«Η μικρη μας πολη» του Θορτον Ουαιλντερ

Το Εργαστήρι Θεατρικής Τέχνης και Αγωγής «Επί Σκηνής», παρουσιάζει το έργο του Θόρτον Ουάιλντερ «Η μικρή μας πόλη» σε σκηνοθεσία Μυρσίνης Λαντζουράκη.
Στην παράσταση συμμετέχουν αλφαβητικά: Αγινορίτου Φωτεινή, Αξιμνιώτου Άννα, Αυγίτσης Κωνσταντίνος, Γεωργιάδου Βασιλική, Κλεάνθους Μαρία, Μαυρίδης Νικόλαος, Μπαριτάκη Ειρήνη, Πελτέκη Βάσω, Πουρνάρα Ειρήνη, Σαλπιγγίδου Τζούλια.

Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στο Πολιτιστικό Κύτταρο (πρώην REX), το Σάββατο 22 και την Κυριακή 23 Μαΐου 2010, στις 9μ.μ.

Μιλώντας για την απόφασή τους να ανεβάσουν το συγκεκριμένο έργο, η σκηνοθέτης της παράστασης Μυρσίνη Λαντζουράκη ανέφερε ότι «είναι ένα έργο που προσωπικά μ’ αρέσει πολύ. Το είχα δει να παίζεται στην Αθήνα το 1991, με το Νικήτα Τσακίρογλου στο ρόλο του διευθυντή σκηνής και σπουδαίους ηθοποιούς, όπως τον Στέφανο Κυριακίδη, τον Γιώργο Γεωγλερή, την Πέμη Ζούμη, τον Στράτο Τζώρτζογλου και πολλούς άλλους. Σαν έφηβη παρακολούθησα την παράσταση και μου έκανε εντύπωση. Από τότε ήταν ένα αγαπημένο έργο. Επέλεξα να το κάνω με την συγκεκριμένη ομάδα του εργαστηρίου, γιατί έχουμε δουλέψει με ψυχολογικό θέατρο, όπως πέρσι Τσέχωφ, και θεωρώ ότι ήταν ένα σκαλοπάτι παραπάνω, ώστε να λειτουργήσουν άμεσα, σε ένα κείμενο που μπορείς να πεις ότι έχει και νατουραλιστικά στοιχεία, αλλά και στοιχεία αποστασιοποίησης. Οπότε στο πλαίσιο αυτών που διδαχθήκαμε φέτος για τα θεατρικά είδη, ήταν ένα καλό κλείσιμο της χρονιάς. Πρόκειται για ένα διαχρονικό έργο, παρόλο που είναι γραμμένο το 1937. «Πιστεύω ότι αναφέρεται σε όλες τις εποχές γιατί έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις και με την καθημερινότητά μας με ένα πολύ όμορφο τρόπο, άμεσο και λίγο καυστικό όπου πρέπει και πολύ ανθρώπινο».

Όσον αφορά στη σκηνοθετική προσέγγιση, η κ. Λαντζουράκη επισημαίνει ότι δεν χρειάσθηκε να προβεί σε σκηνοθετικά «κόλπα» με αυτό το έργο. «Ουσιαστικά είναι τόσο καλά δομημένο, που και μόνο να πατήσεις πάνω στο κείμενο μπορείς να βγάλεις ένα καλό αποτέλεσμα. Ουσιαστικά ακολούθησα τις σκηνικές οδηγίες του κειμένου και, όπως θα δουν και οι θεατές, υπάρχει ο διευθυντής σκηνής, ένας ρόλος αφηγητή που μας βάζει και μας βγάζει από τη δράση ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Από εκεί και πέρα είναι ένα έργο αφαιρετικό, δεν υπάρχουν πολλά πράγματα πάνω στη σκηνή και ουσιαστικά εστιάζει στον άνθρωπο και αυτό έκανα και εγώ. Δεν έκανα τίποτα παραπάνω από αυτό που με οδήγησε το κείμενο να κάνω και φυσικά ανέλαβα την υποκριτική διδασκαλία των μαθητών του».

Το κείμενο αναφέρεται στον άνθρωπο, στον έρωτα, στη γέννηση, στο θάνατο, στις σχέσεις, στις γκρίνιες «ό,τι έχει να κάνει με μας. Μέσα από το κείμενο μπορεί ο καθένας να γνωρίσει πολλά στοιχεία του εαυτού του. Είναι ένα κείμενο που σε βάζει στο τέλος σε πολλές σκέψεις. Όσο γρήγορα μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε πόσο γρήγορα φεύγει ο χρόνος από τα χέρια μας και για αυτό οι άνθρωποι πρέπει να αναρωτιούνται τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό, πώς μπορούμε να απολαμβάνουμε τη ζωή μας, είτε τις χαρές της είτε τις λύπες της».

Τα μηνύματα του έργου μέσα από απόψεις των ηθοποιών

«Οι πρώτες δύο πράξεις είναι μια αναπαράσταση της ζωής είναι αρκετά ανάλαφρες ο θεατής θα χαμογελάσει πολλές φορές έχει όμορφα αστεία και ουσιαστικά τον παρασύρει τόσο εύκολα με αποτέλεσμα να του περνά μήνυμα που θέλει. Ο θεατής ουσιαστικά βλέπει στις δύο αυτές πράξεις τη ζωή του και μετά συνειδητοποιεί την αλήθεια που κρύβουν τα λόγια του έργου «δεν έχουμε καιρό να δούμε ο ένας τον άλλον» ότι βλέπουμε τα πάντα επιφανειακά. Οι δύο πρώτες πράξεις παρασύρουν τον θεατή στο ανάλαφρο του πράγματος και στην τρίτη πράξη συνειδητοποιεί την πραγματικότητα. Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε και να σεβόμαστε την ζωή μας», αναφέρει ο Νίκος Μαυρίδης που στο έργο έχει το ρόλο του Τζωρτζ.

«Αν και το έργο έχει γραφτεί στις αρχές του αιώνα αποτελεί δείγμα του τι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε σήμερα από τις ταχύτητες της σύγχρονης εποχής. Όλα αλλάζουν γρήγορα και αυτό ακριβώς μας τονίζει ο συγγραφέας και αυτό παρουσιάζουμε και εμείς στο πώς πρέπει να βλέπουμε κάποια πράγματα τα οποία δυστυχώς θεωρούμε δεδομένα και μόνο αν γίνει κάτι σοβαρό αντιλαμβανόμαστε ότι η ζωή είναι ωραία. Όπως λέει και μια κινέζικη παροιμία, το ένα είναι υγεία και όλα τα άλλα είναι μηδενικά», τονίζει ο Κώστας Αυγίτσης που στο έργο υποδύεται τον γιατρό που είναι μπαμπάς του Τζορτζ.

«Το έργο θεωρώ ότι είναι αρκετά φιλοσοφημένο και μας δείχνει ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, μένουν ίδια και θα πρέπει την κάθε στιγμή να τη ζούμε και να μην αφήνουμε ούτε λεπτό να περνά ανεκμετάλλευτο», κατά τη Βάσω Γεωργιάδου, που στο έργο υποδύεται την πεθερά του Τζορτζ.

«Το έργο για να είμαι ειλικρινής δεν το είχα δει, το γνώριζα, αλλά δεν έτυχε να το δω σε παράσταση. Στην αρχή δεν μπορώ να πω ότι με ξένισε, απλά αναφέρεται σε πράγματα που σήμερα δεν μπορείς να τα δεις σε μια οικογένεια, ηθικές αξίες και τρόπος ζωής, που ίσως να υπήρχαν στην εποχή των παππούδων μας, αλλά σήμερα δεν υφίστανται. Έχω την εντύπωση ότι το δέσιμο αυτό μιας οικογένειας δεν υπάρχει σήμερα. Και εκείνο που σου μένει ως επίγευση είναι «κόψε το λαιμό σου, μάθε να ζεις το κάθε δευτερόλεπτο, γιατί το παιχνίδι το έχεις χάσει». Ίσως είναι ευκαιρία να ξυπνήσουν κάποιες συνειδήσεις και να δουν με διαφορετικό μάτι και την οικογένεια και τη ζωή και τις συμπεριφορές προς στους γύρω, στο πώς αξιολογούν για την ακρίβεια και τη δική τους ζωή και των γύρω και την καθημερινότητά τους που τόσο πολύ έχει αλλάξει. Στο τέλος το έργο σου αφήνει την γλυκιά γεύση ότι το ολοκλήρωσες, ναι μεν περνάς από σαράντα κύματα, συγκινείσαι, γελάς, αλλά στο τέλος αφήνει την γλυκιά γεύση ότι ολοκλήρωσες, αλλά συγχρόνως σε προβληματίζει πάρα πολύ. Έχω την εντύπωση ότι θα αφυπνίσει συνειδήσεις, γενικώς, και συναισθήματα», τονίζει η Φωτεινή Αγινορίτου, που στο έργο υποδύεται τη μαμά του Τζορτζ, την κ. Τζούλια Γκιμπς.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.