Μια πολυσχιδης προσωπικοτητα που τιμησε τον ανθρωπο και την παιδεια και τωρα τιμα την τεχνη

Ο κ. Αθανάσιος Τσιακπίνης είναι ένας συνταξιούχος εκπαιδευτικός με ανησυχίες που συνθέτουν μια πολυσχιδή προσωπικότητα και με καλοσυνάτο πρόσωπο που προσομοιάζει σ’ αυτό του αείμνηστου Αντώνη Σαμαράκη.
Προσηνής και βαθυστόχαστος, έχει έναν βαθύ και αφοπλιστικό τρόπο να καθιστά απολαυστική κάθε συζήτηση μαζί του. Γεννημένος στο Τυχερό του Έβρου πριν από οκτώ δεκαετίες, ο κ. Τσιακπίνης τίμησε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και συνταξιοδοτήθηκε από αυτή –μαζί με την δασκάλα σύζυγό του-, αναπτύσσοντας παράλληλα υποδειγματικές δραστηριότητες τόσο πέριξ της εκπαιδευτικής διαδικασίας όσο και ατομικά. Η κυριότερη εξ αυτών είναι η ενασχόλησή του με τη ζωγραφική, έχοντας περί τις δεκαπέντε εκθέσεις στο ενεργητικό του.

Αφήνουμε τον ίδιο να αφηγηθεί τη βιογραφία του, με άξονα την ενασχόλησή του με τη ζωγραφική: «Τέλειωσα το δημοτικό σχολείο στο Τυχερό, στη συνέχεια πήγα στο Σουφλί για δύο χρόνια –στην κατοχή- και μετά την απελευθέρωση πήγα στην Αλεξανδρούπολη όπου τελείωσα το γυμνάσιο και την Ακαδημία Αλεξανδρουπόλεως. Τα λίγα στοιχεία ζωγραφικής που πήρα ήταν από κάποιον καθηγητή μου εκεί, αλλά δεν ασχολήθηκα συστηματικά εν όσω εργαζόμουν στην εκπαίδευση. Στο σχολείο πάντα δούλευα την κιμωλία ζωγραφίζοντας ό,τι ήθελα να πω, ωστόσο δεν είχα χρόνο για ζωγραφική αφού είχαμε… άλλες δουλειές. Μαζί με την γυναίκα μου –που είναι επίσης δασκάλα και μάλιστα Αρσακειάδα- είχαμε από τρεις τάξεις. Έφτιαξα προσκοπισμό, εκκλησιαστική χορωδία, νυχτερινό σχολείο, χίλια δυο πράγματα. Δηλαδή, από το πρωί μέχρι το βράδυ, μόνο οκτώ ώρες που κοιμόμουν…».

Δυόμισι χιλιάδες ζωγραφικά έργα!

Με το βαθύ βλέμμα που το κοσμεί εκείνο το ανεπαίσθητο δάκρυ της νοσταλγίας αλλά και της σοφίας των χρόνων, ο κ. Τσιακπίνης θυμάται: «Με τη γυναίκα μου υπηρετήσαμε το ένα τρίτο της καριέρας μας στο Μαγικό και ήμαστε εμείς που φτιάξαμε το σχολείο. Εγώ έκανα το ξεκίνημα και η γυναίκα μου το τελείωμα και τα εγκαίνια. Φτιάξαμε επίσης άλλη μια αίθουσα 24 τετραγωνικών μέτρων για διάφορες εκδηλώσεις, φτιάξαμε και θεατρική σκηνή αφού ασχολήθηκα και με το θέατρο έχοντας κάνει πολλά στη ζωή μου. Κατόπιν πήγα στην Χρύσα και ασχολήθηκα και εκεί με πολλά, ενώ έκλεισα την πορεία μου στο 9ο δημοτικό σχολείο της Ξάνθης».

Όλα τα παραπάνω έφεραν εύλογα την αναγνώριση και βράβευση του κ. Τσιακπίνη από τη νομαρχία Ξάνθης για την προσφορά του στην παιδεία. Όσο για τη ζωγραφική, «ήταν κάτι που είχα μέσα μου πάντα, ως παιδική ανησυχία» λέει ο συνομιλητής μας και αφηγείται: «Την ξεκίνησα μετά το πέρας της διδασκαλικής καριέρας, αφήνοντάς την επίτηδες στην άκρη πιο πριν. Ξεκίνησα το 1978 και την επόμενη χρονιά έκανα την πρώτη έκθεσή μου (σσ. στη νομαρχία Ξάνθης) και μάλιστα τότε πήρα και το πρώτο μου αυτοκίνητο. Έκανα περί τις δεκαπέντε εκθέσεις σχεδόν σε όλη τη βόρεια Ελλάδα, από την Ορεστιάδα μέχρι ακόμη και στην Αθήνα. Οι πιο πολλές έγιναν στην Ξάνθη, στο Τυχερό, στην Ορεστιάδα, αρκετές δε στη Θάσο όπου συνηθίζαμε να παραθερίζουμε. Και έχω δώσει πάρα πολλά έργα, ενώ μέχρι σήμερα έχω φτιάξει γύρω στα δυόμισι χιλιάδες». Σε παρατήρησή μας ότι είναι πάρα πολλά για έναν άνθρωπο με τόσες δραστηριότητες, ο κ. Τσιακπίνης σχολιάζει γελώντας ότι… δεν έκανε τίποτε, αντιπαραβάλλοντας «κάποιον αμερικανό που έφτιαξε είκοσι χιλιάδες έργα».

Πριν από λίγες μέρες έγινε η ετήσια εορταστική εκδήλωση στο Μαγικό της Ξάνθης, με τον κ. Τσιακπίνη να συμμετέχει ενεργά και μάλιστα βοηθώντας στην υλοποίηση ενός σπουδαίου στόχου: «Το Κ.Α.Π.Η., ο παιδικός σταθμός και το ιατρείο χτίστηκαν από τον αείμνηστο επιχειρηματία κ. Χαλιορή» λέει ο συνομιλητής μας: «Είπα στους κατοίκους ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ευεργέτης της περιοχής και ότι θα πρέπει να του φτιάξουν μια προτομή. Όταν αναρωτήθηκαν για το πού θα βρεθούν τόσα χρήματα, πρότεινα μια λύση: Θα φέρω τα έργα μου εδώ, θα τα εκθέσουμε και τα χρήματα που θα πάρουμε θα τα δώσουμε γι’ αυτό τον σκοπό, είπα και ενθουσιάστηκαν από την προσφορά μου».

«Ο συχωρεμένος ο Γεννηματάς είπε “αγώνας, αγώνας, αγώνας”»

Συναντήσαμε τον κ. Τσιακπίνη στο σπίτι του στην Ξάνθη, ένα υγρό απόγευμα του Μάη. Μόλις είχε βγει από τον μπαχτσέ του που περιποιείται με μεράκι και όπου μόλις είχε φυτέψει ντομάτες. Επιμελής, μεθοδικός και οργανωτικός ακόμη και τώρα σε όλα, κρατάει ένα νοικοκυρεμένο αρχείο που επιδεικνύει με συγκίνηση. Ένας δάσκαλος και άνθρωπος από εκείνους τους παλιούς, με τη λεβεντιά στο μάτι, στα λόγια και σε κάθε δράση. Κι ένα σπίτι που το κοσμούν έργα του, ένα δωμάτιο ως ατελιέ για να εξασκεί μια από τις αγαπημένες ενασχολήσεις του, ένα απέριττο και αφτιασίδωτο καταφύγιο που αποπνέει το «είναι» και όχι το «έχειν»…

«Εμείς δυστυχώς πέσαμε πάνω στην κατοχή, στη φτώχεια και στην ανέχεια, περνώντας δύσκολα χρόνια και καταστάσεις», λέει όταν στρέψαμε τη συζήτηση στις αναγκαίες συγκρίσεις του χθες με το σήμερα. «Εγώ δεν είχα πατέρα και ό,τι έκανα έγινε δουλεύοντας. Ακόμα και οι σπουδές, αφού έκανα τον μουσικό παίζοντας και κιθάρα», λέει ο αυτοδίδακτος σε όλα και μερακλής Θρακιώτης. Και προχωρά σε μια ενδιαφέρουσα κριτική, από την οποία δεν εξαιρεί τον εαυτό του: «Κάναμε ένα μεγάλο λάθος οι παλιοί: Επειδή εμείς κακοπεράσαμε, θελήσαμε να μην υποστούν τα ίδια οι νέοι. Και τι τους κάναμε; Από τη μία όχθη πήγαμε στην αντίπερα και φτιάξαμε… τεμπέληδες και άλλα πολλά. Η ζωή δεν είναι στρωμένη με ρόδα, αλλά αγώνας. Ο συχωρεμένος ο Γεννηματάς είπε “αγώνας, αγώνας, αγώνας”, αυτή είναι η ζωή και όχι ροδοπέταλα. Κάναμε κακό στη νεολαία και βλέπεις τώρα ότι δεν θέλει να δουλέψει. Θα πεινάσουμε… Δεν γίνεται αυτό το πράγμα, από τη μια να κάθεσαι και από την άλλη να απολαμβάνεις, πώς θα γίνει; Οι αμερικανοί λένε “no pay no game”. Άμα δεν κουραστείς και δεν υποφέρεις, δεν θα ευτυχήσεις».

Πώς να διακόψεις έναν σεβάσμιο δάσκαλο που τίμησε τον κόσμο δια του παραδείγματος και της δράσης; Απλά αποτυπώνουμε λοιπόν τους συλλογισμούς του: «Είμαστε ένας λαός που έμαθε στην κοπάνα, όμως δεν γίνεται, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε έτσι. Εγώ είμαι ογδόντα χρονών άνθρωπος, έχω τη ζωγραφική μου, το κτήμα τρία στρέμματα που το δουλεύουμε με τη γυναίκα μου. Είναι κάτι που το κάνουμε και για να μας βλέπουν οι υπόλοιποι και να δουλεύουν… Πώς να διορθωθεί αυτή η κατάσταση, μόνο με το παράδειγμα μπορεί να γίνει κάτι, με τα λόγια νομίζω ότι δεν γίνεται τίποτα. Γιατί και στο σχολείο το ίδιο έκανα, ήμουν πάντα πρωτάρης γι’ αυτό και τα παιδιά πάντα έχουν να λένε κι έρχονται και μας βρίσκουν. Τα αποτελέσματα τα βλέπεις όταν μεγαλώσουν, τότε καταλαβαίνουν και οι ίδιοι οι άλλοτε μαθητές. Ίσως οι γονείς δεν το καταλαβαίνουν, αλλά τα παιδιά είναι οι καλύτεροι κριτές, οι μαθητές μας. Από αυτούς βλέπουμε ότι κάτι κάναμε». Ικανοποιημένος από την πορεία του στην εκπαίδευση, κλείνει τη συζήτησή μας λέγοντας με χαμόγελο: «Έχω ένα φίλο γιατρό. Ψυχοφθόρα δουλειά, πόνος… Ενώ στο σχολείο βλέπεις χαρούμενα πρόσωπα, ξεχνάς τα πάντα…».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.