Θοδωρης Γκονης, Οι ανθρωποι των τεχνων ειναι σαν τους δυτες τους Καλυμνιους

Μια συνομιλία με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής και καλλιτεχνικό διευθυντή του καλοκαιρινού Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου είναι πραγματική δροσιά, ακόμη κι όταν κουβαλά θυμό ή πικρία για γενικόλογες, απαξιωτικού όμως χαρακτήρα ατάκες, που αφορούν σε κρατικοδιαίτους καλλιτέχνες, ως αυτές που συχνά εκσφενδονίζονται στη χώρα μας, όταν το έργο ηθελημένα αγνοείται και υιοθετείται από την ευρεία δεξαμενή των τρεχόντων στερεοτύπων ό,τι γενικά φτύνει… Μόνο που ο ίδιος, μιλώντας μας για το θερινό πρόγραμμα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κομοτηνής που και παρουσιάστηκε και ήδη τρέχει φιλοξενώντας παραστάσεις, με ιδιαίτερη θέρμη επισημαίνει ότι τώρα πια μεγάλωσε και δεν μπορεί να αφήνει ανυπεράσπιστους τους καλλιτέχνες που επέλεξαν ως επιτήδευμά τους τη ζωή της τέχνης… Γιατί όπως εύστοχα σημειώνει χρησιμοποιώντας μια ευρηματική μεταφορά οι πραγματικοί καλλιτέχνες είναι σαν τους καλύμνιους δύτες, πάσχουν δηλαδή από τη νόσο των δυτών, – είναι ευαίσθητοι στον άδικο και τον αχάριστο λόγο- μια και δουλεύουν νύχτα μέρα στο βυθό για να ανασύρουν και να μας χαρίσουν ένα σφουγγαράκι… Για να δροσιστούμε και να χαρούμε…

Η εκπομπή είχε βέβαια πολλά σφουγγαράκια- δώρα και από άλλους καλύμνιους δύτες, από δύτες στη θάλασσα της ποίησης, αφού κατά τη διάρκειά της ο Θοδωρής Γκόνης μας διάβασε ποιήματα και του Νίκου Καρούζου και του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου και της Μάτσης Χατζηλαζάρου και του Μανόλη Αναγνωστάκη και του Μίλτου Σαχτούρη και του Γιάννη Βαρβέρη και του Αργύρη Χιόνη, όλων δηλαδή των ποιητών που πρωταγωνιστούν εφέτος στο Φεστιβάλ Φιλίππων – Θάσου, κατ’ επιλογή του, και είναι επτά συν δυο… «Εφτά γιατί η ποίηση είναι ένα από τα θαύματα του κόσμου και Δύο γιατί είναι η παντοτινή μας συντροφιά-παρηγοριά»…

Θοδωρής Γκόνης όμως και ευρεία συζήτηση για τα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κομοτηνής, το χειμερινό αλλά κυρίως το καλοκαιρινό του πρόγραμμα, κι ακόμη για το Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου…

Η φιλοξενία παραστάσεων το καλοκαίρι ένας τρόπος για να σταθεί το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ στα πόδια του

ΠτΘ: κ. Γκόνη ανακοινώσατε το καλοκαιρινό πρόγραμμα του ΔΗΠΕΘΕ, στο οποίο είδαμε ότι επιλέγετε παραστάσεις και τις φιλοξενείτε στο Θερινό Δημοτικό Θέατρο και, συγχρόνως, ότι ξαναζωντανεύετε το θερινό σινεμά της πόλης…
Θ.Γ.: Θέλουμε ως ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κομοτηνής να έχουμε στόχους. Συζητήσαμε με τους συμβούλους και αποφασίσαμε μέχρι το Σεπτέμβρη το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ να πραγματοποιεί δραστηριότητες στο Θερινό Θέατρο. Ουσιαστικά θέλουμε αυτή να είναι η θερινή έδρα του θεάτρου, γιατί ο χώρος του είναι για μεγάλα θεάματα, κυρίως για μουσικά. Για θεατρικά, κατά γενική ομολογία, είναι δύσκολος χώρος, η σκηνή του δηλαδή δεν ευνοεί παραστάσεις που έχουν απαιτήσεις λεπτομέρειας, ευτυχώς όμως που υπάρχει και μπορούμε και τον αξιοποιούμε. Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ το καλοκαίρι δεν αργεί, αφού η φιλοξενία παραστάσεων είναι ένας τρόπος για να σταθεί στα πόδια του στις δύσκολες εποχές που ζούμε, μια και το υπουργείο δεν έχει χρήματα να δώσει αλλά είναι γνωστό ότι και οι δήμοι δεν μπορούν.

ΠτΘ: Μας καταθέτετε δηλαδή ένα πρόγραμμα που και κριτήρια ψυχαγωγίας πληροί και στηρίζει σε καιρούς οικονομικής κρίσης τα οικονομικά του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ…
Θ.Γ.: Όλοι οι θίασοι που φιλοξενούνται μας καταθέτουν ένα ποσοστό από το κέρδος των εισιτηρίων. Σαφώς το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ δεν είναι κερδοφόρα επιχείρηση, αλλά τα ελάχιστα χρήματα που θα πάρει είναι σεβαστά, αν τα θεάματα είναι μαζικά, και θα τα αξιοποιήσει για τους δικούς του πολύ σοβαρούς λόγους, δηλαδή θα τα αξιοποιήσει για τα εκπολιτιστικά και εκπαιδευτικά προγράμματα που στοχεύει να κάνει από το Σεπτέμβριο. Τα σεμινάρια που θα κάνει με φοιτητές, με μαθητές, με οποιονδήποτε ενδιαφέρεται. Τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ βάσει της προγραμματικής τους σύμβασης, που σοφά την είχε σχεδιάσει η Μελίνα Μερκούρη βάζοντας ανθρώπους του θεάτρου να τα διοικούν, υφίστανται έλεγχο από την κεντρική εξουσία αλλά και το δήμο. Για αυτό πληρώνονται οι καλλιτεχνικοί διευθυντές, άλλος πιο άξια, άλλος πιο μέτρια, άλλος ακόμα και άσχημα, -γιατί δεν είμαστε όλοι τέλειοι- και για αυτό υπάρχει η πρόνοια από το Υπουργείο οι άνθρωποι αυτοί να εξαρτώνται κατά κάποιο τρόπο από το κεντρικό ταμείο.

ΠτΘ: Εξ όσων παρακολουθούμε οι παραστάσεις που φθάνουν στην επαρχία το καλοκαίρι θα μπορούσε να αποφανθεί κάποιος ότι είναι με το …κιλό.
Θ.Γ.: Δεν είναι όλες αξιόλογες. Υπάρχουν όμως και αξιολογότατες

Οι χρυσές εποχές πέρασαν και ευθυνόμαστε για αυτό όλοι

ΠτΘ: Στην πρόταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ έχει γίνει μια αξιολόγηση των προσφερομένων παραστάσεων, και είναι ουσιαστικό ότι μπαίνετε στον κόπο να μας προτείνετε εσείς-το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ- τις θεατρικές παραστάσεις του καλοκαιριού ως ο αρμοδιότερος για το θέατρο φορέας.
Θ.Γ.: Η πρόταση δεν έγινε μόνο από μένα αλλά και από όλους τους συνεργάτες μου, διότι μπορεί να είμαι υπεύθυνος αλλά απολογούμαι και στο Διοικητικό Συμβούλιο και στους εργαζόμενους που έχουν εμπειρία χρόνων στο θέατρο. Αυτό που θα θέλαμε ήταν να έχουμε και εμείς μια παραγωγή το καλοκαίρι, να παίζαμε κεντρικά, να περιοδεύαμε στο νομό, αλλά αυτές οι χρυσές εποχές πέρασαν δυστυχώς και σε αυτό έχουμε ευθύνη όλοι, και οι καλλιτέχνες αλλά και όλοι όσοι ασχολούνται με τα κοινά. Δεν μπορούμε όμως να κλαίμε πάνω από ερείπια. Είμαστε παρόντες, προσπαθούμε, και για αυτό είμαστε εδώ, και κυρίως είμαστε σε ένα χώρο που δεν ανήκει ούτε σε μένα ούτε σε σας. Είναι ένας δημόσιος χώρος και άρα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όλοι.

Το θέατρο με μιζέρια δεν προχωρά

ΠτΘ: Σαφώς και δεν ανήκει σε κανέναν από όσους κατά καιρούς το υπηρετούν, είναι όμως πολύ σημαντική για τον τόπο μας η ύπαρξη του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ μας, πρέπει να το τιμούμε και να τιμούμε και τους ανθρώπους που το υπηρετούν με αφοσίωση και ταλέντο, επαναφέροντας το αυτονόητο της απόδοσης τιμής στους άξιους, χειρονομία που καθ’οδόν λησμονήσαμε…
Θ.Γ.: Σωστά. Να μου επιτραπεί να πω ότι φέτος το χειμώνα το θέατρο της Κομοτηνής πέτυχε να διεκπεραιώσει με επιτυχία δύο πολύ σημαντικές παραστάσεις, και δεν θέλω να κάνω το σεμνό ή όχι. Εννοώ ότι «Οι γιοι και κόρες», μια παράσταση με πανελλήνια εμβέλεια, δεν ήταν κάτι εύκολο και αυτονόητο, και βέβαια καθόλου αυτονόητη δεν ήταν και η επιτυχία της παράστασης «Γράμμα στον Ορέστη» με τη μαθήτριά μου και κομοτηναία Ελένη Ουζουνίδου. Είμαι ευτυχής που αυτά συνέβησαν εδώ, όπως είμαι ευτυχής και με όλο το πρόγραμμα Ιανουαρίου- Μαϊου. Ήταν συγκεκριμένης ποιότητας και αυτό ήταν ηθελημένο. Επιλέγω, πάει να πει αρνούμαι όλα τα άλλα. Θέλω να πω ότι έγιναν σπουδαίες παραστάσεις στην Κομοτηνή και οι θεατές μας απέδειξαν σε όλους εμάς ότι ζητούν το καλό θέατρο, ότι το θέλουν και αυτό μας θέτει προ των ευθυνών μας. Ίσως θα έπρεπε εμείς, παρόλα αυτά, να σκύβουμε το κεφάλι και να βρούμε τρόπους, ώστε το θέατρο να είναι ανοιχτό και ο επόμενος χρόνος να μας βρει με μια παραγωγή δική μας, έστω μικρή, όπως το «Γράμμα στον Ορέστη», που θα κυκλοφορήσει στο νομό, αλλά με ποιότητα. Δεν θα είναι δηλαδή αρπαχτή, δεν θα είναι μέσα στην γκρίνια ότι είμαι απλήρωτος εγώ, ή εσείς ή οι τεχνικοί, γιατί υπάρχει και μια τέτοια μιζέρια σε αυτούς τους χώρους και το θέατρο με μιζέρια δεν προχωρά, όπως δεν προχωρά αν δεν έχει την ευθύνη του ένας καλλιτέχνης και μόνο.

ΠτΘ: Δεν νομίζουμε ότι θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά…
Θ.Γ.: Δυστυχώς στην πατρίδα μας γίνονται φοβερά πράγματα.

ΠτΘ: Το θέατρο απαιτεί τον επικεφαλής του επαϊοντα, άνθρωπο που έχει την ανάλογη κατάρτιση και ανάλογο βιογραφικό…
Θ.Γ.: Το βιογραφικό, δυστυχώς στην Ελλάδα, το γράφει κανείς μόνος του…

Εμείς ως ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ σεβαστήκαμε και τους Sforaris και όλους όσους συνεργαστήκαμε

ΠτΘ: Στο μυαλό σας δουλεύετε και το πρόγραμμα του Φθινοπώρου από τώρα;
Θ.Γ.: Προφανώς, δεν γίνεται αλλιώς. Έχουμε συζητήσει με το Συμβούλιο και είναι θέμα ημερών να ανακοινωθούν ορισμένα θέματα.

ΠτΘ: «Το γράμμα στον Ορέστη» ήταν μια πολύ ωραία παράσταση. Θα ξαναπαιχτεί;
Θ.Γ.: Βεβαίως και θα πάει και στην Αθήνα. Ένοιωθα ευτυχής για τις επιλογές αυτές, δεν ήταν κάτι αυτονόητο, όπως και οι Sforaris δεν είναι φίλοι μου, είναι άνθρωποι που εκτιμώ τη δουλειά τους και τους φώναξα. Δεν φώναξα τους γνωστούς και τους φίλους μου που έχω και μπορούσα να τους φωνάξω. Είδα τη δουλειά των παιδιών και τους είπα να έρθουν στην Κομοτηνή. Και αυτό έγινε με δυσκολία. Δεν είναι εύκολο γιατί ο καθένας φοβάται πού θα πάει, τι θα βρει, τι θα αντιμετωπίσει, και οι νέοι καλλιτέχνες έχουν και μια άλλη ψυχολογία. Δεν ανέχονται εύκολα τις επεμβάσεις των τρίτων. Θέλουν να δουλεύουν καθαρά στη δουλειά τους. Δυστυχώς επειδή έχουν γίνει πολλά πράγματα στα περιφερειακά θέατρα και ξέρουμε από μέσα τη δουλειά, εμείς ως ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ σεβαστήκαμε και τους Sforaris και όλους όσους συνεργαστήκαμε.

Δεν γίνεται να μην ανοίγουμε δρόμους στους νέους ανθρώπους

ΠτΘ: Με τον κ. Καλαβριανό νομίζω ότι δώσατε βήμα σε ένα νέο «εργάτη» του θεάτρου που ανήκει σε μια γενιά μετά από εσάς…
Θ.Γ.: Η παραγωγή του θεάτρου Sforaris στοίχισε πολλαπλάσια από αυτή που κάναμε με την Ελένη και είχε περισσότερες ανέσεις από τη δική μας, στην οποία ήμασταν εγώ και η Ελένη νύχτες και ώρες ατελείωτες. Όταν κάποιοι μας έλεγαν ελάτε να πιούμε ένα ποτό, λες και το θέατρο είναι ποτά και να γυρίζεις έξω, εμείς ήμασταν κλεισμένοι μέσα και δουλεύαμε τόσο πολύ που αν ένας μας άκουγε από έξω θα έλεγε ότι είμαστε τρελοί. Όσο για το να ανοίγουμε δρόμο στους νέους ανθρώπους, αυτό είναι προφανές, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Υπάρχουν άνθρωποι που μας σέβονται πολύ και τους ευχαριστούμε και άλλοι που νομίζουν ότι είμαστε ψώνια ή κρατικοδίαιτα ψώνια

ΠτΘ: Δεν είναι κάτι αυτονόητο αυτό. Το λέτε σαν να ζούμε στη Γη της Επαγγελίας. Τίποτα όμως, σήμερα ιδιαίτερα, δε είναι αυτονόητο…
Θ.Γ.: Τον Γ. Καλαβριανό τον αγνοούσαν οι πάντες εκτός από τους παροικούντες. Είδα τις «Παραλογές» πέρσι, μια εξαιρετική παράσταση, και είπα μέσα μου ότι αυτούς τους ανθρώπους, όπου κι αν πάω, να τους καλέσω και να κάνουν ό,τι θέλουν. Δεν τους ζήτησα να κάνουν αυτό που θα ήθελα εγώ, ποιους θα πάρουν, δεν έμπαινα μέσα στις πρόβες να δω τι κάνουν. Στη γενική δοκιμή μπήκα. Εξάλλου, αν κάνεις τα πάντα να φέρεις ένα άνθρωπο και μετά τα πάντα για να τον διώξεις, αυτό είναι μια νεοελληνική πραγματικότητα, μια ασθένεια που οποιοσδήποτε οφείλει να ξορκίζει. Ο Γ. Καλαβριανός είναι άνθρωπος από τους δικούς μας δρόμους. Έχει σπουδάσει ιατρική, την οποία άφησε για το θέατρο και τη γραφή. Εμείς δεν πήγαμε στο θέατρο γιατί ήμασταν ψώνια. Υπάρχουν παιδιά στο θέατρο που έχουν πάει εκεί από άλλους δρόμους και είναι πολλοί τέτοιοι. Παιδιά που έχουν τελειώσει πανεπιστήμια, σχολές. Δεν είναι παιδιά που τέλειωσαν ένα λύκειο και έτρεξαν να γίνουν ηθοποιοί γιατί ήταν ωραίοι. Έχουν άποψη και έχουν πληρώσει ένα τίμημα για αυτό. Έχουν σπουδάσει, έχουν ταξιδέψει, δεν μαζεύουν λεφτά για να κάνουν σπίτια και αυτοκίνητα. Είναι ένας άλλος κόσμος και επειδή είμαι μεγάλος πια ζητώ από τους νεότερους να τον σεβαστούν. Έχουμε ένα ελάττωμα. Έχουμε τη νόσο των δυτών. Εμείς που ζούμε στο βυθό κάτω, όταν ανεβαίνουμε πάνω έχουμε μια ταραχή ομολογουμένως. Οι άνθρωποι των τεχνών είναι σαν τους δύτες τους Καλύμνιους. Μπαίνουμε στο σκάφανδρο και είμαστε πολύ βαθιά. Είμαστε στον κόσμο μας για να φέρουμε σε σας ένα σφουγγαράκι για να σκουπιστείτε να χαρείτε. Θέλει λίγο σεβασμό ο καλύμνιος δύτης. Υπάρχουν άνθρωποι που μας σέβονται πολύ και τους ευχαριστούμε και άλλοι που νομίζουν ότι είμαστε ψώνια ή κρατικοδίαιτα ψώνια. Δεν είναι έτσι ακριβώς. Δουλεύουμε και μάλιστα πολύ. Δεν είμαστε πλούσιοι. Στη θέση τη δική μου δεν υπάρχουν πλούσιοι άνθρωποι.

ΠτΘ: Πάντως το κοινό της Κομοτηνής αγκάλιασε θερμά αυτές τις παραστάσεις και υπήρξε μεγάλη συμμετοχή, πράγμα που σημαίνει ότι το κοινό της πόλης μας δεν είχε ξεχάσει το θέατρο και, επιπλέον, ότι προσδοκά πράγματα από αυτό.
Θ.Γ.: Τους ευχαριστώ θερμά, πρέπει όμως να έχουν και υπομονή. Είμαι ευγνώμων απέναντι στην πόλη γιατί για μένα είναι τρία πράγματα. Δεν είναι μόνο η παρούσα, αλλά και το παρελθόν της που με συγκινεί, αλλά και το μέλλον της. Περισσότερο με απασχολεί ένα μικρό παιδί, ένας 15χρονος, ένας 20χρονος να δει κάτι σημαντικό, παρά, με όλο το σεβασμό, ένας συνομίληκός μου. Είναι πολύ σημαντικό τα νέα παιδιά να δουν ότι δεν υπάρχει μόνο η τηλεόραση, το ίντερνετ, αλλά ότι υπάρχει και μια άλλη ζωντανή τέχνη που λέγεται θέατρο και ότι υπάρχει και μια σημαντική ηθοποιός που λέγεται Ουζουνίδου, ένας σημαντικός σκηνοθέτης που λέγεται Καλαβριανός, αύριο μπορεί να έρθει η Πρωτόπαπα, η Λαζαρίδου, να τους δει και να πει αναδρομικά ότι τους έχει δει στην Κομοτηνή. Για αυτό φτιάχτηκαν αυτά τα θέατρα. Φυσικά να γίνονται και τα άλλα, αλλά όχι για να περιοδεύουν απλά οι τηλεοπτικοί αστέρες. Αυτούς τους βλέπουμε στην τηλεόραση. Τα ελάχιστα χρήματα του έλληνα φορολογούμενου δεν δίνονται για να κάνω εγώ θέατρο με ένα αστέρα, με όλο το σεβασμό στο πρόσωπό του, γιατί δεν είναι εύκολο και αυτός να σταθεί εκεί πάνω, αλλά κάνουμε και άλλη δουλειά.

ΠτΘ: Και ο θερινός κινηματογράφος;
Θ.Γ.: Ήδη ο κόσμος του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, δηλαδή και οι ηλεκτρολόγοι και οι τεχνικοί φτιάχνουν αυτόν το χώρο, που πιστεύω ότι θα πρέπει να είναι η φωλιά του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ το καλοκαίρι. Αυτό το σινεμά που είναι υπέροχο που έχει την ιστορία του…

ΠτΘ: Έχει και το πολυβολείο του…
Θ.Γ.: Όπου μπορεί να ταμπουρωθεί κανείς με ένα οπλοπολυβόλο και να πυροβολεί της τέχνης πράγματα και όχι ορφανά σαν το Χίτλερ.

Η Ελένη Ουζουνίδου πρέπει να δείξει τη δουλειά της

ΠτΘ: Θα ευχόμουν κάποτε το υπουργείο Πολιτισμού να ενστερνισθεί ότι τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ- σαφώς όχι όλα- είναι κοιτίδες διαπαιδαγώγησης και πολύ σημαντικοί πυρήνες δημιουργίας, και να επιλύσει τα προβλήματα της χρηματοδότησης, έτσι ώστε να μπορείτε να δημιουργείτε αλλά και να παίζετε και στο κέντρο ως περιφερειακά θέατρα τον κεντρικό ρόλο που σας πρέπει, όταν σας πρέπει. Τελικά οι Αθηναίοι θα δουν την παράσταση «Γράμμα στον Ορέστη»;
Θ.Γ.: Θα πρέπει να πάει στην Αθήνα και να δείξει και τη δουλειά της η Ελένη. Είναι πολύ σημαντική στιγμή αυτή για ένα ηθοποιό.

ΠτΘ: Ήταν μια από κοινού δουλειά με εσάς κ. Γκόνη…
Θ.Γ.: Έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα να μιλήσω για την Ελένη, είναι η χρυσή στιγμή της και είναι κρίμα να μην την δείξει.

Φεστιβάλ Φιλίππων – Θάσου με επίκεντρο την ποίηση «Η ποίηση είναι πάντα παρούσα, το μόνο καθαρό που δεν σκοτώνει, ο πιο γενναιόδωρος φίλος μας»

ΠτΘ: Θα μας μιλήσετε και για το Φεστιβάλ Καβάλας- Θάσου, του οποίου είστε ο καλλιτεχνικός διευθυντής;
Θ.Γ.: Στην Καβάλα, για να είμαστε ειλικρινείς και δίκαιοι, ο δήμαρχος είναι αυτός που επιμένει και θέλει να έχει ένα φεστιβάλ παρά τις δυσκολίες του. Το ότι συνεχίζει για τέταρτη χρονιά με τον ίδιο άνθρωπο στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή είναι για το βιβλίο Γκίνες. Οι άνθρωποι που είναι στα πολιτικά ή τα δημοτικά πράγματα έχουν μια κακοδαιμονία, δεν αφήνουν ένα άνθρωπο να ολοκληρώσει το έργο του, τον διώχνουν. Αυτό γίνεται μόνο στην Ελλάδα. Βλέπετε σε άλλους οργανισμούς έχουν συμβόλαια δώδεκα ετών και τα πρώτα έξι είναι πιλοτικά. Εδώ στην Ελλάδα από την Καλαμάτα έως την Αλεξανδρούπολη υπάρχει μια κακοδαιμονία και σε διώχνουν ή αν κάνεις κάτι και φύγεις ο επόμενος που έρχεται γκρεμίζει αυτό το οικοδόμημα. Θέλω να πω ότι ο κ. Σιμιτσής είναι για μένα η εξαίρεση, όπως ήταν ο κ. Μπένος στην Καλαμάτα και ο κ. Σώκος στο Αγρίνιο. Ήταν από τους δημάρχους που στήριξαν και στηρίζουν τον πολιτισμό και θέλω να πιστεύω ότι και εδώ στην Κομοτηνή θα ισχύσει το ίδιο.

ΠτΘ: Πέρσι στο Φεστιβάλ Φιλίππων- Θάσου ήταν αφιερωμένο σε συγγραφείς της Βόρειας Ελλάδας. Φέτος είναι αφιερωμένο στους ποιητές. Είναι πολύ σημαντικό να ακούσουμε ποίηση, μια μέγιστη αξία στη ζωή μας με ένα διαφορετικό τρόπο, δηλαδή να ακούσουμε Αναγνωστάκη με σκηνοθετική επιμέλεια της Αλεξίας Καλτσίκη, η οποία προσπαθεί να καταθέσει ένα Αναγνωστάκη όχι ως ποιητή της ήττας- στην Ελλάδα με τις ταμπέλες αποξενώνουμε το έργο-, όπως φιλοξενείτε και Ασλάνογλου.
Θ.Γ.: Είναι ευτυχής συγκυρία που την παράσταση για τον Ασλάνογλου την φτιάχνουν και θα την παρουσιάσουν οι μαθητές της Σχολής του ΚΘΒΕ. Αν ζούσε ο Ασλάνογλου θα χαιρόταν που νέα παιδιά της Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν τα ποιήματά του.

ΠτΘ: Ένας λεπταίσθητος ποιητής που συνήθως τα έργα του τα έχουμε αφημένα στις βιβλιοθήκες…
Θ.Γ.: Βλέπει όμως κανείς ότι τα ποιήματά του γράφονται καλύτερα τώρα και θα συνεχίζει ο Ασλάνογλου να γράφεται καλύτερα αύριο και μεθαύριο. Δηλαδή μετά από δέκα χρόνια θα γράφει καλύτερα ο Ασλάνογλου, μετά από είκοσι ακόμη καλύτερα. Φέτος πιανόμαστε από τα ποιήματά του. Θέλω να πω ότι ζει, οι μεγάλοι ποιητές δεν πεθαίνουν, όπως και τα ποιήματά τους. Την παράσταση για τον ποιητή Νίκο Καρούζο επιμελείται ο Βασίλης Παπαβασιλείου, και αυτό είναι πολύ σημαντική στιγμή για το Φεστιβάλ, τον Σαχτούρη τον κάνει η Όλια Λαζαρίδου με τη συμμετοχή της μπάντας των «Lost Bodies. Ο Μιχάλης Βιρβιδάκης από αυτό το σπουδαίο θέατρο που ζει στα Χανιά, στην επαρχία μαζί με τον κινηματογραφιστή, τον Στέλιο τον Ψυλλάκη, κάνουν τον Αργύρη Χιόνη.

ΠτΘ: Είναι επτά ποιητές συν δυο…
Θ.Γ.: Ναι, και τα θαύματα του κόσμου είναι επτά, ένα από αυτά είναι και η ποίηση, και τα Δύο γιατί ήταν πάντα συντροφιά και παρηγοριά. Η ποίηση είναι πάντα παρούσα, είναι το μόνο καθαρό που δεν σκοτώνει. Είναι ο πιο γενναιόδωρος φίλος μας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.