Το «Ονειρο Καλοκαιρινης Νυχτας» του Σαιξπηρ

Η Θεατρική Ομάδα της Πολιτιστικής Κίνησης τα τελευταία χρόνια μας έχει συνηθίσει σε αξιόλογες παραγωγές που έχουν να κάνουν με το μεράκι του ερασιτέχνη αφ’ ενός, αλλά και την ποιοτική δουλειά. Δίνοντας και φέτος το «παρών» στα πολιτιστικά δρώμενα, την Πέμπτη 6 έως και τις 11 Μάη, στο στέκι της Πολιτιστικής Κίνησης, ανεβάζει το έργο «Το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» του Σαίξπηρ.

Για το έργο, αλλά και γενικότερα για την προσπάθεια της Ομάδας, μίλησαν στο ραδιόφωνο του «Παρατηρητή» και στην εκπομπή «Αιχμή του Δόρατος» του Δάμωνα Δαμιανού η σκηνοθέτης του έργου Άννη Μαχαιροπούλου και τα μέλη της θεατρικής ομάδας Σούλα Κυρατζόγλου και Αντώνης Ρουπγίδης.

ΠτΘ: Φέτος ανεβάζετε την παράσταση «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» του Σαίξπηρ. Πώς φθάσατε ως εδώ;
Σούλα Κυρατζόγλου: Κάθε χρόνο προσπαθούμε να ανεβάσουμε και να προβληματιστούμε σε κάτι διαφορετικό. Το έργο κυοφορούνταν ως ιδέα εδώ και δύο χρόνια και ωρίμασε, φαίνεται, η στιγμή να το κάνουμε. Ανεβάζουμε τη ρομαντική κωμωδία του Σαίξπηρ, είναι από τα πρώιμα έργα του και γράφτηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1590 πριν το έργο του «Ρωμαίος και Ιουλιέττα». Προσωπικά θα το χαρακτήριζα ποιητικό ονειρόδραμα, το οποίο ενέχει στοιχεία και από αρχαίους μύθους, αλλά έχει και σύγχρονα χαρακτηριστικά, δηλαδή εμπλέκονται άνθρωποι της πόλης με τα φυσικά πλάσματα και μέσα από αυτό το μύθο, όπου διαδραματίζονται περιπλοκές και μπερδέματα και μεταμορφώσεις, δηλαδή συμβαίνουν πάρα πολλά για να καταλήξουμε στο τέλος ότι όλα αυτά, τα περισσότερα των οποίων συμβαίνουν νύχτα, διαλύονται στο φως της ημέρας και ξαναγυρνάμε στην καθημερινότητά μας.

ΠτΘ: κ. Μαχαιροπούλου, πόσο δύσκολο ήταν να συντονίσετε αυτόν τον κόσμο επί σκηνής, αλλά και με ποιο τρόπο έγινε η διανομή των ρόλων της παράστασης;
Άννη Μαχαιροπούλου: Είχε μια δυσκολία παραπάνω το φετινό έργο, κύρια γιατί ήταν ένα έργο του Σαίξπηρ, οπότε θέλει περισσότερη δουλειά σε σύγκριση με το περσινό έργο του Ντάριο Φο που ήταν πιο απλή η απόδοση και πιο απλό το κείμενο. Ως προς τον τρόπο που έγινε η κατανομή των ρόλων σε αυτό έπαιξαν ρόλο διάφοροι παράγοντες, σίγουρα με το τι ταιριάζει στον καθένα και επειδή τα παιδιά είναι ερασιτέχνες υπήρξαν δυσκολίες με το χρόνο που μπορούσε να δουλέψει ο καθένας. Για αυτό και λέω ότι υπεισέρχονται πολλοί παράγοντες για να επιλέξεις έναν άνθρωπο για έναν ρόλο. Το θετικό είναι ότι προσπάθησα να συμμετέχουν όλα τα μέλη της θεατρικής ομάδας, γεγονός που έχει μια ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία, γιατί αυτή τη στιγμή παίζουν δεκαεννέα άτομα και είναι πολύ δύσκολος ο συντονισμός.

ΠτΘ: Πόσο καιρό κρατούν οι πρόβες;
Άννη Μαχαιροπούλου: Εντατικά ξεκινήσαμε από τέλη του Φλεβάρη αρχές Μάρτη. Ξεκινήσαμε βέβαια από Νοέμβριο, αλλά ήμασταν σε χαλαρούς ρυθμούς.

ΠτΘ: Πόσος είναι ο ωφέλιμος χρόνος που κατά την άποψή σας χρειάζεται προκειμένου να στηθεί αυτή η παραγωγή και να ανεβεί στο σανίδι για να έχεις ένα καλό αποτέλεσμα όπως εσείς το έχετε στο μυαλό σας;
Άννη Μαχαιροπούλου: Εξαρτάται. Αν έχεις μια επαγγελματική ομάδα που δουλεύει κάθε μέρα επί ένα εξάωρο έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αν δουλεύεις ερασιτέχνες θεωρώ ότι το διάστημα που κάναμε από τα Χριστούγεννα και μετά είναι καλό.

Περιπέτεια η συμμετοχή σε θεατρική ομάδα

ΠτΘ: κ. Ρουπγίδη, ως ψυχολόγος πώς ψυχολογείτε την προδιάθεση που υπάρχει στους ανθρώπους γενικότερα για την ενασχόλησή τους με το θέατρο ερασιτεχνικά; Πώς αναλύετε τα δεδομένα της δικής σας ομάδας;
Αντώνης Ρουπγίδης: Το να συμμετέχεις σε μια θεατρική ομάδα θεωρώ ότι είναι μια νέα περιπέτεια από τη στιγμή βέβαια που είσαι διαθέσιμος να ζήσεις κάτι καινούργιο και να μπεις σε μια μικρή κοινωνική ομάδα, την οποία μέχρι πρότινος δεν γνώριζες, να συναναστραφείς με ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς από εσένα και να ψάξεις να βρεις σημεία επαφής. Από αυτή την άποψη είναι μια πολύ μεγάλη πρόκληση. Από την άλλη, επειδή τα τελευταία χρόνια συμβαίνουν όλα αυτά που συμβαίνουν και επειδή ο κόσμος αντί να ανοίγεται κλείνεται, είναι πολύ δύσκολο για πάρα πολλούς ανθρώπους να ασχοληθούν με κάτι τέτοιο. Γενικά θα έλεγα ότι επικρατεί μια απροσδιόριστη φοβία αορίστου ταυτότητος από την άποψη ότι έχουμε κάτι σκοτεινό μπροστά μας και άγνωστο. Το θέμα είναι να αποφασίσεις κάποια στιγμή και να μπεις σε αυτή τη διαδικασία. Αν μπεις συνήθως σου αρέσει. Αν μπεις σε μια ομάδα σπάνια φεύγεις. Το θέμα είναι πώς βλέπεις τα πράγματα και σε τι περίοδο της ζωής σου βρίσκεσαι. Αν είσαι σε μια περίοδο αναζήτησης το ψάχνεις και μπαίνεις όπως έτσι μπήκα εγώ σε αυτή την ομάδα.

ΠτΘ: Αυτό όμως συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια που πρακτικά σημαίνει ότι δεν υπάρχει μόνο η αναζήτηση της στιγμής που αφορά στα εσωτερικά ζητήματα του καθενός, αλλά και με μια προδιάθεση που υπάρχει και ίσως και με ένα ταλέντο που να υπήρχε από τη νεότητα και κάποια στιγμή εκδηλώθηκε…
Αντώνης Ρουπγίδης: Λέω πάντα ότι δεν πρέπει να ζούμε με απωθημένα και να συμφιλιωνόμαστε με αυτά. Σίγουρα υπάρχει ταλέντο σε αυτά την ομάδα και σίγουρα υπάρχουν κοινά σημεία επαφής που μας ενώνουν όπως υπάρχουν και πολλά που μας χωρίζουν. Ουσιαστικά έχεις να κάνεις με είκοσι διαφορετικούς χαρακτήρες και αυτό είναι ολόκληρη ιστορία. Παρόλα αυτά από ό,τι φαίνεται και από ό,τι έχει δείξει η ιστορία, υπάρχει και ταλέντο και διάθεση προσφοράς. Το θέμα είναι από εδώ και πέρα να γινόμαστε κάθε χρόνο και καλύτεροι.

Μέσα από το ερασιτεχνικό θέατρο δημιουργείς και καλλιεργείς σχέσεις

ΠτΘ: κ. Κυρατζόγλου, έχετε πρωταγωνιστικούς ρόλους τα τελευταία χρόνια σε πολλές παραστάσεις. Πώς βιώνετε κάθε φορά αυτή την διαφορετική εμπειρία που υπάρχει πόσο δύσκολα ή εύκολα μπαίνεις στο πετσί του ρόλου και ποιες είναι οι εμπειρίες που έχετε αποκομίσει;
Σούλα Κυρατζόγλου: Για μένα η ενασχόληση μέσα σε μια ερασιτεχνική ομάδα είναι πάνω από όλα ψυχοθεραπεία. Πρώτα απ΄ όλα μαθαίνεις να πειθαρχείς, συνεργάζεσαι είσαι μέλος μιας ομάδας και το σημαντικότερο για μένα είναι ότι μέσα από αυτό δημιουργείς και καλλιεργείς σχέσεις. Αυτό για μένα είναι το σημαντικότερο. Θυμάμαι πώς ήμουν όταν ξεκίνησα και πώς είμαι σήμερα. Είχα ξεκινήσει με ένα σχετικό εγωισμό, νόμιζα ότι μπορώ να έχω άποψη. Μέσα στο χρόνο καλλιέργησα πάρα πολλά πράγματα και αυτό που μου άφησε είναι πρώτα απ’ όλα η υπευθυνότητα και η ευσυνειδησία για αυτό που κάνω, η συνέπεια, που τα θεωρώ απαραίτητα στοιχεία για να συμμετέχεις σε μια δουλειά έστω και ερασιτεχνική. Όσον αφορά στο πώς βιώνω του ρόλους μου, πέρα από τη σκηνοθετική οδηγία που είναι το άλφα και το ωμέγα, γιατί ξεκινάς να το δεις μέσα από τα μάτια του σκηνοθέτη, από εκεί και πέρα χρειάζεται πολλή προσωπική δουλειά. Δεν σας κρύβω ότι στις ελεύθερες ώρες μου το μυαλό μου είναι στο ρόλο μου και στις λεπτομέρειές του. Φέτος που για πρώτη φορά είμαστε ζευγάρι με το Νίκο Φακιρίδη έχουμε αφιερώσει πολύ χρόνο στις λεπτομέρειες, στο βαθμό που μπορούμε βέβαια, γιατί εμείς δεν έχουμε θεατρική παιδεία, πέρα από μια εμπειρία αυτών των χρόνων. Αν δουλέψεις έτσι έρχεται η στιγμή που καταλαγιάζει ο ρόλος μέσα σου και τότε πια είναι η στιγμή για να τον βγάλεις βιωματικά. Αυτό όμως θέλει χρόνο και πολλή δουλειά. Δηλαδή να φθάσεις σε ένα σημείο και αφού έχεις χωνέψεις τις σκηνοθετικές οδηγίες να βγάλεις πια και τα αληθινά στοιχεία του ρόλου και αυτή είναι η καλύτερη στιγμή γιατί έχεις πια απελευθερωθεί από το άγχος του λόγου και της κίνησης και από και πέρα έχει μείνει το απόσταγμα.

Ένα ζωντανό πολυδιάστατο έργο

ΠτΘ: Ποιες ήταν οι προκλήσεις της συγκεκριμένης παράστασης που σας οδήγησαν να το υιοθετήσετε;
Άννη Μαχαιροπούλου: Για μένα αυτό το έργο έχει να κάνει με τη νεότητα και τη ζωντάνια και επειδή μέσα στην ομάδα οι περισσότεροι είμαστε πάνω από τα 30, σημαίνει ότι όλοι έχουμε μια ανάμνηση μιας νεότητας, στην οποία υπάρχει η τρέλα του έρωτα, η τρέλα της ζωής. Όλο αυτό το πανηγύρι της νεότητος γιατί όλοι έχουμε μπει είτε με οικογένειες είτε με δουλειές σε άλλο πλάνο ζωής και φθάνουμε σε αυτή την ηλικία και αναρωτιέσαι πώς ζούσες και πού ήταν αυτός ο ανέμελος ο τρελός και για μένα ήταν μια ματιά πίσω σε αυτήν την εποχή, γιατί αυτό το έργο αυτή την εποχή εκφράζει. Είναι ζωντανό έργο και όχι μονοδιάστατο, είναι πολυδιάστατο και παίζει σε πολλά επίπεδα και όσο περισσότερο το καταλάβεις αυτό τόσο περισσότερο το παρουσιάζεις, γιατί παίζει με το θέμα της ζωντάνιας, το θέμα του έρωτα, το θέμα του άνδρας – γυναίκα, το θέμα της φαντασίας και της πραγματικότητας και ότι αυτό που είναι φαντασία μπορεί να είναι πραγματικότητα και το αντίστροφο. Ο Σαίξπηρ παίζει σε όλα τα επίπεδα. Και μέσα σε όλο αυτό έβαλε και την άποψή του για το θέατρο. Είναι αγαπημένο έργο για τους ηθοποιούς το “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας” γιατί στην ουσία του τέλους του έργου ο Σαίξπηρ κάνει ένα μάθημα θεατρικής παιδείας, γιατί μέσα στο θέατρο υπάρχει θέατρο, μια ομάδα μαστόρων που παρουσιάζουν το έργο τους στον βασιλιά και είναι άκομψο αυτό που παρουσιάζουν και προσπαθώντας ο βασιλιάς να τους δικαιολογήσει έχει ένα ολόκληρο μονόλογο, τον οποίο δυστυχώς κόψαμε εξ ανάγκης γιατί το έργο είναι μεγάλο, ο οποίος αποτελεί κανονικό μάθημα θεατρικής παιδείας, πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται το θέατρο και από τον θεατή και από τον ηθοποιό.
Σούλα Κυρατζόγλου: Αυτό το έργο πραγματικά είναι πρόκληση και για τον σκηνοθέτη και για τους ηθοποιούς αλλά και για τους θεατές που μπορεί να το έχουν δει πολλές φορές είναι τόσες οι προσεγγίσεις που μπορεί να κάνουν που για όλους έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Επί πλέον θέλω να πω ότι τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουμε ένα έργο, πέρα από το γεγονός ότι μας αρέσει, έχουν να κάνουν με τον αριθμός των συμμετεχόντων που αποτελεί για εμάς περιοριστικό παράγοντα, πολύ σημαντικό.

Λίγα λόγια για το έργο

Στην πρώιμη ρομαντική και απολαυστική αυτή σαιξπηρική κωμωδία ο έρωτας δεν υπακούει στη λογική και δεν υποτάσσεται στο νόμο: Ερωτευμένοι εραστές που αναζητούν το ταίρι τους, ξωτικά που επιστρατεύουν ξόρκια και μαγικά, για να δημιουργήσουν ερωτικά μπερδέματα και μια ομάδα μαστόρων που κάνουν πρόβες, για να παρουσιάσουν τη θεατρική τους παράσταση στους γάμους του βασιλιά, θα συναντηθούν μια καλοκαιρινή νύχτα, σε ένα δάσος έξω από την Αθήνα, περιπλέκοντας τις ιστορίες τους. Τα μπερδέματα, οι παρεξηγήσεις και το μαγικό χάος της νύχτας λύνονται στο φως της μέρας. Στο τέλος όλα θα φαντάζουν σαν ένα παράξενο καλοκαιρινό όνειρο.

Σκηνοθεσία – Μουσική Επιμέλεια: Άννη Μαχαιροπούλου
Σκηνικά και Κοστούμια: Θεατρική ομάδα
Στολή λιονταριού: Ευγενία Τσολάκη
Κατασκευή δέντρων: Άρης Κιλιγκαρίδης
Ζωγραφική σκηνικών – αφίσα: Εύη Κωνσταντίνου
Μακιγιάζ – Κομμώσεις: Μούτι Αρήφ
Φωτισμός – Φωτογραφίες: Γιώργος Κυρέζογλου
Τεχνική υποστήριξη: Φώτα: Χριστίνα Συκάκη, Ήχος: Λίτσα Λαϊνίδου

Παίρνουν μέρος με σειρά εμφάνισης:

Θησέας: Φώτης Κνίκος
Ιππολύτη: Ζωή Τίλιου
Φιλόστρατος: Αντιγόνη Παπαϊωάννου
Αιγαίας: Δημήτρης Κωνσταντίνου
Ερμία: Γωγώ Φακιρίδου
Δημήτριος: Αντώνης Ρουπγίδης
Λύσσανδρος: Θανάσης Χαριτόπουλος
Ελένη: Τζένη Κασαπιάν
Μάστορες:
Σανίδας – Πρόλογος: Σπυρέττα Οικονομίδου
Σαΐτας – Πύραμος: Κωνσταντίνος Αυγίτσης
Φυσούνης – Θίσβη: Κεβόρκ Μελκονιάν
Καζανάς – Τοίχος: Άρης Κιλιγκαρίδης
Βελόνης – Φεγγάρι: Εύη Κωνσταντίνου
Ροκάνης – Λιοντάρι: Δημήτρης Κωνσταντίνου
Πούκ: Τάκης Ιγγλέζος
Τιτάνια: Χρυσούλα Κυρατζόγλου
Όμπερον: Νίκος Φακιρίδης
Ξωτικά: Ρούλα Ιγγλέζου, Λίτσα Κυριαζίδου, Αλεξάνδρα Κυρίτση, Εύη Κωνσταντίνου, Αντιγόνη Παπαϊωάννου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.