«Αποστολος Καλτσας – Μυθοτοπια» Η μουσικη γεωγραφια ενος ταξιδευτη

Ο Απόστολος Καλτσάς είναι ο μπασίστας των Υπογείων Ρευμάτων, αγαπάει την μουσική, το θέατρο και τα ταξίδια. Στον δίσκο «Μυθοτοπία» συνδέει τη μουσική και το ταξίδι και «γράφει» ένα ημερολόγιο για τα μέρη στα οποία έχει ταξιδέψει και έχει αγαπήσει. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τον δίσκο σαν μικρή μουσική γεωγραφία. Είναι ένας δίσκος που σε ταξιδεύει σε άλλους τόπους, σου γνωρίζει καινούριους ανθρώπους και όλα αυτά μέσα από το φίλτρο του Απόστολου Καλτσά που δεν είναι ένα απλός τουρίστας, είναι ένας εξερευνητής της ψυχής του τόπου. Αν θέλετε να «δείτε» την ψυχή της Κρήτης, των χωριών του Δομοκού, της Αβάνας, της Βαρκελώνης ή της Αλεξάνδρειας επισκεφτείτε την «Μυθοτοπία». Καλό ταξίδι και καλή ακρόαση…

Απόστολος Καλτσάς, «Κάνουμε μουσική για να μας αγαπάνε»

ΠτΘ: κ. Καλτσά, ακούγοντας τον δίσκο και διαβάζοντας το πολύ όμορφο ένθετο, είχα την αίσθηση ότι δεν είναι απλά ένας δίσκος, αλλά ένα μουσικό ημερολόγιο…
Α.Π.: Ακριβώς, ο θεματικός άξονας του δίσκου είναι τα ταξίδια και οι πόλεις τις οποίες έχω περιηγηθεί και μ’ έχουνε σφραγίσει. Προσπάθησα αυτό το ημερολόγιο να μην είναι σαν καρτ – ποστάλ, δεν θέλησα να είναι μια πεζή εξύμνηση των αξιοθέατων κάθε τόπου, αλλά μέσα από αυτό να καταγράψω συναισθήματα μέσα από το φίλτρο των τόπων που έχω επισκεφθεί.

ΠτΘ: Κάθε μουσικό κομμάτι συνοδεύεται και από ένα κείμενο, εισαγωγικό θα λέγαμε, το οποίο βάζει, κατά κάποιον τρόπο, τον ακροατή στο κλίμα και τον προδιαθέτει γι’ αυτό που πρόκειται να ακούσει. Πολλά από τα κομμάτια του δίσκου είναι αφιερωμένα σε ανθρώπους. Οι αφιερώσεις αυτές αφορούν ανθρώπους που γνωρίσατε στα ταξίδια σας;
Α.Π.: Όντως τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου τα έχω αφιερώσει σε κάποιους ανθρώπους, δεν είναι μόνο άνθρωποι που έχω γνωρίσει στα ταξίδια μου, για παράδειγμα το «Χωριά του Δομοκού» είναι ένα κομμάτι που μουσικά προσεγγίζει πάρα πολύ τον ήχο του συγκροτήματος «Νότιος ήχος» του Αχιλλέα Περσίδη, ο οποίος είναι ένας καταπληκτικός μουσικός, είναι ένας από τους αφανείς ήρωες της ελληνικής μουσικής, δεν τραγουδάει, και δυστυχώς σήμερα μόνο οι τραγουδιστές απολαμβάνουν τη δόξα. Ένιωσα την υποχρέωση να αφιερώσω ένα κομμάτι στον Αχιλλέα Περσίδη, επειδή έχει διαμορφώσει την αισθητική μου στη μουσική, να του αφιερώσω ένα κομμάτι παρ’ όλο που δεν τον ήξερα, τον γνώρισα αργότερα. Υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι στους οποίους αφιέρωσα τραγούδια, συνταξιδιώτες και φίλοι μου, υπάρχουν άνθρωποι που πίστεψαν από την αρχή σε αυτή τη δουλειά και ένοιωσα ηθικό χρέος να τους ανταποδώσω την εμπιστοσύνη που μου δείχνουν. Επειδή κάνουμε μουσική για να μας αγαπάνε, το να αφιερώσω τα τραγούδια μου σε ανθρώπους που με αγαπάνε μέσα από την μουσική μου, είναι ο ελάχιστος τρόπος ανταπόδοσης αυτής της αγάπης.

ΠτΘ: Στο εισαγωγικό σημείωμα του δίσκου λέτε ότι «απ’ όλες τις ιδιότητες που μου αποδίδουν σε καμία δεν αναγνωρίζω καλύτερες επιδόσεις απ’ ό,τι σε αυτή του ταξιδευτή». Τα ταξίδια βέβαια αφορούν και τη μουσική. Εκτός από τους μόνιμους συνταξιδιώτες σας που είναι το συγκρότημα «Υπόγεια Ρεύματα», τι άλλο περιλαμβάνει το ταξίδι σας στη μουσική;
Α.Π.: Συνεργάζομαι και με το συγκρότημα «Τρίφωνο», με το συγκρότημα «Άνεμος», με τον Απόστολο Ρίζο, η μεγάλη μου αγάπη είναι το θέατρο, γράφω πολύ συχνά μουσική για παραστάσεις. Λέγοντας όμως ότι αυτό που κάνω καλά είναι τα ταξίδια, δεν το λέω εγωκεντρικά, αλλά θεωρώ ότι και για να ταξιδέψεις θέλει ένα ταλέντο. Κάθε φορά που επισκέπτομαι έναν τόπο, φροντίζω να αφουγκράζομαι τον παλμό του, επιστρατεύω τρόπους για να μπω μέσα στο πνεύμα του τόπου, ίσως σε αυτό να με βοηθάει και η μουσική μου ιδιότητα. Υπάρχουν δύο τρόποι για να ταξιδέψεις ο τουριστικός και ο βιωματικός, ο δεύτερος τρόπος προάγει την περιπέτεια, την αναζήτηση, την εξερεύνηση, πρέπει να ρισκάρεις, αυτός ο τρόπος του ταξιδεύειν εμένα μου αρέσει.

«Αγαπημένος προορισμός είναι εκεί που υπάρχουν άνθρωποι που μπορώ να αγαπήσω»

ΠτΘ: Μιας και μιλάμε για ταξίδια, ποιος είναι ο αγαπημένος σας προορισμός;
Α.Π.: Νομίζω ότι θα αδικούσα πολλούς τόπους αν επέλεγα μόνο έναν. Αγαπημένος προορισμός είναι εκεί που υπάρχουν άνθρωποι που μπορώ να αγαπήσω. Όπως θα καταλάβατε από τα κομμάτια του δίσκου, μπορεί το κάδρο να είναι ο τόπος, αλλά πάντα είτε αχνοφαίνεται είτε κυριαρχεί η προσωπικότητα ενός ανθρώπου, συνήθως μιας γυναίκας, γιατί ο έρωτας είναι το πιο συναρπαστικό ταξίδι. Υπάρχουν πάντα άνθρωποι πίσω από τους τόπους και αυτοί με έχουν εμπνεύσει να γράψω για τον τόπο.

ΠτΘ: Στη «Μυθοτοπία» έχετε γράψει τα κείμενα, τους στίχους, τη μουσική, έχετε κάνει την ενορχήστρωση και την παραγωγή του δίσκου, είστε συγκεντρωτικός σαν άνθρωπος;
Α.Π.: Μου αρέσει πολύ να λειτουργώ συλλογικά και αυτό αποδεικνύετι περίτρανα από την συμμετοχή μου στα «Υπόγεια Ρεύματα». Λειτουργούμε ομαδικά, είναι πάρα πολύ όμορφο, να μοιράζεσαι τα πάντα με ανθρώπους που έχουν το ίδιο όραμα και την ίδια θεώρηση των πραγμάτων. Με την «Μυθοτοπία» έπρεπε να δείξω μια άλλη πτυχή της προσωπικότητάς μου, εκεί τα «Υπόγεια Ρεύματα» δεν είχαν θέση και για λόγους στυλιστικούς, η μουσική στον δίσκο ποικίλει, έχει πάρα πολλά ηχοχρώματα, είναι πιο κοντά στη παράδοση, έπρεπε να το πάρω επάνω μου. Κακά τα ψέματα όταν έχεις ένα όραμα στο κεφάλι σου και ξέρεις την κάθε λεπτομέρεια, καλό είναι να το διευθύνεις ο ίδιος από την αρχή μέχρι το τέλος, γιατί μόνο έτσι θα έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην διαδρομή βέβαια, αναθεωρείς και εμπλουτίζεις το υλικό σου με υλικό άλλων, αλλά είναι απαραίτητο να έχεις τον τελικό λόγο σε όλα. Πρέπει να είσαι συγκεντρωτικός για να οργανώσεις όλους τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεσαι. Στην «Μυθοτοπία» παίζουν 45 άνθρωποι, 38 μουσικοί και 7 τραγουδιστές, έπρεπε λοιπόν να είμαι πολύ οργανωτικός και να τα έχω σχεδιάσει πολύ καλά για να βγει ο δίσκος όπως τον είχα φανταστεί.

ΠτΘ: Εξάλλου ένα δικό σας όραμα θα ήταν δύσκολο κάποιος άλλος να το κάνει πράξη…
Α.Π.: Ακριβώς, ήταν τόσο προσωπικό το είχα «ακούσει» μέσα στο κεφάλι μου και ήταν δύσκολο να το μεταδώσω σε κάποιον άλλο, μετά ήταν θέμα οργάνωσης, ώστε να καταγραφεί αυτό σε ήχους. Και στην ιστορία της μουσικής υπάρχουν οι περιπτώσεις της συλλογικής δουλειάς, αλλά σε συγκροτήματα πάντα υπάρχει ένας ιθύνων νους, για παράδειγμα ο Roger Waters ο μπασίστας, ήταν ουσιαστικά πίσω από τους Pink Floyd, αυτός που έδινε τις ιδέες, ή ο Μακάρτνεϋ και ο Λένον που ήταν τα πιο δημιουργικά μέλη των Beatles. Γενικά πάντα υπάρχει κάποιος που κρατάει τη μπαγκέτα και διευθύνει. Στην προσωπική μου δουλειά ανέλαβα εγώ αυτό τον ρόλο.

ΠτΘ: Ποια είναι τα ακούσματά σας γενικά; Έχετε ακούσει κάτι αξιόλογο τον τελευταίο καιρό;
Α.Π.: Να σας πω την αλήθεια είμαι λίγο παλαιοντολάγνος όσον αφορά τη μουσική, ακούω κυρίως μουσικές από το ’80 και πριν, θεωρώ ότι τα πιο πολλά πράγματα στη μουσική ειπώθηκαν τότε και μετά απλώς ανακυκλώνονται κατά καιρούς. Είμαι θαυμαστής των Beatles, ακούω πολύ τα λεγόμενα progressive συγκροτήματα της δεκαετίας του ’70, που έπαιζαν μουσική με όρους κλασσικής φόρμας. Λατρεύω τον Χατζιδάκι, ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος, υπάρχουν βέβαια πολλοί εξαιρετικοί συνθέτες, ποιον να πρωτοαναφέρω, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, ο Λοϊζος, ο Δημήτρης Λάγιος, ο Δήμος Μούτσης, έχω γαλουχηθεί με αυτούς τους συνθέτες γιατί με ενδιαφέρει πολύ αυτό που λέμε ελληνικότητα, στον ήχο και στον στίχο. Θεωρώ ότι ξεκινάει μια σκυτάλη από τον Βαμβακάρη και τον Τσιτσάνη που περνάει μέχρι σήμερα, περνάει από τον Θάνο Μικρούτσικο που πιστεύω ότι είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ παλιών και νέων συνθετών. Νιώθω ένα αίσθημα ευθύνης, θεωρώ ότι η δική μου η γενιά δεν πρέπει ν’ αφήσει αυτή τη σκυτάλη να πέσει κάτω. Είναι κρίμα να έχεις παραλάβει έναν Βαμβακάρη έναν Τσιτσάνη και να ασχολείσαι με ευτελή πράγματα. Ένας νέος δημιουργός που μου αρέσει πάρα πολύ είναι ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, ο Απόστολος ο Ρίζος, η Νατάσα Μποφίλιου έχει πει καταπληκτικά τραγούδια.

ΠτΘ: Τα πράγματα στη μουσική έχουν αλλάξει, τώρα πια ενδιαφερόμαστε για το τι θα φορέσει ο τραγουδιστής, τι show θα κάνει και λιγότερο για το τι τραγούδι θα πει… οι δισκογραφικές έπαιξαν ρόλο σε αυτή την εξέλιξη;
Α.Π.: Σίγουρα, από την δεκαετία του ’90 και μετά έχουν παραμεριστεί οι συνθέτες και οι στιχουργοί. Μπορεί να έχεις μια καλή φωνή αλλά δεν φτάνει αυτό, πρέπει να πεις και ένα καλό τραγούδι. Παλιότερα υπήρχαν άνθρωποι στις δισκογραφικές εταιρίες, όπως ο Πατσιφάς και ο Λαμπρόπουλος, που ήταν παραγωγοί με άποψη στη μουσική είχαν άλλη κουλτούρα. Αργότερα τις δισκογραφικές ανέλαβαν οι λογιστές, που δεν είχαν ιδέα από μουσική. Ήθελαν απλώς να πουλήσουν το προϊόν τους. Μόνο που, και πατάτες να θέλεις να πουλήσεις εκτός από το ότι πρέπει να είναι άριστης ποιότητας, πρέπει να το κάνεις με αγάπη και σεβασμό στο προϊόν σου. Πρέπει να έχεις μεράκι για τη δουλειά σου. Αυτό λείπει σήμερα από τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες.

Βιογραφικό

Ο Αποστόλης Καλτσάς γεννήθηκε στη Λαμία το 1976. Σπούδασε Θεατρολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και Θεωρία του Κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης. Εργάστηκε ως βοηθός του Σπ. Ευαγγελάτου στο Αμφι-Θέατρο. Ως συνεργάτης του σκηνοθέτη Γ. Μπινιάρη παρέδωσε σεμινάρια θεατρικού παιχνιδιού σε εκπαιδευτικούς σε όλη την Ελλάδα. Ως μουσικός έχει συνεργαστεί με πλήθος γνωστών καλλιτεχνών και έγραψε μουσική για θεατρικές παραστάσεις.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.