«Ο νεοελληνας εχει στον πυρηνα του το συνολο και το ενα μερος ταυτοχρονα»

Β.Κ.: Γιατί ζωγραφίζετε κ. Μητράκα;
Ι.Μ.: Όταν κανείς περάσει τρεις φορές από συμπληγάδες πέτρες και σαν ολόλευκο περιστέρι διέλθει, τότε συνειδητοποιεί βαθύτατα πως πρέπει να εκφράσει ό,τι καλύτερο κρύβει στον πυρήνα της ψυχής του. Όταν δε κρύβει στην ψυχή της ψυχής του ένα τάλαντο, τότε έχει ακόμα μεγαλύτερη υποχρέωση να εκφράσει με τον σημαντικότερο τρόπο τον πολιτισμό των γενεών, που τύχη αγαθή και θεία, είναι συνεχιστής. Είναι ταυτόχρονα ένας αίνος και ύμνος και ωδή και αρμονία προς το Ζωοδότη Χριστό αλλά και την κοινωνία Εντός της οποίας ζει και πρέπει να την ζωγραφίσει. Από δεκάχρονο παιδί με γοήτευε η θέαση του ωραίου, της ωραίας και σοφής ζωγραφιάς. Η δε αισθητική μου αναζήτηση ήταν κάθε φορά και πιο μεγάλη. Έτσι δικαιολογείται αυτή η αέναη ανοδική πορεία της Βυζαντινής Τέχνης την οποία υπηρετώ.

Β.Κ.: Από πού αντλείτε τα θέματά σας;
Ι.Ω.: Εγώ προσωπικά αντλώ τα θέματά μου από τον αρχαίο, το βυζαντινό αλλά και τον τωρινό πολιτισμό του κόσμου όλου. Ακόμα από την ιστορία, την κοινωνία, αλλά και τα προσχώματα της Καθημερινότητας των ανθρώπων. Όμως στα απόκρυφα στοιχεία κάθε έργου υπάρχει η Θράκη, η γενέθλια γη του Προβατώνα που είναι στην περίμετρο του Δάσους της Δαδιάς. Και εκείνος ο ήλιος που γεννιέται μέσα από τη μεγάλη Θρακική Πεδιάδα ή μέσα από το Θρακικό το πέλαγος, το μέγα. Και σου σημαδεύει μ’ ένα μοναδικό φως την ψυχή σου και αυτό το φωτόλουτρο καταυγάζει στην πολύτιμη ζωή μας για πάντα. Η Πόλη των Πόλεων, η Κωνσταντινούπολη, το Κόσμημα του Κόσμου, που για πλέον από χίλια χρόνια ήταν η γέννα πολιτισμού, διαφεντεύοντας τον κόσμο όλο και αυτοί οι αφέντες, που διαφέντευαν δεν ήταν άλλοι, παρά οι δικοί μας προπάποι – γεννήτορές μας. Φιλιππούπολη – Σωζώπολη – Απολλωνία – Σμύρνη – Μυστράς – Θεσσαλονίκη – Καβάλα – Μονεμβασιά – Ρόδος μα και Κέρκυρα – Κεφαλονιά – Κρήτη – Κύπρος – Σαμοθράκη – Λήμνος – Αδριανούπολη, Κορυτσά και Μοναστήριον, Ιωάννινα, όλα μα όλα είναι στην ψυχή μου μέσα και καλούμαι να τα εκφράσω ζωγραφικά.

Β.Κ.: Τι θέλετε να εκφράσετε με το έργο σας;
Ι.Μ.: Τον πολιτισμό των Ελλήνων διαχρονικά που φώτισε αλλά και συνεχίζει να φωτίζει τον κόσμο με το πνεύμα της δικής του σοφίας. Της δικής του φλόγας ψυχής που στο αέναο ποτάμι που ρέει η δροσιά, η άρδευση, η ανθοφορία και καρποφορία πνεύματος και τέχνης, πραγματικά δίνουν μια άλλη διάσταση. Αυτή την φεγγοβόλο ύπαρξη θέλω να εκφράσω και να πω πως το πνεύμα των Ελλήνων υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει αεί. Το ελληνικό μεγαλείο της ζωγραφικής, το βυζαντινό αριστούργημα της εικονογραφικής τέχνης, αλλά και το σημερινό πολύπτυχο τέχνης, σ’ αυτό και εγώ προσπαθώ «δια βίου» να προσθέσω κάποιες ψηφίδες ώστε η Κορανίδα της αυτοκρατόρισσας Ζωγραφικής να’ χει και δικά μου αρώματα και καμώματα ωραιότητας και ομορφιάς. Θέλω να εκφράσω τα άδυτα της ψυχής της ύπαρξής μου, όπως έλεγε ο Ηράκλειτος.

Β.Κ.: Τι σας εμπνέει;
Ι.Μ.: Με εμπνέουν τα πάντα. Η καλλιτεχνική μου ενεργοποίηση μπορεί να προκληθεί από το χαμόγελο ενός μωρού παιδιού. Από την τρυφεράδα μιας ωραίας κόρης, από την αγάπη μιας μάνας, από την καλοσύνη μιας γριούλας. Από την ευγένεια ψυχής και αγιοσύνης ενός κληρικού. Από τη γέννα της χαραυγής του ήλιου. Από τη μυσταγωγική λειτουργία της εκκλησίας προς το Θεό. Από την ελληνική μουσική. Εκκλησιαστική, δημώδη, κλασική, ορφική. Με εμπνέει ο Μέγας Αλέξανδρος και ο πολιτισμός που καλλιέργησε. Ο Ορφέας με εμπνέει πολύμορφα ως Θραξ, ως μύστης, ως Ιερέας, ο Καλλιτέχνης αοιδός. Με εμπνέουν οι μεγάλοι αρχαίοι και βυζαντινοί σοφοί Επιστήμονες. Αλλά και οι Βυζαντινοί – Έλληνες – αυτοκράτορες. Με εμπνέουν οι ιστορικές μορφές, οι άγιες μορφές αλλά και οι άνθρωποι της καθημερινότητας και πολλά άλλα.

Β.Κ.: Η Ζωγραφική σας θεραπεύει ή σας τραυματίζει;
Ι.Μ.: Μια βασική αρχή στην επιστήμη της πρόνοιας, την οποία σπούδασα και λειτούργησα τριάντα χρόνια ταυτόχρονα με τη ζωγραφική, λέγει: «Εργασιοθεραπεία». Ε!!! Για μένα η Ζωγραφική και η Αγιογραφία είναι χάρισμα χαράς και εκφραστικής αγαλλίασης, αλλά και έτσι θα εκφράσω το μεγαλείο των θεμάτων και μηνυμάτων και σχεδίων και συμβόλων και μνημειακών συνθετικών παραστάσεων και χρωματικών απειροαπεικονίσεων. Και χαίρω με τη χαρά της εξωτερικευτικής διατύπωσης του περιεχομένου ψυχής και φαιάς εγκεφαλικής δυναμικής και ιδεατής δύναμης που χέει χοές χαράς και ευτυχίας πάνω από μισό αιώνα και μου χαρίζει ευφορία ψυχής και «είναι» ύπαρξης και ατενίζοντας την ομορφιά της Τέχνης αγάλλομαι και αισιοδοξώ αλλά και άδω: «Θα σηκώσω και πάλι ψηλά το κεφάλι να ειδώ το Θεό μου στον όμορφο κόσμο υπάρχει και υπάρχω».

Β.Κ.: Τι είναι ένας πίνακας;
Ι.Μ.: Κατά τους προγόνους μας αρχαιοέλληνες που πρωταγωνίστησαν στο «γίγνεσθαι» του πολιτισμού του κόσμου είναι ένα ανοιχτό βιβλίο ο πίνακας, για το λόγο αυτό ο δημιουργός του πρέπει να θέσει σ’ αυτόν το απαύγασμα ιδεών, γνώσεων, σοφίας και ό,τι άλλο είναι δυνατόν να στολίσει καλύτερα το έργο του. Καλείται ο δημιουργός να ζυμώσει το δικό του περιεχόμενο «ΕΙΝΑΙ» με τις σταγόνες, μελισσοκεριού – αγιοκεριού και την ώρα που αυτές πέφτουν καυτές να θέσει στο φως και στις κερενιοστάλες τα χρώματα της ίριδας και του ουράνιου τόξου της ύπαρξής του. Και σε χρόνο αστραπή να δημιουργήσει το δικό του κόσμο. Το ζωγραφικό με τα δικά του δακτυλικά αποτυπώματα ιδεών – γνώσεων – αισθητικής να ποτίσει το δικό του μικρόκοσμο μα και μεγαλόκοσμο, πού ξέρεις; Ίσως, «Θεού θέλοντος» να γίνει και ένα millennium. Θα’ ναι ένας πίνακας που θα θαυμάζει και θα χαίρεται και θ’ απολαμβάνει ψυχικά – πνευματικά αυτό ο ίδιος αλλά και ο κόσμος όλος.
Όμως αυτό πρέπει να συνοδεύεται από βαθιά πίστη, ατέλειωτη εργατικότητα και ικανότητα γέννας ώστε το πνευματικό του παιδί – έργο να έχει ψυχή να σου μιλά, να του μιλάς, να επικοινωνείς μαζί του, αλλά και να επικοινωνεί μαζί σου. Δηλαδή το «Ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον» είναι το στίγμα του «γίγνεσθαι». Μόνο έτσι ανοίγονται δρόμοι στην τέχνη, στην επιστήμη, στην ποίηση, στη δημιουργία.

Β.Κ.: Ποιος είναι ο ρόλος της τέχνης στην εποχή της παγκοσμιοποίησης; Πώς εγγράφεται αυτός ο ρόλος στο έργο σας αλλά και ο Έβρος και η Θράκη;
Ι.Μ.: Η τέχνη είναι πρωτοποριακή, πρωταγωνιστική, πρωτοϋπαρξιακή, πρωτοκαθεδρική, ηγετική, καθοδηγητική, διδακτική, μαθησιακή, λειτουργική, χαρμόσυνη, σοφή όταν βέβαια εμπεριέχει δημιουργική και ποιητική σοφία και πνεύμα και δύναμη πεμπτουσίας. Είναι ένα ανοιχτό βιβλίο με βαθιά γνώση και ιδέες και άρα είναι ένα μέσο σύνδεσης, αδελφοποίησης, σταυραδερφών μελαψών, μαύρων. Όπως ακριβώς και το τραγούδι και το ποίημα και η λογοτεχνία και το επιστημονικό σύγγραμμα είναι όλα σημεία και μέσα σταυραδερφοποίησης του κόσμου παγκόσμια.
Όμως στη δική μου ζωγραφική υπάρχει μια ιδιαιτερότητα και το έργο δεν είναι όμως το μοντέρνο αφηρημένο και ακαταλαβίστικο ή απλά διακοσμητικό. Το έργο μου είναι βαθιά βυζαντινοζωγραφικό ή αγιογραφικό πρωτοποριακό. Δηλαδή εγώ ο ίδιος είμαι από γεννεσημιού μου βυζαντινός, διότι γεννήθηκα Θραξ. Ακόμα ο χαρακτήρας μου, το φρόνημά μου, η ψυχοσύνθεσή μου όλα μαρτυρούν βυζαντινό πολιτισμό, βυζαντινή ταυτότητα. Όμως το βυζαντινό εκ προοιμίου είναι παγκόσμιο. Όπως μια εικόνα είναι παγκόσμια έτσι και ένας βυζαντινός ζωγραφικός πίνακας είναι παγκόσμιος διότι έχουν θείες και άγιες μορφές αλλά και ανθρώπους με αξίες και μηνύματα παγκόσμια. Όμως αυτό το βαθύ περιεχόμενο της εικόνας ή του έργου με τη λεπτομέρεια και τη σοφία του είναι ταυτόχρονα βυζαντινό γιατί ο βυζαντινός Έλληνας και ο αρχαιοέλληνας πίστευαν αλλά και ποιούσαν. «Το αγλαόν, το σοφόν, το ωραίον», δηλαδή διαχρονικά παγκόσμια μηνύματα. Όμως αυτό ακριβώς το έργο δίδει και την εθνική Ελληνοβυζαντινή ιδιαιτερότητα σοφίας. Δηλαδή τη δική μας πολιτιστική υπαρξιακή ιδιαιτερότητα.
Αυτό διαφαίνεται ολοκάθαρα από το πολιτιστικό Ελληνικό έργο, το οποίο από την αρχαιότητα έως σήμερα έχει τη δική του καλλιτεχνική δυναμική αξία που εμπεριέχει στα δυτά και τα άδυτα της αισθητικής υψηλή δημιουργία παντοτινή.
Βέβαια όπως σημείωσα και πιο πάνω εμένα προσωπικά με έχουν σημαδέψει η Θράκη, ο Έβρος, ο Ορφέας, οι Βυζαντινοί αυτοκράτορές μας, οι ιστορικές μορφές. Η θυσία της Σαμοθράκης το 1459 και το 1821 ακόμα και οι σημερινές μορφές από τον πιο σπουδαίο επιστήμονα ώς τον πιο ταπεινό εργάτη, όταν αυτοί έχουν βαθύ περιεχόμενο ψυχής αλλά και αναζητούν κάτι άλλο στον κόσμο των ιδεών και δεν καθεύδουν.
Επειδή εγώ είμαι μια ανήσυχη μορφή αναζήτησης συνεχώς ζωγραφίζω μορφές στις οποίες μετουσιώνω αυτή την ιδεατή αναζήτηση του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού.
Συμπερασματικά θα δήλωνα πως και στην παγκοσμιοποίηση οι Έλληνες καλλιτέχνες θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε εικαστικά. Φτάνει να δημιουργούμε ελληνοβυζαντινά πολιτιστικά υψηλόφρονα ιδεατά, αν κρατήσουμε τη δημιουργική πεμπτουσία περιεχομένου και χωρίς φειδώ ποιούμε «το ωραίον και σοφόν», τότε θα είμαστε για πάντα στο προσκήνιο της πολιτιστικής ιστορίας του κόσμου και της παγκοσμιοποίησης.
Το Βυζάντιο ήταν η παγκοσμιοποίηση της εποχής του, αλλά και ο Μέγας Αλέξανδρος ποίησε την πρώτη παγκοσμιοποίηση για ν’ ακολουθήσει η Ρωμαϊκή Παγκοσμιοποίηση και στη συνέχεια η Βυζαντινή.
Άρα ο νεοέλληνας έχει στον πυρήνα του το σύνολο και το ένα μέρος ταυτόχρονα. Το άτομο και τον κόσμο ολόκληρο. Το άτομο είναι μέρος της μάζας, όπως έλεγε ο προπάππος μας Θραξ Δημόκριτος.

Βασίλης Κάργας

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.