Θεατρο στη σκηνη, θεατρο και στο δρομο

Η ομάδα «ΝΟΜΑΣ» δημιουργήθηκε τον Οκτώβρη του 2006 από νέους και νέες που διαμένουν στην πόλη μας. Τα μέλη της είναι νέα παιδιά, με κοινά ενδιαφέροντα και ανησυχίες και, πάνω από όλα, αγάπη για το θέατρο. Στο χρονικό διάστημα που δραστηριοποιείται η ομάδα πραγματοποίησε δράσεις πρωτοπόρες για την περιοχή μας. Μέλη της είναι η Μυρσίνη Λαντζουράκη, ο Αλέξανδρος Λαντζουράκης, η Άννα Αποστολίδου, η Παναγιώτα Ξανθή, η Χριστίνα Δημητρέα, η Θάλεια Αθανασίου, ο Γιώργος Πακαλιότης, ο Μιχάλης Ζαμαντζάς, ο Σάκης Μπακάλμπασης, η Στέλλα Λεοντοπούλου, η Ιωάννα Κάζη, η Ειρήνη Μπαριτάκη και η Μαρία Χαρτοκόλη.
Μέσα στο Σαββατοκύριακο 8 κι 9 Ιουνίου η ομάδα θα παρουσιάσει στο χώρο του Πολιτιστικού Κυττάρου τη θεατρική παράσταση «Τα παιχνίδια του έρωτα» σε σκηνοθεσία της Μυρσίνης Λαντζουράκη, ενώ όλα τα παιδιά μαζί ανέλαβαν την επιμέλεια της μουσικής, τη σκηνογραφία και τα ενδυματολογικά.
Η Μυρσίνη Λαντζουράκη, ο Αλέξανδρος Λαντζουράκης, η Άννα Αποστολίδου, η Παναγιώτα Ξανθή, η Χριστίνα Δημητρέα και η Θάλεια Αθανασίου μας μιλούν σήμερα για την ομάδα, τις δράσεις της και βέβαια για τη θεατρική παράσταση, η είσοδος της οποίας είναι ελεύθερη για το κοινό…

ΠτΘ: Πώς ξεκίνησε η δημιουργία της ομάδας «ΝΟΜΑΣ»;
Μ.Λ.: Η ομάδα ξεκίνησε τη λειτουργία της τον περασμένο Οκτώβρη. Αποτελείται από άτομα ηλικίας από 18 έως 35 ετών που ζουν και εργάζονται στην Κομοτηνή, αλλά και φοιτητές. Δημιουργήθηκε γιατί, κατά την άποψή μου, υπάρχει ανάγκη των νέων ανθρώπων να ασχολούνται με τις τέχνες. Επειδή το θέατρο είναι ο τομέας μου, προσέγγισα ανθρώπους που θα ήθελαν να ασχοληθούν με το θέατρο. Με κάποια παιδιά της ομάδας ήμασταν ήδη φίλοι, είχαμε συνεργασθεί στην Κοινότητα Νέων στο παρελθόν, κάποια άλλα τα γνώρισα μετέπειτα και μέσα από παρέες και συζητήσεις δημιουργήσαμε την ομάδα.

ΠτΘ: Ποιοι είναι οι στόχοι σας;
Π.Ξ.: Εγωιστικά θα πω ότι στόχος μου είναι να αυτοεκφρασθώ, να δημιουργήσω, να μάθω κάτι πρώτα για μένα, για τον εαυτό μου, για τις σχέσεις μου με τους άλλους, για το τι μπορώ να κάνω. Από εκεί και πέρα κι εφόσον αυτό είναι καλό – που μέχρι τώρα πιστεύω ότι ήταν αρκετά καλό – να μπορέσουμε να το δώσουμε και παραέξω.
Χ.Δ.: Μιλώντας προσωπικά θα έλεγα ότι είναι αυτά που ειπώθηκαν προηγουμένως, αλλά και η συμμετοχή σε μια συλλογική δραστηριότητα που προέρχεται από νέους. Αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό σε μια πόλη όπως η Κομοτηνή, να υπάρχουν άνθρωποι δηλαδή που εκφράζονται με αυτόν τον τρόπο και να γίνονται πράγματα στην πόλη που ο κόσμος να έχει τη δυνατότητα να τα δει και να τον εκφράζουν συγχρόνως.
Θ.Α.: Πιστεύω ότι η ομάδα χρειαζόταν στην πόλη μας για να δείξουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν κάποια πράγματα που πρέπει να βγουν προς τα έξω και ο κόσμος θα τα δει και θα τα αγαπήσει και θα θελήσει να συνεχίσουν να γίνονται στην πόλη.
Μ.Λ.: Γυρίζοντας από την Αγγλία είχα πληθώρα εικόνων και θεατρικών δράσεων από τα σχολεία, αλλά και σε διάφορους τομείς της κοινωνίας, όπου δεν χρειάζεται να είσαι επαγγελματίας για να κάνεις κάτι, απλά βρίσκεις το στόχο και το τολμάς. Εδώ δυσκολευόμαστε βέβαια να τολμήσουμε κάποια πράγματα. Γυρνώντας λοιπόν από την Αγγλία σκέφτηκα ότι εφόσον είχα δράσεις σε έναν ξένο τόπο, γιατί να μην τολμήσω ανάλογες δράσεις κι εδώ. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ένα θεατροπαιδαγωγικό πρόγραμμα το οποίο θα προσπαθούσα να το εντάξω στα σχολεία, με θέμα την γνωριμία των παιδιών με ζωγράφους του 19ου και 20ου αιώνα και έτσι όπως το οργάνωσα στο μυαλό μου, πέρα από το εκπαιδευτικό κομμάτι, ήθελα να έχει και μια θεατρική παράσταση. Οπότε ξεκινώντας αυτή την ιδέα ο τρόπος για την υλοποίησή της αφορούσε στη δημιουργία μιας ομάδας. Έτσι το ένα έφερε το άλλο. Σαν ομάδα λειτουργούμε καλά σε αυτό το πρόγραμμα που υλοποιείται, υπάρχει δε και του χρόνου περιθώριο ανάπτυξης. Λειτουργήσαμε επίσης πολύ καλά στα σχολεία. Στη συγκεκριμένη δράση συνεργαστήκαμε με τη Γραμματεία Νέας Γενιάς και επιχορηγηθήκαμε. Αυτός ήταν ο πρώτος στόχος, να ασχοληθούμε με την εκπαίδευση, γιατί πιστεύω ότι η παιδεία έχει ανάγκη από όλες τις μορφές τέχνης. Το δεύτερο βήμα μας ήταν να οργανώσουμε κάτι ξεκινώντας από εμάς και τις ανάγκες μας και να αφορά και στον κόσμο και αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι αρκετά καινούργιο για την πόλη, μία δράση στο δρόμο.

ΠτΘ: Η ένταξη στην ομάδα είναι ένα κοινωνιολογικό πρόβλημα. Σε σας πώς λειτούργησε;
Α.Λ.: Σίγουρα όταν κάποια άτομα συγκεντρώνονται για να επιχειρήσουν κάτι από κοινού υπάρχει πάθος και όρεξη, αλλά βέβαια, επειδή είμαστε και ερασιτέχνες, υπάρχει δυσκολία στο να βρεθούμε τις ίδιες ώρες, με την ίδια διάθεση, οπότε κάποια στιγμή ίσως υπάρξουν μικροπαρεξηγήσεις και προβλήματα, τα οποία όμως σαν ομάδα τα λύνουμε. Υπάρχει μια πολύ θετική διάθεση από όλα τα παιδιά.
Π.Ξ.: Πέρα από τις μικροπαρεξηγήσεις είναι καλό να υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ των μελών. Γιατί όλο αυτό, σε μας τουλάχιστον, λειτούργησε και λειτουργεί θετικά. Στην αρχή ξεκινήσαμε ίσως γνωστοί, ίσως άγνωστοι και καταλήξαμε να είμαστε φίλοι. Αυτό και μόνο είναι κάτι πολύ δυνατό και ελπίζω να φανεί και προς τα έξω αυτό το δέσιμο και η ενέργεια, η δυναμική των σχέσεων που αναπτύχθηκε.
Θ.A.: Κάνουμε και άλλα πράγματα μαζί. Κάνουμε βόλτες συμμετέχουμε και σε άλλες δράσεις όλοι μαζί. Είμαστε ουσιαστικά μία παρέα.
Α.Α.: Είναι κάτι που με ενδιαφέρει πάρα πολύ. Βέβαια δεν θα το έβλεπα επαγγελματικά. Ήξερα κάποια άτομα, όπως για παράδειγμα τη Μυρσίνη, και ήθελα πολύ να ασχοληθώ με αυτό. Είμαι στην τελευταία τάξη του λυκείου και δεν ήθελα να ασχοληθώ μόνο με τα μαθήματά μου, αλλά και με το θέατρο που μ’ αρέσει πολύ.
Μ.Λ.: Την Άννα την είχα στην έκτη δημοτικού, όταν τότε είχαμε πάρει το πρώτο βραβείο με το 1ο Δημοτικό Σχολείο στο Φεστιβάλ της Ορεστιάδας. Ήταν τότε μία από τους μικρούς μαθητές και τώρα είναι φίλη! Για την ομάδα ήθελα να πω ότι δεν ξέρω αν δημιουργήθηκε τυχαία, αλλά όλα τα παιδιά και ο καθένας ξεχωριστά είναι υπέροχα παιδιά. Υπάρχουν σαφώς και διαφωνίες, αλλά μέσα από αυτές προκύπτουν και οι ιδέες.
Α.Α.: Είμαστε όλοι τόσο διαφορετικοί, όμως η αγάπη για το θέατρο και γι’ αυτό που κάνουμε βοηθά στο να προκύπτει ένα καλό αποτέλεσμα.

Θέατρο δρόμου

ΠτΘ: Πώς οργανώθηκε η δράση του δρόμου;
Π.Ξ.: Το θέμα μας ήταν η διαφορετικότητα. Είχαμε το δρώμενο «Γκάσπαρ», ο λευκός άνδρας στην περίπτωσή μας και όλοι οι άλλοι εμείς οι μαύροι. Ήταν ο διαφορετικός. Εμείς οι μαύροι, οι κακοί, θέλαμε να τον κάνουμε μαύρο, ίδιο με εμάς και αυτός αντιδρούσε. Και μέσα από μία διαπλοκή καταλάβαμε τελικά ότι τα πράγματα δεν είναι μόνο άσπρα ή μόνο μαύρα ή όπως τα θέλουμε εμείς και δεν πρέπει να είναι. Είδαμε ότι η ζωή έχει διαφορετικές εκφάνσεις, έχει χρώματα, υπάρχει ποικιλομορφία, υπάρχει το διαφορετικό, το οποίο αξίζει να σεβόμαστε και να γνωρίζουμε.
Χ.Δ.: Τελικά καταφέραμε, εμείς που φοβόμασταν τα χρώματα και το άσπρο, να πεισθούμε από αυτό και τα χρώματά του και να αντιληφθούμε ότι η διαφορετικότητα είναι αυτή που αξίζει απ΄ ό,τι το σύνολο σαν σύνολο ομοιόμορφο.
Θ.Α.: Πριν από αυτό είχαν σημειωθεί και κάποιες δράσεις με το κοινό, τέσσερις διαφορετικές, καλώντας το κοινό που μας έβλεπε στην πλατεία της Κομοτηνής να συμμετάσχουν, ώστε να έρθουν και αυτοί αντιμέτωποι με τις δικές τους τις προκαταλήψεις μέσα από τις δράσεις που ήταν σχεδιασμένες ειδικά για αυτό το σκοπό, να παίξουν, να χαλαρώσουν, να αποβάλουν την ντροπή, να νιώσουν λίγο σαν ηθοποιοί και στο τέλος χειροκροτήθηκαν. Ήταν πραγματικά καταπληκτική εμπειρία.
Μ.Λ.: Το έργο είναι του Πέτερ Χάντκει και πρόκειται για ένα θεατρικό έργο αρκετά μεγάλο. Στην προκειμένη περίπτωση επιλέξαμε κάποια σημεία που αφορούσαν σε αυτό που θέλαμε να κάνουμε. Το έργο μιλά για τη διαφορετικότητα, την αλλοτρίωση του ατόμου, για την έκφραση, την αυτοέκφραση. Πιστεύω πως πρόκειται για ένα κείμενο πολιτικό. Είναι σαν ένα παιχνίδι ρόλων και γι’ αυτό μόλις το διάβασα αντιλήφθηκα ότι είναι δύσκολο να ανέβει ολόκληρο, αλλά και κρίμα να μείνει ανεκμετάλλευτο.

ΠτΘ: Είχε ανταπόκριση αυτό που κάνατε;
Μ.Λ.: Η συγκεκριμένη δράση άνοιξε το Φεστιβάλ Νέων που πραγματοποιήθηκε στην πόλη. Αποφασίσαμε σαν ομάδα να βγούμε στην πόλη Σάββατο και Κυριακή πρωί και απόγευμα.
Π.Ξ.: Το αξιοθαύμαστο ήταν ότι είχε ανταπόκριση από όλες τις ηλικίες…
Μ.Λ.: Δεν θα έλεγα ότι είχε πολύ κόσμο. Είχε τον κόσμο που θα έπρεπε να έχει μια δράση του δρόμου, για να μπορούν να το παρακολουθούν και να συμμετέχουν όλοι, αλλά και να κρατήσει, όπως και κράτησε, το ενδιαφέρον όλων. Θα ήθελα κάποια στιγμή να το επαναλάβουμε. Την τρίτη ημέρα ο κόσμος ήταν μακριά από τη δράση και θα έλεγα ότι ντρεπόταν, ίσως και φοβόταν μήπως τον σύρουμε μέσα στη δράση.

ΠτΘ: Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας. Δουλέψατε, όπως είπατε, κατ’ αρχήν με τον εαυτό σας και ύστερα προσπαθήσατε με τους άλλους… Πώς τελικά εκλάβατε την όλη προσπάθεια;
Θ.Α.: Σίγουρα δεν είναι εύκολο και θέλει δουλειά. Ξεκινάς από τον ίδιο τον εαυτό σου, γιατί πολλές φορές είναι εύκολο να λες κάτι, αλλά δύσκολα το εφαρμόζουμε στον εαυτό μας. Πιστεύω πολύ στο θέατρο γιατί βοηθά τον άνθρωπο να βιώσει τη θέση του άλλου, όχι απλά να την ακούσει με τη λογική, αλλά να χτυπήσει η καρδιά του, όπως η καρδιά του συγκεκριμένου χαρακτήρα. Το θέατρο πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσει ειδικά στο θέμα των στερετοτύπων και των προκαταλήψεων. Είναι ωστόσο ένα δυνατό θέμα που δεν αγγίζεται εύκολα.
Χ.Δ.: Αν σκεφτείτε ποιο είναι το στερεότυπό σας και η προκατάληψή σας και σκεφτείτε ότι μπορείτε να την αποβάλλετε και ότι υπάρχουν πολύ σοβαρότερα πράγματα από το να σκέφτομαι «αυτός ο άνθρωπος είναι έτσι είτε αλλιώς», τότε ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος.
Μ.Λ.: Είναι λίγο δύσκολο, ειδικά όταν έχεις μεγαλώσει, να αποβάλλεις τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις. Αλλά και μόνο αν μπεις στη διαδικασία να πεις ότι σκέφτεσαι κάτι αρνητικά και να το ψάξεις, ίσως κάποια στιγμή να μπορέσεις να το αλλάξεις.

ΠτΘ: Πώς όμως αυτό μπορείς να το περάσεις και στους άλλους;
Μ.Λ.: Στόχος των δράσεων ήταν αυτό ακριβώς. Να δώσεις στον περαστικό ερέθισμα να προβληματισθεί.
Χ.Δ.: Μέσα στη δράση κάποιοι, είτε σοβαρά είτε χαριτολογώντας, με ρωτούσαν τι κερδίζω φεύγοντας. Τους απαντούσα «απλά αυτογνωσία και αυτοεκτίμηση». Αυτά τα παιχνίδια αυτό είχαν στόχο.
Θ.Α.: Και ήταν πολύ ωραίο το ότι χειροκροτήθηκαν από το κοινό όσοι συμμετείχαν για ιδιότητες που είχαν ήδη αποδώσει στον εαυτό τους. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για την αυτοεκτίμηση των ανθρώπων.

«Παιχνίδια του έρωτα»

ΠτΘ: Η τρίτη δράση σας αφορά στη θεατρική παράσταση;
Μ.Λ.: Η παράσταση θα ανεβεί το Σάββατο και την Κυριακή, 9 και 10 Ιουνίου, στο Πολιτιστικό Κύτταρο. Ονομάζεται «Παιχνίδια του έρωτα» και είναι μία συρραφή από κάποια κείμενα θεατρικά ή λογοτεχνικά κείμενα που αφορούν στον έρωτα. Το θέμα ξεκίνησε από την ομάδα. Έχοντας την εμπειρία των αυτοσχεδιασμών από την Κοινότητα Νέων, είπα στα παιδιά ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Να επιλέξουμε ένα κείμενο, να κάνουμε αυτοσχεδιασμούς να φτιάξουμε ή να διασκευάσουμε κάποια κείμενα οι ίδιοι, αλλά να έχουμε ένα θέμα. Το θέμα προέκυψε από την ομάδα και αφορά στον έρωτα. Ο τίτλος του έργου είναι σημαντικός, γιατί ο τρόπος που έχουμε δει αυτή την παράσταση είναι σαν ένα μεγάλο παιχνίδι, ένα παιχνίδι από το οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Και έτσι ξεκινήσαμε παίζοντας με τον έρωτα για τον έρωτα.

ΠτΘ: Πώς δουλέψατε στην επιλογή των κειμένων, ώστε να καταλήξετε στη συγκεκριμένη μορφή παράστασης;
Μ.Λ.: Κάποια κείμενα τα πρότεινα εγώ και αφορούσαν σε γνωστά κείμενα που ήδη ήξερα. Είναι μικρά αποσπάσματα που μπορούν να σταθούν αυτούσια. Η ομάδα χωρίστηκε σε υποομάδες κι ο καθένας επέλεξε ένα κείμενο που του άρεσε, το πρότεινε στην υποομάδα και από εκεί και πέρα εξέτασαν αν θα μπορούσαν να κάνουν διασκευή το ίδιο το κείμενο ή αν θα μπορούσαν να ενώσουν δύο κείμενα μαζί ή από δύο κείμενα να βγάλουν ένα τρίτο. Τα παιδιά δούλεψαν ομαδικά και μετά έφεραν τα κείμενα σε μένα, δούλεψα επάνω σε αυτά, κάποια κόπηκαν, άλλα κρατήθηκαν αυτούσια. Σημειώνω ότι τα κείμενα αφορούν ξένη και ελληνική λογοτεχνία.

ΠτΘ: Σας ευχαριστούμε πολύ.
Κι εμείς σας ευχαριστούμε.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.