«Η Κατσαριδα» στην Κομοτηνη

Την Δευτέρα 21 και την Τρίτη 22 Φεβρουαρίου στο Πολιτιστικό Κύτταρο (πρώην ΡΕΞ) έρχεται η «Κατσαρίδα». Εσείς βέβαια μην εφοδιαστείτε με εντομοκτόνα, δεν θα σας κάνει κακό είναι μια κατσαρίδα που έχει βάλει στόχο να ανεβεί στο φεγγάρι. Η κατσαρίδα περιπλανιέται στα τρίσβαθα των υπονόμων αλλά και σε αφιλόξενους δρόμους, διασχίζει ωκεανούς, χορεύει και τραγουδά μέσα σε δαιδαλώδεις αεραγωγούς, γνωρίζει άλλα έντομα, τρωκτικά και ανθρώπους (απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη) και ταυτόχρονα διατηρεί ακλόνητη την πίστη της στο μεγάλο όνειρο. Αυτή άλλωστε είναι και το μόνο μέσο που διαθέτει για να το πραγματοποιήσει…

Το εξωφρενικό ντανταϊστικό μιούζικαλ (δρόμου) του Βασίλη Μαυρογεωργίου ξεκίνησε από το Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου στις αρχές του 2005, για να παιχτεί πρώτα εκεί κι έπειτα στον Κάτω Χώρο επί δυόμισι χρόνια με μεγάλη επιτυχία. Έπειτα δουλεύτηκε ξανά, με νέους ηθοποιούς, και παρουσιάστηκε σε μεγάλα θέατρα στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στην Κύπρο, αλλά και στην Αθήνα στο Θέατρο Βρετάνια.
Έξι χρόνια μετά την πρώτη της εμφάνιση, η Κατσαρίδα επιστρέφει με νέα διανομή και με σκοπό αυτή τη φορά να αλωνίσει την Ελλάδα!

Συντελεστές της παράστασης:
Κείμενο – Σκηνοθεσία Βασίλης Μαυρογεωργίου
Μουσική Κώστας Γάκης
Κοστούμια Γεωργία Μπαμπαλού
Σχεδιασμός φωτισμών Γιώργος Φακούρας
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Θοδωρής Πετρόπουλος, Σεραφείμ Ράδης

Μια απλή ιστορία γεμάτη συμβολισμούς και δύναμη

Ο «ΠτΘ», μίλησε με τους πρωταγωνιστές της παράστασης, τον Θοδωρή Πετρόπουλο και τον Σεραφείμ Ράδη για το έργο αλλά και για το συμβολισμό του στο σήμερα…

ΠτΘ: Εξωφρενικό, ντανταϊστικό μιούζικαλ δρόμου, η περιγραφή του έργου είναι ικανή να «τρομάξει» το κοινό, παρ’ όλα αυτά, η παράσταση σημειώνει πολύ μεγάλη επιτυχία, που πιστεύετε ότι οφείλεται;
Θ.Π.: Ναι, όπως και ο τίτλος «Κατσαρίδα» μπορεί να έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Αλλά όποιος τολμήσει να την δει δεν θα χάσει! Η επιτυχία νομίζω ότι οφείλεται στον απλό αλλά ταυτόχρονα και ανατρεπτικό τρόπο, με τον οποίο περιγράφεται μια απλή ιστορία, η ιστορία της Ιωάννας της κατσαρίδας, που όνειρό της είναι να ανέβει στο φεγγάρι. Είναι χιουμοριστικός ο τρόπος της σκηνοθεσίας ώστε να κάνει ελκυστική την παράσταση στον θεατή, τόσο που να θέλει να την ξαναδεί.
Σ.Ρ.: Γιατί να τον τρομάξει, δεν είναι καθόλου τρομακτική, απλά επειδή είναι ένα έργο που περνάει από διάφορα είδη, έχει πολλούς τρόπους αφήγησης και είναι πολύ πρωτότυπο, είχε δυσκολευτεί και ο συγγραφέας να το χαρακτηρίσει, επειδή υπάρχουν τραγούδια μέσα στην παράσταση, τα οποία είναι βασικό κομμάτι του έργου γιατί προχωράνε την πλοκή του, από ‘κει προέκυψε το μιούζικαλ. Ντανταϊστικό γιατί υπάρχουν κομμάτια διαδραστικά μέσα στο έργο και προκαλούν το κοινό να συμμετέχει, και το κίνημα Νταντά ήταν μια πρόκληση προς τον καθωσπρεπισμό και τα στεγανά της κοινωνίας, σε πιο ακραία μορφή βέβαια, τότε το 1930 όταν δημιουργήθηκε, και η δομή των τραγουδιών είναι κάπως ντανταϊστική, αποδομούν τον λόγο, όποτε δεν βγάζουν νόημα σύμφωνα με την κοινή λογική. Παράσταση δρόμου χαρακτηρίστηκε επειδή είναι μια παράσταση ευέλικτη, θα μπορούσε άνετα με τα 5-6 αντικείμενα να στηθεί και στον δρόμο. Και τέλος εξωφρενική γιατί δεν έχετε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Η επιτυχία της παράστασης οφείλεται σε δύο στοιχεία, το πρώτο είναι η βασική ιστορία του έργου, είναι μια απλή και εύστοχη ιστορία, που αγγίζει τον καθένα. Το δεύτερο είναι ο πολύ έξυπνος και χιουμοριστικός τρόπος αφήγησης. Μπορεί η ιστορία φαινομενικά να είναι απλή, μια κατσαρίδα που θέλει να πάει στο φεγγάρι, κι όμως ο τρόπος αφήγησης είναι τόσο ανατρεπτικός, τόσο χιουμοριστικός, τόσο πρωτότυπος, που κάνει αυτή την απλή ιστορία να έχει και συμβολικό χαρακτήρα και πολύ μεγάλη δύναμη.

ΠτΘ: Η κατσαρίδα έχει βάλει έναν στόχο τον οποίο τελικά πετυχαίνει. Σήμερα πιστεύετε ότι δεν έχουμε στόχους, σαν κοινωνία, ή ότι δεν προσπαθούμε αρκετά ώστε να τους πετύχουμε;
Θ.Π.: Νομίζω ότι δεν έχουμε καθαρούς στόχους, θέλουμε γενικά κάποια πράγματα τα οποία όταν δεν έρχονται στεναχωριόμαστε, επειδή είναι δύσκολες οι συγκυρίες απογοητευόμαστε και δυσκολευόμαστε να φτάσουμε στον στόχο μας.
Σ.Ρ.: Πιστεύω ότι μάλλον δεν προσπαθούμε, γιατί και ο στόχος της κατσαρίδας είναι ουτοπικός, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένας λάθος, θεωρητικά, στόχος, η κατσαρίδα όμως έχει μεγάλη πίστη στον στόχο της και θα κάνει τα πάντα για να τα καταφέρει. Σήμερα με την οικονομική κρίση και τον βομβαρδισμό των πληροφοριών που δεχόμαστε ίσως έχουμε γίνει πιο νωχελικοί και πιο δύσκαμπτοι στους στόχους που θέτουμε στα όνειρα που έχουμε και ας μην είναι και τόσο ανέφικτοι, όσο της κατσαρίδας.

ΠτΘ: Έχετε ξεκινήσει την περιοδεία σας από τον Νοέμβριο, είναι η πρώτη φορά που κάνετε περιοδεία; Πως σας φαίνετε η εμπειρία μέχρι στιγμής; Είναι διαφορετικό το κοινό από πόλη σε πόλη; Και διαφορετικό το κοινό της περιφέρειας από αυτό της Αθήνας;
Θ.Π.: Χειμερινή περιοδεία κάνω πρώτη φορά. Είναι πάρα πολύ ωραία εμπειρία, ειδικά με αυτήν την παράσταση που την αγαπώ πολύ. Μου αρέσουν οι περιοδείες θα ήθελα κάθε χρόνο να έχω και χειμερινή και καλοκαιρινή περιοδεία. Έχουμε μια υπέροχη χώρα, μου αρέσει που, έστω και λίγο, μπορώ μέσα σε ένα χρόνο να την γυρίσω. Όσο για το κοινό, νομίζω ότι υπάρχουν μικρές διαφορές, αλλά αυτό που εισπράττουμε τελικά είναι ο ίδιος ενθουσιασμός, η ίδια συγκίνηση και η ίδια χαρά. Δεν έχω διακρίνει μεγάλες διαφορές.
Σ.Ρ.: Είναι η πρώτη φορά που κάνω περιοδεία, ακόμα μου είναι δύσκολο να απαντήσω στην ερώτηση, θα ξέρω καλύτερα όταν τελειώσει. Όσο ζεις κάτι είναι δύσκολο να το περιγράψεις. Αυτή τη στιγμή επικρατεί η χαρά της συμμετοχής μου σε αυτή την παράσταση που μου αρέσει πάρα πολύ, και το γεγονός ότι γνωρίζω καινούριους τόπους. Το κοινό της περιφέρειας είναι πιο «παρθένο», οι αντιδράσεις του είναι πιο αυθόρμητες, μέχρι στιγμής την παράσταση την έχουν δεχτεί με μεγάλο ενθουσιασμό.

ΠτΘ: Διαβάσαμε ότι ένα ιστορικό θέατρο, το Αμφί – θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, θα κλείσει μετά από αυτήν την θεατρική σεζόν. Πόσο δύσκολα έχουν γίνει τα πράγματα για το θέατρο λόγω της κρίσης;
Θ.Π.: Αυτό που μου λέτε τώρα το ακούω από εσάς, είναι κρίμα ένα θέατρο με τέτοια ιστορία να κλείνει. Κρίση περνάει και το θέατρο όπως όλοι οι κλάδοι, οι άνθρωποι που μπορεί να πήγαιναν σε πέντε παραστάσεις το μήνα, τώρα πια θα πάνε σε δύο ή σε τρεις και έχει γίνει πολύ επιλεκτικός.
Σ.Ρ.: Σίγουρα η οικονομική κρίση έχει αγγίξει και το θέατρο και υπάρχει μεγαλύτερη δυσκολία στη υλοποίηση των έργων, από την άλλη όμως αυτές οι δυσκολίες μπορεί να γεννήσουν καινούριες ιδέες, πιο ανατρεπτικές. Μπορεί να γραφτούν καινούρια έργα, θεωρώ χαρακτηριστικό παράδειγμα την ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, που αυτή τη στιγμή είναι υποψήφια για Όσκαρ, ήταν μια ταινία χαμηλού προϋπολογισμού, που όμως το σενάριό της στηρίχθηκε σε μια καινούρια ιδέα, πιστεύω ότι υπάρχουν τρόποι για να γίνουν καινούρια πράγματα στην τέχνη ακόμα και μέσα στα πλαίσια μιας οικονομικής κρίσης.

Τι είπαν οι κριτικοί

Είναι τελικά γεμάτη εκπλήξεις η ζωή, όχι μόνο για τη μικρή γενναία Ιωάννα αλλά και για την κριτικό αυτής της εφημερίδας που βρήκε αναπάντεχη χαρά σε ένα δώμα πενήντα θέσεων στον Νέο Κόσμο όπου παίζεται η «Κατσαρίδα».
Το κείμενο του Βασίλη Μαυρογεωργίου, τόσο δροσερό, τόσο αναζωογονητικό, ένα ανάλαφρο ντανταϊστικό παραμύθι στον αφρό των ημερών, για τη μαγεία του στιγμιαίου, του απρόσμενου, που ζωντανεύει σε φανταστικά τοπία με διάθεση αυτοσχεδιασμού και περιπέτειας.

Στέλλα Λοΐζου, ΤΟ ΒΗΜΑ 19/2/2006

Ένα μιούζικαλ δρόμου, που σχολιάζει με μοναδικό τρόπο τη σύγχρονη κοινωνία, τα τρωτά της, τις δύσκολες σχέσεις των ανθρώπων και την απόλυτη τρέλα που βιώνουν στην καθημερινότητά τους.
Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου είναι πρωτοεμφανιζόμενος και εντυπωσιάζει με τη σύλληψη της ιδέας αλλά και την ευφάνταστη εκτέλεσή της. Ο ίδιος έχει σκηνοθετήσει το ιδιόμορφο έργο του με τολμηρό τρόπο –σε φόρμες και λύσεις– και έχει φτιάξει μια απολαυστική παράσταση με ατμόσφαιρα, έξοχους ρυθμούς και φρεσκάδα.

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 23-29/10/2005

Είναι πραγματικά υπέροχη η μικρή Ιωάννα. Γιατί έτσι λένε την ηρωίδα του έργου, που βάζει σκοπό της ζωής της να ταξιδέψει στο φεγγάρι. Και τα καταφέρνει διασχίζοντας ωκεανούς σουρεαλισμού που απειλούν να πνίξουν την αποφασιστικότητά της σε τόνους αλμυρών αντιξοοτήτων.
Το έργο υπογράφει ο νεαρός Βασίλης Μαυρογεωργίου: πένα ζωντανή, ευφάνταστη, με χιούμορ, ανατρεπτική διάθεση και σύγχρονη αισθητική. Στοιχεία δηλαδή που απουσιάζουν από τη συντριπτική πλειονότητα των κειμένων των ελλήνων συγγραφέων σήμερα.

Στήλη «Λεπτομέρειες», ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ, 9/2/2006

Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου έγραψε μια ολοκληρωμένη ιστορία με χιούμορ, ανατροπές, κυρίως με οικονομία που σπάνια συναντάμε σε πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα. Ο ίδιος και ο Κώστας Γάκης, που έγραψε τη μουσική, υποδύονται τους δεκαέξι ρόλους του έργου. Σε ένα σχεδόν άδειο χώρο, μεταμορφώνονται μπροστά στα μάτια των θεατών και καταφέρνουν με το τίποτα κυριολεκτικά να δημιουργήσουν ατμόσφαιρες, ευφάνταστες σκηνές, να κρατήσουν τη δράση σε ρυθμούς γρήγορους και έξυπνους. Με μεγάλη δεξιοτεχνία. Είναι η πιο ενδιαφέρουσα μικρή-μεγάλη παράσταση νέου δημιουργού που έχω δει τον τελευταίο καιρό, ένα σχόλιο στη σύγχρονη κοινωνία, στην ακατανόητη δημιουργία και στις πάντα παράξενες σχέσεις των ανθρώπων.

Δήμητρα Αναγνώστου, ATHENS VOICE, 6-12/10/2005

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.