Εγκαινιαστηκε η εκθεση του Δημητρη Σταθοπουλου

Την Τρίτη 1 Σεπτέμβρη στις 7.30 το βράδυ στον πολυχώρο του Βιβλιοπωλείου Παπασωτηρίου έγιναν στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων των Γιορτών της Παλιάς Πόλης τα εγκαίνια της έκθεσης του ζωγράφου Δημήτρη Σταθόπουλου. Έργα του φιλοξενούνται στο βιβλιοπωλείο, στο καφέ Αλχημείο και στο εργαστήρι του ζωγράφου. Η διοργάνωση έγινε από την Φιλοπρόοδη Ένωση Ξάνθης και την παρουσίαση ανάλαβε η ιστορικός Τέχνης – μουσειολόγος Κική Χριστοδούλου. Η έκθεση διαρκεί μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη και είναι ανοιχτή στο κοινό τις ώρες λειτουργίας του βιβλιοπωλείου και του καφέ.

Στον «Εικαστικό περίπατο Σεπτεμβρίου 2009» εντάσσεται η έκθεση ακουαρέλλας του Δ. Σταθόπουλου για τον οποίο η κ. Χριστοδούλου σχολίασε αρχικά ότι για τους περισσότερους δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις και συνέχισε. «Δημιουργίες του είναι ο χώρος που ζει, οι δρόμοι στους οποίους κινείται, η ατμόσφαιρα της πόλης του. Εικόνες που ο καθένας μας βλέπει γύρω του. Ο άνθρωπος όμως που συνδυάζει το πάθος για την εικόνα με το χάρισμα της ζωγραφικής, είναι επόμενο να μετατρέπει αυτό που βλέπει σε έργο τέχνης».

•Η πόλη

Σημείωσε πως γνωστότερες είναι οι δημιουργίες του σε αστικό περιβάλλον, κυρίως στη Ξάνθη. «Ζωγραφίζοντας την πόλη του και άλλες πόλεις, μπορεί και αποδίδει στον καμβά πράγματα που ξεπερνούν την απλή φωτογραφική απεικόνιση. Σίγουρα περιλαμβάνει διακοσμητικές λεπτομέρειες, αρχιτεκτονικά στοιχεία, και κτήρια που ίσως να μην υπάρχουν κάποια μέρα. Περνάει έτσι στη διάσταση του ανθρώπου που φροντίζει να διατηρήσει κάποιο είδος γνώσης μιας πόλης που αγαπά. Ζωγραφίζει λοιπόν πόρτες, δρομάκια, κτήρια, αυλές, γωνιές μιας «παλιάς πόλης».

Τα έργα του όμως δεν είναι απλές αντιγραφές των εικόνων αυτών. Σε κάθε πόρτα, σε κάθε γωνιά, σε κάθε δρομάκι, ο Δημήτρης Σταθόπουλος προχωράει ένα βήμα παραπέρα. Αποτυπώνει συναισθήματα και σκέψεις που θέλει να μεταδώσει ως μήνυμα στους θεατές του έργου του.

Ο κάθε πίνακας, λειτουργεί ως το μεταφορικό μέσο του μηνύματος αυτού και δεν μένει στην επιφανειακή ομορφιά των πραγμάτων. Μεταφέροντας την ατμόσφαιρα του παρελθόντος της κάθε πόλης, διαβιβάζει στον καθέναν μας συναισθήματα που νιώθει εκείνος. Ανοίγει με αυτόν τον τρόπο το επιθυμητό για κάθε καλλιτέχνη: έναν διάλογο με τον επισκέπτη».

•Η Σαμοθράκη

Η κ. Χριστοδούλου εστίασε στη συνέχεια το ενδιαφέρον της στη νέα ενότητα των έργων του εξηγώντας ότι ασχολείται ως επί το πλείστον με τη φύση. «Τη φύση της Σαμοθράκης που, για όσους τη ξέρουν, προσφέρει ποικιλία και δεν σε αφήνει να πλήξεις. Σε αυτά του τα έργα, η φύση που απεικονίζεται είναι ήρεμη, πλούσια, χαριτωμένη. Οι εικόνες δεν είναι παρά μικρά στιγμιότυπα και φευγαλέες ματιές ενός μεγαλύτερου συνόλου. Εκεί συντελείται ένα παιχνίδισμα φωτός – σκιάς που κάνει τα στοιχεία της φύσης να πάλλονται. Έτσι, η αρχική ηρεμία και η στατικότητα, ανακαλούνται.

Παρατηρούμε κάτι κοινό στις διαφορετικές σειρές έργων: και στις αστικές εικόνες και σε εκείνες της φύσης ο άνθρωπος είναι ουσιαστικά απών. Σπάνια και τελείως συμπωματικά απεικονίζεται η ανθρώπινη φιγούρα. Ηθελημένα ή άθελα όμως υπονοείται σχεδόν παντού, σαν υπεύθυνος για τη μετατροπή, ως ένα βαθμό, του τοπίου.

Στο αστικό περιβάλλον οι αποσπασματικές εικόνες μάς δείχνουν άδειους δρόμους, άδειες πόλεις και μοιάζουν συχνά να αποπνέουν μια ατμόσφαιρα εγκατάλειψης και μοναξιάς. Το περιβάλλον όμως έχει διαμορφωθεί από τον άνθρωπο και η φυσική απουσία έχει στον αντίποδά της το έντονο συναίσθημα.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη νεότερη σειρά έργων στη φύση. Το μοναχικό τοπίο δεν είναι ποτέ ερημικό. Κάποιες κατασκευές μαρτυρούν το πέρασμα του ανθρώπου. Η παλαιότητά τους υποδηλώνει το χρόνο που περνά. Ενώ η απουσία του ανθρώπου, δείχνει πόσο μικρός είναι μπροστά στη φύση και το χρόνο. Η ταπεινότητα που οφείλουμε στην πλάση, αναπαρίσταται με ένα ιδιαίτερο και προσωπικό του ζωγράφου τρόπο.

Εκεί όπου η φυσική απουσία αντανακλά τον χρόνο που πέρασε και συνεχίζει να περνά, γεννιούνται οι αναμνήσεις μιας άλλης ζωής, μιας άλλης εποχής. Θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ίσως ένα είδος ματαιότητας, όχι όμως απαισιόδοξο σαν εκείνο των νεκρών φύσεων του 17ου και 18ου αι. Οι εικόνες αυτές είναι αισιόδοξες».

Μίλησε για την αισιοδοξία των εικόνων υπό την έννοια της ιστορίας που ζωντανεύει μέσα από τα έργα του Δημήτρη Σταθόπουλου. «Οι κατασκευές άλλων εποχών σαλεύουν, οι δρόμοι και τα μονοπάτια πάλλονται. Γιατί η ζωή συνεχίζεται σε εκείνα ακριβώς τα σημεία που ο ζωγράφος έχει απεικονίσει. Οι πόλεις και η φύση αναπτύσσονται κι αυτό προϋποθέτει αλλαγές. Το βασικότερο όμως είναι πως η παλαιότερη ατμόσφαιρα έχει διατηρηθεί ως μνήμη που ο ζωγράφος φροντίζει μας μεταδώσει.

Υπάρχει κάτι που διαφοροποιεί τις εικόνες του χθες και του σήμερα: Τα χρώματα, ή μάλλον η ένταση των αποχρώσεων. Μπορεί σε μεγάλο βαθμό να οφείλονται στο σεβασμό της φυσικής αποτύπωσης των σκιερών τοπίων της Σαμοθράκης. Ταυτόχρονα όμως, η χρωματική διαφορά των έργων σε αστικό περιβάλλον και εκείνων στη φύση, διαχωρίζει, εκούσια ή ακούσια, κάτι ακόμη: τα τοπία που αντιστοιχούν στο σήμερα, με τόνους και χρώματα εντονότερα και εκείνα που αντανακλούν το παρελθόν, όπου κυριαρχούν οι παλ αποχρώσεις. Σαν να έχουν ξεθωριάσει από το πέρασμα του χρόνου».

•Η τεχνική

Στη συνέχεια η κ. Χριστοδούλου αναφέρθηκε στο ρόλο της τεχνικής. «Θεωρώ ότι η επιλογή της ακουαρέλλας δεν είναι τυχαία. Η … νερομπογιά, όπως λέγαμε παιδιά, είναι μια ιδιαίτερη τεχνική. Συνήθως στο μυαλό έχουμε ένα αποτέλεσμα αχνό και με μια σχετική αδυναμία απόδοσης λεπτομερειών, που όμως αυτό για τον Δημήτρη Σταθόπουλο δεν ισχύει.

Ισχύει η δυνατότητα του αχνού αποτελέσματος και η αξιοθαύμαστη χρήση του. Μοιάζει εδώ να αντικαθιστά ένα είδος παραπετάσματος από το οποίο μάς αφήνει να δούμε τι υπήρχε παλιότερα. Σαν να μισανοίγει ένα παράθυρο στην ιστορία ενός χώρου ή σαν να βλέπουμε μέσα από μια κουρτίνα. Ένα κομμάτι όνειρο που κάθεται στον πίνακα για να μάς ταξιδέψει».

Έδωσε έμφαση στην ικανότητα του καλλιτέχνη να ταξιδεύει τον θεατή του έργου του στον χώρο και τον χρόνο και μέσα από αυτή τη διάσταση είπε πως μετριέται η επιτυχία του. Μίλησε επίσης για την ικανότητά του να μιλάει με το κοινό μεταφέροντας εικόνες που πέρασαν και εικόνες που είναι.

Ο ζωγράφος ευχαρίστησε θερμά την κ. Χριστοδούλου σχολιάζοντας ότι «δεν είχε ξαναπιάσει τόσο πολύ κάποιος τον παλμό του έργου του και το βαθύτερο συναίσθημα που εκφράζει».

Ο Δημήτρης Σταθόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1946 και κατοικεί στην Ξάνθη. Από το 1970 πήρε μέρος σε διάφορες ομαδικές και ατομικές εκθέσεις: στο Goethe Θεσσαλονίκης, στην Ξάνθη στον Πειραιά, στη Στοκχόλμη, στην Καλαμαριά, στη Κηφισιά, στην Κομοτηνή, στο Μόναχο.

Μ.Α.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.