32 εξοχοι πινακες της Λευκης Ιωαννιδου – Χατζηδιαμαντη

Η Λευκή Ιωαννίδου – Χατζηδιαμαντή, πέρα από τη διδασκαλία στη μέση εκπαίδευση διδάσκει χρόνια στο εργαστήρι ζωγραφικής της ΧΕΝ Κομοτηνής και είναι γνωστή στο ευρύ κοινό της πόλης για την πολύ καλή δουλειά της.

Η κ. Ιωαννίδου μίλησε στον ΠτΘ για τις σπουδές της, με αφορμή την έκθεση. «Σπούδασα στην Α.Σ.Κ.Τ. Αθηνών χαρακτική με καθηγητή τον Κώστα Γραμματόπουλο ο οποίος είναι πολύ γνωστός χαράκτης κι έφτασε την έγχρωμη ξυλογραφία σ’ ένα πολύ υψηλό επίπεδο. Σπούδασα τυπογραφία και τέχνη του βιβλίου με καθηγητή τον Γιάννη Παπαδάκη».

Μιλώντας για την τρίτη της ατομική έκθεση •η δεύτερη έγινε το 1987 στην Κομοτηνή •εξήγησε πως τα συγκεκριμένα είναι τα τελευταία της χαρακτικά. «Πέρυσι, πήρα μέρος με έξι χαρακτικά στο Πανόραμα Ελληνικής Χαρακτικής που είχε πάρει μέρος το Καλλιτεχνικό Επιμελητήριο στο Γκάζι και φέτος διοργανώνει έκθεση ζωγραφικής, χαρακτικής, γλυπτικής στην Τεχνόπολη, με θέμα την ανθρώπινη μορφή και θα λάβω μέρος. Αυτά τα χρόνια συμμετείχα σε εκθέσεις στην Αθήνα και την Σαντορίνη, όταν ο συλλέκτης κ. Λιγνός ήθελε να πραγματοποιήσει μια έκθεση το 2001 μόνο με χαρακτικά και θέμα την Σαντορίνη, όπως επίσης σε πολλές ομαδικές εκθέσεις ανά την Ελλάδα».

Η κ. Ιωαννίδου εξήγησε ότι την ενδιαφέρει η παραδοσιακή αρχιτεκτονική, όπως φαίνεται και από τα έργα της. «Προσπαθώ να βρω το χαρακτήρα και μέσα από την ερμηνεία του τοπίου καταλήγω σε μια σχηματική αφαίρεση των όγκων. Μ’ ενδιαφέρει το φως που αντανακλάται».

Οι επιρροές της είναι από την Κατράκη, τον Τάσσο που έχουν κάνει αξιόλογη δουλειά και βέβαια το δάσκαλό της. «Η Κατράκη χάραζε με σκαρπέλα στην πέτρα καθώς ήταν στην εξορία και ήταν το μόνο υλικό που μπορούσε να βρει. Επίσης, ο δάσκαλός μου ο Γραμματόπουλος, ο οποίος ήταν μαθητής του Κεφαληνού».

Το άλλο εύλογο ερώτημα που προκύπτει έχει να κάνει με το αν χρησιμοποιεί μοντέλο όταν ζωγραφίζει ή αν το κάνει από μνήμης. Όταν πρόκειται για τοπίο έχει κάτι συγκεκριμένο μπροστά της είτε εκ του φυσικού, είτε μέσα από φωτογραφία. «Στα μοντέλα, στις γυναικείες μορφές που πρωταγωνιστούν στα λάδια προσπαθώ να βρω τη σύνθεση και την εσωτερικότητα». Δείχνει ν’ αγαπάει τις διάφορες αποχρώσεις του μπλε και συχνά το συνδυάζει με την ώχρα όπως συνδυάζει το πράσινο και το κόκκινο που εκπέμπουν ως αντίθετα χρώματα μια ακτινοβολία. Σε κάποιες άλλες συνθέσεις επιλέγει το κίτρινο με το μωβ που δένουν αρμονικά.

Επίσης, ανάμεσα στα έργα της συναντάμε κάποιο πορτρέτο φαγιούμ ιδιαίτερα εντυπωσιακό και μάλιστα όπως λέει έχει επισκεφθεί την Αίγυπτο και τα έχει δει από κοντά.

Για την τεχνική της ξυλογραφίας την οποία προσεγγίζει πολύ καλά, η κ. Ιωαννίδου εξήγησε πως όταν λέμε χαρακτικό εννοούμε το αντίτυπο, αυτό που προέρχεται από την εκτύπωση της χάραξης που γίνεται σε ξύλο, πέτρα ή χαλκό. Όταν έχουμε ασπρόμαυρη ξυλογραφία υπάρχουν δυο επιφάνειες ξύλου, το ξύλο είναι κομμένο κατά μήκος των ινών κι εκεί χαράσσεται το άσπρο και το μαύρο, με τη σύμπτωση των χρωμάτων. Αφαιρούμε αυτά που δεν θέλουμε να τυπωθούν στο χαρτί και το μελάνι με τους κυλίνδρους μπαίνει στην επιφάνεια του ξύλου, στη συνέχεια τοποθετούμε το χαρτί που είναι χειροποίητο γιαπωνέζικο, πιέζουμε με ειδικό εργαλείο και εκτυπώνεται.

Όταν έχουμε έγχρωμα έχουμε τόσες επιφάνειες ξύλου όσα είναι και τα χρώματα. Εξήγησε ότι υπάρχει και η τεχνική σε όρθιο ξύλο που είναι κομμένο εγκάρσια.

Η δουλειά της είναι ένα έξοχο ταξίδι στον κόσμο της χαρακτικής και της ξυλογραφίας και αξίζει να την δουν ενήλικες και παιδιά.