Αναβιωση του παραδοσιακου εθιμου «Πουρπουρης»

Πρόκειται για έθιμο που ανήκει στον κύκλο των μεταμφιέσεων του Δωδεκαημέρου και το οποίο πραγματοποιούνταν την δεύτερη ή και την τρίτη ημέρα των Χριστουγέννων όπως ανέφερε ο Χρήστος Τσερνικούδης Πρόεδρος του Πολιτιστικού Χορευτικού Συλλόγου «Θρακών» Κομοτηνής, που αναφερόμενος στον στόχο της εκδήλωσης τόνισε ότι αφορά στην ανάδειξη της πολιτιστικής φυσιογνωμίας του τόπου μας.

Το έθιμο το έφεραν οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Συμβολίζει δε την αναγέννηση και τη γονιμοποίηση της γης. Ως αγροτική κοινωνία η περιοχή από την οποία προέρχεται το έθιμο ουσιαστικά έχει στόχο να εξοργίσει το κακό μέσα στη βαρυχειμωνιά του Δεκεμβρίου και, εφόσον η γη είναι ήδη σπαρμένη, να καταλαγιάσει το κακό του χειμώνα και σταδιακά να αρχίσει να ξαναγεννιέται, να έχουν καλή παραγωγή οι αγρότες στα σιτηρά και γενικότερα στις δουλειές.

«Τα κεντρικά πρόσωπα του εθίμου είναι δύο, ο Πουρπούρης ο σύζυγος και η Κοτοπούλα η γυναίκα του και να σημειώσω ότι όλοι οι πρωταγωνιστές είναι άνδρες. Ο Πουρπούρης συμβολίζει το χειμώνα και η Κοτοπούλα την γονιμότητα και άρα την έλευση της άνοιξης και έτσι έχουμε την εναλλαγή των εποχών. Όσον αφορά στη μάσκα και τα κουδούνια είναι όργανα που χρησιμοποιούνται για τον εξορκισμό του κακού, που από παλιά χρησιμοποιείται για τον εξορκισμό του κακού και στην προκειμένη περίπτωση των καλικάντζαρων. Το όλο θέμα αφορά στον αγώνα του Πουρπούρη εναντίον των νέων που προσπαθούν να κλέψουν και να φιλήσουν τη γυναίκα του», λέει ο κ. Τσερνικούδης αναφέροντας ότι η όλη παρουσίαση γίνεται σε συνεργασία με τον Εκπολιτιστικό Λαογραφικό Σύλλογο Διδυμοτείχου «Δίδυμα Τείχη» «με τον οποίο έχουμε μια καλή συνεργασία, ξεκίνησε από το καλοκαίρι, συνεχίζεται και τώρα και θα ολοκληρωθεί το καλοκαίρι με μια μεγάλη παράσταση που ετοιμάζουμε».

Να σημειώσουμε ότι το έθιμο σήμερα αναβιώνεται στο χωριό Ισαάκιο, αλλά και στα χωριά Πραγκί, Πετράδες, Πύθειο, Ρήγιο, Ασημένιο και Σοφικό με άλλη ονομασία εκεί λέγεται «Παμπούσαρος ή Παμπουσάρια».