Με πρωταγωνιστη τον συγγραφεα Πετρο Τατσοπουλο

Ένας εντυπωσιακός νέος χώρος

Τ. Δολιανίτης:

«Ο Σίσυφος μάς

μοιάζει γιατί

κουβαλάμε μια πέτρα

στο κεφάλι μας»

Ο ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου Τάκης Δολιανίτης εξήγησε ότι μεταφέρθηκαν σε δικό τους χώρο μετά από 27 χρόνια παρουσίας τους στην Κομοτηνή. «Φέτος αποκτήσαμε έδρα επί της οδού Δημοκρίτου. Είναι ένας χώρος που φτιάξαμε με αρκετό μεράκι, με άνεση, φως και καλή εξυπηρέτηση. Στοχεύουμε να παρέχουμε στους πελάτες μας κάποια πράγματα που δεν μπορούσαμε τόσο καιρό λόγω χώρου. Ένα από αυτά είναι οι βιβλιοπαρουσιάσεις, ώστε να φέρουμε κοντά το κοινό της πόλης που διαβάζει με τους συγγραφείς και τους εκδότες και γενικά να προσφέρουμε ένα χώρο όπου ο επισκέπτης μπορεί να πιει ένα καφέ, να διαβάσει ένα βιβλίο, να το ξεφυλλίσει πριν το αγοράσει.

Η φιλοσοφία μας ήταν πάντα ότι τόσο οι μικροί όσο και οι μεγάλοι αναγνώστες πρέπει να έχουν την ευχέρεια να έρθουν κοντά στο βιβλίο, χωρίς να είναι πάντα αντικειμενικός σκοπός η πώληση. Πρώτα θα γνωρίσουν τα βιβλία και στη συνέχεια θα γίνουν βιβλιόφιλοι. Ο στόχος δεν είναι πάντα να πουλάς ένα βιβλίο αλλά και η γενικότερη συμπεριφορά μιας επιχείρησης και οι ευαισθησίες της».

Ο κ. Δολιανίτης εξήγησε ότι δημιούργησαν έναν χώρο 750 τ.μ. ο οποίος αναπτύσσεται σε τρεις ορόφους. «Προσπαθούμε να έχουμε όλη την γκάμα των καλών χαρτικών, όλα τα αναλώσιμα για ηλεκτρονικούς υπολογιστές και ό,τι κυκλοφορεί από βιβλίο. Πολύ σύντομα θα έχουμε εξοπλίσει τον όροφο των βιβλίων με ασύρματο internet, πολλά διεθνή κι ελληνικά ευρετήρια βιβλίων καθώς το βιβλίο είναι ατελείωτο.

Επίσης, στο ισόγειο έχουμε φροντίσει να έχουμε είδη δώρων και ορισμένα χρήσιμα αντικείμενα γραφείου. Η Κομοτηνή μάς έχει αγκαλιάσει όλα αυτά τα χρόνια στην προσπάθεια που κάνουμε και θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους είναι κοντά μας» είπε.

Ανοιχτή πρόσκληση

Ο κ. Δολιανίτης θέλησε να θυμίσει ότι επί χρόνια διοργάνωναν βιβλιοπαρουσιάσεις σε διάφορους χώρους της πόλης, όπως το Ωδείο, το Επιμελητήριο ή κάποια ξενοδοχεία αλλά πλέον διαθέτοντας τον συγκεκριμένο χώρο τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα.

Για την επιλογή του συγγραφέα Πέτρου Τατσόπουλου ανέφερε πως είναι φίλοι από παλιά αλλά βρίσκει ενδιαφέροντα και τον μύθο που επιλέγει. «Ο Σίσυφος μάς μοιάζει κάπως γιατί κουβαλάμε κι εμείς μια πέτρα στο κεφάλι μας και την ανεβοκατεβάζουμε συνεχώς μέχρι να φτάσουμε το τέλειο. Ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος κατάλαβε πιο γρήγορα από τους άλλους όπως και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ το τι θέλουμε να κάνουμε εδώ».

Ο Τάκης Δολιανίτης θέλησε να μεταφέρει το μήνυμα πως είναι ανοιχτοί σε προτάσεις συλλόγων και όχι μόνο. «Θέλουμε να διαθέσουμε αυτόν τον χώρο σε όλους τους καλλιτέχνες της περιοχής που δεν έχουν την ευχέρεια να εκθέσουν τη δουλειά τους. Έχουμε τη διάθεση να τους παραχωρήσουμε τον χώρο και να προβάλουμε το έργο και τη δουλειά τους, όχι μόνο στον τομέα της συγγραφής αλλά και των εικαστικών γιʼ αυτό και αφήσαμε 150 τ.μ. ελεύθερα στον πάνω όροφο».

14 χρόνια πριν

Ο Πέτρος Τατσόπουλος εξήγησε πως άρχισε να γράφει το βιβλίο «Ο Σίσυφος στο Μπαλκόνι» το 1995. «Ξεκίνησα να το γράφω όταν ο γιος μου ήταν δυο ετών και το ολοκλήρωσα μετά από 14 χρόνια ενώ ενδιάμεσα είχα γράψει κι άλλα βιβλία. Ήταν μια δικιά μου προσπάθεια να επικοινωνήσω με τον κόσμο των παιδιών. Αυτός ήταν ο στόχος μου. Δεν είχα διδακτική πρόθεση, δεν ήθελα να προσποιηθώ ότι γράφω σαν παιδί, μόνο να γράψω ένα βιβλίο που είναι γέφυρα με τον κόσμο των παιδιών ο οποίος – σε αντίθεση με τον κόσμο των μεγάλων – είναι ενιαίος, δηλαδή η πραγματικότητα και η φαντασία είναι ένα κι εκεί υπάρχει δυσκολία στο να καταλάβουμε πότε κυριολεκτούν. Τα παιδιά πάντα κυριολεκτούν είτε μιλούν για δράκους είτε για κάτι που συνέβη στο σχολείο, είναι κάτι που έχουν ζήσει. Αυτόν τον κόσμο, αυτήν την ελευθερία στη φαντασία θέλησα να μεταπλάσω στο βιβλίο «Ο Σίσυφος στο Μπαλκόνι».

Ο λόγος που επέλεξε τον Σίσυφος σαν ήρωα είναι το τι συμβολίζει. «Ο ήρωας αυτός εκφράζει μια αέναη προσπάθεια. Σηκώνει έναν βράχο ο οποίος ξαναπέφτει και τον σηκώνει εκ νέου … είναι ένα μαρτύριο γιατί πληρώνει μια ύβρη απέναντι στους θεούς. Με τον ίδιο τρόπο ο δικός μου Σίσυφος, είναι ένας γάτος οκτώ χρονών που αν ήταν άνθρωπος θα ήταν 48 κι ενώ θέλει να γίνει σπιτόγατος κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να ξαναγυρίσει στο δρόμο – καθώς οι συμπατριώτες μας όταν φεύγουν διακοπές έχουν τη συνήθεια νʼ αφήνουν τα γατιά στο δρόμο – και να ξαναρχίσει την προσπάθειά του με όλους τους κινδύνους.

Επέλεξα να είναι γάτος γιατί είναι τα μόνα κατοικίδια ζώα που έχουν απόλυτη ελευθερία και δεν πειθαρχούν, δεν μπορούν να εκπαιδευτούν. Μού φάνηκε ότι οι γάτοι μοιάζουνε με τους συμπατριώτες μας, είναι απείθαρχοι, άναρχοι, ανεύθυνοι πολλές φορές».

Ο Πέτρος Τατσόπουλος είχε για χρόνια έναν γάτο και στη συνέχεια απέκτησε έναν ακόμη, του γιου του. «Η πρόθεσή μου δεν είναι να μιλήσω με τους γάτους όσο μέσω των ζώων – είναι ένα ανθρωπομορφικό βιβλίο – να μιλήσω για τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Όπως συμβαίνει με τους ήρωες του Ντίσνεϊ που ξεχνάμε αν είναι γάτοι, πάπιες και πάλι μιλάμε για ανθρώπους».

Για το αν ο αποδέκτης των παιδικών βιβλίων είναι το παιδί ή ο ενήλικας ο συγγραφέας είπε. «Είναι λίγο θλιβεροί όταν απευθύνονται στα παιδιά συγκαταβατικά, δηλαδή όταν οι μεγάλοι προσπαθούν να παραστήσουν τα παιδιά, να μιλάνε σαν παιδιά, γιʼ αυτό και δεν φοβήθηκα να χρησιμοποιήσω λέξεις που δεν τις ξέρουν τα παιδιά. Τα περισσότερα κλασσικά βιβλία όπως «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» ή ο «Πήτερ Παν» βρίθουν από λέξεις που τα παιδιά δεν τις καταλαβαίνουν και ως κίνητρο για να τις μάθουν. Η έννοια δεν είναι ότι πρέπει να τα κολακέψεις και ότι μιλάς μόνο με τις 25, τις 55 ή τις 105 λέξεις που μπορούν να χρησιμοποιήσουν γιʼ αυτό και θα έλεγα πως είναι ένα βιβλίο για τα παιδιά που κλείνει το μάτι και στους μεγάλους».