ΒΟΛΤΑ ΣΤ’ ΑΣΤΕΡΙΑ
Ο Τόλκιν άγγιξε την ψυχολογία των παιδιών κάθε ηλικίας και ο Τζάκσον εικονοποίησε τα όνειρά τους στον «Άρχοντα των δακτυλιδιών» που προβάλλεται στ΄ ΑΣΤΕΡΙΑ για δεύτερη εβδομάδα, στην αίθουσα 2, στις 6.00 και στις 9.30 το βράδυ. Στην 1η αίθουσα η Γκρέις μεγαλώνει με αυταρχισμό και έντονη θρησκευτική πίστη την Άνν και τον Νίκολας σε μία απομονωμένη βικτοριανή έπαυλη, μέσα από το μεταφυσικό θρίλερ – έκπληξη της χρονιάς του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ.
Η ταινία προβάλλεται καθημερινά στις 7.30 και στις 9.45.
Οι άλλοι
«Αυτή η ταινία, γεμάτη από σκοτεινούς διαδρόμους, είναι αφιερωμένη σε εκείνο το «πλάσμα» που ποτέ δεν μου αποκαλύφθηκε, αλλά τρομοκράτησε τα όνειρά μου». Η δήλωση αυτή του ταλαντούχου σκηνοθέτη Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, ίσως δίνει το στίγμα της ταινίας του, που θεωρήθηκε «μινιμαλιστικό κινηματογραφικό κομψοτέχνημα» και απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές όταν πρωτοπροβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας. Κάποιοι μίλησαν για επιστροφή στην εποχή της αθώοτητας του φανταστικού κινηματογράφου. Κάποιοι άλλοι για τη μαγεία της απλότητας, τη «μεγαλοσύνη» της λιτότητας, για το παιχνίδισμα του φωτός και της σκιάς, τη γοητεία του τρόμου και την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων.
«Οι άλλοι», «The others” είναι το πρώτο αγγλόφωνο θρίλερ μυστηρίου του γεννημένου στη Χιλή αλλά μεγαλωμένου στη Μαδρίτη Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, ο οποίος ως γνωστό γνώρισε την καταξίωση με την ταινία του «Άνοιξε τα μάτια» το 1997. Τώρα επανέρχεται και πάλι με ένα θρίλερ μυστηρίου, όπου κυριαρχούν οι υπαινιγμοί, οι ψίθυροι, οι σκοτεινοί δαιδαλώδεις διάδρομοι, το σκοτάδι, μας παραπέμπει στους πρώτους διδάξαντες στον Ζακ Τουρνέρ και τον Ρόμπερτ Γουάιζ. Ο σκηνοθέτης μέσα από μια απλή, λιτή αφήγηση, επιχειρεί να «ξεθάψει τις φοβίες της παιδικής μας ηλικίας», να αφυπνίσει τη φαντασία μας και να μας τρομοκρατήσει… χωρίς να παρουσιάζει καλούς και κακούς, χωρίς να υπάρχουν αίματα και δραματικά οπτικά εφέ.
Η ταινία που χαρακτηρίσθηκε η «Έκτη αίσθηση» της φετινής χρονιάς, σίγουρα θα γοητεύσει τους φίλους των ταινιών τρόμου και θα τους καθηλώσει προκαλώντας τους πραγματικά ρίγη…
Η ιστορία
Λίγο μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου σε μια απομονωμένη βικτοριανή επαύλη των νήσων Τζέρσει, ζει η Γκρέις με τα δύο παιδιά της, την Ανν και τον Νίκολας, που τα μεγαλώνει με αυστηρή πειθαρχεία και θρησκευτική προσήλωση. Οι τρεις νέοι υπηρέτες που προσλαμβάνονται στο αρχοντικό οφείλουν, όπως τους πληροφορεί η Γκρέις, να προσέχουν ένα σαφή και κρίσιμο κανονισμό, επειδή τα παιδιά πάσχουν από μια σπάνια ασθένεια που δεν τους επιτρέπει να αντικρίζουν το φως της ημέρας, το σπίτι πρέπει να είναι πάντα σκοτεινό. Καμία πόρτα δεν πρέπει να ανοίγει και όλες οι κουρτίνες πρέπει να είναι κλειστές για να μην μπαίνει ακτίνα ήλιου μέσα στο σπίτι.
Αυτή η περίεργη καθημερινή ζωή θα αποκτήσει απόκοσμη διασάλευση, όταν μία μέρα η Γκρέις καταλαβαίνει πως η κόρη της «μιλάει» με κάποιο αγόρι που βλέπει μόνο εκείνη…
Τίποτα εκβιαστικό δεν συμβαίνει στην ταινία. Απλότητα, μέτρο και διορατικότητα είναι στα πολλά συν του δημιουργού. Μια έπαυλη αρκετά εκφοβιστική, η μητέρα και κυρία του σπιτιού προστατεύει τα παιδιά της αλλά και τα απειλεί συνάμα με τη νευρωτική συμπεριφορά της (δεν ξέρουμε αν όσα ισχυρίζεται είναι αλήθεια ή αποκυήματα μιας αρρωστημένης φαντασίας), δύο ηλικιωμένοι υπηρέτες και μία νεαρή μουγκή βοηθός τους και η αίσθηση του παγωμένου χρόνου. Όλα κινούνται σε μια περίεργη απόκοσμη διάσταση που ο σκηνοθέτης φτιάχνει με καταπληκτική οικονομία και τέχνη. Το διφορούμενο σκεπάζει τα πάντα όπως οι σκούρες βαριές κουρτίνες τους αμέτρητους χώρους του σπιτιού. Όταν αποκαλυφθεί πως εκτός των προσώπων που προαναφέραμε κατοικούν και κάποιοι «άλλοι» στο σπίτι, είναι θέμα χρόνου το σκοτάδι να ανακατευτεί με το φως.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
