Με τη δυναμη της αρχαιας τραγωδιας και την αμεσοτητα του συγχρονου Μιουζικαλ

Το «απόλυτο» Μιούζικαλ που παίζεται για 23 συνεχόμενα χρόνια στο West End του Λονδίνου, παρουσιάζεται σε πανελλήνια περιοδεία από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΒΟΛΟΥ και την «ΘΕΣΠΙΣ». Η παράσταση θα παιχτεί στη Μαρώνεια την Κυριακή 10 Αυγούστου στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του φεστιβάλ «Διονύσου Λόγος».

Οι συντελεστές

Συγγραφέας: Willy Russel
Μετάφραση–Διασκευή: Δημήτρης Αποστόλου–Κώστας Σπυρόπουλος.
Σκηνοθεσία: Κώστας Σπυρόπουλος.
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Ασημακόπουλος
Μουσική: Willy Russel
Ενορχήστρωση: Διονύσης Τσακνής.
Απόδοση στίχων: Λίνα Δημοπούλου
Χορογραφίες: Εβελίνα Παπούλια.
Φωτισμοί: Κώστας Π. Τατάκος.
Πρωταγωνιστούν: Κώστας Σπυρόπουλος, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Ελένη Κρίτα,
Αργύρης Αγγέλου, Μαρίνα Ασλάνογλου, Λευτέρης Λαμπράκης, Δημήτρης Γεωργαλάς, Φιόνα Τζαβάρα.
Στον ρόλο του Αφηγητή – Τραγουδιστή, ο Διονύσης Τσακνής – σε πρώτη θεατρική εμφάνιση.
Παίζουν: Δημήτρης Τσέλιος, Βάγια Καλαντζή, Αποστόλης Ψυχράμης, Ειρήνη Ψυχράμη, Βαγγέλης Κρανιώτης, Σύνθια Μπατσή.
Στο πιάνο ο Ανδρέας Τσιρούλης, κιθάρα ο Αποστόλης Ψυχράμης, Σαξόφωνο η Βάγια Καλαντζή, Κορνέτα ο Δημήτρης Τσέλιος.

Έκπληξη για την συγκεκριμένη παραγωγή, αποτελεί η απόδοση του ρόλου του Αφηγητή, από τον Διονύση Τσακνή, τον σπουδαίο τραγουδοποιό και ερμηνευτή που για πρώτη φορά στην καριέρα του συμμετέχει σε θεατρική παράσταση – όχι μόνο γράφοντας μουσική, αλλά παίζοντας και ο ίδιος έναν βασικό ρόλο του έργου.
Πρωτοτυπία επίσης για το ανέβασμα του συγκεκριμένου έργου, αποτελεί το εύρημα του σκηνοθέτη να εντάξει τους μουσικούς μέσα στην παράσταση, τα μουσικά όργανα (σαξόφωνο, κιθάρα, κορνέτα) παίζονται από ηθοποιούς – μουσικούς που οι ίδιοι κρατούν ρόλους του έργου. Έτσι μόνο το πιάνο είναι εκτός δράσης, όργανο που συνοδεύει κυρίως τις σκηνές του αφηγητή.
Την απόδοση στα ελληνικά κειμένου και στίχων ανέλαβε ο Δημήτρης Αποστόλου, από το γνωστό συγγραφικό δίδυμο των επιτυχιών Ρήγα – Αποστόλου με τον Κώστα Σπυρόπουλο.

Το Μιούζικαλ «Blood Brothers»: 25 Χρόνια Επιτυχίας

Η μεγάλη επιτυχία του Willy Russel (έγραψε κείμενο, στίχους και μουσική), ανέβηκε για πρώτη φορά στο Λίβερπουλ τον Ιανουάριο του 1983. Ακολούθησαν παραστάσεις στην Βρετανία και σε όλο τον κόσμο. Στο Λονδίνο παίζεται έως σήμερα – άνευ διακοπής – ενώ κάθε βράδυ το θέατρο Phoenix που παρουσιάζεται σήμερα το έργο, είναι γεμάτο ασφυκτικά από κόσμο.
Με αφορμή τις άνισες ευκαιρίες, την κοινωνική ανισότητα και τη μάστιγα της ανεργίας, ο Willy Russel έγραψε ένα έργο που ξεκινάει μέσα από τις γειτονιές της εργατικής τάξης του Λίβερπουλ και κατακτά ολόκληρο τον κόσμο, καθώς τα κοινωνικά προβλήματα – η ζωή κάτω από το όριο της φτώχιας – αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο.
Το έργο αναφέρεται στην ιστορία δύο δίδυμων αδελφών που χωρίστηκαν μετά τη γέννησή τους, λόγω του ότι ο ένας από τους αδελφούς δόθηκε για υιοθεσία από την άπορη και διαλυμένη οικογένειά του. Η μοίρα όμως παίζοντας ένα περίεργο παιχνίδι, φέρνει τους δύο αδελφούς μετά από χρόνια στην ίδια γειτονιά και ένας ισχυρός δεσμός φιλίας γεννιέται μεταξύ τους – δίχως να γνωρίζουν την αλήθεια για την καταγωγή τους. Έτσι, ο Μίκυ – μέλος πια της εργατικής τάξης και ο Έντι – μέλος της ανώτερης τάξης της ίδιας πόλης, δημιουργούν έναν δικό τους «δεσμό αίματος» που καθορίζει το μέλλον τους. Ανάμεσά τους η Λίντα, αγαπημένη και των δύο αλλά σύζυγος του εξαρτημένου από ουσίες Μίκυ. Τα πάντα γίνονται κάτω από το βλέμμα της μάνας, της κ. Τζόνστον, η οποία γνωρίζει την αλήθεια και αγωνιά για τις εξελίξεις. Και η θετή μητέρα, η κ. Λάιονς, έχει πλήρη γνώση της ταυτότητας του Μίκυ, προσπαθεί να χωρίσει τα δύο αδέλφια, όμως η μοίρα έχει πάρει την απόφασή της. Τα δύο παιδιά θα τα χωρίσει μόνο ο θάνατος.
Συνδετικός κρίκος για το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον, ο Αφηγητής, ένα φανταστικό πρόσωπο της παράστασης, που παίζει τον ρόλο του «κορυφαίου» του χορού μιας αρχαίας τραγωδίας. Το έργο ξεκινά ανάλαφρα, σαν bitter κωμωδία, ο θεατής όμως σιγά – σιγά ανακαλύπτει τα τραγικά στοιχεία του κειμένου. Ενώ μία αγνή φιλία γεννιέται ανάμεσα στα δύο αγόρια, ο θεατής διακρίνει τις μεγάλες τους διαφορές. Την διαφορά κυρίως ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις στις οποίες κινείται ο καθένας, διαφορά που κρίνει το μέλλον και των δύο διαφορετικά, καθώς στον Έντι δίνονται όλες οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες για επαγγελματική και κοινωνική άνοδο, ενώ αντίθετα στον Μίκυ, δεν δίνεται καμία ευκαιρία για να ξεφύγει από μίζερη ζωή της αγγλικής εργατικής τάξης. Ανάμεσα στα δύο παιδιά, η Λίντα, έρωτας μεγάλος και για τους δύο. Την κερδίζει ο Μίκυ – πληγώνεται ο Έντι.
Ο Έντι σπουδάζει και ανέρχεται κοινωνικά, ο Μίκυ παλεύει μέσα στην ανεργία και τον κόσμο της εξάρτησης από τις ουσίες. Λαμβάνοντας μέρος σε παράνομες δραστηριότητες προκειμένου να ικανοποιήσει οικονομικά τις ανάγκες της οικογένειάς του, συλλαμβάνεται και οδηγείται στη φυλακή. Η πορεία μετά την αποφυλάκισή του, είναι τραγική. Το ένα λάθος μετά το άλλο. Η μία αποτυχία μετά από την άλλη. Η προδοσία από τον ίδιο του τον αδελφό προδιαγράφει το τραγικό φινάλε.

Ο Willy Russel

Ο Ράσελ έχει πάγιες απόψεις για τις προσπάθειες της εργατικής τάξης να αποκτήσει πρόσβαση στην κουλτούρα της μεσαίας τάξης. «Ενώ οι εργατικές τάξεις κατηγορούνται ως ακαλλιέργητες πνευματικά, υπάρχει μια γενική προσπάθεια σε αυτή τη χώρα (σ.σ. Μεγάλη Βρετανία), να αποσιωπηθεί η κουλτούρα από αυτές… Η λογοτεχνία είναι εφεύρεση της μεσαίας τάξης προς δικό της όφελος.
Οι εργατικές τάξεις δεν έχουν αποδεχτεί ακόμη τη μόρφωση, έτσι είναι δύσκολο να διδάξεις σε παιδιά της εργατικής τάξης γιατί οι παραδόσεις μεταδίδονται προφορικά. Γι’ αυτό γράφω για το θέατρο, γιατί αφορά κυρίως τον προφορικό και όχι τον γραπτό λόγο.» – Willy Russel.
O W. Russel είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους θεατρικούς συγγραφείς του σύγχρονου βρετανικού θεάτρου.
Δικά του έργα επίσης είναι το «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» και η «Shirley Valentain», τα οποία μετά τα δεκάδες βραβεία που απέσπασαν ως θεατρικές παραστάσεις, μεταφέρθηκαν με εξαιρετική επιτυχία και στον κινηματογράφο.

Ο Διεθνής Τύπος για το «Blood Brothers»

«Δεν θα δείτε ποτέ άλλο Μιούζικαλ σαν το Blood Brothers. Κάθε βράδυ το κοινό ενθουσιασμένο στέκεται όρθιο σε ένα ασταμάτητο χειροκρότημα. Πρέπει να το δείτε οι ίδιοι για να καταλάβετε το γιατί».
New York Times.

«Το Blood Brothers είναι ένα μιούζικαλ γλυκό και πικρό, τόσο δυνατό σήμερα – όσο Ποτέ».
Liverpool Daily Post.

«Ένα από τα καλύτερα Μιούζικαλ που γράφτηκαν ποτέ ….προκαλεί δονήσεις στο κοινό και επιμένει….. να είναι σύγχρονο».
The Sunday Times.
«Θρυλική Παράσταση. ‘Εργο αυθεντικό και σημαντικό, από τα πιο φιλόδοξα που θα μπορούσαν να απασχολήσουν το σύγχρονο θέατρο. Στέκεται ψηλά σε όποια σκηνή κι αν ανέβει και προκαλεί έντονες αντιδράσεις ενθουσιασμού στο κοινό».

The Daily Mail

«Παράσταση Ορόσημο για το Βρετανικό Μιούζικαλ»
The Sunday Express.

Επιμέλεια: Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.