Ν. Κυπουργος, Λ. Καλημερη και Δ. Δημοσθενους μιλουν για τους ιδιους και για τον Μανο Χατζιδακι

Είναι σίγουρο ότι το γνωστό μειδίαμα θα εμφανιζόταν στα χείλη του Μάνου Χατζιδάκι αν έβλεπε από μια γωνιά τη συναυλία με την οποία η ΦΕΞ και η Ξάνθη τίμησαν τη βραδιά των γενεθλίων του. Μια συναυλία που εντάσσεται σ’ έναν ολόκληρο μήνα εκδηλώσεων με τον τίτλο «Η Ξάνθη του Μάνου Χατζιδάκι» και που σ’ αυτή παρουσιάστηκαν μουσική και τραγούδια για τον κινηματογράφο και το θέατρο, στο κατάμεστο Δημοτικό Αμφιθέατρο της Ξάνθης. Ο «ΠτΘ» βρέθηκε εκεί και συνομίλησε με τρεις εκ των πρωταγωνιστών της βραδιάς, έχοντας ως κύριο άξονα τον τιμώμενο μεγάλο συνθέτη και άνθρωπο, αλλά και καταγράφοντας το παρόν και τα σχέδια για το μέλλον των συνομιλητών μας.

«Είχα έρθει πριν είκοσι χρόνια με τον Μάνο Χατζιδάκι, στην τελευταία επίσκεψή του στη Ξάνθη» θυμάται ο Νίκος Κυπουργός, μιλώντας με θερμά λόγια για την πόλη: «Θυμάμαι ότι ψάχναμε το σπίτι του, καθώς δεν ήξερε και ο ίδιος ποιο ήταν, αφού δεν είχαν γίνει αυτές οι έρευνες που το απέδειξαν. Του έδειχναν διάφορα σπίτια που ήταν υποψήφια, αλλά δεν είχε θυμηθεί κάτι για κάποιο από αυτά, οπότε μάλλον δεν ήταν κανένα από εκείνα. Θυμάμαι πόσο όμορφη ήταν η πόλη, πόσο ωραία είχαμε περάσει και πόσο είχαμε εντυπωσιαστεί όλοι όσοι ήρθαμε τότε. Είχε κάνει μια συναυλία στο ανοιχτό δημοτικό θέατρο και κατέβηκα να περπατήσω στην παλιά πόλη μαζί του το πρωί. Βρήκα πολύ λίγους που ήταν σ’ εκείνη τη συναυλία, μόνο δυο-τρεις, άρα μέσα σε είκοσι χρόνια αλλάζουν πολλά πράγματα. Πάντως βρίσκω την πόλη ακόμη πιο όμορφη σήμερα και είναι μια από τις τρεις-τέσσερις ωραιότερες πόλεις της Ελλάδας».

Ζητώντας του να μιλήσει επιγραμματικά για τον μεγάλο και πολυσχιδή Μάνο Χατζιδάκι, ο κ. Κυπουργός λέει: «Πολύ δύσκολο να μιλήσεις επιγραμματικά για τον Χατζιδάκι. Ήταν ένας άνθρωπος με σκέψη, με κρίση, που είχες να μάθεις πάρα πολλά πράγματα αρκεί να τον άκουγες, γιατί δεν τον άκουγαν όλοι. Έναν άνθρωπο με μια πραγματικά σπάνια κι εξαιρετική στάση απέναντι στα πράγματα κι ένα έργο που θα μας συντροφεύει, αφού μέσα μας είναι παρόντα τόσο το έργο του και ο ίδιος. Λείπει η φωνή του, τα σχόλιά του, οι εκρήξεις του, η αμεσότητα, η απλότητα και η καθαρότητα της ματιάς του, αλλά και η ανοιχτοσύνη του. Πάντα τα παραδείγματα σαν τον Χατζιδάκι θα εμπνέουν ανθρώπους και εγώ είμαι αισιόδοξος ότι κάτι πάντα μένει, δεν χάνεται τίποτε».

Ο Νίκος Κυπουργός εγκατέλειψε το «κλεινόν άστυ» στο… κλέος του, ζώντας πλέον στην Ερμούπολη της Σύρου: «Είναι μια άλλη όμορφη πόλη και γι’ αυτό έχω ψηλά τον πήχη» λέει: «Έκανα δυο ταινίες που τελείωσαν πριν λίγο καιρό και υπάρχουν διάφορα σχέδια. Γράφω, έχω την ησυχία εκεί κι έφυγα από την Αθήνα για να μπορώ να έχω καλή σχέση με τη φύση και με τον χρόνο, ισορροπία με τον εαυτό μου και με τους άλλους». όσο για την κατάσταση στη μουσική, όπως διαμορφώνεται μέσα στο γενικότερο πλαίσιο, ο συνθέτης λέει: «Τα πράγματα στο χώρο μας και στην τέχνη γενικά, έχουν όπως πάντα τα συν και τα πλην τους. ότι τα πράγματα δυσκολεύουν σ’ ένα βαθμό μέσα στη σημερινή συγκυρία, είναι σίγουρο. Από την άλλη, η τέχνη είναι ένα φάρμακο, είναι βάλσαμο σ’ αυτές τις περιόδους και μια ευκαιρία να βρούμε αντισταθμίσματα βαθύτερα, πιο εσωτερικά και σημαντικότερα και να εξισορροπούμε αυτό το λίγο δυσάρεστο κλίμα που υπάρχει γύρω μας». Και συμπληρώνει κλείνοντας τη συνομιλία μας: «Δε νομίζω ότι η τέχνη πρέπει να συνδέεται τόσο άμεσα με τον περιβάλλοντα χώρο. όλα επηρεάζουν, αλλά αντλούμε από κάποιους χώρους που θα τους τοποθετούσα έξω από τα καθημερινά. Τις περισσότερες φορές αντλεί κανείς από εκεί όπου υπάρχει μια μεγάλη δεξαμενή, πιο ανεπηρέαστη από τα καθημερινά».

Λ. Καλημέρη, «Νιώθω δέος»

Το δέος που νιώθει η Λιζέτα Καλημέρη για τον μεγάλο συνθέτη, καταγράφει μέσα από την περιγραφή ενός… ονείρου της: «Τον είχα δει στον ύπνο μου μια φορά, καθόταν στο πιάνο παίζοντας το “Θάλασσα πλατιά” και με κάλεσε να τραγουδήσω, σε μια ουράνια κατάσταση. Εγώ δεν ήθελα, αλλά εκείνος με προέτρεπε κι αυτό το όνειρο περιγράφει το δέος που νοιώθω για τον Μάνο Χατζιδάκι. Δεν έτυχε δυστυχώς να τον γνωρίσω όσο ήταν εν ζωή, αλλά νομίζω ότι έτσι θα ένοιωθα,
χτυποκάρδι τρελό!». όσο για την παρουσία της μαζί με τον Νίκο Κυπουργό, η σπουδαία ερμηνεύτρια και αδελφή της Μελίνας Κανά λέει: «Στο ξεκίνημά μου
πριν από πολλά χρόνια, είχε έρθει και με άκουσε σ’ ένα χώρο της Θεσσαλονίκης που τραγουδούσα. Αναζητούσε μια τραγουδίστρια που να είναι λαϊκή και να πει το “Να ‘μαν πουλί” -που τελικά το ηχογραφήσαμε- κι έτσι γνωριστήκαμε. Από τότε μέχρι σήμερα είμαι φιλοξενούμενη σ’ αυτό τον χώρο του πιο κλασικού τραγουδιού, αφού δεν είναι ακριβώς το είδος μου. 1⁄4μως το ευχαριστιέμαι πάρα πολύ και παίρνω πολλά απ’ αυτό, έχω όμως πάντα την αγωνία αυτού που δεν παίζει στο γήπεδό του. Ο Νίκος Κυπουργός είναι τόσο ζεστός άνθρωπος που το ξεπερνάω και είναι τιμή μου να συνεργάζομαι μαζί του». Έχοντας εμφανιστεί πολλές φορές στο παρελθόν στην Ξάνθη, η κ. Καλημέρη εμφανίζεται φέτος στην “Αυλαία” (Αθήνα) σε μια παράσταση με δύο κιθάρες κι ένα ακορντεόν: «Είμαι όλη την ώρα μόνη στη σκηνή, κάτι που μ’ αρέσει» λέει η ίδια, αποφεύγοντας να αποκαλύψει τα μελλοντικά σχέδιά της: «Κάτι περισσότερο θα κάνω, όμως δεν μπορώ να το ανακοινώσω ακόμη. Πάντως, οπωσδήποτε θα τριγυρίσουμε ανά την Ελλάδα με αυτό το σχήμα σε διάφορες μουσικές σκηνές». όσο για το μέλλον της παρουσίας της στη δισκογραφία, δηλώνει: «Μου αρέσει ο γάμος από έρωτα κι όχι από συνοικέσιο κι επειδή στην εποχή μας όλα είναι από συνοικέσιο, έχω πεισμώσει και περιμένω τον έρωτα. Κάτι έρχεται, έχω στ’ αυτιά μου κάποια πράγματα, αλλά περιμένω να τα τσεκάρω και να δω».

Δ. Δημοσθένους, «Μια φωνή και μια αισθητική που αντιστάθμιζαν τη βλακεία»

Συνομιλώντας για τον χαρισματικό τιμώμενο της βραδιάς και μεγάλο απόντα των ημερών μας με τον ταλαντούχο Κύπριο Δώρο Δημοσθένους, δηλώνει απερίφραστα: «όσο περνά ο καιρός η απουσία του είναι πιο έντονη. Υπήρχε μια φωνή που ήταν αντίβαρο στα πράγματα, αντιστάθμιζε τη βλακεία, είχε μια αισθητική, πολιτικές θέσεις και κριτήρια που διεκδικούσαν αυτή την αισθητική σε όλες τις πράξεις. Κι όσο περνά ο καιρός νοιώθεις ότι δεν υπάρχει ένας άνθρωπος ν’ αντισταθμίσει αυτό το πράγμα. Πιστεύω ότι αν ζούσε, θα υπήρχε μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που θα συσπειρωνόταν και θα έφτιαχνε έναν άλλο τρόπο με τον λόγο του. Και δεν θα ήταν αυτή η σαβούρα που βλέπουμε και κυρίως η πολιτική σαβούρα… Είχε το ταλέντο να τον ακολουθούν οι άνθρωποι χωρίς να επιβάλλεται, κάτι που σήμερα γίνεται μόνο μέσω της εξουσίας που έχει κάποιος. Πιστεύω όμως ότι κάπου υπάρχει κρυμμένος ένας Χατζιδάκις, ενώ υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στη νοοτροπία, αλλά καθένας είναι μόνος του πλέον». Τέλος, μιλώντας για τον ίδιο και τη δουλειά του, ο κ. Δημοσθένους λέει: «Πριν ένα χρόνο έκανα το δίσκο “One for the road” και σκοπεύω σύντομα να κάνω έναν δεύτερο δίσκο. Νωρίτερα συμμετείχα και στην “Αμοργό” του Νίκου Γκάτσου που βγήκε πριν από τέσσερα χρόνια. Θέλω να κάνω παραστάσεις που να μπορούν να αγγίζουν τον κόσμο, χρησιμοποιώ ρετρό τραγούδια, swing και διάφορα άλλα που τα πλέκω ώστε να περνάμε καλά, αλλά
και όλο αυτό να διεκδικεί κάποια αισθητική. Δεν είμαι τραγουδιστής μανιέρας, μου αρέσει να αλλάζω και φυσικά σε όλα τα είδη υπάρχουν εξαιρετικά πράγματα».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.