Αλεξανδρος Ιακωβου, μουσικος «Ο καλλιτεχνης εχει αναγκη τη μοναξια του, μια διαδικασια που μας κανει ολους καλυτερους»

Συνέντευξη: Πόπη Βεζάζη, Θάνος Βαφειάδης

Με καταγωγή από την Πάργα, μεγαλωμένος στην Αθήνα, με αξιόλογες μουσικές σπουδές και ιδιαίτερη αγάπη στο βιολί, ο Αλέξανδρος Ιακώβου μετά από προσπάθειες δέκα ετών μας συστήθηκε, τον περασμένο Νοέμβρη, μαζί με τον Γιώργο Μιχαήλ, μέσααπό την πρώτη κοινή τους δισκογραφική δουλειά «Κάτι καινούριο απ’ τα παλιά». Μια δουλειά που την χαρακτηρίζει η μεγάλη του αγάπη το βιολί, ο μελωδικός και συνάμα δυναμικός ήχος, ο επίκαιρος στίχος και η συνεργασία του με διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες, όπως ο Διονύσης Τσακνής, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Νίκος Ζιώγαλας, ο Μανώλης Ρασούλης. Μιλήσαμε λοιπόν με τον Αλέξανδρο Ιακώβου για τον πρώτο του δίσκο, για τον έρωτα και την αγάπη, το κάπνισμα, τον βιοπορισμό απ’ το βιολί, την πολιτική και όχι μόνο… και σας τον παρουσιάζουμε!

Δέκα χρόνια προεργασία

Ράδιο Παρατηρητής: Αλέξανδρε να σε καλωσορίσουμε στην Κομοτηνή, έστω και ραδιοφωνικά, μέσα από τη συχνότητα του Ράδιο Παρατηρητής!
Α.Ι.: Καλησπέρα στην ωραία πόλη σας.

Ρ.Π.: Αφορμή για τη σημερινή μας κουβέντα,στάθηκε η κυκλοφορία της πρώτης σου δισκογραφικής δουλειάς, με τίτλο «Κάτι καινούργιο απ’ τα παλιά», μαζί με τον Γιώργο Μιχαήλ. Ποια ήταν τα πρώτα σας συναισθήματα μετά την κυκλοφορία του δίσκου που όπως γράφετε και στο cd ήταν μια διαδικασία δέκα ετών;
Α.Ι: Είναι ακριβώς όπως τα είπατε. Δέκα ολόκληρα χρόνια ήμασταν σε σκέψεις αν θα τον βγάλουμε αυτόν τον δίσκο ή όχι. Τα τραγούδια υπήρχαν «στο ράφι», κάποια ήταν γραμμένα, κάποια άλλα ανολοκλήρωτα, τελικά πήραμε την απόφαση και εδώ και τρεις μήνες τον ολοκληρώσαμε και τον παρουσιάζουμε στους ακροατές μας ολόφρεσκο. Η διαδικασία ενός δίσκου είναι πάντα πάρα πολύ ωραία, η συλλογή των τραγουδιών και η ηχογράφηση είναι η πιο όμορφη διαδικασία που μπορεί να έχει ένας μουσικός. Το να φτιάχνεις την προσωπική σου δουλειά και να ασχολείσαι με το προσωπικό σου έργο είναι κάτι πολύ όμορφο, το μετά θα το δείξει η πορεία.

Ρ.Π.: Τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου μιλάνε για τον έρωτα. Αποτελεί τελικά αυτός τη μεγαλύτερη έμπνευση για σένα ως τραγουδοποιό;
Α.Ι.: Νομίζω πως τα περισσότερα ελληνικά τραγούδια που έχουν γραφτεί μιλάνε για τον έρωτα και την αγάπη. Κι επειδή είμαστε νέοι καλλιτέχνες, νέοι δημιουργοί, δηλαδή ανήσυχα πνεύματα είναι λογικό να μπορούμε σ’ αυτόν τον τομέα να λέμε πάρα πολλά πράγματα. Το αίμα μας βράζει ούτως ή άλλως ακόμα, παρ’ ότι μπορεί άλλοι να έχουμε ολοκληρωμένες σχέσεις, άλλοι οικογένεια κ.ο.κ. Ο έρωτας είναι πάντα ένα επίκαιρο θέμα και για τους δημιουργούς και για τον απλό κόσμο.

Ρ.Π.: Παίρνοντας αφορμή από το τραγούδι σας «Λίγος χρόνος αγάπης» και το στίχο «Είναι στιγμές χαράς και ώρες μοναξιάς» θεωρείτε τον έρωτα ένα συναίσθημα που τελικά κανείς το βιώνει μόνος;
Α.Ι.: Αυτό το τραγούδι το έχει γράψει ο Γιώργος Μιχαήλ, εκ μέρους του οποίου θα μιλήσω και θα πω κάποια πράγματα. Ο Γιώργος γενικά είναι ένας μυσταγωγικός καλλιτέχνης και είναι πάρα πολλές οι στιγμές που βιώνει μόνος του πολλά συναισθήματα και εκτός του ερωτικού τομέα. Ο καλλιτέχνης έχει ανάγκη τη μοναξιά του και γενικά αυτή είναι μια διαδικασία που μας κάνει όλους καλύτερους ανθρώπους.

Ρ.Π.: Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει να ακούμε τραγούδια που ουσιαστικά μας ωθούσαν να καπνίσουμε. Εσείς στο «Κάπνισμα» προτρέπετε περί του αντιθέτου! Ποια ήταν η αφορμή για να το γράψετε;
Α.Ι.: Κατ’ αρχήν να τονίσω ότι και εγώ και ο Γιώργος είμαστε καπνιστές. Οπότε είναι ένα τραγούδι γραμμένο από καπνιστές, το οποίο δεν σου λέει τόσο «μην καπνίσεις», δεν είναι διδακτικό τραγούδι, αλλά ένα τραγούδι το οποίο προσπαθήσαμε μέσα απ’τα παθήματα της ζωής μας και τα παθήματα γενικά του καπνίσματος να εξηγήσουμε στον κόσμο και περισσότερο στους καπνιστές όλες αυτές τις αντιδράσεις που λίγο πολύ όλοι τις έχουμε βιώσει απ’το τσιγάρο.

Ρ.Π.: Χιουμοριστική θα χαρακτηρίζαμε την οπτική σας…
Α.Ι.: Ακριβώς, είναι χιουμοριστικό το κομμάτι και μέσα απ’ αυτό το χιουμοριστικό τρόπο, προσπαθούμε να περάσουμε και κάποια μηνύματα. Στην φωτογράφιση του δίσκου για το συγκεκριμένο τραγούδικαι εγώ και ο Γιώργος προσπαθούμε με δύο ψαλίδια, ο ένας να κόψει το τσιγάρο του άλλου.

Το βιολί, οι θυσίες και ο βιοπορισμός

Ρ.Π.: Τον ήχο σας τον χαρακτηρίζει το βιολί, ένα όργανο, το οποίο γνωρίζεις καλά και το διδάσκεις στο Εθνικό Ωδείο.Θεωρούμε μάλιστα πως είναι και μία ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση από ανάλογους δίσκους αυτού του μουσικού χώρου.
Α.Ι.: Επειδή δεν υπήρξα ποτέ τραγουδοποιός, υπήρξα μουσικός και πιο εξειδικευμένα βιολονίστας και υπάρχω ακόμα μιας και ως τέτοιος εργάζομαι είναι λογικό αυτός ο δίσκος να χαρακτηρίζεται γενικά απ’ αυτό το παίξιμο. Δώσαμε πολύ μεγάλο βάρος στο βιολί, ίσως για ορισμένους μπορεί και να το παρακάναμε κάποιες στιγμές. Αυτή όμως είναι η φύση μου κι αυτό προσπάθησα να κάνω εγώ περισσότερο. Ο Γιώργος από την άλλη, που η φύση του είναι να τραγουδάει, γιατί είναι ένας πάρα πολύ καλός τραγουδιστής, ανέλαβε το τραγουδιστικό κομμάτι της υπόθεσης.

Ρ.Π: Μιας και μιλήσαμε λίγο για το βιολί και ακολουθείτε αυτό το επάγγελμα, βιοπορίζεστε απ’ αυτό, πόσο εύκολος είναι ο βιοπορισμός απ’ το βιολί για κάποιον άλλο μουσικό που ασχολείται με αυτό;
Α.Ι.: Εγώ είμαι στην ευχάριστη θέση να συνεργάζομαι με διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες εδώ και πάρα πολλά χρόνια, οπότε ευτυχώς έχω ακόμα δουλειά. Δεν ξέρω βέβαια μέχρι πότε θα την έχω, μιας και η οικονομική κρίση μαστίζει όλα τα επαγγέλματα ανεξαρτήτως ειδικότητας. Από ‘κει και πέρα και το βιολί, αλλά και κάθε μουσικό όργανο, όταν μιλάμε για επαγγελματισμό, έχει τις δυσκολίες του, θέλει πάρα πολλές θυσίες, μεγάλη αφοσίωση και αν μπορώ να μιλήσω και να μ’ακούσουν κάποια νεότερα παιδιά θέλει πάρα πολλές ώρες μελέτης, για να μπορέσει κανείς να φτάσει σε ένα επαγγελματικό επίπεδο μιας και η μελέτη δε σταματάει ποτέ. Και εμείς που είμαστε επαγγελματίες καθημερινά συνεχίζουμε και εξασκούμαστε αρκετές ώρες για να μπορούμε να διατηρούμαστε σε αυτό το επίπεδο που αρμόζει στη δική μας θέση.

Ρ.Π.: Θα προέτρεπες δηλαδή και κάποιο νεότερο παιδί να ακολουθήσει το όνειρό του να γίνει βιολονίστας;
Α.Ι.: Σίγουρα θα το προέτρεπα και θα προέτρεπα τον κάθε νέο γενικά να ασχοληθεί με τη μουσική. Και αν το βιολί δεν του αρέσει και του αρέσει κάποιο άλλο όργανο ή το τραγούδι ή το να γράφει στίχους, να γράφει μουσική, γενικά όλη αυτή η ενασχόληση είναι κάτι το οποίο μπορεί να κρύβει και κάποιες δυσκολίες, μπορεί να κρύβει και κάποια κούραση, όχι τόσο θα έλεγα όσο σε άλλα επαγγέλματα, αλλά το να ασχολείσαι με τη μουσική, είναι ένα υγιέστατο επάγγελμα, που βοηθάει και το σώμα μας, αλλά πάνω απ’όλα την ψυχή μας.

Η τέχνη ως «ξέσπασμα»

Ρ.Π.: Κι επίσης η μουσική είναι τέχνη και γενικότερα οι τέχνες είναι ένας τρόπος αφύπνισής μας, πνευματικής, στην εποχή που ζούμε.
Α.Ι.: Συμφωνώ, ειδικά την εποχή που ζούμε, με όλα τα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που μαστίζουν τη χώρα μας, αυτή η μορφή τέχνης είναι ένα είδος ξεσπάσματος και είναι και μία όμορφη οδός για να μπορούμε να ασχοληθούμε με κάποια πράγματα και να ξεφύγουμε, έστω και προσωρινά, έστω και κάποιες ώρες απ’όλη αυτή την περίεργη κατάσταση.

Ρ.Π.: Πώς αλλιώς μπορεί να βοηθήσεικαι να εμπνεύσει η τέχνη σήμερα;
Α.Ι.: Η τέχνη, επειδή πάντα υπήρχε και πολύ παλαιότερα υπήρχε και το πολιτικό τραγούδι ως ένα πολιτικό ρεύμα, μπορεί να εξυπηρετήσει και τέτοιους σκοπούς. Εγώ βέβαια είμαι ενάντια αυτής της δράσης. Πιστεύω ότι η μουσική και γενικά κάθε μορφή τέχνης έχει την ικανότητα και θα έπρεπε να έχει την ευχέρεια να «ξεκουράζει» τον κόσμο ή τουλάχιστον να καταφέρνει να τον κάνει να ξεχνιέται, ειδικά τις δύσκολες αυτές στιγμές που περνάμε. Μην ξεχνάμε ότι η ψυχολογία του Έλληνα πλέον έχει φτάσει στα άκρα. Εμείς λοιπόν, παίζοντας σε μία μουσική σκηνή, δίνοντας μία συναυλία και προτρέποντας τον Έλληνα να ακούσει έναν δίσκο από μας ή από έναν παλιότερο καλλιτέχνη, του δίνουμε τη δυνατότητα να χαλαρώσει, να ξεκουραστεί και να αφήσει έστω και για λίγο τα προβλήματα στην άκρη.

Η φιλία, η συνεργασία και οι επιρροές απ’ τους έμπειρους τραγουδοποιούς

Ρ.Π.: Στον δίσκο συναντάμε τον Νίκο Ζιώγαλα, τον Διονύση Τσακνή και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ενώ αναφέρεστε και στη σημαντική βοήθεια που σας πρόσφερε ο Μανώλης Ρασούλης. Πόσο σημαντική και σε ποιο επίπεδο είναι για σας ως τραγουδοποιούς η συνεισφορά των έμπειρων καλλιτεχνών;
Α.Ι.: Κατ’ αρχήν οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες που συμμετείχαν στον δίσκο και φυσικά ο Μανώλης Ρασούλης, που μας συμβούλεψε για πολλά πράγματα, είναι πρωτίστως φίλοι μας. Είναι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε συνεργαστεί χρόνια και μας στηρίξανε σ’αυτό το πρώτο μας δισκογραφικό εγχείρημα. Πιστέψτε με, παρ’ ότι είμαστε κι εμείς «μέσα σ’αυτή τη δουλειά», είναι πάρα πολύ σημαντικό που μας χάρισαν τις φωνές τους,μας χάρισαν τις συμβουλές τους και βγήκε τελικά αυτό το αποτέλεσμα που πραγματικά ελπίζω να αρέσει στον κόσμο. Είναι τρία ντουέτα, στα οποία τραγουδάω εγώ και ο Γιώργος παρέα με τον Νίκο Ζιώγαλα, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και τον Διονύση Τσακνή. Είναι μεγάλη τιμή για ‘μας που συμμετέχουν αυτοί οι καλλιτέχνες σ’ αυτό το δίσκο.

Ρ.Π.: Ποιοι καλλιτέχνες ήταν εκείνοι που σε ενέπνευσαν και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής σου ταυτότητας;
Α.Ι.: Παρ’ ότι εγώ γαλουχήθηκα στα ωδεία, είμαι παιδί του Εθνικού Ωδείου, οπότε μεγάλωσα με κλασική μουσική, πάντα έκλεβα χρόνο για να ακούσω τους τότε καταξιωμένους καλλιτέχνες, όπως είναι ο Ορφέας Περίδης, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Διονύσης Τσακνής και πολλούς ακόμη αυτού του χώρου. Οπότε, παρ’ ότι δεν μ’ αρέσει καθόλου ο όρος, είμαστε επηρεασμένοι και εγώ και ο Γιώργος από την έντεχνη ελληνική μουσική σκηνή.

Ρ. Π.: Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ότι για να κάνει καριέρα ένας τραγουδοποιός είναι απαραίτητο να ζήσει και να εργαστεί στην Αθήνα. Η επαρχία, ίσως ακόμα και η Θεσσαλονίκη, πλέον σε περιορίζει, δεν προσφέρει επαγγελματική αποκατάσταση από το τραγούδι.
Α.Ι.: Αυτό δυστυχώς είναι ένα αρνητικό κομμάτι του επαγγέλματός μας. Μην ξεχνάμε βέβαια, ότι πριν από λίγα χρόνια και η Θεσσαλονίκη, αλλά και πολλές άλλες πόλεις της επαρχίας, έβγαλαν πολύ μεγάλα διαμάντια της ελληνικής δισκογραφίας. Δυστυχώς είναι έτσι το σύστημα, που πρέπει να εργαστούμε και να προσπαθήσουμε να κάνουμε μια καλή καριέρα στην πρωτεύουσα. Παρ’ όλα αυτά είναι χρέος και των παλιών καλλιτεχνών, που το κάνουν βέβαια τόσα χρόνια, αλλά και δικό μας, των νέων καλλιτεχνών, να στηρίζουμε την επαρχία, τουλάχιστον με όσες πιο πολλές εμφανίσεις μπορούμε σε διάφορα μαγαζιά ή και με συναυλίες, τόσο τη χειμερινή, όσο και την καλοκαιρινή περίοδο. Να κάνουμε περιοδείες για να μπορεί η μουσική μας, παρ’ ότι αναδεικνύεται και γίνεται πιο εκτενέστερη στην πρωτεύουσα να μπορεί να φτάνει και στα αυτιά του απλού κόσμου που βρίσκεται στην επαρχία. Και πιστέψτε με είναι πάρα πολύς ο κόσμος της επαρχίας, ο οποίος μάλιστα αγκαλιάζει και δένεται πολύ πιο ζεστά με τα τραγούδια και τα κομμάτια που γράφουμε εμείς.

Η έμπνευση, η πολιτική, η ανθρωπιά και το μέλλον

Ρ.Π.: Τι είναι αυτό που σε παθιάζει στη δουλειά σου; Εσένα προσωπικά ποια είναι αυτή η κινητήριος δύναμη που σε βοηθάει να γράψεις μουσική, να δημιουργήσεις;
Α.Ι.: Τα συναισθήματα είναι πολλά και περίπλοκα. Άλλες φορές κάποιες καταστάσεις της προσωπικής σου ζωής σε ωθούν στο να γράψεις ένα κομμάτι, άλλες φορές εμπνέεσαι από άλλους συναδέλφους καλλιτέχνες, με τους όποιους συνεργάζεσαι και παίρνεις πάρα πολλά πράγματα απ’αυτούς και γράφεις κάποια κομμάτια. Το θέμα είναι να μπορούμε να γράφουμε κομμάτια, αλλά καλό είναι κι ότι επηρεαζόμαστε από κάπου, γιατί είναι αναγκαίο αυτό.

Ρ.Π.: Μιας και ανήκετε με τον Γιώργο Μιχαήλ στη νέα γενιά, θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ακούσουμε την άποψή σου για την πολιτική, αλλά και το ρόλο της στις μέρες μας.
Α.Ι.: Ο ρόλος της πολιτικής στις μέρες μας είναι διεφθαρμένος, είναι προκλητικός και στενάχωρος για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Όσον αφορά στην κριτική μας και στην πολιτική μας τοποθέτηση, και εγώ και ο Γιώργος είμαστε ελεύθερα μυαλά, μη κομματικοποιημένα, δεν βάζουμε ταμπέλες στους εαυτούς μας και έχουμε ανάγκη, ιδίως σαν καλλιτέχνες, γιατί είμαστε και φίλοι και τα συζητάμε πάρα πολύ καλά, να ξεφύγουμε απ’ αυτή την κατάσταση και να αποκτήσουμε πλέον ως λαός πολύ μεγαλύτερη ανθρωπιά. Μας λείπει η ανθρωπιά και μας λείπει η αλληλοκατανόηση και ο αλληλοσεβασμός.

Ρ.Π.: Δηλαδή οι αξίες προηγούνται της πολιτικής.
Α.Ι.: Πάντα οι αξίες και η ανθρωπιά προηγούνται και θα πρέπει να προηγούνται της πολιτικής. Η πολιτική είναι μια διαδικασία περίεργη, μία διαδικασία που εμείς σαν απλός λαός δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε. Μην ξεχνάμε ότι και η πολιτική είναι ένα επάγγελμα. Εκεί έχει καταλήξει, δυστυχώς, εδώ και πολλά χρόνια και θα παραμείνει εκεί για πολλά χρόνια ακόμα. Αν και είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε κάποια πράγματα εμείς, η νέα γενιά.

Ρ.Π.: Κλείνοντας, ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια. Υπάρχει κάποιος νέος δίσκος, περισσότερες live εμφανίσεις ίσως;
Α.Ι.: Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κάποια τραγούδια στα σκαριά. Βέβαια είμαστε μόλις στον τρίτο μήνα της πρώτης μας επίσημης κυκλοφορίας και είναι νωρίς ακόμα να σκεφτόμαστε τον δεύτερο δίσκο. Μακάρι να πάνε όλα καλά στον πρώτο. Έχοντας τελειώσει τον πρώτο κύκλο παραστάσεων μας στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο στην Αθήνα, τώρα που ανοίγει ο καιρός και είναι η κατάλληλη περίοδος για συναυλίες, αρχίζουμε και διοργανώνουμε ένα κύκλο παραστάσεων στην επαρχία. Μακάρι να περάσουμε και απ’ τα δικά σας τα μέρη. Και αργότερα προετοιμαζόμαστε και για κάποιες εμφανίσεις πάλι στην Αθήνα.

Ρ.Π.: Αλέξανδρε να σε ευχαριστήσουμε πολύ για τη συνομιλία!
Α.Ι.: Εγώ σας ευχαριστώ παιδιά πάρα πολύ!

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.