«Κοινωνια που δεν βελτιωνεται μοιραια εξαθλιωνεται»

Ο Γιώργος Ανδρέου γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Σέρρες. Πιάνο έμαθε από μικρός σε ωδείο, στη συνέχεια τέλειωσε τη νομική που τον είχε φέρει στη Θεσσαλονίκη και το ξεκίνημα στη μουσική του πορεία έγινε εκεί στη Θεσσαλονίκη με το συγκρότημα «Αλέ Ρετούρ», παρέα με τον Στάθη Παχίδη, με τον οποίο ηχογράφησαν το 1985 ένα δίσκο, το «Σαν ελληνική ταινία». Αργότερα, στην Αθήνα, έφτιαξε με μια άλλη παρέα το συγκρότημα «Morel». Ακολούθησαν οι μουσικές του σπουδές στο εξωτερικό, και με την επιστροφή του στην Αθήνα ασχολήθηκε εκτενώς με την ενορχήστρωση αλλά σιγά σιγά και με τη σύνθεση δικών του τραγουδιών.
Πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος του Γιώργου Ανδρέου ήταν το «Κορίτσι και γυναίκα» με την Ελένη Τσαλιγοπούλου, σε στίχους του Θοδωρή Γκόνη, ένας δίσκος που έγινε γνωστός σιγά – σιγά με μεγαλύτερη επιτυχία το «Να μ’ αγαπάς».
Η συνεργασία τους συνεχίστηκε με τον δίσκο «Αρζεντίνα» αλλά και με το «Αλλάζει κάθε που βραδιάζει» που ενορχήστρωσε ο Ανδρέου κάνοντας ευρύτατη χρήση του ηλεκτρικού ήχου και κάνοντας στροφή με ένα πιο ποπ αποτέλεσμα.
Ενδιάμεσα ο Γιώργος Ανδρέου συνεργάστηκε με την Ελένη Βιτάλη στο δίσκο «Η πόλη που ονειρεύτηκα» και με αρκετούς νεότερους αλλά και πιο παλιούς τραγουδιστές στον δίσκο «Δέκα τελευταία χρόνια». Το 1995 κυκλοφόρησε και ο δίσκος «Τραγούδια του παράξενου κόσμου» με την Τάνια Τσανακλίδου. Ωριμότερη πάντως στιγμή της καριέρας του σαν συνθέτη ήταν η «Μικρή Πατρίδα» σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου, απ’ τον οποίο δίσκο βέβαια ξεχώρισε αμέσως το ομώνυμο τραγούδι, ενώ και ο υπόλοιπος δίσκος είναι αξιόλογος. Φυσικά, στο διάστημα όλης της δεκαετίας του ’90 ο Ανδρέου έγραψε τραγούδια για αρκετούς άλλους, νεότερους κυρίως, τραγουδιστές, ενώ συνέχισε να ασχολείται σε μεγάλο βαθμό και με την ενορχήστρωση.
Με τις πολλαπλές ιδιότητες του διευθυντή παραγωγής, ενορχηστρωτή και επιμελητή ηχογράφησης ο Γιώργος Ανδρέου έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τους Νίκο Ξυδάκη, Γιώργο Νταλάρα, Νίκο Πορτοκάλογλου, Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα, Αφροδίτη Μάνου, Παντελή Θαλασσινό, Νίκο Ζουδιάρη, Γιώργο Ζήκα, Μίνωα Μάτσα, Στάμο Σέμση και άλλους. Ο Γιώργος Ανδρέου έχει γράψει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο και πολλά -ανέκδοτα ακόμη- ορχηστρικά κομμάτια.
Ο Γιώργος Ανδρέου μίλησε στο Ράδιο Παρατηρητής και την εκπομπή «Μεσημεριάτικα», με αφορμή τη σημερινή συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής, όπου μαζί με τον Γιώργο Καζαντζή, τη Μελίνα Κανά και τον Βασίλη Λέκκα έχουν ετοιμάζει ένα μουσικό ταξίδι σε ανατολή και δύση. Στην συνέντευξή του αναφέρεται και στους ιδιαίτερους δεσμούς που έχει με την Κομοτηνή καθώς η οικογένεια της μητέρας του ήρθαν πρόσφυγες στην Κομοτηνή και έμειναν για αρκετό καιρό μέχρι να εγκατασταθούν στις Σέρρες. Ο Γιώργος Ανδρέου επισκέπτονταν την Κομοτηνή τα καλοκαίρια ως παιδί και αργότερα ως φοιτητής της Νομικής πλέον, ενώ έπαιζε μουσική στην παλιά πισίνα, το σημερινό Θερινό Δημοτικό Θέατρο.

ΠτΘ: κ. Ανδρέου, έρχεστε στην Κομοτηνή για μια συναυλία που μας τη «χρωστούσατε» από το καλοκαίρι, σε ένα χώρο όπως το Μέγαρο Μουσικής. Τον γνωρίζετε τον χώρο;
Γ.Α.: Ναι, τον έχω δει τον χώρο, είναι ένας εξαιρετικός χώρος αποτελεί πλούτο και για την περιοχή και για τη χώρα. Οι Κομοτηναίοι θα πρέπει να υπερήφανοι που διαθέτουν ένα τέτοιο συναυλιακό χώρο.

ΠτΘ: Δύο συνθέτες, δύο ερμηνευτές, τι θα παρακολουθήσουν απόψε όσοι βρεθούν στο μέγαρο;
Γ.Α.: Επιλέξαμε να έχουμε δύο πιάνα, όχι μόνο γιατί η παράσταση βασίζεται στο μουσικό διάλογο δύο συνθετών, αλλά κυρίως γιατί τα τελευταία χρόνια έχω πειστεί πως όσο πιο λιτά ερμηνεύονται τα τραγούδια από μουσική και ηχητική άποψη, τόσο περισσότερο δίνεται η ευκαιρία στον ακροατή να εστιάσει στην ουσία, δηλαδή στο λόγο και την μελωδία. Εξάλλου ήμουν από τους πρώτους που στις αρχές ακόμη του ’90 είχα κάνει μαζί με την Ελένη Τσαλιγοπούλου ένα κοντσέρτο για φωνή και πιάνο, με το οποίο έχουμε περιοδεύσει όλο τον κόσμο από τη Γαύδο μέχρι τη Νέα Υόρκη. Πάντα μετά την πρώτη έκπληξη του κοινού από τη λιτότητα του ήχου, μπορώ να πω ότι το ακροατήριο ευχαριστιέται περισσότερο γιατί συνδέεται με το ρεπερτόριο και όχι με το περιτύλιγμα.

ΠτΘ: Ξεκινήσατε τις μουσικές σπουδές από μικρός και τις διευρύνατε, σπουδάζοντας και ηχοληψία, θα λέγαμε ότι έχετε μια πιο ευρεία αντίληψη όσον αφορά τη μουσική…
Γ.Α.: Η αλήθεια είναι ότι κατάλαβα αρκετά νωρίς, σε αυτό βοήθησαν και οι σπουδές στο εξωτερικό, ότι θα συμβεί αυτό που τελικά συνέβη, ότι η ηχογράφηση και τα στούντιο που ήταν μέχρι πρότινος δουλειά εξειδικευμένων ανθρώπων, η εξέλιξη της τεχνολογίας θα τα έφερνε στην καθημερινότητα του καθένα. Πίστεψα λοιπόν πως ο δημιουργός θα έπρεπε να είναι εξοικειωμένος με την διαδικασία παραγωγής ώστε να μπορεί να πορευθεί με την εποχή του. Έτσι λοιπόν κάθε φορά που υπογράφω ένα δίσκο, όπου έχω γράψει μουσική ή στίχο, έχω κάνει ενορχήστρωση και μίξη, αισθάνομαι την πληρότητα ότι έχω καταθέσει τη δική μου άποψη χωρίς υποχωρήσεις.

Δεν μπορεί κανείς με ένα laptop και μια κάρτα ήχου να υποκαταστήσει την ηχοληψία

ΠτΘ: Σήμερα η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο, ώστε μουσική και τραγούδια να παράγονται μέσα σε ένα δωμάτιο και διοχετεύονται μέσω ίντερνετ. Αυτό λειτουργεί θετικά ή αρνητικά για το μέλλον της δισκογραφίας;
Γ.Α.: Πρέπει κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσουμε πως η αξία των μουσικών σπουδών, αλλά και των ηχοληπτικών σπουδών είναι αδιαμφισβήτητη, όποια κι αν είναι η πρόοδος της τεχνολογίας. Δεν μπορεί κανείς με ένα laptop και μια κάρτα ήχου να υποκαταστήσει την ηχοληψία. Μπορεί βέβαια με εργαλείο την τεχνολογία κάποιος με σπουδές στη μουσική και την ηχοληψία να κάνει πολύ καλά πράγματα. Όσον αφορά το ίντερνετ, το οποίο είναι μια μεγάλη και ανοιχτή πλατφόρμα πληροφόρησης, αυτό έχει και τα καλά και τα κακά του. Το καλό είναι ότι είναι εύκολα προσβάσιμο από τον καθένα, το κακό είναι ότι δεν μπορεί κανείς να διακριθεί εύκολα μέσα στο χάος. Πρέπει να υπάρχει ένα μηχανισμός παράλληλης ανάδειξης του προσώπου και της εργασίας του. Σε κάθε εποχή χρειάζεται μια επιμονή στη θετική πληροφόρηση για ένα πρόσωπο. Από την εμπειρία μου ως διευθυντής της «Ακτής» της Sony Music, η οποία δουλεύει με νέα παιδιά, διαπιστώνω πως χρειάζονται όλα και το στούντιο και το ίντερνετ, και η εταιρία και οι διανομές και οι ζωντανές εμφανίσεις.

Το cd είναι ένα ξεπερασμένο πια μέσο

ΠτΘ: Η δισκογραφία μετά την έλευση του ίντερνετ δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια;
Γ.Α.: Η δισκογραφία αλλάζει μορφή, το cd είναι ένα ξεπερασμένο πια μέσο. Η μουσική πια θα βρίσκεται στα λεγόμενα clouds, που είναι τεράστιες βιβλιοθήκες στις οποίες ο καθένας θα μπορεί να μπαίνει και να μετακινείται από το δικαίωμα κτίσης στο δικαίωμα χρήσης. Δεν θα έχει πλέον ένα cd του Ανδρέου στο σπίτι σου, αλλά θα μπαίνεις σε ένα κατάλογο στο internet και με το ανάλογο αντίτιμο θα μπορείς να ακούς ή να κατεβάζεις τα τραγούδια που θέλεις.

ΠτΘ: Τι γίνεται όμως με το παράνομο downloading;
Γ.Α.: Έχουν γίνει πολλές συζητήσεις πάνω στο θέμα και στην επιτροπή ελέγχου της IP, είναι μια επιτροπή που υπάρχει σε όλες τις εταιρίες που έχουν να κάνουν με πνευματικά δικαιώματα, στην οποία είμαι μέλος. Παρά τις πολλές συζητήσεις δεν μπορώ να σας πω κάτι εξαιρετικά σαφές. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι κατευθύνονται στην επιβολή ενός έμμεσου φόρου στις εταιρίες που παρέχουν internet. Ένας «φόρος» της τάξης του 0,50€, ο οποίος θα αποτελεί το «παράθυρο» για την διαδικτυακή χρήση των καλλιτεχνικών προϊόντων.

Λειτουργώ και ως τραγουδοποιός και ως συνθέτης

ΠτΘ: κ. Ανδρέου, το κοινό σας γνωρίζει σαν δημιουργό, συνθέτη αλλά και στιχουργό, στα μισά, ίσως και περισσότερα, τραγούδια σας έχετε γράψει εσείς τους στίχους. Αυτό είναι μια δική σας ανάγκη έκφρασης και μέσα από το λόγο;
Γ.Α.: Εγώ λειτουργώ και ως τραγουδοποιός και ως συνθέτης. Υπάρχουν τραγούδια τα οποία γεννήθηκαν ενιαία, στίχος και μουσική, υπάρχουν και τραγούδια στα οποία έχω μελοποιήσει τους στίχους άλλων, όπως του Θοδωρή Γκόνη, του Οδυσσέα Ιωάννου, του Παρασκευά Καρασούλου, του Διονύση Καρατζά κ.α. Με ενδιαφέρει πολύ ο λόγος, μάλιστα πριν από λίγες μέρες παρουσίασα στην Αθήνα το πρώτο μου μυθιστόρημα με τίτλο «Δαίμονας ξένος». Μια παρουσίαση που την επαναλάβαμε στη Θεσσαλονίκη και στις Σέρρες μαζί με τον Θοδωρή Γκόνη και το δικό του βιβλίο «Ο ύπνος της Αδριανουπόλεως». Με νοιάζει πολύ και η γραφή και ο λόγος σαν μέσο έκφρασης.

Δεν μπορώ να δικαιολογήσω τα αυθαίρετα «λαϊκά δικαστήρια»

ΠτΘ: Η περίοδος την οποία διανύει η χώρα είναι δύσκολη, όχι μόνο οικονομικά, τελευταία παρατηρούμε μια έξαρση στα βίαια ξεσπάσματα του κόσμου, τα οποία κάποιοι αποκαλούν έκφραση της «λαϊκής οργής». Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα γεγονότα στις συναυλίες του Γιώργου Νταλάρα. Ποια είναι η γνώμη σας;
Γ.Α.: Θα σας πω ευθέως, ο Γιώργος Νταλάρας είναι ένας καλλιτέχνης, αν δεν σου αρέσουν τα τραγούδια του δεν αγοράζεις τους δίσκους του και δεν πηγαίνεις στις συναυλίες του. Αν δεν συμφωνείς με τις απόψεις του, υπάρχουν πια πολλά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα στα οποία μπορείς να εκφράσεις τη διαφωνία σου. Η βία και μάλιστα αυτή η χουλιγκανική βία, γίνεται αφενός γιατί κάποιοι επιδιώκουν να αποκτήσουν δημοσιότητα μέσα από αυτό. Είμαι εναντίον κάθε μορφής βίας γιατί δεν οδηγεί πουθενά. Επίσης δεν μπορώ να δικαιολογήσω τα αυθαίρετα «λαϊκά δικαστήρια». Ο κόσμος είναι θυμωμένος, είναι πληγωμένος και υποφέρει, δεν διαφωνώ σε αυτό, απλά δεν πιστεύω ότι αν ο καθένας αρχίσει και πετάει πέτρες «αυθόρμητα» κατά οποιουδήποτε θεωρεί μέρος του κατεστημένου, θα αλλάξει κάτι. Ο καλύτερος τρόπος για να αλλάξει κάτι είναι να χρησιμοποιηθούν τα όπλα της ευρείας δημοκρατίας. Δεν σου αρέσει ο Νταλάρας, μην τον χρηματοδοτείς, μην αγοράζεις τους δίσκους του, δεν σου αρέσει ο κόσμος γύρω σου, άλλαξέ τον ψηφίζοντας άλλα πρόσωπα. Επιζήτησε την αξιοκρατία την οποία όμως πρέπει εσύ πρώτος να την εφαρμόσεις. Αυτοί είναι οι μηχανισμοί που μπορούν να προχωρήσουν μια κοινωνία. Αν αρχίσουμε τώρα να πετάμε αυγά θα καταλήξουμε με όπλα σε μια κοινωνία – ζούγκλα στην οποία κάποια στιγμή θα πέσουμε οι ίδιοι θύματα. Έτσι ξεκίνησε και ο χιτλερισμός. Πίσω από αυτές τις εκδηλώσεις βίας υπάρχουν κάποια πολιτικό – κοινωνικά «κινήματα» τα οποία κάνουν κάποιου είδους σπέκουλας για να ακουστούν, χρησιμοποιούν τέτοιου είδους συμπεριφορές. Είναι εξόχως απαράδεκτο για μια δημοκρατική κοινωνία να μην έχει βρει τον τρόπο να κατευθύνει την οργή και την αντίδραση αλλά και την εξέλιξή της ως κοινωνία. Για τα μεγάλα ζητήματα της Ελλάδας δεν θα βρεθεί λύση αν γιαουρτώσουμε τον Νταλάρα, τον οποίο γιαουρτώνουμε αφού πρώτα έχουμε αγοράσει 20 εκατομμύρια δίσκους του. Δεν έχει κάνει κάτι αξιόποινο ο Νταλάρας, εγώ ξέρω ότι σε μια δημοκρατική κοινωνία οι αξιόποινες πράξεις διώκονται, οι ιδέες όχι. Ο πυρήνας της δημοκρατίας παραμένει η φράση του Βολτέρου, «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα δώσω και τη ζωή μου για να έχεις το δικαίωμα να το λες». Η δημοκρατία προϋποθέτει αλληλοσεβασμό. Η δικαιολογημένη οργή και πικρία των ανθρώπων, για την κάκιστη κατάσταση στην οποία μας έφερε κυρίως το πολιτικό κατεστημένο, δεν μπορεί με κάποιες κούφιες εκδηλώσεις να αλλαχθεί και να μετακινηθεί η ανάγκη που έχει η ελληνική κοινωνία, να ανανεωθεί, να μεταρρυθμιστεί, να δει τα λάθη της και να διαλέξει τους καλύτερους επιτέλους να την κυβερνήσουν.

ΠτΘ: Φοβάστε ότι θα επικρατήσει τελικά αυτή η μειοψηφία που όμως κάνει «θόρυβο»;
Γ.Α.: Το φοβάμαι σε πολλά επίπεδα. Γιατί το ζήτημα δεν είναι, αν θα επικρατήσει η συναισθηματική και θυμική βία, το τραγικό είναι αυτό που ακολουθεί μια τέτοια εξέλιξη, διότι μια κοινωνία που δεν έχει καταφέρει να συνομιλήσει και να συνεννοηθεί, ώστε να εξελιχθεί, είναι μια κοινωνία, η οποία μοιραία θα παρακμάσει, θα εξαθλιωθεί. Η κοινωνία και ο πολιτισμός υπάρχουν επειδή έχουμε συμφωνήσει σε κάποια αξιώματα, όπως το αν έχεις κάνει κάτι αξιόποινο πας φυλακή, αν έχεις φταίξει αναλαμβάνεις και το μέρος της ευθύνης σου. Αν αυτά πάψουν να ισχύουν, ή ισχύουν υπό όρους τότε φοβάμαι ότι τα παιδιά μας θα φύγουν από αυτή τη χώρα, γιατί αυτή η χώρα θα είναι ένα ξέφραγο αμπέλι και συγχρόνως ένα θηριοτροφείο. Πρέπει η ελληνική κοινωνία να δώσει το σωστό παράδειγμα στα παιδιά της, πρέπει να βρει τους τρόπους να καλυτερεύσει την Ελλάδα συνολικά. Αν γι’ αυτό χρειάζεται να πέσει το πολιτικό σύστημα, τότε να πέσει, να μην βγει κανείς από όσους μας κυβερνούν στην επόμενη Βουλή, έχω και έχουμε το δικαίωμα της ψήφου.

ΠτΘ: κ. Ανδρέου ήταν μια από τις καλύτερες πολιτικές κουβέντες που έχουν γίνει σε αυτή την εκπομπή και χαίρομαι που έγινε με ένα καλλιτέχνη σαν και εσάς…
Γ.Α.: Ξέρετε όταν πήγα στο στρατό το 1990, έγραψα ένα τραγούδι με τίτλο «Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει», το τραγούδι τελειώνει με τους στίχους «μη μου πεις ξανά ποιος φταίει κι έχουμε μείνει τελευταίοι». Το ‘90 ένας ευαίσθητος άνθρωπος με κοινό νου μπορούσε να καταλάβει ότι η Ελλάδα ήταν ήδη τελευταία, κι ας ήταν μέσα στο lifestyle και το εύκολο χρήμα. Οι καλλιτέχνες έχουν μια κεραία να βλέπουν την κοινωνία νωρίτερα και δεν εντυπωσιάζονται από τα προφανή. Το σκουλήκι υπήρχε στην ελληνική κοινωνία εδώ και 20 χρόνια και αυτοί που το ανακαλύπτουν τώρα, καλά θα κάνουν να σκεφτούν, γιατί άργησαν τόσο να το καταλάβουν.

ΠτΘ: κ. Ανδρέου σας ευχαριστώ πολύ
Γ.Α.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.