«Colore Cubano» Χρωματα της Κουβας

Με την παρουσίαση μιας ξεχωριστής έκθεσης, που έχει τίτλο «COLORE CUBANO» ο Μιχάλης Μπολιάκης μας κάνει συνοδοιπόρους του σε ένα ακόμη ένα ταξίδι στην αγαπημένη του Κούβα. Μετά από εννιά χρόνια από την έκδοση του ασπρόμαυρου λευκώματος «ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ» από τις εκδόσεις Καστανιώτη, ο καλλιτέχνης επιστρέφει στην Κούβα για να την απαθανατίσει με τον φωτογραφικό του φακό, αυτή τη φορά έγχρωμη.

Όπως ο ίδιος τονίζει στον πρόλογο, «επέστρεψα στην Κούβα μετά από εννέα χρόνια. Αυτή τη φορά δεν πήρα μαζί μου τις Μ6 και τα ασπρόμαυρα φιλμάκια μου, ήρθα σαν τουρίστας, μαζί με την Εύη και τα παιδιά. Το χρώσταγα στη Νιόβη. Έτσι πήρα μαζί μου μια D200 για να απαθανατίσω τα παιδιά στο ταξίδι και χαλαρός να το παίξω τουρίστας. Τελικά, μετά από 35 χρόνια φωτογραφίας, μού ήταν πολύ δύσκολο να αντιδράσω σαν τουρίστας, έτσι άρχισα πάλι να φωτογραφίζω την Κούβα, όμως αυτή τη φορά με χρώμα και μάλιστα ψηφιακά».
Να σημειωθεί ότι η έκθεση φιλοξενείται στο χώρο της ART GALLERY επί της Σκρα 2-4 στην Αλεξανδρούπολη και θα είναι ανοιχτή μέχρι τις 30 Ιούνη.

ΠτΘ: κ. Μπολιάκη θα ξεκινήσω με μια γενικότερη ερώτηση. Τι σημαίνει για εσάς φωτογραφία;
Μ.Μ.: Μία έκφραση. Με αυτήν λέω αυτά που θέλω να πω. Είναι ένα εργαλείο για να εκφράζομαι.

ΠτΘ: Δεν είναι η πρώτη έκθεση που κάνετε για την Κούβα. Είχατε και στο παρελθόν πραγματοποιήσει…
Μ.Μ.: Η πρώτη έκθεση έγινε πριν εννέα χρόνια, ήταν όλη σε άσπρο μαύρο και ήταν μια δουλειά οκτώ χρόνων. Αυτή είναι μια μικρή έκθεση και αφορά σε μια δουλειά μόλις εφτά ημερών. Είναι έγχρωμη και ψηφιακή που σημαίνει ότι με τα ψηφιακά και έγχρωμα φιλμ πιο εύκολα δημιουργείς εικόνες. Δεν είναι όμως έτσι ακριβώς, γιατί τεχνικά είναι πιο εύκολη. Από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα στάδια παραμένουν ίδια.

ΠτΘ: Επισκέπτεστε συχνά την Κούβα;
Μ.Μ.: Την επισκεπτόμουν, τώρα είχα να πάω πολλά χρόνια. Με το που ολοκλήρωσα το πρώτο βιβλίο δεν ξαναπήγα. Μετά από εννέα χρόνια την επισκέφθηκα ξανά. Τώρα πήγα ως τουρίστας και για αυτό έκανα και έγχρωμη φωτογραφία.

ΠτΘ: Προτιμάτε την ασπρόμαυρη;
Μ.Μ.: Ναι, την προτιμώ. Δουλεύω και θα συνεχίζω να δουλεύω με ασπρόμαυρο φιλμ. Είναι πιο εύπλαστο στα χέρια μου, δηλαδή μπορώ να δώσω ευκολότερα την ατμόσφαιρα που θέλω να δώσω στη φωτογραφία.

ΠτΘ: Είναι πολλοί αυτοί που προτιμούν την ασπρόμαυρη φωτογραφία. Γιατί;
Μ.Μ.: Είναι δύσκολο φωτοχημικά να τυπώσεις μέσα στο θάλαμο έγχρωμη φωτογραφία. Έχει δηλαδή τεχνικές δυσκολίες, οι θερμοκρασίες πρέπει να είναι υψηλότερες, πρέπει να είναι ακριβείς, οπότε καταφεύγουμε στην ψηφιακή εκτύπωση. Η δική μου εμπειρία από αυτή την έκθεση είναι άλλα χρώματα οι φωτογραφίες, άλλα χρώματα οι αφίσες, άλλα χρώματα το βιβλίο. Ενώ στο ασπρόμαυρο αυτό που κάνω είναι το τελειωτικό. Δεν μπαίνει τίποτα άλλο ανάμεσα σε μένα και στη φωτογραφία που θα αλλοιώσει αυτό που εγώ πραγματικά θέλω. Στο έγχρωμο μπαίνουν και άλλοι παράγοντες, τους οποίους εγώ δεν μπορώ να ελέγξω και αυτό είναι κάτι που δεν θέλω, γιατί, όπως είπα, η φωτογραφία είναι ένα εργαλείο για να εκφράσω κάποια δικά μου πράγματα. Όταν δεν μπορώ να φτιάξω την εικόνα που εγώ θέλω λόγω άλλων παραγόντων, δεν την φτιάχνω.

ΠτΘ: Η Κούβα μας είναι γνωστή για τις φυσικές της ομορφιές για την πολιτική της. Εσείς πού επικεντρώνετε;
Μ.Μ.: Παντού. Δεν με ενδιαφέρει. Κατ’ αρχάς να εξηγήσουμε ότι εγώ δεν κάνω ούτε πολιτική ούτε στρατευμένη ούτε δημοσιογραφική φωτογραφία. Βρίσκομαι σε ένα χώρο, με εμπνέει και εκφράζομαι. Η Κούβα με εμπνέει και με εμπνέει για όλα αυτά που έχει, για την πολιτική της, για τους ανθρώπους της, για το χρώμα της για τις γεύσεις της, για τους ήχους της. Όλα αυτά παίζουν ρόλο και κανένα δεν είναι ασύνδετο του άλλου. Όλα έχουν σχέση μεταξύ τους.

ΠτΘ: Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η μούσα σας;
Μ.Μ.: Μία από τις μούσες μου. Υπάρχουν και άλλα μέρη και άλλες χώρες που με εμπνέουν να φωτογραφίσω. Δεν είναι μόνο η Κούβα, απλά εκεί δούλεψα πολύ και για αυτό και υπάρχει αποτέλεσμα.

ΠτΘ: Η συγκεκριμένη έκθεση τι αποτυπώνει;
Μ.Μ.: Η συγκεκριμένη έκθεση αποτυπώνει το κουβανέζικο χρώμα. Τα θέματά μου, που είναι πρόσωπα και φόρμες, είναι ίδια με αυτά που κάνω και στο ασπρόμαυρο. Απλά αυτή τη φορά χρησιμοποίησα χρώμα και δη ψηφιακό. Δεν αλλάζει τίποτα θεματικά και σε ό,τι αφορά στις συνθέσεις της φωτογραφίας σε σχέση με το έγχρωμο. Το χρώμα υπήρχε και υπάρχει εκεί, απλά αποτυπώθηκε. Αν μέχρι τώρα έκανα ασπρόμαυρο ήταν για όλους τους λόγους που ανέφερα προηγουμένως.

ΠτΘ: κ. Μπολιάκη, η Κούβα είναι ιδιαίτερα αγαπητή στους φωτογράφους. Τι είναι αυτό που τους έλκει;
Μ.Μ.: Δεν ξέρω αν είναι αγαπητή σε πολλούς φωτογράφους, αυτούς που ξέρω εγώ έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά. Και για άλλα μέρη. Δεν είναι μόνο η Κούβα, μπορεί αυτό να ισχύει για μένα προσωπικά. Πιστεύω ότι και οι διαφορετικές εικόνες στήνουν ένα θέατρο εντυπωσιασμού. Οι φοίνικες με τα παλιά αποικιοκρατικά κτίρια τα οποία τόσα χρόνια είναι παραμελημένα, η συγκεκριμένη αρχιτεκτονική, το συγκεκριμένο φως σε εκείνο το σημείο που είναι περισσότερο άμεσο, δεν είναι τόσο φιλτραρισμένο όσο το φως το δικό μας, αυτά όλα κάνουν τις διαφορές που εντυπωσιάζουν, αρέσουν και βοηθούν και τους φωτογράφους να κάνουν κάποιες εικόνες. Επίσης ο τρόπος ζωής, η έλλειψη άγχους, η ως ένα βαθμό ανεμελιά, η όρεξη για ζωή που υπάρχει, πιστεύω ότι παίζουν ρόλο.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να βρεις αντίστοιχες εικόνες αλλού. Αρκεί να τις ψάξεις. Πιθανόν η Κούβα να είναι και η εύκολη λύση για κάποιους για να δημιουργήσουν κάποιες εικόνες, να μην θέλουν να ψάξουν παραπέρα, πιστεύω όμως ότι και αλλού υπάρχουν, όσον αφορά βέβαια πάντα τη φωτογραφία.

ΠτΘ: Είπατε πως επισκεφθήκατε την Κούβα μετά από εννέα χρόνια. Είδατε διαφορές;
Μ.Μ.: Πάρα πολλές. Αρχικά, το βιοτικό επίπεδο είναι περισσότερο υψηλό και αυτό φαίνεται παντού, ακόμη και στα πρόσωπα των ανθρώπων, στα ρούχα τους, στα αυτοκίνητά τους, στα σπίτια τους. Έχει ανέβει πολύ το βιοτικό επίπεδο της Κούβας και φυσικά αυτό είναι κακό για τους τουρίστες, εφόσον η ζωή τους γίνεται ακριβότερη. Οι τιμές έχουν διαφοροποιηθεί, αλλά και οι παροχές υπηρεσιών έχουν βελτιωθεί πολύ. Παλιότερα, για να επαρκεί η ενέργεια, έκαναν προγραμματισμένες διακοπές ρεύματος, εκ περιτροπής σε διάφορες περιοχές και σε διάφορες πόλεις, κυρίαρχα όμως στα μεγάλα αστικά κέντρα. Εδώ και τρία χρόνια περίπου έχουν σταματήσει, δεν υπάρχει καμία διακοπή. Έχουν εξαφανισθεί τα παλιά λεωφορεία και έχουν αντικατασταθεί με νέα από την Κίνα, με κλιματισμό. Υπάρχει πια οικοδομικό υλικό για να μπορέσουν να ανακαινίσουν τα σπίτια τους, κάτι που πριν από δώδεκα χρόνια δεν συνέβαινε και περίμεναν πότε θα γκρεμισθεί το διπλανό για να μαζέψουν τα τούβλα για να φτιάξουν το δικό τους σπίτι. Υπήρξαν σημαντικές διαφορές.

ΠτΘ: Θα τη δούμε και στην Κομοτηνή αυτή την έκθεση;
Μ.Μ.: Εξαρτάται από τους Κομοτηναίους. Η έκθεση είναι έτοιμη και, αν βρεθεί χώρος και φορέας για να την «περιθάλψει», και βέβαια θα γίνει. Άλλωστε οι εκθέσεις είναι για να γίνονται και να κυκλοφορούν, αλλά πρέπει κάποιος φορέας να αναλάβει να τις προωθήσει. Παλιότερα, την προηγούμενη έκθεση την είχε διοργανώσει η ΔΕΠΑΚ και η κ. Μενεσελίδου, με προτροπή του τότε δημάρχου Τάσου Βαβατσικλή στο «Ίδρυμα Παπανικολάου» και μάλιστα είχε πάει πάρα πολύ καλά.

ΠτΘ: κ. Μπολιάκη, σας ευχαριστούμε πολύ.
Μ.Μ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Κέντρο Δημιουργικής Φωτογραφίας Θράκης

«Ήδη κυκλοφορεί ένα μικρό λεύκωμα με εκδόσεις του Κέντρου Δημιουργικής Φωτογραφίας Θράκης, που είναι ένας σύλλογος δημιουργών φωτογράφων με έδρα την Αλεξανδρούπολη, ο οποίος εκτός από διάφορες εκδηλώσεις που κάνει με κέντρο την φωτογραφία, σεμινάρια, διαλέξεις, παρουσιάσεις έργων, εκθέσεις ξεκινά και την εκδοτική του δραστηριότητα. Είναι το πρώτο λεύκωμα που εκδίδει και θα εκδώσει μια σειρά τέτοια μικρά λευκώματα από 35 έως και 40 φωτογραφίες από διάφορους φωτογράφους που είναι μέλη του Κέντρου, το οποίο έχει περίπου τρία χρόνια».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.