«Τα παραμυθια δε μεταδιδουν μονο αληθειες ζωης αλλα γαλουχουν τα παιδια»

ΠτΘ: Πώς προέκυψε η συγγραφή ενός παραμυθιού; Ήταν δική σας ανάγκη;

Δ.Π.: Δεν ξεκίνησα με σκοπό να γράψω αποκλειστικά παραμύθια. Από μικρή είχα την ανάγκη να εκφράσω τα συναισθήματα και τις σκέψεις. Κάποια έμειναν απλά στα χαρτιά και άλλα εξελίχθηκαν σε παραμύθια, ιστορίες, ποιήματα και τραγούδια.

ΠτΘ: Το παραμύθι έχει αυτή τη δύναμη, να μεταδίδει στα παιδιά αλήθειες ζωής διαχρονικές;

Δ.Π.: Τα παραμύθια δε μεταδίδουν μόνο αλήθειες ζωής, αλλά γαλουχούν τα παιδιά. Τους δημιουργούν εφαλτήρια για να ξεπεράσουν τα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας και ν’ αντιμετωπίζουν τη ΖΩΗ με χαμόγελο και αισιοδοξία.

ΠτΘ: Ο μύθος πώς πιστεύετε ότι λειτουργεί σε ένα παιδί;

Δ.Π.: Ο μύθος στα παιδιά λειτουργεί διαφορετικά, ανάλογα με την ηλικία τους. Στα πρώτα αναγνώσματα εξάπτει την φαντασία και δημιουργεί πρότυπα ίσως και συνήθειες. Με την πάροδο των χρόνων ο μύθος μεταμορφώνεται και γίνεται η συντροφιά και η διασκέδαση. Πάντα θα είναι ο φίλος που θα σου δίνει δύναμη, αγάπη και πολλές ευχάριστες αναμνήσεις.

ΠτΘ: Πιστεύετε πως ένας άνθρωπος, ένα παιδί, μέσα από ένα παραμύθι έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο;

Δ.Π.: Νομίζω πως τα παιδιά από πολύ μικρά έχουν την εντύπωση ότι είναι ήρωες, τουλάχιστον έτσι τα αντιμετωπίζει η οικογένεια και το φιλικό τους περιβάλλον. Όσο λοιπόν μεγαλώνουν έχουν την πίστη ότι θα καταφέρουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο όλο. Αυτή η υπόθεση όμως δεν αφορά μόνο τα παιδιά. Αφορά πρώτιστα στους μεγάλους. Θα πρέπει λοιπόν να μας δοθεί μια ευκαιρία για να το πραγματοποιήσουμε. Με πολλά αναγνώσματα, αλλά πάνω απ’ όλα με αληθινά συναισθήματα και πρότυπα, είναι σίγουρο ότι θα ενδυναμώσουμε και θα διατηρήσουμε αυτή την πεποίθησή τους. Και ίσως κάποτε, αυτά, καταφέρουν να αλλάξουν τον κόσμο.

ΠτΘ: Διαβάζουν σήμερα τα παιδιά παραμύθια;

Δ.Π.: Παρ’ όλο που οι ρυθμοί των παιδιών είναι εξαντλητικοί και οι εξωσχολικές δραστηριότητες τους πολλές, εντούτοις, αυτά που αγαπούν το διάβασμα πάντα εξασφαλίζουν χρόνο να για απολαύσουν τη συντροφιά ενός βιβλίου, ενός παραμυθιού.

ΠτΘ: Γενικότερα το παραμύθι θεωρείται δύσκολη λογοτεχνική γραφή. Γιατί;

Δ.Π.: Θεωρώ ότι είναι πιο εύκολο να γράψει κανείς μια μυθοπλασία ή ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα από το να ασχοληθεί με τη συγγραφή της παιδικής λογοτεχνίας. Δεν είναι μόνο ότι πρέπει να είναι ευκολονόητο το κείμενο, μικρή η έκτασή του αλλά και περιεκτικό σε νόημα. Είναι ότι πρέπει να συμβαίνουν όλα αυτά σε τέτοιο βαθμό ώστε να αγγίξει τις παιδικές ψυχές και να δημιουργείς και αναγνωστικό ενδιαφέρον. Είναι λοιπόν πιο δύσκολο να συμπυκνώσεις σε λίγες σελίδες όλα όσα θέλεις να πεις από το να «απλώσεις» το κείμενό σου. Και επιπρόσθετα, έχουμε ξεφύγει από την εποχή της απλοϊκής γραφής. Λέω απλοϊκής και όχι απλής. Τα παιδιά χρειάζονται τις λέξεις στη ζωή τους. Έτσι χρειάζεται και εμείς να βρούμε αυτές τις λέξεις οι οποίες θα μπουν στην ψυχούλα τους, εκείνες τις λέξεις που δεν θα τα αντιμετωπίζουν ως άτομα με κατώτερη νοημοσύνη. Και εκεί είναι το στοίχημα. Να βρεις αυτή την ισορροπία.

ΠτΘ: Πόσο σημαντική είναι η εικονογράφηση σε ένα παραμύθι;

Δ.Π.: Μια εικόνα ίσως χίλιες λέξεις, αλλά και ένα κείμενο μπορεί να γίνει το εισιτήριο για ένα ταξίδι μαγικό και ονειρεμένο. Όταν το κείμενο απαιτεί εικονογράφηση, αυτή είναι σημαντική και ουσιαστική γιατί του δίνει ΖΩΗ.

ΠτΘ: Να περιμένουμε και άλλη συγγραφική σας δουλειά;

Δ.Π.: Είναι πολύ νωρίς να μιλήσω για κάτι τέτοιο. Αυτή τη στιγμή χαίρομαι την πρώτη τυπωμένη δουλειά μου.

ΠτΘ: Θεωρείτε πως τα παιδιά πρέπει να πιστεύουν τελικά στον Αϊ-Βασίλη;

Δ.Π.: Δεν υπάρχει αμφιβολία για την Αϊ-Βασίλη. Μικροί κα μεγάλοι τον περιμένουμε. Απλά μερικοί τολμούν και του γράφουν. Οι υπόλοιποι καρδιοχτυπούν και τον περιμένουν. Αυτό τουλάχιστον θα ήθελα εγώ να συμβαίνει σε όλους.

ΠτΘ: κ. Πυργελή σας ευχαριστούμε πολύ.

Δ.Π.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ποια είναι η Δήμητρα Πυργελή

Γεννήθηκε το 1976 στην Ξάνθη όπου ζει και εργάζεται ως σήμερα.

Τελείωσε την Σχολή Σ.Τ.Ε.Φ. το τμήμα Αυτοματισμών και την σχολή Πληροφορικής στην Θεσ/νικη. Έχει δουλέψει 2 χρόνια ωρομίσθια καθηγήτρια πληροφορικής σε Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια. Στις αρχές του 80 η μητέρα της ανοίγει βιβλιοπωλείο και τότε ανακαλύπτει τον κόσμο των βιβλίων. Παίρνει τα πρώτα ερεθίσματα και πειραματίζεται γράφοντας παραμύθια, ιστορίες, ποιήματα και τραγούδια. Σήμερα ασχολείται αποκλειστικά με το βιβλιοπωλείο.