Ενα ψυχογραφημα στις ανθρωπινες σχεσεις

Όταν ο χώρος γίνεται οικείος από τα συναισθήματα που προκαλούν τα έργα τέχνης τότε μία αίθουσα αφοσιωμένη στην τέχνη υπηρετεί το ρόλο της, την προσφορά ομορφιάς και αγαλλίασης στο κοινό που την επισκέπτεται. Το βράδυ του Σαββάτου 39 ελαιογραφίες, της Βούλας Κερεκλίδου μοιρασμένες στους δύο ορόφους των «Δωριώνων» άνοιξαν τις πύλες τους και σκοπεύουν να μας κρατήσουν συντροφιά μέχρι τις 30 Νοεμβρίου.

Για την Βούλα Κερεκλίδου που αντλεί την καταγωγή της από την Βόρεια Ελλάδα στο επίκεντρο βρίσκεται ο άνθρωπος, γι’ αυτό και στο τελάρο της αποτυπώνονται οι ανθρώπινες σχέσεις. Τα μαγικά κλειδιά που επιχειρούν να παρουσιάσουν οι «Δωρίωνες» σε κάθε καινούρια διαδρομή – πρόσκληση στον κόσμο της τέχνης ίσως να μπορούν να βρεθούν πιο εύκολα στα εκφραστικά μάτια και χέρια που ζωγραφίζει η Κερεκλίδου.
Η γυναίκα, πηγή δύναμης, έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο της, και η ζωγράφος την αντιμετωπίζει ως το δυνατό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Η πολυδιάστατη πραγματικότητά της, μητέρα, σύντροφος, κορίτσι δεν σημαίνει ότι η ζωγράφος συμπεριφέρεται με λιγότερη τρυφερότητα στον άντρα.
Ο γκαλερίστας και οικοδεσπότης της έκθεσης Βασίλης Γεωργιάδης, κάνει τη δική του πρόταση στην ανάγνωση: «Το μεγαλείο της αίσθησης ενός υπαρκτού κόσμου θα μπορούσαμε να δούμε ως «Θερμογράφημα», ψυχρές και θερμές περιοχές, βασίλισσες και δούλοι, τρυφερότητα και εκρηκτικότητα είναι αυτά που χαρακτηρίζουν το έργο της».
Η θερμότητα βέβαια είναι κυρίαρχη και αναδύεται μέσα από ένα θαυμάσιο πορτοκαλί, προϊόν ιδιαίτερης τεχνικής, δείγμα το πόσο ελληνική, ηλιόλουστη είναι η ζωγραφική της.
Μια γυναίκα κι ένα περιστέρι, μια γυναίκα κι ένα μήλο, ένα ζευγάρι και το πορτοκαλί, βλέμματα που συναντιούνται ή απλά καταγράφονται στο ίδιο ταμπλό κι αφήνουν τα σώματα να ομολογήσουν το είδος της σχέσης. Το μέτωπο και το πηγούνι κυριαρχούν συνήθως στα πρόσωπα δίνοντας ένα δείγμα κλασσικής ομορφιάς. Γάζες κεφαλοδένουν, στεφανώνοντας τα πρόσωπα με βεβαιότητα, αλλά και τ’ αγκαλιάζουν με ένα φυσικό υλικό.
Τα δάχτυλα των χεριών είναι ενωμένα, συνήθως τεντωμένα κι άλλοτε κλείνουν απαλά για να ακουμπήσουν ένα σώμα, να το αγκαλιάσουν.
Όταν το φόντο επιλέγεται και είναι μπλε, το μπλε της Κερεκλίδου, πιο φωτεινό από τη θάλασσα ή τον ουρανό, συμβαίνει ενίοτε να το δανείζονται και τα μάτια, σαν να είναι μία συνέχεια του ζωγραφικού σύμπαντος.
Οι μορφές της, μοιάζουν στην καλλιτέχνη στην έκφραση του προσώπου, ενώ σε κάποια γωνιά του πίνακα μπορεί να παραφυλάει κάποια μάσκα, όχι υποκριτική ή απειλητική, απλά μάσκα.

Μία γυναίκα μπορεί να σταθεί το ίδιο γοητευτική με έναν ή με περισσότερους άντρες, ο ρόλος της στη σχέση διακρίνεται από τη γλώσσα του σώματος. Τα μάτια και τα χέρια στα έργα της Κερεκλίδου έλκουν το βλέμμα, σε προσκαλούν όχι μόνο να τα παρατηρήσεις αλλά και να αναρωτηθείς αν έχεις χαρίσει ένα άγγιγμα ή ένα βλέμμα εκεί που νιώθεις.
Σε κάποιους πίνακές της οι μορφές δείχνουν κατασταλαγμένες, μοιάζουν να κοιτάζουν σε ένα σημείο που βρίσκεται έξω από τον πίνακα, το οποίο εμείς δεν το βλέπουμε, απλά το φανταζόμαστε. Εξάλλου, δεν μας αφορά γιατί ανήκει σε ένα άλλο σύμπαν, υπαρκτό αλλά όχι διακριτό από μας. Μια διαδρομή στους δύο ορόφους όπου ξεδιπλώνεται η έκθεση είναι η εμπειρία μιας θεατρικής παράστασης, με πρωταγωνιστές, που αλλάζουν, ίσως και να ανταλλάσσουν – κοστούμια, στήνουν μόνοι τους τα σκηνικά, αλλά δεν αρνούνται να ακολουθήσουν τις οδηγίες της σκηνοθέτιδας, της Βούλας Κερεκλίδου.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.