6+1 μυθιστορηματα για δωρα

Τα τέσσερα πρώτα αφορούν σε έλληνες συγγραφείς και τα δύο επόμενα σε δύο παγκοσμίως γνωστούς συγγραφείς, τον νομπελίστα Ζοσέ Σαραμάγκου, γνωστό στη χώρα μας ιδιαίτερα από το «Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο», και τον συγγραφέα του παγκόσμιου best seller «Τα απομεινάρια μιας μέρας», που έγινε αργότερα και ταινία, τον Καζούο Ισιγκούρο. Το εναπομείναν ένα αφορά στον Ιρανό Καντέρ Αμπντολάχ και στο μυθιστόρημά του με τίτλο «Το σπίτι του τεμένους», στο οποίο κυρίαρχο θέμα, μέσω του ήρωά του Αγά Τζαν, είναι ο μετασχηματισμός των θρησκειών και των κηρυγμάτων τους για αγάπη μεταξύ των ανθρώπων σε καθεστωτικούς μηχανισμούς και μηχανισμούς καλλιέργειας μίσους. Ας αναφερθούμε όμως εν ολίγοις στα προαναφερθέντα μυθιστορήματα με τη σειρά.

Το πρώτο είναι της αιτωλοακαρνάνισσας Ελένης Πριοβόλου, η οποία είναι αρκετά χρόνια στα γράμματα, εφέτος όμως με το πολιτικο – κοινωνικό της μυθιστόρημα με τίτλο «Όπως ήθελα να ζήσω», που αναφέρεται στον Ροδώνα του Κεραμεικού, ένα στέκι στην Αθήνα του 19ου αιώνα για τους πρωτοπόρους της διανόησης και της ζωής, κάνει τη διαφορά και σαρώνει τα λογοτεχνικά βραβεία. Το δεύτερο είναι της ιδιαίτερα γνωστής στα ελληνικά γράμματα για το μυθιστόρημά της «Απειρωτάν και Τούρκων» Ισμήνης Καπάνταη και έχει τίτλο «Με θέα τη ζωή».

Από τα δύο επόμενα, το ένα, με τον ευρηματικό τίτλο «Σκότωσε ό,τι αγαπάς», είναι του καταξιωμένου πλέον στην πεζογραφία, στο θέατρο αλλά και την ποίηση Αλέξη Σταμάτη, και το τέταρτο, και ιδιαίτερα ενδιαφέρον για όσους αγαπούν μυθιστορήματα με ρεαλιστική αφετηρία, είναι του Θοδωρή Κ. Ραχιώτη κι έχει τον εύγλωττο τίτλο «Βασανιστές», αναφερόμενο στην τελευταία δικτατορία των συνταγματαρχών, το 1967, και σ’ αυτούς, όπως υποδεικνύει και ο τίτλος, που ανέλαβαν να «συνετίσουν» υποτίθεται, με συγκεκριμένες μεθόδους, κάθε διαφωνούντα…

Πολλά περισσότερα όμως για τα προαναφερθέντα μυθιστορήματα και την ταυτότητά τους ακολούθως….

******

• Ελένη Πριοβόλου,

«Όπως ήθελα να ζήσω»,

Καστανιώτης, Αθήνα 2009

Ελλάδα, τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Δικομματισμός, φαυλοκρατία, πολιτευτές, τραμπούκοι, «χρυσοκάνθαροι» και τραπεζίτες καθορίζουν το πολιτικό και το οικονομικό σκηνικό. Μέσα σε αυτό το κλίμα έρχεται στην Αθήνα ο έμπορος-ταξιδευτής Ρωμαίος Αγγουλές: φύση καλλιτεχνική και αντισυμβατική, αποφασίζει να εγκατασταθεί και, αντί για χρηματιστηριακά παιχνίδια, να επενδύσει στην «ωραιότητα». Με την εκτός γάμου θυγατέρα του Ροζίτα και τον παραγιό του Σωτήρη Κονταξή φυτεύουν ροδώνα, στον οποίο ευελπιστούν να συμπεριλάβουν όλες τις γνωστές ποικιλίες ρόδων, αλλά και να δημιουργήσουν νέα είδη, φτάνοντας ως την επίτευξη του «γαλάζιου ρόδου». Ο Pοδώνας του Κεραμεικού, η περίφημη «Ρόδων Πολιτεία», γίνεται σύντομα η κολυμβήθρα των πρωτοπόρων ιδεών. Εκεί θα εμβαπτισθούν οι ανήσυχοι νέοι, θα καταφύγουν οι παλαιότεροι αντιμοναρχικοί, ενώ παράλληλα θα δοκιμαστούν τα ανθρώπινα πάθη, ο έρωτας και η αντοχή, σε μια Αθήνα αγνώριστη, που εκπλήσσει διαρκώς τον αναγνώστη, είτε με τις διαφορές της είτε με τα κρυμμένα σε αυτήν «σημεία των καιρών μας». Ένα μυθιστόρημα εποχής για όλους εκείνους που έζησαν «όπως ήθελαν να ζήσουν», κληροδοτώντας στους επόμενους τους σπόρους της ουτοπίας.

• Η Ελένη Πριοβόλου γεννήθηκε στο Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Γράφει αναζητώντας την ευρυθμία και την καθαρότητα του λόγου. Η τάση να αναπαριστά με σύμβολα τον κόσμο τη στράτευσε στο παραμύθι, το οποίο υπηρετεί επί είκοσι τρία έτη. Έχει καταθέσει δεκαεπτά βιβλία για παιδιά και εφήβους και αυτό είναι το τρίτο μυθιστόρημα που υπογράφει για μεγάλους.

• Βιβλιογραφία

Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν τα βιβλία της:

«Βικτόρια – Το κορίτσι που πετάει στα σύννεφα», 2008/ «Το κρασί του έρωτα», 2005 / «Τα χάρτινα πουλιά», 2001/ «Το κόκκινο πουλί που το λέγαν φλόγα», 1997 /«Σκιούπι – Όνομα για καθωσπρέπει κλόουν», 1997

• Ισμήνη Καπάνταη,

«Με θέα τη ζωή»,

Καστανιώτης, Αθήνα 2009

H Σοφία είναι ένα «διαφορετικό» αλλά και ευλογημένο πλάσμα. Ζει τη ζωή της φορτωμένη με ενοχές και υπομένει στωικά τη μοίρα της, έχοντας επιλέξει για τον εαυτό της τον ρόλο του θεατή. Λίγοι της δίνουν σημασία, αλλά και αυτή συγκρατεί λιγότερα, γιατί έχει μάθει να επιλέγει, και να θυμάται ό,τι επέλεξε. Έτσι αντιστέκεται στη θύελλα του 20ού αιώνα, στη μοναξιά, στον έρωτα και στη ματαίωση, γράφοντας η ίδια την ιστορία της από την αρχή: την ιστορία μιας οικογένειας που έζησε την άνοδο και την πτώση της, την αίγλη αλλά και την παρακμή μιας ολόκληρης εποχής. Το βιβλίο αυτό είναι η φωνή της, και στις σελίδες του φυλάσσονται όσα βίωσε πίσω από το γυάλινο τείχος που ύψωσε από μικρή. Όμως, ταυτόχρονα είναι, κατά κάποιον τρόπο, και η εξόφληση ενός χρέους απέναντι σ’ εκείνους που ξενιτεύτηκαν μέσα στον ίδιο τους τον τόπο και δεν ανήκουν πλέον πουθενά.

• Η Ισμήνη Καπάνταη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Παντρεύτηκε τον Βάσο Καπάνταη και έχει έναν γυιό. Έργα της: «Επτά φορές το δαχτυλίδι» (1989), «Απειρωτάν και Τούρκων», μυθιστόρημα (1990), «Η Ιστορία της Ιόλης», μυθιστόρημα (1992), «Πού πια καιρός», μυθιστόρημα (1996), «Στο Κρυφό Σχολειό», παιδικό (1997), «Ιωνία (Οι Έλληνες στη Μικρασία)», λεύκωμα (1997), «Εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη», λεύκωμα, δίγλωσση έκδοση (1999), «Η Φλώρια των νερών», μυθιστόρημα (1999), «Το άλας της Γης», μυθιστόρημα (2002), «Eμείς έχουμε εμάς», μυθιστόρημα (2007), «Oκτώ φορές το δαχτυλίδι» (2008) και «Kυνική ιστορία» (2008).

Έχουν μεταφρασθεί: «Επτά φορές το δαχτυλίδι», Εκδόσεις Πανεπιστημίου Mc Gill, Μόντρεαλ 1994 και Βαλκανική Βιβλιοθήκη, Σόφια 2005• «Απειρωτάν και Τούρκων», Εκδόσεις Ορφελίν, Βελιγράδι 1995 (αυτή την περίοδο μεταφράζεται και στα αγγλικά)• «Ιωνία (Oι Έλληνες στη Μικρασία)», Αδάμ, 1999• «Η Φλώρια των νερών» (αγγλικά) 2002, για την οποία ο μεταφραστής Rick Newton έλαβε το βραβείο Elizabeth Constantinides Translation Prize του Modern Greek Studies Association• «Eμείς έχουμε εμάς», Crocetti Editore, Mιλάνο, 2009.

Η ίδια έχει μεταφράσει στα ελληνικά: «Τα πουλιά του αθώου δάσους» (The Birds of the Innocent Wood) της Deirdre Madden, 2003• «Άνθη του Λόγου» (Champ Fleury) του Geofroy Tory, βασιλικού τυπογράφου του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας, 2005.

Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά• έχει γράψει επίσης κείμενα για ντοκιμαντέρ.

Tιμήθηκε με το Βραβείο Χριστιανικών Γραμμάτων (1990) και με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1992) για το μυθιστόρημα «Απειρωτάν και Τούρκων».

•

Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν:

«Απειρωτάν και Τούρκων», 2009/ «Κυνική ιστορία», 2008/ «Οκτώ φορές το δαχτυλίδι», 2008 /«Εμείς έχουμε εμάς», 2007/ «Το άλας της Γης», 2002/

«Η Φλώρια των νερών», 1999

Θοδωρής Κ. Ραχιώτης,

«Βασανιστές»,

Καστανιώτης, Αθήνα 2009

Το πρωί της πρώτης μέρας των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ο κύριος Λάμπρος Π., ένας μοναχικός Έλληνας που ζει στο Φεργκέσενχαϊμ της Γερμανίας, προετοιμάζεται για να παρακολουθήσει την τελετή έναρξης. Δούλεψε χρόνια στο κονσερβοποιείο της «Frisch Fleisch» και, παρόλο που έχει πάρει σύνταξη, δε σκέφτεται να γυρίσει στην Ελλάδα, ούτε έχει ιδιαίτερες σχέσεις με τους Έλληνες της πόλης – σαν να κρύβεται από κάτι. Ξεφυλλίζοντας κάποια ελληνική εφημερίδα, τυχαία διαβάζει ότι ο Θεόφιλος Χαιρέτας, μάχιμο στέλεχος ακροδεξιού κόμματος της Ελλάδας, νοσηλεύεται στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο στην Αθήνα. Αναστατωμένος, παίρνει ένα μικρό βαλιτσάκι και σε λίγες ώρες, ενώ όλοι είναι προσηλωμένοι στη λαμπρή εκδήλωση, ταξιδεύει προς την Αθήνα, για να ξεκαθαρίσει εκκρεμότητες από το παρελθόν: από μια εποχή βίας και ταπείνωσης, που μεταμόρφωσε σταδιακά δυο νέους της επαρχίας σε γρανάζια μιας θανατηφόρας μηχανής, αφήνοντάς τους πολλούς ανοιχτούς λογαριασμούς…

Ένα μυθιστόρημα για τους μηχανισμούς και τις συνθήκες που αποκτηνώνουν τον άνθρωπο και ταυτόχρονα η ιστορία δυο βασανιστών της Xούντας, που θα μπορούσαν να είναι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας ή, κάλλιστα, δυο από εμάς.

Ο Θοδωρής Κ. Ραχιώτης γεννήθηκε το 1965 στη Σπάρτη. Ζει στην Αθήνα, όπου εργάζεται ως δικηγόρος. Είναι παντρεμένος και .

Αλέξης Σταμάτης,

«Σκότωσε ό,τι αγαπάς»,

Καστανιώτης, Αθήνα 2009

Ο Άρης Μανιάτης, ένας κινηματογραφιστής σε κρίση ταυτότητας, περνά τη μέρα των γενεθλίων του μαζί με φίλους σε ένα εξοχικό. Εκεί τους διαβάζει το τελευταίο του, αυτοβιογραφικό σενάριο, με το οποίο ελπίζει να επιστρέψει στο αληθινό σινεμά, που έχει αφήσει πίσω. Γυρίζοντας όμως αργά το βράδυ, ένα ατύχημα γίνεται η αιτία να καταφύγει σε ένα απομονωμένο αρχοντικό, όπου ξαναβρίσκει το γυναικείο βλέμμα που τον μαγνήτιζε από καιρό. Στον παράξενο αυτό χώρο όλα του τα δεδομένα –η τέχνη του, η καθημερινότητά του, η ιστορία του, ό,τι αγαπά και ό,τι αγάπησε– θα δοκιμαστούν σκληρά. Πώς είναι – εσωτερικά, νύχτα– στην ψυχή ενός ανθρώπου; Φώτα, κάμερα, πάμε…

• Ο Αλέξης Σταμάτης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και έκανε μεταπτυχιακά Αρχιτεκτονικής και Κινηματογράφου στο Λονδίνο.

Το πρώτο του βιβλίο, «Ο έβδομος ελέφαντας» (1998), μεταφράστηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Το «Μπαρ Φλωμπέρ» (2000) μεταφράστηκε στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Ρωσία, την Ισπανία και τη Σερβία. «Η Αμερικάνικη φούγκα» (2006) απέσπασε το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών και εκδόθηκε στις ΗΠΑ (Etruscan Press, 2008). Το πρώτο του παιδικό μυθιστόρημα, «Ο Άλκης και ο λαβύρινθος» (2009), τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο του Κύκλου του Παιδικού Βιβλίου.

Ο μονόλογός του «Τελευταία Μάρθα» παίχτηκε το 2008 στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία Βίκυς Γεωργιάδου και ερμηνεία Χρήστου Στέργιογλου. Δύο μονόλογοί του επίσης με τίτλο «Γένεση» παίχτηκαν το 2009 στο Θέατρο Χώρα. Έχει γράψει το σενάριο για την ταινία «Καταιγίδα» (σκηνοθεσία Χάρη Πατραμάνη), το οποίο εγκρίθηκε από το πρόγραμμα «Ορίζοντες» του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Έχει δημοσιεύσει έξι ποιητικές συλλογές. Για τη δεύτερη συλλογή του, «Αρχιτεκτονική Εσωτερικών Χώρων», του απονεμήθηκε το 1994 από τον Δήμο Αθηναίων το Βραβείο Ποίησης στη μνήμη Νικηφόρου Βρεττάκου. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στη Μεγάλη Βρετανία.

• Βιβλιογραφία

Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν:

«Ελληνικά εγκλήματα 3», 2009/ «Ο Άλκης και ο λαβύρινθος», 2008/ «Βίλα Κομπρέ», 2008/ «Αμερικάνικη φούγκα», 2006/ «Μητέρα Στάχτη», 2005/ «Ποτέ δεν είμαστε μόνοι», 2004/ «Οδός Θησέως», 2003/ «Σαν τον κλέφτη μες στη νύχτα», 2002 / «Απλή μέθοδος των τριών», 1995/ «Αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων», 1993

Ζοζέ Σαραμάγκου,

«Το ταξίδι του ελέφαντα»,

Μετάφραση: Αθηνά Ψυλλιά,

Καστανιώτης, Αθήνα 2009

Στα μέσα του 16ου αιώνα ο βασιλιάς Ιωάννης Γ’ της Πορτογαλίας δώρισε στον εξάδελφό του, τον αρχιδούκα Μαξιμιλιανό της Αυστρίας, γαμπρό του αυτοκράτορα Καρόλου Ε’, έναν ελέφαντα που επί δύο χρόνια βρισκόταν στη Λισαβόνα, προερχόμενος από την Ινδία. Με βάση τα ελάχιστα στοιχεία που βρέθηκαν, αλλά κυρίως με την πανίσχυρη φαντασία του που μας έδωσε τόσα και τόσα αριστουργήματα, ο Ζοζέ Σαραμάγκου φτιάχνει μια ιστορία όπου η πραγματικότητα μπλέκεται με τη μυθοπλασία, η ειρωνική ματιά με το χιούμορ, η κριτική διάθεση με τη συμπάθεια για το ανθρώπινο γένος. Το ταξίδι του ελέφαντα συμπίπτει με την επέτειο των δέκα χρόνων μετά την απονομή του Νόμπελ λογοτεχνίας στο συγγραφέα.

• Ο Ζοζέ Σαραμάγκου γεννήθηκε το 1922 στο χωριό Αζινιάγκα της Πορτογαλίας. Χρειάστηκε να εγκαταλείψει νωρίς το σχολείο για να δουλέψει. Ουσιαστικά είναι αυτοδίδακτος. Η πρώτη του νουβέλα «Γη της αμαρτίας» εκδόθηκε το 1947, μεσολάβησαν όμως τριάντα περίπου χρόνια μέχρι την έκδοση του σημαντικότερου μέρους του έργου του, για το οποίο βραβεύτηκε το 1998 με το βραβείο Νόμπελ. Ζει στο νησί Λανθαρότε στα Κανάρια με τη γυναίκα του Πιλάρ.

• Βιβλιογραφία

Από τις Eκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον», «Ιστορία της Πολιορκίας της Λισαβόνας», «Η πέτρινη σχεδία», «Περί τυφλότητος», « Όλα τα ονόματα», «Η ιστορία της άγνωστης νήσου», «Η σπηλιά», «Ο άνθρωπος αντίγραφο», «Το μεγαλύτερο λουλούδι του κόσμου (παραμύθι για παιδιά)», «Περί φωτίσεως», «Περί θανάτου», «Mικρές αναμνήσεις», όλα σε μετάφραση της Αθηνάς Ψυλλιά.Το πιο πρόσφατο έργο του «Το ταξίδι του ελέφαντα» κυκλοφόρησε στην Πορτογαλία το 2009.

Καζούο Ισιγκούρο,

«Νυχτερινά – Πέντε ιστορίες της μουσικής και της νύχτας»,

Μετάφραση: Τόνια Κοβαλένκο,

Καστανιώτης, Αθήνα 2009

Στη νέα του εξαιρετική συλλογή διηγημάτων ο Καζούο Ισιγκούρο καταπιάνεται με τον έρωτα, τη μουσική, το πέρασμα του χρόνου. Το εξαίσιο αυτό λογοτεχνικό κουιντέτο μάς μεταφέρει από την Πλατεία του Αγίου Μάρκου της Βενετίας στην ανώνυμη αγγλική ύπαιθρο κι από το σαλόνι ενός λονδρέζικου διαμερίσματος στους αχανείς διαδρόμους ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στο Χόλιγουντ. Στη διάρκεια της διαδρομής γνωρίζουμε νεαρούς ονειροπόλους, αφανείς μουσικούς και σταρ στη δύση τους, που όλοι βρίσκονται σε μια στιγμή απολογισμού και προσπαθούν να καταλάβουν τι τους συμβαίνει. Όμως οι πέντε ήρωες αυτών των νυχτερινών διηγημάτων έχουν ακόμα ένα κοινό σημείο: την αγωνία τους να μη χάσει η ζωή τη μαγεία της, ακόμη κι όταν έχουν πια ξεθωριάσει οι ανθρώπινες σχέσεις και οι νεανικές ελπίδες έχουν διαψευσθεί.

• Ο Kαζούο Iσιγκούρο γεννήθηκε το 1954 στο Nαγκασάκι της Iαπωνίας, αλλά πέντε ετών ήρθε με την οικογένειά του στη Bρετανία. Mε το πρώτο του μυθιστόρημα, «A Pale View of Hills» (1982), κέρδισε το βραβείο Oυίνιφρεντ Xόλντμπι. Tο δεύτερο μυθιστόρημά του, «An Artist of the Floating World» (1986), βραβεύτηκε με τα βραβεία Oυίτμπρεντ και Σκάνο, ενώ ήταν επίσης υποψήφιο για το βραβείο Mπούκερ. Tο 1989, με το «The Remains of the Day» (Tα απομεινάρια μιας μέρας, μτφρ. Γιούρι Kοβαλένκο, Eκδ. Kαστανιώτη 1993) όχι μόνο κέρδισε το βραβείο Mπούκερ, αλλά και έγινε διάσημος σ’ όλο τον κόσμο: το βιβλίο του μεταφράστηκε σε 24 γλώσσες, πούλησε 1.000.000 αντίτυπα μόνο στην αγγλική γλώσσα, και η ομώνυμη ταινία του Tζέιμς Άιβορι έγινε παγκόσμια επιτυχία. Tο επόμενο μυθιστόρημά του «O απαρηγόρητος» (μτφρ. Mανώλη Πολέντα, Eκδ. Kαστανιώτη 1997) τιμήθηκε με το βραβείο Tσέλτενχαμ. Tο 1998 χρίστηκε από το γαλλικό κράτος Iππότης των Tεχνών και των Γραμμάτων. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα «Tότε που ήμασταν ορφανοί» (μτφρ. Τόνια Κοβαλένκο, Εκδ. Καστανιώτη 2001) και «Μη μ’ αφήσεις ποτέ» (μτφρ. Τόνια Κοβαλένκο, Εκδ. Καστανιώτη 2005), τα οποία έφτασαν επίσης στη βραχεία λίστα για το βραβείο Mπούκερ.

Καντέρ Αμπντολάχ,

«Το σπίτι του τεμένους»,

Μετάφραση: Γιάννης Ιωαννίδης,

Καστανιώτης, Αθήνα 2009

Εδώ και οχτακόσια χρόνια, από γενεά σε γενεά, η οικογένεια του Αγά Τζαν κατέχει κεντρική θέση στην πόλη Σενετζάν. Αυτή διορίζει όλα τα χρόνια τον ιμάμη του τεμένους, ο οποίος αποτελεί σημαντική προσωπικότητα για την πόλη. Εξίσου σημαντική θέση κατέχει και ο Αγάς Τζαν, ο μεγαλέμπορος χαλιών, που είναι επικεφαλής του παζαριού και του σπιτιού του τεμένους. Ο ακριβοδίκαιος έμπορος ζει σύμφωνα με τους κανόνες του Κορανίου και χρησιμοποιεί τη δύναμή του για την ευημερία των ανθρώπων γύρω του. Από τη στιγμή όμως που οι αγιατολάδες δημιουργούν ένα ριζοσπαστικό κίνημα και ο Χομεϊνί προετοιμάζει την επανάστασή του στο Παρίσι, η ιρανική κοινωνία αρχίζει να ζει κάτω από μια αφόρητη πίεση. Φίλοι γίνονται εχθροί. Η αγάπη μίσος. Ακόμα και ο Αγάς Τζαν δεν μπορεί να αντιστρέψει το γενικό ρεύμα. Από το σπίτι του τεμένους περνά παραστατικά, και με μια γλώσσα σχεδόν παραμυθένια, όλη η σύγχρονη ιστορία του Ιράν και οι ανακατατάξεις που αυτή προκάλεσε στις ανθρώπινες συνειδήσεις, χωρίς πολιτικές ή θρησκευτικές προκαταλήψεις. Το βιβλίο κέρδισε τη δεύτερη θέση σε διαγωνισμό που έγινε το 2008 για την ανακήρυξη του καλύτερου ολλανδικού βιβλίου του 20ού αιώνα, μια θέση μετά την «Ανακάλυψη του ουρανού» του Χάρι Μούλις. Από τις μεγαλύτερες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες της ολλανδικής λογοτεχνίας.

• Καντέρ Αμπντολάχ είναι το ψευδώνυμο του Χοσεΐον Σαντγιαντί Γκεμαγκαμί και σχηματίστηκε από τα ονόματα δύο εκτελεσμένων φίλων του. Ο Αμπντολάχ γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1954 στο Αράκ του Ιράν. Το 1988 εγκατέλειψε το Ιράν και ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Ολλανδία, όπου και εξακολουθεί να ζει. Άρχισε να γράφει στα ολλανδικά το 1993. «Το σπίτι του τεμένους», μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της ολλανδικής λογοτεχνίας των τελευταίων χρόνων, κυκλοφόρησε το 2005.

Καλές αναγνώσεις, καλές επιλογές…