Επιστροφη σε καιρους νοσταλγιας και αδελφοσυνης

Με την έλευση του νέου έτους 2012, πραγματοποιήθηκε στο Λιμένα της Θάσου και στο Πολιτιστικό Κέντρο «Καλογερικό», με μεγάλη συμμετοχή κόσμου και επισήμων, η καθιερωμένη γιορτή που πλέον έχει γίνει θεσμός, με την καθοδήγηση της άξιας μουσικού, κ. Πελαγίας Αναγνωστάκη με τη συμμετοχή της Χορωδίας του Α’ ΚΑΠΗ Δήμου Θάσου, της Χορωδίας της Ποταμιάς, καθώς και της Παιδικής Χορωδίας.
Η ποιήτρια Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου-Φιλιππίδου, όπως κάθε χρόνο, πλαισίωσε την όλη εκδήλωση με λόγο. Στο τέλος της γιορτής μοιράστηκαν πλούσια θασίτικα εδέσματα, φτιαγμένα με μεράκι από τα χέρια των μελών των κυριών του ΚΑΠΗ, ενώ η μυρωδιά από το τσάι του βουνού και της θασίτικης ριγανούλας έφερνε το νου πίσω, σε παλιές νοσταλγικές εποχές αδελφοσύνης.

Μονόδρομος για τη σωτηρία της χώρας η κοινωνική αλληλεγγύη και ο εθελοντισμός

Στον εναρκτήριο λόγο της η ποιήτρια Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου-Φιλιππίδου αναφέρθηκε στη σημασία των γιορτών τόσο για τους μικρούς όσο και για τους μεγάλους, ενώ κατέθεσε και τους προβληματισμούς της για το κατά πόσο αυτές είναι μέρες και μαγείας.
Όπως είπε η κ. Διαμαντοπούλου – Φιλιππίδου ελπίδα για την αναγέννηση της χώρας μας γεννά ότι ο Χριστός «δεν διάλεξε χρόνους εύκολους να γεννηθεί, διάλεξε καιρό χαλεπό σαν τον δικό μας, και αντέταξε στο οφθαλμό αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος, τον νόμο τον δικό του, τον νόμο της απόλυτης Αγάπης» και τόνισε την ανάγκη η σωτηρία αυτή να γίνει εκ των έσω. Υποστήριξε δε ότι αυτό μπορεί να γίνει αν κινηθούμε με γνώμονα την αγάπη και καταφέρουμε να γίνουμε καλύτεροι γονείς και σύντροφοι, αληθινότεροι φίλοι, ευσυγκίνητοι στον ανθρώπινο πόνο, εντιμότεροι και μεθοδικότεροι στις δουλειές ας και αν καταφέρουμε να διδάξουμε στους μαθητές αξίες.

«Σ’ αυτό ακριβώς το θλιμμένο τοπίο με τις ψυχές μας ερμητικά κλειστές, έρχεται το νέο έτος 2012, μονάχα που εμείς νιώθουμε κουρασμένοι να το υποδεχτούμε. Φοβισμένοι από τυχόν νέα βάρη τα οποία σύντομα θα κληθούμε να σηκώσουμε στις πλάτες μας. Πώς θα κρατηθούμε αλήθεια; Πώς θα κρατήσουμε την ελπίδα άσβεστη; Για να γιορτάσουμε φέτος, χρειάζεται να σηκωθούμε για λίγο στις φτέρνες των ποδιών μας, να καταφέρουμε να δούμε την πατρίδα μας ως ιδέα, να την τοποθετήσουμε εμείς οι ίδιοι πιο ψηλά, να αναζητήσουμε μιαν άλλη Ελλάδα. Μην ξεχνάτε, όλες οι πατρίδες περνούν από κύκλους σιωπής, περνούν από περιόδους κάμψης. Ναι, ζούμε μια μαύρη σελίδα στο βιβλίο της Ιστορίας, ναι, αυτή τη στιγμή είμαστε όλοι στην ίδια μοίρα, όλοι μας είμαστε φτωχοί και χρεωμένοι, είμαστε όμως και υποχρεωμένοι να αντιτάξουμε σε όλα αυτά Σθένος! Να θυμηθούμε – για τους παλαιότερους αυτό θα είναι πιο εύκολο – τι έγινε λίγες δεκαετίες πριν, στην Κατοχή, μια φούχτα Έλληνες ελευθέρωσαν την πατρίδα! Για μια φούχτα Έλληνες ειπώθηκε το περίφημο: «Οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες».

Στην Κατοχή δάνειζε ο ένας λίγο ρύζι στον άλλο, ο ένας φρόντιζε τα τραύματα του άλλου. Καμιά φορά η ανέχεια ενώνει, καμιά φορά η ευημερία σκοτώνει» ανέφερε η Ανδρομάχη της Θάσου τονίζοντας ότι αποτελεί μονόδρομο για τη σωτηρία της χώρας η κοινωνική αλληλεγγύη και ο εθελοντισμός και κάλεσε όλους να συμβάλλουν σε αυτό.
«Η Ελπίδα δεν πέθανε, γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία! Ανάψτε το κερί της ελπίδας ξανά. Μην χάνετε το χαμόγελό σας και πάνω απ’ όλα την καλή σας διάθεση.

Ένα χαμόγελο δεν στοιχίζει τίποτε, όμως δημιουργεί πολλά. Πλουτίζει αυτούς που το παίρνουν, χωρίς να φτωχαίνει αυτούς που το δίνουν. Μια στιγμούλα είναι η ζωή του κι όμως η ανάμνησή του διαρκεί κάποιες φορές αιώνια. Δεν υπάρχει κανένας τόσο πλούσιος που να μπορεί να κάνει χωρίς αυτό και κανένας τόσο φτωχός, όσο αυτός που το στερείται. Δημιουργεί ευτυχία μέσα στο σπίτι, δίνει χαρά στην καθημερινή δουλειά. Είναι μια ανάπαυση για τους κουρασμένους, ένα ηλιόφωτο για τους θλιμμένους, το καλύτερο αντίδοτο που έχει η φύση για τις στενοχώριες. Κι όμως, δεν μπορείς ούτε να το αγοράσεις, ούτε να το ζητιανέψεις, ούτε να το δανειστείς ή να το κλέψεις, γιατί δεν ωφελεί σε τίποτε, αξίζει μόνον αν σου το χαρίσουν. Κι αν βρεθεί κάποιος, που κουρασμένος κι απογοητευμένος από τη ζωή, δεν σας χαρίσει ένα χαμόγελο, θα έχετε την καλοσύνη να του δώσετε ένα δικό σας. Γιατί κανένας δεν έχει τόση ανάγκη από ένα χαμόγελο, όσο αυτός που δεν του απόμεινε πια κανένας για να του το χαρίσει.
Όχι, η Ελπίδα δεν πέθανε, γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία! Αυτό που μας λείπει, είναι μονάχα μία Σπίθα! Μία Σπίθα, ΘΕΛΟΥΜΕ. Ανάψτε, την Θεία Δάδα ξανά, πάνω στην πατρίδα μας».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.