Oldies but goodies

Ητανε σχόλη, ήτανε Κυριακή, η ημέρα που προγραμματίστηκε από το Δήμο και το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής να συναντηθούν οι πρώτες γενιές φοιτητών που πέρασαν από τη Νομική Κομοτηνής. Η παρέα συγκεντρώθηκε γύρω απ΄ τον συνθέτη Θοδωρή Ξυδιά , ο οποίος δεν περίμενε το 1977 που πέρασε στη Σχολή, σε ποιο βαθμό θα ανταμειβόταν η συνέπειά του στις επιλογές του, δηλαδή στη μουσική. Μια συναυλία χαρακτηρίζεται καλή και πετυχημένη όταν συντρέχουν κάποιες βασικές προϋποθέσεις, και καταφέρνει να παρασύρει το κοινό. Κάποιες συναυλίες έχουν ψυχή, η συγκεκριμένη όμως είχε και σώμα, τους ντόπιους στη συνείδηση που έφτασαν τη δεκαετία του ’70 και του ’80 στην Κομοτηνή για σπουδές και ένα μεγάλο τους κομμάτι βρίσκεται σε στενά, σε μαγαζάκια της πόλης, σε παλιές φωτογραφίες, όπου και αν βρίσκονται, γι’ αυτό και το βράδυ της Κυριακής ήταν όλοι εδώ.

Οικοδεσπότης των παλαιών φίλων και συμφοιτητών ο νυν δήμαρχος, κ.Βαβατσικλής που είχε και την ιδέα της συναυλίας στην πρόσφατη συνεργασία του Θοδωρή Ξυδιά με το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής. Θίγοντας τις εξελικτικές επιπτώσεις των σχολών του Δημοκρίτειου – ειδικά της Νομικής – στην πόλη της Κομοτηνής, έδωσε το χρώμα εκείνων των χρόνων: «Πιστεύουμε ότι θα δοθεί σε όλους η ευκαιρία αναπόλησης των δύσκολων πρώτων αγωνιστικών εκείνων χρόνων κατά τους οποίους θεμελιώθηκαν η λειτουργία του Ιδρύματος, η κατίσχυση των δημοκρατικών διαδικασιών στην τοπική κοινωνία, η κάθαρση, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις, η σύνδεσή τους με τις Οργανώσεις και τους πολίτες της Κομοτηνής. Ενώ, σίγουρα θα προκύψει και η αναζωπύρωση παλιών και αλησμόνητων φιλικών δεσμών ανάμεσα σε φοιτητικές συντροφιές και σε προοδευτικούς δημοκρατικούς πολίτες, καθώς ήδη έχουν περάσει 27 χρόνια από τότε – μία ολόκληρη ζωή… ».
Προσεγγίζοντας το φοιτητή που ξεκίνησε από το Μηλιωτάκι Μεσσηνίας τον χαρακτήρισε « τιμητή των κοινωνικών φαινομένων», ενώ τόνισε ότι την ιδέα της συναυλίας, στις αρχές Ιουνίου, είχε αγκαλιάσει ο αείμνηστος δήμαρχος, Γιώργος Παπαδριέλλης.

Πάμε σαν άλλοτε…

στην Γκιουμουλτζίνα,
στην Κομοτηνή
κάθε σχόλη, κάθε Κυριακή
κάναμε τη βόλτα στο σταθμό
για ουζάκι και γλυκό

Η ατμόσφαιρα πλημμύρισε θύμισες από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα του τραγουδιού, ειδικά στο σημείο με «το Ριζοσπάστη διπλωμένο στο παλτό, την Αυγή, που διάβαζα εγώ» όπου ο Θοδωρής Ξυδιάς παρέπεμψε και σ΄έναν διάλογο με τον πατέρα του που τον επαίνεσε γιατί μελετούσε… μέχρι την αυγή.
Το κόκκινο κρασί στη «Νυχτερίδα», ταβέρνα στέκι ειδικά μετά τις εκλογές, ξεσήκωσε ένα απ’ τα χαρακτηριστικότερα φοιτητικά στέκια, ενώ λίγες ώρες πριν, κάποιοι φοιτητές του ΄80 αναρωτιόταν που βρίσκεται ο «Μαύρος Γάτος» και αν υφίσταται ακόμη.
Για όσους γνώριζαν τον Θοδωρή Ξυδιά, ήταν αυτός που πρώτος μελοποίησε το «Μπολερό» του Νίκου Καββαδία για να ακολουθήσει ο Θάνος Μικρούτσικος. Αυτήν την ξεχωριστή εκτέλεση πρόσφεραν στο κοινό η Αντιγόνη Ευστρατόγλου και ο Γιάννης Ζερβίδης, ένα απ’ τα πιο αγαπημένα πρόσωπα για τους φοιτητές εκείνης της εποχής, που αναγνώρισαν ότι κρατάει άριστα τη φωνή του. Ο Θοδωρής Ξυδιάς παρουσίασε, στη συνέχεια, το Νίκο Δημητράτο, τον τραγουδιστή που συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους Έλληνες συνθέτες, που ερμήνευσε «Το Ρεμπέτικο», «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», τον ηθοποιό με τις ποιοτικές επιλογές. Στη φωνή του έσμιξαν «δύο παιδιά ερωτευμένα». Ο Ορέστης από το Βόλο και η Μαρία από τη Σπάρτη, οι ίδιες και τα οράματα των πρωτοετών που με δέος στέκονταν μπροστά στους παλιούς που δρούσαν στις νεολαίες, όπως θυμάται ο Γιάννης Σιούλας. Από σεβασμό απηύθυναν το λόγο στον πληθυντικό, πλησιάζοντας στα τραπεζάκια των παρατάξεων. Ήταν βέβαια και το καλό κλίμα – σε επίπεδο επικοινωνίας – που έδιωχνε τις όποιες αρνητικές πρώτες εντυπώσεις.
«Που ΄ναι τα χρόνια» λοιπόν της δράσης και της συμμετοχής, ήταν η αφορμή να μπούνε στο τραγούδι και οι θεατές, συνταξιδιώτες στην ουσία του Θοδωρή Ξυδιά στην εκκίνηση της δημιουργικής του πορείας.
Η Αντιγόνη Ευστρατόγλου έκλεψε την παράσταση σ΄ένα τρυφερό νανούρισμα που έγραψε ο Θοδωρής Ξυδιάς για την κόρη του, όταν τη νανούριζε και ζωντάνεψε το κλίμα με το «Έλα πάρε μου τη λύπη», κερδίζοντας περισσότερους επαίνους ακόμη και από την Ελένη Τσαλιγοπούλου. Η συγκίνηση αντικατέστησε την ευφορία σ΄ ένα τραγούδι που είχε γραφτεί από τον Λάκη Λαζόπουλο, στο αεροπλάνο, για τους φίλους που έφυγαν απ΄ τη ζωή. Το «Χωρίς Παρέα», τίτλος και της νέας δισκογραφικής δουλειάς του Θοδωρή Ξυδιά αποδόθηκε από το Νίκο Δημητράτο, ενώ λίγο αργότερα η σκυτάλη δόθηκε σε επιλεγμένα τραγούδια απ΄ τον ελληνικό κινηματογράφο. «Η Νύχτα» του Σταύρου Ξαρχάκου, από την Αντιγόνη Ευστρατόγλου θύμισε κάποιες απ΄ τις καλύτερες στιγμές του, ενώ μια απ΄τις κορυφαίες στιγμές ήταν η εκτέλεση τριών τραγουδιών από «Το Ρεμπέτικο» με το Νίκο Δημητράτο στο μικρόφωνο.
Το φινάλε δόθηκε με το τραγούδι «Σταύρος και μισοφέγγαρο», όπου έγινε η παρουσίαση όλων των συνεργατών, αλλά και δόθηκαν οι ευχαριστίες στους φίλους από τότε και από τώρα. Ο Στέλιος Καρύδης στην κιθάρα και ο Βλαδίμηρος Πέτσας στα κρουστά βρίσκονται κοντά στον Θοδωρή Ξυδιά από το 1974, ο Θανάσης Σοφράς που ήταν στο μπάσο από το 1984. Ο Θόδωρος Μπρουντζάκης ήταν στα πλήκτρα, ο Θανάσης Βασιλάς στο μπουζούκι και τραγούδησαν ακόμη η Κορίνα Βένη και ο Γιάννης Λάρδης που συμμετέχουν στη νέα δουλειά του συνθέτη.
Ο Δημήτρης Ξενικάκης ήταν στον ήχο ενώ και στην ηθική συμπαράσταση, επί χρόνια, οι: Σύλλογος Νέων Επιστημόνων, Ζαχαρίας Τήλιος, η οικογένεια Κιόρογλου, ο Τάσος Βαβατσικλής και του ζήτησε να επαναληφθεί η βραδιά, ο Χάρης Δαλακούρας, ο Βασίλης Πατσιαντός, η Όλγα, ο Νίκος Καράμπαμπας, η Θεανώ και ο Γιώργος Ευφραιμίδης.
Στην Κομοτηνή αποδείχθηκε και με τη συναυλία της Κυριακής ότι οι σχέσεις έχουν ονόματα, κουβαλούν μνήμες νοσταλγικές, υπάρχει το θάρρος να ομολογήσεις ότι κάποιοι άνθρωποι που σήμερα είναι δήμαρχοι (αναφορά και στο δήμαρχο Σύρου), γνωστοί νομικοί σύμβουλοι, πετυχημένοι δικηγόροι και συμβολαιογράφοι ήταν κομμάτια ενός πίνακα που διαμόρφωσε την εικόνα της.
«Στην Εγνατίας στέκεσαι
μέσα σε συμπληγάδες
σταυρός και μισοφέγγαρο
καρντάσια και αγάδες

Μαζί και στα ξενύχτια μας
μέσα στα καλντερίμια
στις πρώτες τις αγάπες μας
που ΄χαν ανατριχίλα».

Το φινάλε της συναυλίας δεν ήταν παρά η υπόσχεση μιας άλλης συνάντησης με περισσότερους φίλους και συμφοιτητές. Η έκπληξη ήρθε και κάθισε πάνω σ΄ένα ξύλινο σκαμπό: Ο Νίκος Δημητράτος έφερε ένα γραμμόφωνο, δώρο του δημάρχου κ.Βαβατσικλή στον Θοδωρή Ξυδιά, εξού και το φινάλε: θα φέρω στον πολιτισμό, ένα γραμμόφωνο παλιό, ν΄ ακούσουν οι σημερινοί τραγούδια που έχουνε ψυχή»

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.