Ανταποκριθηκε ο κοσμος της Κομοτηνης στον λογο του Καζαντζακη

Κατάμεστο ήταν το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ της Κομοτηνής και στις δύο παραστάσεις της «Ασκητικής» του Νίκου Καζαντζάκη. Κι ενώ κανείς θα περίμενε πως το κοινό θα «φοβόταν» την θεατρική μεταφορά ενός φιλοσοφικού δοκιμίου, η εικόνα που παρουσίασε την Παρασκευή και το Σάββατο το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. της Κομοτηνής ήταν πολύ διαφορετική. Μεγάλη ήταν έτσι η προσέλευση κυρίως των νέων ανθρώπων, πράγμα που καταδεικνύει ίσως και τη διαχρονικότητα τόσο του Νίκου Καζαντζάκη, όσο και των εννοιών του χρέους και της ευθύνης του ανθρώπου στο «φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή».

Ο ηθοποιός Βασίλης Βασιλάκης, απόφοιτος της σχολής του Κουν και δραστήριος εργάτης του θεάτρου, στην επίμονη αναμέτρησή του με το κείμενο του Ν. Καζαντζάκη από το Φεβρουάριο του 2010, μετέφερε το δοκίμιο του Καζαντζάκη σε θεατρικό μονόλογο και τον παρουσίασε το καλοκαίρι του 2010, σε έναν εναλλακτικό αίθριο χώρο στην Αίγινα και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, αποκομίζοντας διθυραμβικές κριτικές. Από τότε και μετά από 2 χρόνια παραστάσεων στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις τις χώρας, μετέφερε και στο κοινό της Κομοτηνής το υπαρξιακό δοκίμιο του σπουδαίου λογοτέχνη.

«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο• καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο». Από αυτή τη διαπίστωση ξεκινά ο Καζαντζάκης, για περιγράψει την πορεία του ανθρώπου μέσα από τέσσερα σκαλοπάτια, πρώτο σκαλοπάτι το ΕΓΩ όπου το χρέος του ανθρώπου συμπυκνώνεται στη φράση «Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. Να είσαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις».
Στο δεύτερο σκαλοπάτι η ΡΑΤΣΑ «Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ. Πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου. Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γενήκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γενήκαν ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη».

Στο τρίτο που είναι η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ χρέος είναι να ελευθερωθείς από το εγώ κι από τους προγόνους σου για να αγωνιστείς για όλη την ανθρωπότητα, όπως χαρακτηριστικά προτρέπει ο Καζαντζάκης «Λευτερώσου κι από τη ράτσα , πολέμα να ζήσεις όλο τον αγωνιζόμενον άνθρωπο».

Και στο τέταρτο σκαλοπάτι η ΓΗΣ, όπου ο άνθρωπος συγχωνεύει το εγώ του τη ράτσα του και την ανθρωπότητα για να γίνει ένα με τη γη. «Η Γης ολάκερη, με τα ζώα, με τους ανθρώπους και τους θεούς της μέσα στο στήθος σου φωνάζει».

Κι ενώ σε κάθε σκαλοπάτι ο Καζαντζάκης επισημαίνει τη δύναμη της έννοιας που αναλύει, στο επόμενο σκαλοπάτι, έρχεται η καινούργια έννοια να καλύψει την προηγούμενη, να την αγκαλιάσει, να την εντάξει μέσα της, να αναδειχθεί αυτή στη θέση της προηγούμενης . Μέχρι που θα έρθει η επόμενη.

Μέσα από συνεχείς προσταγές, συμβουλεύει τον άνθρωπο για τη θέση του και τη στάση του απέναντι στη ζωή, για το Χρέος του.

Αμέσως μετά τη μαγεία του καζαντζακικού λόγου

«Μετά από 35 ολόκληρα χρόνια ξανά με την “Ασκητική” του Νίκου Καζαντζάκη. Στο ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής. Που ήταν κατάμεστο. Ο λόγος -ποτό ηδύποτο, παραμυθία σήμερα στη ζάλη των δελτίων ειδήσεων των οκτώ και στα διαγγέλματα τροϊκανών και Βενιζέλου, για τη φτώχεια που τους την οφείλουμε.

Γεμάτο ασφυκτικά θέατρο. Και με φοιτητές. Και καρεκλίτσες που προστέθηκαν στα πλάγια και με μαξιλαράκια για τις σκάλες …που έγιναν καθίσματα.

Ασφυκτικά γεμάτο θέατρο με ένα κείμενο ιδεών. Το δυσκολότερο ίσως γραπτό του Καζαντζάκη, ένα γραπτό κατάθεσης της κοσμοθεωρίας του. Η πρόσληψή του ένα θαύμα. Αντιμετωπίστηκε σαν ένα ποτήρι δροσερό νερό που προσφέρεται σε οδοιπόρους της ερήμου.

Τελικά ετούτη η χώρα έχει σωσσίβια, τις λέξεις της, που φτιάξαν κείμενα τόσο παλιά όσα ο Όμηρος και τόσο κλασικά που να διαρκούν από τότε μέχρι σήμερα.

Αυτή η χώρα έχει σωσσίβιες λέξεις πολλές. Οπως οι αποψινές λέξεις του Καζαντζάκη του πλέον πολυμεταφρασμένου έλληνα λογοτέχνη και του πλέον τρομερού στους συγκαιρινούς του τόσο που συμψηφίστηκαν ασύστολα με τις παγκόσμιες ακαδημίες βράβευσης και των αξίων αλλά και των αρεστών.

Πάλι καλά…Θα ήταν άδικο όμως να μην αναφερθούμε στον τρόπο που κουβάλησε την «Ασκητική» και το βάρος της στους ώμους του, την ψυχή και ηχείο της-το σώμα του, ο εξαίρετος κ. Βασιλάκης…

Συγχαρητήρια!!![Τ.Κ.-Β.]»

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.