«Στην Ελλαδα πλεον βασιλευει η πενια»

Μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις σε Βόλο, Κύπρο και Θεσσαλονίκη, του έργου του Αριστοφάνη «Πλούτος-Πενίας Θρίαμβος», σε μετάφραση Γιάννη Βαρβέρη, σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου και σε συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βόλου, το Θέατρο Τέχνης συνεχίζει την καλοκαιρινή περιοδεία σε πολλές πόλεις της Ελλάδας και την Δευτέρα θα βρίσκεται στην πόλη μας όπου στις 9:15 το βράδυ θα παρουσιάσει το έργο στο Θερινό Δημοτικό Θέατρο Κομοτηνής.

Ο «Πλούτος» είναι το τελευταίο από τα σωζόμενα έργα του Αριστοφάνη που παρουσιάστηκε στο αθηναϊκό κοινό το 388 π.Χ για να διακωμωδήσει και να καταδείξει την άδικη διανομή του πλούτου και τις κοινωνικές ανισότητες, αποτυπώνοντας παράλληλα την έκπτωση των ανθρώπινων αξιών. Ο ποιητής αναδεικνύει την κοινωνία της εποχής του, που στη δίψα της για πλούτο μοιάζει ολότελα με την δική μας. Η Πενία αντιτίθεται σε αυτήν την επιθυμία για κατοχή υλικών αγαθών σε όλους τους πολίτες, ενσαρκώνοντας την ανάγκη που οδηγεί τον άνθρωπο στην καθημερινή σκληρή εργασία, με μοναδικό σκοπό την ίδια την επιβίωση.

Θέλοντας να τονίσει την άκρως επίκαιρη συνθήκη της κρίσης και σεβόμενο απόλυτα το Αριστοφανικό κείμενο, το Θέατρο Τέχνης έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα με αυτήν την παράσταση στο ρόλο της Πενίας, η οποία με την συνεχή παρουσία της θα τονίζει την παντοτινή ύπαρξή της σ’ όλες τις «πολιτισμένες» κοινωνίες μέσα στον ιστορικό χρόνο.
Με τον Διαγόρα Χρονόπουλο, σκηνοθέτη της παράστασης «Πλούτος» του Αριστοφάνη, που έχει καταξιωθεί στο ελληνικό κοινό με το έργο του μίλησε στην εκπομπή «Αιχμή του Δόρατος» του Ράδιο Παρατηρητής ο Δάμων Δαμιανός. Ένα μέρος αυτής της συνέντευξης παρουσιάζει σήμερα ο ΠτΘ…

ΠτΘ: κ. Χρονόπουλε, η επιλογή του έργου αποτελεί κάθε άλλο παρά τυχαία. Πώς αποκωδικοποιείτε το μήνυμα του Αριστοφάνη στις μέρες μας και πώς μπορεί αυτό να είναι διαχρονικό και να φθάνει μέχρι την εποχή μας;
Δ.Χ.: Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας είχε ξεκινήσει από το 2000 να ανεβάζει τον «Πλούτο» αλλά με στόχευση το χρηματιστήριο και την μανία των Ελλήνων για το εύκολο κέρδος. Πριν δέκα χρόνια είχε πιάσει μια τρέλα όλους τους Έλληνες να παίζουν στο χρηματιστήριο που αποδείχθηκε τελικά φούσκα και οι περισσότεροι έχασαν τα λεφτά τους. Είχα κάνει λοιπόν τον «Πλούτο» με αυτή την στόχευση. Και τώρα που περνάμε την οικονομική κρίση και φθάσαμε τα ιερά μας στα όρια της πτώχευσης σκέφθηκα να κάνω το εντελώς αντίθετο. Στην Ελλάδα πια θριαμβεύει η πενία. Το διττό αυτό έργο εξανθρωπίζει τις έννοιες του πλούτου και της πενίας, ουσιαστικά όμως έχει επιχειρήματα υπέρ της πενίας. Πιστεύω ότι σήμερα στην Ελλάδα δεν θριαμβεύει η ζητιανιά αλλά η πενία, γιατί άλλο πράγμα είναι ο τεχνίτης μαραγκός, ο υφαντής, που ζουν ειρηνικά και είναι ευτυχισμένοι και δεν έχουν την μανία του εύκολου κέρδους. Στην παράσταση υπάρχει μια σκηνή από την αρχή μέχρι το τέλος όπου η Πενία σχολιάζει και σατιρίζει αυτά που γίνονται στην σκηνή, στην ορχήστρα και παραπέμπουν στο σήμερα. Ουσιαστικά κρατήσαμε το Αριστοφανικό κείμενο αλλά προσθέσαμε ένα μονόλογο στην αρχή και στο τέλος της παράστασης της Πενίας με εμβόλιμες φράσεις.

Το πρόβλημα ξεκινά από την ηθική κρίση

ΠτΘ: Τις τελευταίες δύο δεκαετίες γίνεται μια υπερκατανάλωση του Αριστοφάνη σε ό,τι αφορά στις θεατρικές παραγωγές του καλοκαιριού. Θεωρείτε ότι υπάρχουν κίνδυνοι σε αυτή την υπερέκθεση του Αριστοφάνη και των υπόλοιπων αρχαίων τραγικών στο κοινό και ότι από αυτή την συχνή επανάληψη μπορεί να υπάρξει μια φθορά αφενός στο κείμενο και στην απόδοσή του, αφετέρου δε μήπως επιφέρει κόπωση στο θεατρόφιλο κοινό που τον παρακολουθεί. Θεωρείτε ότι υπάρχει κίνδυνος για τέτοια ζητήματα;
Δ.Χ.: Κόπωση δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει όσον αφορά στον Αριστοφάνη. Εκείνο που φοβάμαι είναι ότι ο καθένας κάνει Αριστοφάνη και τον κάνει βόλτα σε όλη την Ελλάδα και ίσως στην προσπάθειά του να κάνει οικονομία κάνει διασκευές αλλοιώνοντας την πραγματικό της χαρακτήρα θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο επικαιροποιούν μια παράσταση. Αυτό είναι ένας φθηνός λαϊκισμός, το επίπεδο πολύ χαμηλό. Το κοινό όμως ξέρει να εκτιμά τις καλές παραστάσεις. Δεν βλέπω να υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Θα πω όμως και κάτι άλλο. Μιλάμε όλοι για οικονομική κρίση νομίζω όμως ότι θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την ηθική κρίση. Εκεί είναι το πρόβλημα. Κανείς δεν σέβεται τον διπλανό του, δεν σέβεται το κράτος. Άλλος θέλει να τα αρπάξει χωρίς να λογαριάζει, άλλος δεν πληρώνει την εφορία χωρίς να νοιώθει ότι αυτό δεν είναι σωστό. Η συνέπεια της ηθικής κρίσης είναι η οικονομική. Αυτό πρέπει να δούμε στην χώρα μας και τι κάνει ο καθένας μας.

ΠτΘ: κ. Χρονόπουλε σε συνέντευξή σας εκφράζετε μια έντονη δυσαρέσκεια για την αντιμετώπιση του Θεάτρου Τέχνης σε σχέση με το Υπουργείο Πολιτισμού και την επιχορήγησή του. Τι συμβαίνει;
Δ.Χ.: Το ΕΚΕΘΕΧ είναι ένας οργανισμός που ίδρυσε ο κ. Βουλγαράκης και έβαλε κάποιους ανθρώπους να επιληφθούν του Κέντρου Θεάτρου και Χορού που θα έπρεπε να στηρίζει το θέατρο, αλλά κατάντησε ένας δεοντολογικός οργανισμός και αντί να υπάρχει επιτροπή από το υπουργείο διόριζε ο πρόεδρός του ο κ. Δραγώνας ο οποίος κάποια στιγμή αποφάσισε να διοικήσει το Θέατρο Τέχνης και έστειλε επιστολή να καταργήσουμε εμείς το διοικητικό μας συμβούλιο και να διορίζει εκείνος τέσσερα μέλη μιας διοικούσας επιτροπής και τρεις εμείς, δηλαδή ουσιαστικά να το διοικεί ο κ. Δραγώνας. Μετά από συζητήσεις με δύο μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου που είναι πολύ σημαντικοί άνθρωποι τον Άγγελο Δεληβοριά και τον Χρήστο Καψάλη που ήταν εκπρόσωποι του Θεάτρου Τέχνης πήγα και τον συνάντησα και του ζήτησα να συνεργαστεί το Κέντρο Θεάτρου και Χορού με το Θέατρο Τέχνης. Ο κ. Δραγώνας δεν δέχθηκε και μου είπε ότι εμείς θα το διοικούμε, οπότε στην Γενική Συνέλευση του Θεάτρου Τέχνης ήρθαν και μας ενημέρωσαν και τα είκοσι δύο μέλη του Θεάτρου Τέχνης είπαν ομοφώνως όχι. Ο κ. Γερουλάνος έκλεισε το Κέντρο αλλά τα αποτελέσματα θεωρήθηκαν ως θέσφατο και ήρθε η καταστροφή και έτσι η επιχορήγηση που πήραμε ήταν 52.500 ευρώ γεγονός που μας προβληματίζει πώς θα βγάλουμε το χειμώνα.

ΠτΘ: κ. Χρονόπουλε σας ευχαριστούμε πολύ.
Δ.Χ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Συντελεστές της παράστασης

Μετάφραση: Γιάννης Βαρβέρης
Σκηνοθεσία: Διαγόρας Χρονόπουλος
Σκηνικά- Κοστούμια: Πάρις Μέξης
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Χορογραφία: Σοφία Σπυράτου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Διδασκαλία τραγουδιών: Μαρίνα Χρονοπούλου

Α’ Βοηθός σκηνοθέτη: Θοδωρής Αντωνιάδης
Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Βοηθός σκηνογράφος: Εύη Καλογηροπούλου

Διανομή:
Πενία: Κάτια Γέρου
Πλούτος: Δημήτρης Λιγνάδης
Χρεμύλος: Αλέξανδρος Μυλωνάς
Καρίων: Μάνια Παπαδημητρίου
Δίκαιος: Κωστής Καπελώνης
Βλεψίδημος: Κώστας Βελέντζας
Γυναίκα: Αναστασία Γεωργοπούλου
Συκοφάντης: Λευτέρης Λουκαδής
Γριά: Βασίλης Λέμπερος
Νέος: Αλέξανδρος Πέρρος
Ερμής: Θοδωρής Αντωνιάδης
Ιερέας: Κώστας Βελέντζας

Χορός: Θοδωρής Αντωνιάδης Κώστας Βελέντζας, , Ηλεάννα Μπάλλα, Μαρία Κόμη-Παπαγιαννάκη, Αναστασία Γεωργοπούλου, Αλέξανδρος Πέρρος, Πανάγος Ιωακείμ, Βένια Σταματιάδη, Νίκος-Ορέστης Χανιωτάκης, Ορφέας Χατζηδημητρίου, Θάλεια Γρίβα, Πάρις Θωμόπουλος, Γεράσιμος Σκαφίδας

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.