Stefan Schwerdtfeger, o αμερικανο-γερμανος που κανει «Focus» στην Ελλαδα!

Στις μέρες που διανύουμε, η κατ’ επιλογή παραμονή ενός αμερικανο-γερμανού πολίτη στην Ελλάδα φαντάζει το λιγότερο παράδοξη τόσο σε πολλούς από εμάς, όσο και στην πλειονότητα των ευρωπαίων. Οι λόγοι προφανείς, καθώς τους παρακολουθούμε καθημερινά στα «Δελτία των 8». Στα μουσικά πράγματα τώρα, η επιλογή ενός τραγουδοποιού που γνωρίζει παγκόσμια αναγνώριση να εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη, την παρακμάζουσα καλλιτεχνικά, και όχι μόνο, με την απουσία των κατάλληλων υποδομών και με ελάχιστα ίχνη του πολυεθνικού χαρακτήρα του ένδοξου παρελθόντος της, φαντάζει, στα μάτια του υπογράφοντος, καθαρή τρέλα εμποτισμένη με αυτοκαταστροφικές τάσεις! Στην εποχή της μαζοποίησης, όποιος ξεφεύγει από τα καθιερωμένα και από τις κατεστημένες αντιλήψεις μόνο ως «ερωτευμένος σχιζοφρενής», για να θυμηθούμε ένα άλλο τέκνο της συμπρωτεύουσας, τον Αγγελάκα, μπορεί να χαρακτηριστεί.

                         

Ερωτευμένο, φαντάζομαι, θα χαρακτήριζε τον εαυτό του και ο Stefan Schwerdtfeger, ιδρυτής των Big Sleep, συνθέτης της μεγάλης επιτυχίας «Looking for a girl with a washing machine», και άνθρωπος με εικαστικές ανησυχίες (ρίξτε μια ματιά στο βιβλιαράκι του δίσκου «With God and Her Sisters» και θα καταλάβετε). Μεγάλη του αγάπη η μουσική, ερωτευμένος, όμως και με την πόλη της καρδιάς του, τη Θεσσαλονίκη, μόνιμος κάτοικος της οποίας παραμένει από το 1996! Ο Θερμαϊκός (έδωσε και το όνομά του σε ένα από τους δίσκους του) με τα ηλιοβασιλέματά του, το σπίτι του στις Συκιές, απ’ όπου βλέπει όλη την πόλη, και τα μάτια των ανθρώπων της πόλης που τον έκαναν να σκεφτεί πως «θα μπορούσαν να είναι φίλοι του», ήταν αρκετά για να αποφασίσει τη μόνιμη εκεί διαμονή του…

 

Η μουσική του Stefan και των Big Sleep γενικότερα, για όσους δεν γνωρίζουν, κινείται στα μονοπάτια της κιθαριστικής pop, με κάποιες rock εξάρσεις, και τη συνοδεύει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδισμα στο background. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει και η στιχουργική του. Με θέματα τη θηλυκή υπόσταση του Θείου, το σεξ, την χαμένη αγάπη και το θάνατο, καθώς και την απόγνωση – απορία του για την σχέση ενός ευαίσθητου ενήλικου παιδιού με τη ζωή.

 

Μόνος και με συντροφιά την κιθάρα και την φυσαρμόνικά του, ο Stefan θα επισκεφτεί και την Κομοτηνή αυτή την Παρασκευή, για να μας ταξιδέψει με τη μουσική του, φιλοξενούμενος του «Ράδιο Παρατηρητής 94fm» και του συνώνυμου με την καλή μουσική και την ποιοτική ατμόσφαιρα του «Cafe Bar Ραδιόφωνο». Με ελεύθερη είσοδο και ώρα έναρξης στις 10 το βράδυ…

 

Να είστε εκεί στην ώρα σας, για να μην το μετανιώσετε αργότερα, γιατί πότε άλλοτε δυο ραδιόφωνα έχουν αποτολμήσει να απογειώσουν τη νύχτα την πόλη, με οδηγό στη μαγική της ατμόσφαιρα την αισθαντικότητα της μουσικής του μοναδικού Stefan; Του Stefan που στους αντίποδες των σημερινών σχέσεων των δύο χωρών, ακουμπώντας στα εύφορα των συνομιλιών των δύο πολιτισμών θα μας διδάξει ότι η ζωή για όλους αλλού κερδίζεται, πέρα από οικονομίες και επιφάσεις… Με τα ευφρόσυνα του νου και της ψυχής, τα ταξίδια στους γαλαξίες της μουσικής και των ήχων… Ας τον υποδεχτούμε όπως αρμόζει στην ακριβή της πόλεως νύχτα…

Υ.Γ.: Μια πρώτη γεύση, από τον ίδιο όμως τον Stefan,
μέσα από το κείμενο, που έγραψε, με αφορμή
το τελευταίο δισκογραφικό του εγχείρημα, με τίτλο
«White Room»…

Stefan Schwerdtfeger, «Μερικές φορές η Θεσσαλονίκη φαίνεται γλυκιά  και μου αρέσει να την σκέφτομαι σαν πατρίδα»

 

Μου ζητήθηκε να γράψω ένα κείμενο για κάτι, για οτιδήποτε θέλω, και νιώθω τον πειρασμό να γράψω για το νέο –το πέμπτο μου– άλμπουμ. Έφτασε στα δισκοπωλεία μόλις 2 εβδομάδες πριν, και καθώς αφιέρωσα τη ζωή μου στο να γράφω τραγούδια, αυτή είναι άλλη μια ξεχωριστή στιγμή για μένα. Κοιτάζοντας το εξώφυλλο, το track-list από τα 16 καινούρια τραγούδια, νιώθω λίγο πιο ασφαλής για τον ριψοκίνδυνο, κακό τρόπο ζωής που διάλεξα, και νιώθω πως έχω κάνει τουλάχιστον κάτι για να δικαιολογήσω την ύπαρξή μου. Φυσικά, αυτό είναι γελοίο. Το μόνο πράγμα που θα κρατήσει μετά θάνατον, είναι αυτό το οποίο δημιουργήσαμε μεταξύ μας. Οι σχέσεις που κάναμε. Οι πράξεις και τα συναισθήματα που δημιουργήσαμε. Οι ιστορίες που τελειώσαμε, οι ιστορίες τις οποίες αρχίσαμε.

Παρόλα αυτά, είμαι βαθιά ευχαριστημένος με αυτή τη νέα ηχογράφηση! Στις αρχές των 80’s, ένα απόγευμα είχα ανοίξει το ραδιόφωνο, και ξαφνικά άκουσα τον Elvis Costello να παίζει ζωντανά στο Montreux, όπου κατάφερε να μαγέψει ένα κοινό μόνο με μια κιθάρα και τη φωνή του. Τότε, είπα στον εαυτό μου: μια μέρα θέλω να μπορέσω να κάνω το ίδιο. Από τότε προσπαθώ, και μαθαίνω. Έχω παίξει σε πολλές συναυλίες μόνος με την κιθάρα, προσπαθώντας να αντιμετωπίσω με θάρρος αυτήν την απόλυτη πρόκληση. Και αρκετά συχνά, κάποιοι ήρθαν και μου είπαν: Οι σόλο εμφανίσεις σου μου αρέσουν ακόμα περισσότερο από τα cd σου με μπάντα…- γιατί δεν φτιάχνεις ένα άλμπουμ μόνος σου; Ε, λοιπόν τώρα το έκανα. Και σε μένα ακούγεται φρέσκο και ενδιαφέρον.

Η έμπνευση έρχεται όταν δεν την περιμένω

Πολλές φορές τον χρόνο πιάνω την κιθάρα και στυλό και χαρτί, και ελπίζω ότι θα γράψω ένα υπέροχο και μοναδικό τραγούδι που μόνο εγώ θα μπορούσα να έχω γράψει. Τις περισσότερες φορές δεν πιάνει. Πάντα είναι πολύ αυτό, ή πολύ εκείνο, ή πολύ κάτι άλλο. Πολύ κλαψιάρικο, πολύ βαρύ, πολύ απλό, πολύ σύνθετο, πολύ παραδοσιακό, πολύ metal, πολύ συνηθισμένο, πολύ ασυνήθιστο, πολύ σοβαρό, πολύ επιπόλαιο, πολύ εμπορικό, πολύ παράξενο, ή συχνά απλώς…- πολύ βαρετό. Αυτό είναι απογοητευτικό! Αλλά εδώ κι εκεί, όταν δεν το περιμένω, είμαι τυχερός και κάτι που αξίζει τον κόπο περνάει από μέσα μου και αρχίζει να υπάρχει. Συνήθως όταν δεν προσπαθώ.

 

Όπως στις αρχές ενός καλοκαιριού, καθόμουν σ’ ένα ferry boat στον Πειραιά, το πλοίο δεν είχε ξεκινήσει ακόμη, κάτω στο πλάι του πλοίου, στο κατάστρωμα –φυσικά– άνοιξα ένα κουτάκι μπύρα, και απλώς άρχισα να γράφω όσα πράγματα έβλεπα να συμβαίνουν γύρω μου, τις σκέψεις που περνούσαν από το μυαλό μου, και συνέχισα να το κάνω, ενώ το πλοίο έβγαινε πολύ αργά από το λιμάνι και έμπαινε στην αστραφτερή θάλασσα του Αιγαίου. Πήγα στην Κύθνο και στην Αμοργό εκείνο το καλοκαίρι και όταν επέστρεψα στο σπίτι 3 μήνες μετά, θυμήθηκα εκείνες τις σελίδες, τις ψάρεψα από τα βάθη της τσάντας μου και πήγα στην κουζίνα, όπου έχω ένα παλιό κασετόφωνο επάνω στο ψυγείο. Πάτησα το record, άρχισα να πιάνω συγχορδίες στην κιθάρα και να λέω τα λόγια σε έναν αφηρημένο τόνο, και αυτό ακριβώς είναι που ακούτε τώρα στο “Travelling On Boats Through Greek Summer”. Μερικές χρονιές βρίσκω 2 ή 3 τραγούδια που θέλω να κρατήσω, μερικές κανένα. Το 2000 έγραψα μόνο ένα τραγούδι. Αυτό το τραγούδι μένει ανεκτίμητο για μένα, λαμπερό, μυστηριώδες και ήρεμο. Ακόμα δεν ξέρω τι σημαίνει. Ίσως γι’ αυτό να παραμένει ενδιαφέρον. Επινοήθηκε μέσα σ’ ένα αεροπλάνο. Ανάμεσα στο εδώ και στο εκεί. Εκεί που πάντα είμαστε. “The Only Song In 2000”.

                          

Ποτέ δεν βαριέμαι τη θέα στον Θερμαϊκό

Ένας από τους λόγους για τον οποίο είμαι ακόμα στην Ελλάδα, είναι ότι βρήκα ένα διαμέρισμα με φανταστική θέα πάνω απ’ όλη τη Θεσσαλονίκη, και το μεγάλο της κόλπο τον Θερμαϊκό. Ακόμα και από το στρώμα στο οποίο κοιμάμαι, μπορώ να δω τα φώτα από τα τάνκερ που αγκυροβολούν εκεί. Ποτέ δεν το βαριέμαι. Και συνεχώς αεροπλάνα περνούν από το οπτικό μου πεδίο, κάτι το οποίο επίσης εκτιμώ. Με ηρεμεί. Μου δίνει την εντύπωση ότι υπάρχει διέξοδος αν την χρειαζόμουν.

 

Μετά από μια σύντομη και σπαρακτική ιστορία αγάπης, η οποία με άφησε ψυχικά ασθενή για 2 χρόνια, έγραψα εδώ το “Airplanes”. «I watch airplanes, this is what I do since you’ve been gone, my dear sweet angel…» κ.ο.κ. Τουλάχιστον βρήκα αυτό το τραγούδι να με παρηγορεί. Και άλλα επίσης. Το “Cut Something Up” είναι ένα ακόμα από εκείνη την περίοδο. Για μένα είναι τόσο απειλητικό, μονότονο και αθεράπευτα λυπημένο, που είμαι σχεδόν αμήχανος για την ύπαρξή του. Αλλά πάνω από μία φορά ήρθε κάποιος και μου μίλησε μετά από κάποια συναυλία και μου είπε ότι αυτό ήταν το απόλυτα αγαπημένο του/ της, και ότι τους είχε βοηθήσει πάρα πολύ. Έτσι, ναι. Το συμπεριέλαβα στο άλμπουμ. Το “A Tree Or A Sky” επίσης ανήκει σ’ αυτήν την σειρά ερωτοχτυπημένων τραγουδιών. Ευτυχώς είναι ελαφρώς πιο ζωντανό και εμπορικό. Νιώθω ακόμα και ένοχος για την εφηβική συμπεριφορά που παρουσιάζει. Αλλά γνώρισα μεγάλους που δεν έχουν κανένα πρόβλημα μ’ αυτό.

Ένα τραγούδι με βαρύ, παθιασμένο, αργό ελληνικό ρυθμό

Το “Stars” είναι μια ακόμα τεράστια «καψούρα». Για μένα έχει αυτόν τον βαρύ, παθιασμένο, αργό ελληνικό ρυθμό, και επίσης η μελωδία του μόλις αποφεύγει να κατακλέψει το μουσικό θέμα του Αλέξη Ζορμπά. Όλως περιέργως, γράφτηκε στην Πράγα, στον 5ο όροφο ενός παλιού κτιρίου με ψηλά ταβάνια, στο διαμέρισμα του τραγουδοποιού φίλου μου Phil Shoenfelt. Ο Phil δεν ήταν στο σπίτι όταν ξαφνικά μου συνέβη αυτό το τραγούδι. Αλλά ήταν η γάτα του. Και αυτή η γάτα ήταν εντελώς απελπισμένη να βγει από τα όρια του διαμερίσματος. Αν άνοιγα το παράθυρο έστω και λίγο, η γάτα θα πηδούσε με αλλοφροσύνη στο περβάζι του παραθύρου, και θα προσπαθούσε να εκσφενδονιστεί βίαια από τον 5ο όροφο στο τίποτα, στην ελευθερία, ακόμα και με κόστος της ζωής της.

 

«Είσαι βαρετός;», με ρώτησε μια φορά ένα έξοχο κορίτσι σ’ ένα μπαρ. «Ε, λοιπόν, ελπίζω να μην είμαι», απάντησα. Μπορώ λοιπόν να σας παρουσιάσω μερικά ακόμα από τα νέα μου τραγούδια; Οι δημοσιογράφοι ποτέ δεν με ρωτάνε για κάποιο τραγούδι. Αυτή είναι η ευκαιρία μου να μοιραστώ!

 

Θα μπορούσα για παράδειγμα να σας πω ότι υπάρχουν μερικά τραγούδια που δεν θέλω να αγγίξω με επεξηγηματικές λέξεις. Δουλεύουν σε τόσα πολλά επίπεδα, που οτιδήποτε μπορεί να πω γι’ αυτά απλώς θα περιόριζαν τις δυνατότητές τους. Το «White Room» είναι ένα από αυτά, το «Easter» ακόμα ένα. Το «All Alone» από την άλλη μεριά, δεν χρειάζεται και πολλά λόγια για να το εξηγήσεις: «all alone with nothing to do». Είναι ξεκάθαρο και απλό. Κάποιος έπρεπε να το γράψει. Και έτσι το έκανα εγώ.

 

Και υπάρχει ακόμα και ένα τραγούδι χωρίς λόγια. Επρόκειτο να πετάξω από τη Θεσσαλονίκη στο Amsterdam για μερικές συναυλίες σε ιρλανδέζικες, σκωτσέζικες και αυστραλιανές pub. Αλλά το προγραμματισμένο αεροπλάνο της Alitalia δεν έφτασε ποτέ, εξαιτίας μιας χιονοθύελλας στο Μιλάνο. Τελικά μας έκλεισαν όλους θέσεις σε διαφορετικές πτήσεις, οπότε ξαφνικά και απροσδόκητα βρέθηκα σε μια παγωμένη, γεμάτη πάγο Βουδαπέστη να κοιτάζω απέναντι από τον Δούναβη και τις φωτισμένες του γέφυρες. Κανένας στον κόσμο δεν ήξερε πού βρισκόμουν.

 

Στις 5:30 το πρωί ήμουν ο μοναδικός επιβάτης στο αεροδρόμιο. Έξω, ένα χλωμό, μπλε πρωινό ερχόταν. Είδα σιωπηλά αεροπλάνα να στέκονται ακίνητα, καλυμμένα με χιόνι. Ήμουν μόνος σ’ ένα διάδρομο. Έβγαλα την κιθάρα μου και έπαιξα το «Airports». Η Ολλανδία επίσης φαινόταν κρύα και ξένη κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης. Ανυπομονώ να ταξιδέψω, αλλά μερικές φορές επίσης ανυπομονώ να βρεθώ πίσω στο σπίτι. Όπου κι αν είναι αυτό. Μερικές φορές η Θεσσαλονίκη φαίνεται γλυκιά και μου αρέσει να τη σκέφτομαι σαν πατρίδα. Μερικές φορές φαίνεται τόσο επαρχιακή και βαρετή, που επίσης χρησιμεύει σαν πατρίδα μια χαρά.

Οι αγορές της Θεσσαλονίκης και η Άννα

Η κρεαταγορά και η ψαραγορά στη Θεσσαλονίκη πάντα ήταν από τα αγαπημένα μου μέρη στην πόλη. Εδώ με σύστησαν στην Άννα, η οποία βοηθούσε τους γονείς της να διευθύνουν μια ταβέρνα. Είχε χρυσά βαμμένα μαλλιά και μια μύτη που μου άρεσε. Μιλήσαμε μόνο για λίγα λεπτά, μια φιλική και ευγενική ανταλλαγή λέξεων. Είπε ότι σπούδαζε νομική στη Βουλγαρία. Πήγα σπίτι και έγραψα το «Anna, The Fish Girl». Δεν της ξαναμίλησα ποτέ. Και αυτό ήταν καιρό πριν.

 

Επίσης, έγραψα ένα τραγούδι για την ίδια την αγορά. Μου φαινόταν τόσο αρχαϊκό μέρος. Μια αέναη κατάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο άνθρωπος ξυπνάει. Πηγαίνει στο κέντρο. Για να δει ποιος γεννήθηκε. Για να δει τον έξω κόσμο μόνος του. Για να δει τι υπάρχει για να φάει. Και ο ουρανός είναι απέραντος και μπλε και ανεξήγητος. Έτσι, πηγαίνω στην αγορά συχνά. Καθώς μένω στην Ελλάδα, αγοράζω μόνο φρέσκο φαγητό. Πολλά θαλασσινά. Το «Christmas Song», παρόλα αυτά, μιλάει για κοτόπουλο. Μπούτια κοτόπουλου. Σε σάλτσα ντομάτας. Όχι και τόσο κομψό. Αλλά έχω ένα πρόβλημα με τα Χριστούγεννα. Με όλες τις οικογενειακές γιορτές. Αλλά ιδιαιτέρως με τα Χριστούγεννα «There must have been something wrong with my family. But now that’s all long gone…» – στον δρόμο για το σπίτι από την αγορά, συνάντησα τη Νατάσσα, την αγαπημένη μουσική μου φίλη από τους Μπλε, και με πήγε σε μερικά από τα αγαπημένα της μπαρ, όπου οι άνθρωποι χόρευαν επάνω στα τραπέζια υπό τους ήχους άγριας βαλκανικής μουσικής, και πέρασα ένα από τα πιο υπέροχα βράδια της χρονιάς. Έτσι, ανακουφίστηκα όταν κατάλαβα ότι τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα ήταν κάτι διαφορετικό.

 

Παρόλα αυτά, ακόμα δεν μπορούσα να απελευθερωθώ από τον Εφιάλτη των Χριστουγέννων μέσα μου, και όταν ξύπνησα το επόμενο πρωί, 26 Δεκεμβρίου 2007, έγραψα αυτό το τραγούδι σαν καρτ-ποστάλ.

Καθώς περπατούσα ένα… κορίτσι στο πάρκο

Έτσι λοιπόν, αυτό έγινε γρήγορα. Όπως προανέφερα, υπάρχουν φορές που σχεδόν τίποτα δεν συμβαίνει για εβδομάδες. Και μετά μου μπαίνουν διάφορες ιδέες, όπως ότι θα έπρεπε να είμαι πιο πειθαρχημένος και ότι θα έπρεπε να γράφω ένα τραγούδι κάθε μέρα, άσχετα από το πόσο ηλίθιο θα έβγαινε. Μόνο και μόνο για να εξασκούμαι. Και ότι θα έπρεπε να ξεκινήσω αυτό το καινούργιο πρόγραμμα πειθαρχίας τη… Δευτέρα! Και μία τέτοια Δευτέρα, καθώς περπατούσα προς το σπίτι από τα ψώνια στην αγορά, αποφάσισα να κάτσω σ’ ένα παγκάκι στην πλατεία Αριστοτέλους, ακριβώς πάνω από την Εγνατία. Ίσως να δοκιμάσω το κρασί στο ενάμιση λίτρου πλαστικό μπουκάλι το οποίο μόλις είχε γεμίσει. Να παρακολουθήσω τον κόσμο να περνάει. Μπροστά μου, μερικά μέτρα μακριά βρισκόταν ένα μικρό τρίγωνο γρασιδιού. Ήταν μια ζεστή μέρα του Οκτωβρίου. Ο ήλιος έλαμπε.

 

Έρχεται ένα κορίτσι, με κόκκινα μαλλιά, t-shirt με στάμπα και σανδάλια. Μια τσάντα περασμένη στους ώμους της. Μέσα από την τσάντα της, βγάζει ένα πλατύ κομμάτι ύφασμα και το ξεδιπλώνει επάνω στο γρασίδι. Βγάζει τα σανδάλια της, ανάβει ένα τσιγάρο και βολεύεται σε μια ξαπλωτή θέση, προφανώς απολαμβάνοντας τον καθυστερημένο καλοκαιρινό ήλιο, χαλαρώνοντας σαν να ήταν διακοπές στην παραλία. Οι νοικοκυρές περνούσαν με τα παιδιά τους και τις τσάντες με τα ψώνια, οι Ρώσοι έπαιζαν χαρτιά όχι πολύ μακριά μας, οι υπάλληλοι επέστρεφαν από το διάλειμμά τους, όλοι κοιτούσαν και απλώς δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. «Πρέπει να είναι τουρίστρια», σκέφτηκα. Ήμουν περίεργος. Ήθελα να της μιλήσω, αλλά δεν είχα το κουράγιο. Τελικά, είχα δοκιμάσει το κρασί επαρκώς. Εκείνη, εν τω μεταξύ, έγραφε σ’ ένα ημερολόγιο, ένα βιβλίο με λευκές σελίδες…

 

Όταν απομακρύνθηκα, συνέχισα το δρόμο μου προς το σπίτι, ανακουφισμένος που είχα το κουράγιο να την πλησιάσω και έζησα για να το πω. Έτσι, όταν έφτασα σπίτι, ήταν η ώρα να γράψω το τραγούδι της ημέρας. Ήταν Δευτέρα άλλωστε. Για τι άλλο μπορούσα να γράψω, όταν ήδη είχα ένα για τα ψώνια; “Girl In The Park”.

Ο τραγουδοποιός φίλος μου Nikki Sudden

Σκέφτηκα ότι ήταν καλή εξάσκηση, αλλά στην πραγματικότητα ένα τραγούδι για πέταμα. Αλλά μερικές μέρες αργότερα ο τραγουδοποιός φίλος μου Nikki Sudden ήρθε για να περάσει λίγο χρόνο μαζί μου στην Ελλάδα, και ισχυρίστηκε ότι ήταν το καλύτερο πράγμα που είχα γράψει ποτέ. Δεν έχω την ίδια άποψη, αλλά το παραδέχομαι, ότι τώρα μου αρέσει αληθινά. Ο Nikki και εγώ ήμασταν φίλοι από το 1994. Γνωριστήκαμε όταν έγινα ο πρώτος άνθρωπος που έκανε διασκευή σε κάποιο τραγούδι του. Αυτό ήταν το «Where The Rivers End», το οποίο βρίσκεται στο 2ο άλμπουμ των Big Sleep Moonlit Days. Από τότε είχαμε πολύ συχνά επαφή. Όταν επισκεπτόμουν το Βερολίνο έμενα στο σπίτι του, και εκείνος είχε την τάση να μ’ επισκέπτεται σχεδόν κάθε φθινόπωρο και άνοιξη. Παίξαμε και σε αρκετές συναυλίες μαζί. Ήταν πολύ ξεχωριστός για μένα και επίσης ισχύει και το αντίθετο. Απεβίωσε όμως ξαφνικά στις 26 Μαρτίου 2006. Στη Νέα Υόρκη, μετά από μια μικρή περιοδεία στην Αμερική. Θα ερχόταν να μ’ επισκεφτεί ξανά, όταν θα επέστρεφε από εκεί. «Γεια σου αγαπημένε, θα σε δω σε 9 ημέρες!…», ήταν το τελευταίο e-mail που μου έστειλε. Αυτό μας φέρνει στο «Out Of Reach», ένα τραγούδι που έγραψα σ’ ένα σκαλοπάτι σε ένα βερολινέζικο πεζοδρόμιο, όχι πολύ μετά το θάνατό του. Τα σκαλοπάτια είναι από τα πιο αγαπημένα μου μέρη. Δεν είναι ούτε εδώ ούτε εκεί. Και επίσης αυτό το τραγούδι είναι γεμάτο από την απουσία του Nikki.

 

Το τελευταίο κομμάτι στο White Room είναι μια επτάλεπτη διασκευή σε ένα από τα τραγούδια του που σχεδόν κανείς δεν ξέρει. Αν πιεζόμουν να ονομάσω το πιο αγαπημένο μου τραγούδι – και πόσο γελοία ερώτηση θα ήταν αυτή – θα απαντούσα: “Mafeking Blues” από τον Nikki Sudden. Πάντα ήταν το μόνο κομμάτι που έμενε να ακούσω στο τέλος της νύχτας, όταν δεν είχε μείνει τίποτε άλλο για ν’ ακούσω.Τώρα που το ηχογράφησα και εγώ, έχει γίνει κάτι του παρελθόντος για μένα. Θα προχωρήσω τώρα. Επίσης θα αφήσω πίσω μου το White Room.
Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.
Πηγή: www.avopolis.gr

Μίνι ταξίδι στη …ζωή του Stefan Schwerdtfeger

Γεννήθηκε… Περιηγήθηκε…

Γεννήθηκε στο Ντύσσελντορφ της Γερμανίας, μεγαλώνοντας αρχικά με τον… παππού και τη γιαγιά του. Στα 2 του χρόνια μετακομίζει στο σπίτι των γονιών του στο Μόναχο, ενώ στα 6 του κάνουν οικογενειακώς την υπερατλαντική τους απόδραση από τη Γένοβα της Ιταλίας στη Νέα Υόρκη, μέσα σε ένα μεγάλο υπερωκεάνειο. Στα 12 του επιστρέφουν στο Μόναχο και στη συντηρητική ακόμη Γερμανία, όπου όμως πλέον αισθάνεται ξένος, μιας και δεν έχει περάσει την παιδική του ηλικία εκεί.

                          

Από την ηλικία των 17 ήθελε να φύγει από το σπίτι των γονιών του, να φύγει από τη Γερμανία, να φύγει γενικώς για να γνωρίσει τον κόσμο. Όμως κάθε χρόνο θα έβρισκε λόγους για τους οποίους δεν μπορούσε ακόμη να πραγματοποιήσει αυτήν την επιθυμία: κάποια υπέροχη κοπέλα, κάποιο νέο group και το demo που ετοίμαζε κλπ…

 

«Περιορίστηκε» σε κάποια ταξίδια στην Αμερική, την Ιαπωνία, την Κορέα, τη Γαλλία, την Πορτογαλία… Τελικά στην ηλικία των 35 ξεκίνησε η χρονιά που ήξερε πως αυτή τη φορά δεν υπήρχε λόγος που θα τον έκανε να μείνει. Έκτοτε λοιπόν ύψωσε τις κεραίες του, άνοιξε τα μάτια του και τα αυτιά του και είχε στο μυαλό του μόνο το πού θα μπορούσε να πάει…

… Ξεκίνησε τη διαδρομή στον κόσμο της μουσικής

To 1991 έκανε το ντεμπούτο του, κυκλοφορώντας με τους Big Sleep το δίσκο “Everything Falls Into Place” και εξαιρετικά τραγούδια όπως τα Looking For A Girl With A Washing Machine (που συνεχίζει και ακούγεται μέχρι και σήμερα), The Whale Song, Dr. Velvet’s Magic Injection, When Vera Was Here, Crying’s for Babies και Everything Falls Into Place. Η συνέχεια ήταν εξίσου δυναμική, με την κυκλοφορία ενός από τους καλύτερους δίσκους των 90’s, το “Moonlit Days” του 1994 και τραγούδια όπως τα Ship, Moonlit Days, Songs Of The Incomplete, Below Us Bigger Buildings, Clouds, Crying For Barbara, να δημιουργούν ένα concept αποπνέουσας μελαγχολίας.

 

Λίγο μετά την έλευσή του στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το EP “Thermaikos” με το September Girl να σημειώνει επιτυχία και το αυτοβιογραφικό All The Love That Ive Got να αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια της πλούσιας δισκογραφίας του. Το 2001 κυκλοφόρησε με νέα σύνθεση το “With God and Her Sisters” κάνοντας ταυτόχρονα περιοδεία σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Αυτή τη φορά ο ήχος των Big Sleep, πιο δυνατός από ποτέ, άφησε πίσω του όμορφα τραγούδια όπως τα Candle burns, All the angels, Kiss in the wind, Under The Walnut Tree και On A Ship . Σ’ αυτό το δίσκο, ο Stefan Schwerdtfeger ξεδίπλωσε και το ταλέντο του στη ζωγραφική, φιλοτεχνώντας τις ζωγραφιές που εμπεριέχονται στο booklet.

 

Ο πέμπτος και πιο πρόσφατος δίσκος του “White Room” κυκλοφόρησε το 2007, κάτω από το όνομα Big Sleep Acoustic. Αυτή τη φορά ο Stefan, ανέλαβε να γεμίσει μόνος του τον ήχο, τραγουδώντας με την καταπληκτική φωνή του τα άλλοτε μελαγχολικά κι άλλοτε κυνικά τραγούδια όπως τα Anna, The Fishgirl, A Tree Or a Sky, Girl in the Park , Out Of Reach, White Room και τα γεμάτα ειλικρίνεια Cut Something Up και Mafeking Blues. Το τελευταίο αποτελεί σύνθεση ενός καλού του προσωπικού φίλου, του Nikki Sudden (Swell Maps, Jacobites) που πέθανε το 2006.

 

Οι Δίσκοι των Big Sleep

– Everything Falls Into Place
– Moonlit Days
– Thermaikos
– With God And Her Sisters
– White Room
 

ΙNFO:
Στο Διαδίκτυο: www.bigsleepacoustic.com
& www.myspace.com/bigsleepacoustic

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.