«Η πυρογραφια απαιτει δουλεια για να εχεις το επιθυμητο αποτελεσμα»
Η πυρογραφία είναι μια μορφή τέχνης, άγνωστη στους πολλούς, που έχει όμως τις ρίζες της στους αρχαίους χρόνους. Εξάλλου, αυτό το μαρτυρεί και η ίδια η ρίζα της λέξης. Ο Δημήτρης Κιμπαρίδης ασχολείται με την πυρογραφία εδώ και τριάντα χρόνια περίπου, προσπαθώντας να φυλάξει την γραμμή της γνήσιας πυρογραφίας, εφόσον ως τέχνη όπως και η γλυπτική δεν συγχωρεί τα λάθη, έτσι ώστε να έχει ως αποτέλεσμα το βάθος, την έκφραση όλα δηλαδή τα απαραίτητα στοιχεία που δημιουργούν ένα όμορφο καλλιτέχνημα.
Η ενασχόληση του Δημήτρη
Κιμπαρίδη με την πυρογραφία
Ο Δημήτρης Κιμπαρίδης ξεκίνησε να ασχολείται με την πυρογραφία πριν τριάντα χρόνια. Συγκεκριμένα, το 1985 παραθέριζε στη Θάσο όπου τυχαία βρισκόταν και ένας φίλος του καθηγητής Νομικής ο Στέργιος Αλεξιάδης. Δίνοντας ραντεβού στο σπίτι του για ένα καφέ διέκρινε μια περίεργη κατασκευή. Ρωτώντας τι είναι έμαθε ότι ήταν ένας πυρογράφος με τον οποίο μπορείς νʼ απεικονίσεις εικόνες, παραστάσεις πάνω στο ξύλο.
Έτσι ξεκίνησε και όλα αυτά τα χρόνια ασχολείται με το συγκεκριμένο είδος τέχνης. «Στην Ελλάδα υπάρχει ένας αριθμός ατόμων που κάνουν πυρογραφίες, αλλά πραγματικά πυρογράφοι στην Ελλάδα, εξ όσων λέγονται, είναι δέκα και μέσα σε αυτούς κατατάσσουν και μένα», τονίζει ο κ. Κιμπαρίδης
Η τεχνική της πυρογραφίας
«Όσο απλή και αν φαίνεται η τέχνη της πυρογραφίας, στην πρακτική για να κάνεις ένα χρώμα, που είναι το πλέον ασήμαντο, κάθεσαι και δουλεύεις ώρες για να βρεις αυτό που θέλεις. Πρέπει να δώσεις τους κατάλληλους βαθμούς και αυτό αποκτάται με την εμπειρία, πόσο θα πυρακτωθεί το ξύλο για να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα, τι πίεση θα ασκήσεις τι βαθμούς θερμοκρασίας θα χρησιμοποιήσεις.
Στο συγκεκριμένο είδος υπάρχει ένας περιορισμός. Το ξύλο έχει ορισμένες αποχρώσεις από μπεζ μέχρι σχεδόν μαύρο. Δεν έχεις επιλογές άλλων χρωμάτων για να κάνεις τις φωτοσκιάσεις και τα υπόλοιπα. Έχεις απλά το ξύλο και τον πυρογράφο και προσπαθείς να σου δώσει το χρώμα που θέλεις και εκεί έγκειται η δυσκολία. Είναι καθαρά ξύλο δουλεμένο αλλά απαιτεί πάρα πολύ χρόνο».
Μία άλλη δυσκολία είναι ότι δεν επιτρέπονται λάθη. «Αν κάνεις κάτι λάθος το καις το έργο σου και το πετάς. Έχω πετάξει ουκ ολίγα μέχρι να τα καταφέρω».
Συμμετοχή
στην έκθεση
του συλλόγου
«Αθηνίων»
Αυτές τις ημέρες έργα του Δημήτρη Κιμπαρίδη εκτίθενται στη Λέσχη Κομοτηναίων στην έκθεση ζωγραφικής που διοργάνωσε ο Σύλλογος «Αθηνίων». Στην έκθεση ο κ. Κιμπαρίδης εκθέτει δέκα πίνακες πυρογραφίας. Στους περισσότερους αναπαρίστανται τα μνημεία της Ουνέσκο από την Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια «Τα μνημεία της Ουνέσκο». «Με εντυπωσίασαν τα μνημεία και αποφάσισα να δουλέψω. Έχω κάνει σαράντα κομμάτια και μπορώ να κάνω και μια προσωπική έκθεση», υποστηρίζει.
Επίσης, υπάρχει αναπαράσταση της Μονής του Γρηγορίου από το Άγιον Όρος, εικόνες της Παναγιάς, όπως η Παναγία η Γοργοϋπήκοος, αλλά και η Παναγία των καθολικών, από πινακοθήκη της Βενετίας. «Η Παναγιά με επηρεάζει, από συναίσθημα είναι ριζωμένη μέσα μου. Από την εμπειρία μου έχω καταλάβει ότι μπορεί να βλέπεις μια φωτογραφία και να προσπαθείς να τη μεταφέρεις στο ξύλο που είναι κάτι διαφορετικό, από την άλλη όμως του δίνεις ορισμένα χαρακτηριστικά. Ο εσωτερικός σου κόσμος είναι αυτός που σε κατευθύνει να δώσεις έκφραση στους πίνακές σου. Και αυτό συμβαίνει σε όλα τα έργα. Όλα τα έργα που είναι αντιγραφές έχουν και την προσωπική σου σφραγίδα σου. Εκπέμπουν τη διάθεσή σου».
Το κοινό δεν αναγνωρίζει
την αξία των έργων
Όλα αυτά τα έργα απαιτούν ώρες δουλειάς. «Μπορεί ένα έργο για να το ολοκληρώσω να χρειασθώ δύο μήνες, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι με το ίδιο έργο ασχολούμαι όλες τις ώρες. Συγχρόνως ξεκινώ και κάτι άλλο. Η ποικιλία με ξεκουράζει. Για να έχεις διέξοδο ασχολείσαι και με άλλα».
Ο κ. Κιμπαρίδης αμφιβάλλει αν το κοινό γνωρίζει την αξία και τη δυσκολία αυτών των έργων. «Το 80% των επισκεπτών της έκθεσης σταμάτησαν μπροστά στους πίνακες ρωτούσαν τι είναι και τους ψηλάφιζαν. Μου έδωσαν τα συγχαρητήρια κανένας όμως δεν ρώτησε αν τα πουλώ ή τι τιμή έχουν. Βλέποντας την αξία της κορνίζας σαφώς και κατανοούν ότι είναι αξίας. Και ρωτώντας πόσο χρόνο χρειάζομαι για να ολοκληρώσω ένα πίνακα που μπορεί να είναι και ενάμισι μήνας σαφώς υπολογίζει ότι ο συγκεκριμένος πίνακας έχει αξία. Για αυτό και δεν ρωτούν και δεν ενδιαφέρονται. Για παράδειγμα η εικόνα με την Παναγία την Γοργοϋπήκοο κυκλοφορεί στο εμπόριο. Έχει όμως μόνο τα πρόσωπα και το περίβλημα είναι από ένα υλικό σαν τη λαμαρίνα. Το πουλούσαν 370 ευρώ. Προσωπικά εγώ για να το κάνω δούλεψα αρκετό καιρό. Το ερώτημα είναι να το πουλήσω 370 ευρώ όσο και αυτό του εμπορίου; Μα το εμπόριο βγάζει χίλια κομμάτια και εγώ έπρεπε να δουλέψω ένα μήνα για να το ολοκληρώσω».
Α.Π.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
