταστώ ότι είμαι κάπου μακριά να ταξιδεύω, όπως λέει και το «Γράμμα σε ένα ποιητή», «μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε». Κάποιος που σου δίνει τη δυνατότητα να μπορείς να ταξιδέψεις, για μένα είναι σημαντικός και αυτό το κάνει η ποίηση.

ΠτΘ: Να περιμένουμε και άλλες μελοποιήσεις στο μέλλον. Υπάρχουν και νεότεροι ποιητές που σε συγκινούν;
Δ.Μ.: Ο Πάμπος Φιλίππου με συγκινεί πάρα πολύ. Είναι φίλος εδώ στην Κύπρο, ενώ ποιήματά του έχουν μελοποιήσει ο Μάνος Ξυδούς κ.α. και πραγματικά θα ήθελα κάποια στιγμή να μελοποιήσω κι εγώ ποιήματά του με τη βοήθεια βέβαια κάποιων συνθετών. Είμαι σίγουρος ότι θα επιστρέψω κάποια στιγμή, έτσι και αλλιώς δεν φεύγω ποτέ από την ποίηση ειδικά τέτοιες εποχές. Εκεί καταλήγω κάθε βράδυ και πιστεύω ότι ξανά εκεί θα καταλήξω.

«Δον Κιχώτες είναι οι άνθρωποι που λειτουργούν δημιουργικά ακόμη και μέσα στην καθημερινότητά τους»

ΠτΘ: Μίλησες για τις σημερινές εποχές, έτσι συνδέοντάς τες με την ποίηση και συγκεκριμένα με το «Δον Κιχώτη» του Ουράνη, που τον έχεις μελοποιήσει, για σένα υπάρχουν σήμερα Δον Κιχώτες και ποιοι είναι αυτοί;
Δ.Μ.: Υπάρχουν Δον Κιχώτες, αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί περισσότεροι Σάντσοι και πολύ περισσότεροι ανεμόμυλοι. Δον Κιχώτες υπάρχουν και είναι αυτοί οι άνθρωποι που λειτουργούν μέσα στην ημέρα τους, μέσα στην καθημερινότητά τους, ακόμη κι αν είναι μακριά από την τέχνη, δημιουργικά. Είναι αυτοί που προσπαθούν να βγουν από αυτό το μαύρο σύννεφο που μπορεί να περιβάλλει όλους μας συνέχεια, φωτίζοντας τη ζωή τους και την ζωή των δίπλα τους. Αυτοί που χαμογελούν είναι Δον Κιχώτες και αυτοί ακόμη που πιστεύουν ότι τα πράγματα θα είναι καλύτερα.

ΠτΘ: Προσωπικά πιστεύω ότι όλα ξεκινούν από τον εαυτό μας και ότι όλα μπορούν να αλλάξουν, απλά χρειαζόμαστε και καλύτερα παραδείγματα.
Δ.Μ.: Συμφωνώ απόλυτα. Δεν μπορεί να γίνει κάτι χωρίς τη δική μας συγκατάθεση και πολλά μπορούν να αλλάξουν αλλάζοντας πρώτα απ’ όλα λίγο εμάς προς το καλύτερο και τους τέσσερις πέντε ανθρώπους δίπλα μας και αυτοί τους τέσσερις πέντε παρακάτω. Είμαι αισιόδοξος και πιστεύω ότι μπορούν να αλλάξουν πράγματα και θα αλλάξουν. Το πιστεύω απόλυτα αυτό.

«Δεν μπορείς να είσαι άνθρωπος όταν διαχωρίζεις άλλους ανθρώπους με βάση το από πού έρχονται και τι χρώμα έχει το δέρμα τους, τα μαλλιά τους»

ΠτΘ: Στα χαρτιά είσαι μισός Έλληνας, μισός Κύπριος. Σε ενοχλεί αυτός ο διαχωρισμός;
Δ.Μ.: Εγώ νοιώθω Έλληνας που ζει στην Κύπρο κι έτσι νοιώθουν και οι Κύπριοι Έλληνες που ζουν στο νησί της Κύπρου. Ακούω να μιλούν για ελλαδίτες και κάποιες στιγμές πληγώνομαι γιατί νοιώθω Έλληνας. Έχω μέσα μου και τα δύο στοιχεία και των Ελλήνων που μένουν στην Κύπρο με τις ιδιομορφίες τους, αλλά και των Ελλήνων που μένουν στην Ελλάδα. Νοιώθω Έλληνας που μένει στο νησί που ονομάζεται Κύπρος και νοιώθω πολύ άνετα με αυτό.

ΠτΘ: Θεωρώ ότι αυτοί οι διαχωρισμοί είναι περιττοί, γιατί ουσιαστικά αυτό που μας διαμορφώνει είναι η ελληνική παιδεία, το ελληνικό πνεύμα και αυτά είναι κοινά…
Δ.Μ.: Ακριβώς. Μιλώ την ελληνική γλώσσα, νοιώθω απόλυτα Έλληνας, μακριά από πολιτικές καταστάσεις των τελευταίων πενήντα χρόνων που μπορεί να ήταν σκληρές και δύσκολες. Αυτά που έγιναν δεν μπορώ να τα αποφύγω και ούτε και το θέλω.

ΠτΘ.: Το ίδιο πιστεύω μπορεί να συμβαίνει και με ένα παιδί από το Πακιστάν π.χ. που μεγαλώνει και ζει στην Ελλάδα. Και αυτό το αναφέρω γιατί έχεις συμμετάσχει σε πολλές συναυλίες κατά του ρατσισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού. Στις μέρες μας όμως έχουμε οξυμένα φαινόμενα τύπου «Χρυσής Αυγής».
Δ.Μ.: Πάνω από το να είσαι Έλληνας, Ιταλός ή Πακιστανός πρέπει να είσαι άνθρωπος. Αυτή είναι η σημαντικότερη ιδιότητα όλων και όχι από ποιο σημείο αυτού του πλανήτη έρχεσαι και πού είναι τα αρχαία ή τα μοντέρνα θαύματα ενός πολιτισμού. Πάνω από όλα είμαστε άνθρωποι και δεν μπορείς να είσαι άνθρωπος όταν διαχωρίζεις άλλους ανθρώπους με βάση το από πού έρχονται και τι χρώμα έχει το δέρμα τους, τα μαλλιά τους. Αυτά τα θλιβερά φαινόμενα τύπου «Χρυσής Αυγής» πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα εξαλειφθούν, απλά βρήκαν ευκαιρία και στην Ελλάδα και στην Κύπρο κάποιοι να εκμεταλλευτούν την κατάσταση, αλλά όταν ξανάρθει το χαμόγελο πιστεύω ότι θα εξαφανιστούν ως δια μαγείας.

«Πολύ δύσκολο να συνδυάσεις το να είσαι καλλιτέχνης και επιχειρηματίας»

ΠτΘ: Στην έως τώρα πορεία σου έχεις περάσει και από τη θέση του επιχειρηματία, καθώς είχες δημιουργήσει τη μουσική σκηνή «Ελλοπία». Είναι εύκολος ή δύσκολος για έναν άνθρωπο που ασχολείται με τις τέχνες ο ρόλος αυτός;
Δ.Μ.: Πολύ δύσκολος. Φτιάξαμε την «Ελλοπία» όταν ήμουν 24 ετών και το ίδιο και ο συνέταιρός μου και για αυτό η «Ελλοπία» άφησε εποχή, αλλά εμείς αποτύχαμε ως επιχειρηματίες. Ήταν ένας χώρος που για τέσσερα χρόνια φιλοξένησε πάρα πολύ σημαντικούς, και ελλαδίτες, καλλιτέχνες, όπως οι Κατσιμιχαίοι, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Διονύσης Τσακνής, ο Βασίλης Καζούλης, ο Ορφέας Περίδης, ο Παπακωνσταντίνου και ήταν ένας χώρος που μάζευε για το καλό ελληνικό τραγούδι επτακόσια οκτακόσια άτομα κάθε βράδυ. Αυτό δεν είναι εύκολο.

ΠτΘ: Είναι εντυπωσιακό!
Δ.Μ.: Δεν είναι εύκολο για μια μικρή χώρα και μια μικρή πόλη όπως η Λευκωσία και αυτοί οι άνθρωποι μαζευόταν για το καλό ελληνικό τραγούδι. Ήταν πολύ πρωτοποριακό σε ένα χώρο που και ελλαδίτες φοιτητές που ήρθαν να σπουδάσουν στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου έγιναν ένα με αυτόν και την πόλη αυτή και εκεί μέσα ζήσαμε εκπληκτικές στιγμές. Ξεκινούσαμε στις έντεκα το βράδυ και τελειώναμε όταν ο ήλιος ανέτειλε. Ήταν όμως πολύ δύσκολο να συνδυάσεις το να είσαι καλλιτέχνης και επιχειρηματίας. Εγώ δεν το κατάφερα προφανώς.

ΠτΘ: Μου αρέσει που κρατάς τα ωραία και μας περιγράφεις μια αισιόδοξη οπτική.
Δ.Μ.: Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Για μερικά χρόνια μετά ήμουν πολύ συννεφιασμένος με την απώλεια της «Ελλοπίας», αλλά ακόμα και σήμερα μετά από τόσα χρόνια συναντώ στο δρόμο ανθρώπους ή στο διαδίκτυο παιδιά που ήταν φοιτητές από την Ελλάδα και μου μιλούν για την «Ελλοπία» και πόσο όμορφα ήταν και πόσο την πεθύμησαν. Αυτό για μένα είναι σημαντικό και μου δίνει δύναμη να κρατήσω μόνο το καλό και να συνεχίσω.

«Αν δεις τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία μπορείς να δεις πράγματα που δεν θα έβλεπες»

ΠτΘ: Εκτός από τη μουσική, έχεις και μια ακόμη μεγάλη αγάπη την φωτογραφία…
Δ.Μ.: Μου αρέσει πολύ να φωτογραφίζω και οι πιο όμορφές μου φωτογραφίες, κατ’ εμέ, είναι αυτές που τράβηξα όχι από τη συνηθισμένη οπτική γωνία. Αυτές που είδα αλλιώς το αντικείμενο, το πρόσωπο, το τοπίο. Πιστεύω ότι και η ζωή κάπως έτσι είναι. Αν δεις τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία μπορείς να δεις πράγματα που δεν θα έβλεπες ή που συνήθως βλέπεις από μια κλασική οπτική γωνία. Αυτό προσπαθώ να εφαρμόσω και στη ζωή μου, ειδικότερα όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

ΠτΘ: Όσον αφορά στη φωτογραφία σκέφτεσαι να κάνεις και κάποια έκθεση;
Δ.Μ.: Θα κάνω. Τα δύο επόμενα βήματά μου, τα οποία τα λέω ως παιδί με ενθουσιασμό είναι μια έκθεση φωτογραφίας και ένα παραμύθι που γράφω, δεν ξέρω αν είναι για μικρούς ή για μεγάλους, κατά την άποψή μου είναι παραμύθι για μεγάλους και σύντομα τελειώνει.

«Έχουμε ανάγκη τα παραμύθια, όχι το παραμύθιασμα»

ΠτΘ: Πιστεύω ότι έχουμε μικροί και μεγάλοι ανάγκη από παραμύθια…
Δ.Μ.: Τα παραμύθια όλοι τα έχουμε ανάγκη, το παραμύθιασμα είτε σε προσωπικό επίπεδο, είτε σε κοινωνικό, είτε σε πολιτικό αυτό δεν το έχουμε ανάγκη.

ΠτΘ: Ως μουσικό πού θα σε συναντήσουμε στο μέλλον;
Δ.Μ.: Ετοιμάζω κάποιες εμφανίσεις, αλλά δεν έχουν καθοριστεί ημερομηνίες. Με κάποιους φίλους μουσικούς από Ελλάδα και με τη βοήθεια της Χριστίνας Αργύρη που είναι μια καταπληκτική μουσικός και αγαπημένη φίλη μου που με βοήθησε απίστευτα και στο δίσκο φτιάχνουμε ένα σχήμα. Θα έρθω κάποια στιγμή για πρόβες και σύντομα αυτό το πρόγραμμα θα το παρουσιάσουμε σε κάποιους χώρους. Αυτό θα γίνει φθινόπωρο προς χειμώνα. Το προσμένω.

ΠτΘ: Μακάρι να σε δούμε και στην Κομοτηνή.
Δ.Μ.: Θα το ήθελα! Πιστεύω ότι θα είναι απίστευτη εμπειρία για μένα!

Η τρόικα και στην …Κύπρο

«Η πλαστική ευτυχία φέρνει και πλαστική χαρά, πλαστική διασκέδαση και σιγά – σιγά όλοι το καταλαβαίνουμε»

ΠτΘ: Σήμερα που μιλάμε άρχισαν οι διαβουλεύσεις μεταξύ της τρόικας και της κυπριακής κυβέρνησης για τον καθορισμό του προγράμματος παροχής οικονομικής στήριξης. Εις διπλούν εποπτευόμενος από εδώ και στο εξής!
Δ.Μ.: Αυτό είναι φοβερό. Η μητέρα μου είναι από Αθήνα και ο πατέρας μου από την Λευκωσία και αυτό είναι θλιβερό γιατί επιτρέψαμε και επιτρέπουμε να έρθουν και να μας πουν πώς θα είναι τα πράγματα. Για να έρθουν σημαίνει ότι αφήσαμε τα πράγματα να γίνουν άσχημα και αυτό δεν είναι ωραίο, δεν τιμά κανένα. Θα έπρεπε να μπορούσαμε καλύτερα, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο και γενικά ως Έλληνες, και ελπίζω να αποκτήσουμε λίγη σοφία, ώστε το μέλλον να μη συμβούν αυτά, μετά τις δύσκολες στιγμές που φαίνεται ότι θα περάσουμε και στην Κύπρο και στην Ελλάδα.

ΠτΘ: Ποιος πιστεύεις ότι είναι ο κυριότερος λόγος που οδηγηθήκαμε σε αυτό το σημείο; Είναι πνευματική η παρακμή μας;
Δ.Μ.: Ναι, νομίζω ότι ξεκινά πρώτα από όλα από ένα μούδιασμα. Οι Pink Floyd το έλεγαν «άνετα μουδιασμένος- αναπαυτικά μουδιασμένος». Πιστεύω ότι από αυτό το «αναπαυτικό μούδιασμα» ξεκινούν όλα. Δεν είναι η πλαστική ευτυχία που σέρβιραν και προσπαθούν να σερβίρουν μέσω πολλών μέσων ενημέρωσης και στην Κύπρο και στην Ελλάδα που στο τέλος της ημέρας σε οδηγεί αλλού. Αυτή η πλαστική ευτυχία φέρνει και πλαστική χαρά, πλαστική διασκέδαση και σιγά – σιγά όλοι το καταλαβαίνουμε.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.