Ψαχνοντας την Αντιγονη της τραγωδιας μας

Οι Θρακιώτες εξακολουθούν ακόμη να γράφουν ποίηση, παρόλο που η τελευταία δεν είναι περίπτωση in… Ούτε φυσικά ανήκει ως είδος στα ευπώλητα…

Παρόλα ταύτα οι εκδόσεις Σπανίδη τολμούν, κι έχουμε έτσι στα χέρια μας ένα ακόμη όμορφο βιβλιαράκι, που αποτυπώνει την τρυφερή ευαισθησία του Εβρίτη δασκάλου Γιάννη Αντωνιάδη…

Ποίηση λοιπόν μετά από καιρό ξανά σήμερα…

Κανείς ποτέ δεν μπόρεσε

Κουράστηκες να προσπαθείς

ανέμους ευμετάβλητους να συμμαζεύεις.

Ανέμους, που ελευθέρωσε

των δύστυχων συντρόφων η αποκοτιά.

Κανείς ποτέ δε μπόρεσε να σώσει,

ότι ορίσανε οι Μοίρες να χαθεί.

Κανείς ποτέ δε μπόρεσε

τις αποφάσεις τους ν’ αλλάξει.

Ούτε κι αυτοί οι θεοί…

Ακόμη

Κομμάτι χρώμα είναι θαρρώ

μια πινελιά στον πορφυρό ουρανό

που χάνεται και σβήνει με τ’ αργό

κάποιου καμπαναριού παράπονο.

Ακόμη να βρω

την Αντιγόνη της τραγωδίας μου.

Ακόμη ν’ αγγίξω

την ευτυχία της μεταμόρφωσης.

Όλα μου λεν’ πως θα θαφτώ

μέσα στο ίδιο μου μετάξι.

Έπλευσα

Έπλευσα για το όμορφο νησί

που φαίνονταν τόσο κοντά μου,

μα γρήγορα κατάλαβα

πως δύσκολα θα έφτανα εκεί.

Οι άνεμοι αδύναμοι πολύ,

χαλαρωμένο μέρες το πανί

κι η θάλασσ’ ασυνήθιστα ήρεμη.

Πάλεψα με τη δίψα μου

και τη φωτιά του ήλιου.

Μίλησα με τ’ αστέρια

που τα λόγια τους μετρούν

και τις θνητές παρέες τους

διαλέγουν.

Μέρα και νύχτα ένας σκοπός,

ίδια στα μάτια μου εικόνα

– θάλασσα κι ουρανός –

και το νησί ένας τόπος μακρινός,

που επιθύμησα μα…δεν εγνώρισα

ακόμα.

Δέσμιοι

Δέσαμε τη ζωή μας

σε τούτο τ’ αφιλόξενο ακρωτήρι

που ρημάζουν οι άνεμοι,

με πιθανότητα διαφυγής σχεδόν

καμιά.

Δέσμιοι μάλλον θα τελειώσουμε

σε τούτη την επάρατη, υγρή

ερημιά,

που όλα τα διαβρώνει

αδιακρίτως κι ανελέητα.

Πανσέληνος

Πανσέληνος κι ούτ’ ένα αστέρι

στην ανέφελη σκιά της γης.

Σβήστε στις πόλεις σας τα φώτα

στέλνει το φως του ο ήλιος μας

μέσ’ απ’ το καθρεφτάκι του, το ασημί.

Δροσοσταλίδα

Παιδί της έναστρης νυχτιάς,

δροσοσταλίδα,

ήρθες και κάθισες με την αυγή

στο ομορφότερο του κήπου μου

λουλούδι,

τόσο ανάλαφρη κι αποκαλυπτική

που χάθηκες στ’ αντίκρισμα

του ήλιου

και κύλησες από της άνοιξης

τ’ ανάλαφρο αεράκι στη γης.

Κι όμως αθάνατη ύπαρξη

θα ξαναγεννηθείς

στ’ αυριανό το λυκαυγές,

στα ίδια πέταλά του θα σταθείς

κι ίσως προλάβουν να ’ρθουν

μέλισσες

να πάρουν τη δροσιά σου…

Ανταμοιβή

Κι εκεί που είπες θα λυγίσεις

στον ανελέητο χιονιά,

στον παγωμένο άνεμο

– κλαδί ευλογημένο –

ήρθε η άνοιξη έστω και λίγο αργά

μ’ ελπιδοφόρα άνθη

και μια κρυφή, ερωτική φωλιά

στους κόρφους σου

βραβείο στην υπομονή

κι ανταμοιβή στην τέλεια σιωπή σου.

Ζηλεύω

Ζηλεύω τη θάλασσα

Που σ’ αγκαλιάζει,

την παραλία που επάνω της

το σώμα σου πλαγιάζει

κι αυτόν τον ήλιο

που σε κάθε κύτταρό σου μπαίνει,

αφού πρώτα χαϊδέψει

κάθε σου πτυχή.

Αισθήσεις

…ακοή ακούσετε και ου μη συνήτε,

και βλέποντες βλέψετε και ου μη ίδητε

(Ησαΐας στ΄9. Ματθ. Ιγ΄14)

Μ’ άκουσες μα δεν κατάλαβες.

Με κοίταξες κι όμως δε μ’ είδες.

Μ’ άγγιξες αλλά δε μ’ ένιωσες.

Κι όταν στο σπίτι γύρισες αργά,

– μόνη όπως κάθε βράδυ –

πρώτη φορά σου πρόσεξες

το τρίξιμο της πόρτας.

Κοίταξες στον καθρέφτη,

Μα δεν ήσουνα εσύ.

Κι όταν τα βλέφαρά σου

Άγγιξε ο Μορφέας,

Είδες μια θάλασσα να γίνεται έρημος

Και μέσα της μια όαση, έρημο νησί.

Άλικα φύλλα

Άλικα φύλλα φθινοπώρου,

που σαν παλιές αγάπες

ψιθυρίζετε τις μνήμες σας

σε διάφορους περαστικούς ανέμους,

ήρθε ο καιρός δοθείτε πια

με τη βοήθειά τους

στην επίμονη βαρύτητα.

Συντροφιά

Τις μέρες που ο καιρός αγριεύει

σ’ εσένα ο νους μου τρέχει

κι ούτε κρύο νιώθω, ούτε παγωνιά.

Τις νύχτες που ο βοριάς σφυρίζει

κι όλους τους φοβερίζει,

εμένα δε μ’ αγγίζει

γιατί στη σκέψη μου έχω

εσένα συντροφιά.

Να ’σαι καλά

Πέρασες βιαστικό φτερούγισμα

περιστεριού

για να χαθείς στα βάθη τ’ ουρανού.

Ξάφνιασμα στην αρχή,

γλυκιά ανάμνηση μετά

ελπίδα, που αργοσβήνεις

σταθερά και μη αναστρέψιμα.

Να ’σαι καλά, όπου κι αν ταξιδεύεις.

Να ’σαι καλά.

Χνάρια

Γύρισα πίσω

Να κοιτάξω με άλλα μάτια

μεσ’ από τα στενά περάσματα

του χρόνου που διαβήκαμε

κι είδα

βαθιά ως εκεί

που έφτανε η θύμηση

να χάνονται τα χνάρια

μιας άκαιρης ζωής,

μιας άκαιρης προσπάθειας

που συνεχίζεται…

vvvvv

Εν κατακλείδι, χνάρια μιας κερδισμένης ζωής για τον ποιητή Γιάννη Αντωνιάδη…

Τ.Β.

vvvvv

Ο Γιάννης Αντωνιάδης γεννήθηκε στο Φυλάκιο Έβρου το 1961. Εργάζεται ως δάσκαλος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και από το 2001 σε Μειονοτικά Σχολεία του Ν. Ξάνθης. Εκτός από την πρώτη του ποιητική συλλογή «ΚΡΙΚΟΣ» (εκδ. Παρατηρητής, Θεσ/νίκη 1993) ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά «ΕΝΔΟΧΩΡΑ» (τ.41,43,51-52) και «Περγαμηνή» (τ.29,30) που εκδίδεται στη Στοκχόλμη από το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.