Πρεμιερα σημερα για το εργο του Νταριο Φο «Κλεψε λιγοτερο»

Πρεμιέρα σήμερα το βράδυ στις 9 για την παράσταση της θεατρικής ομάδας της Πολιτιστικής Κίνησης με το έργο του Ντάριο Φο «Κλέψε λιγότερο», το οποίο θα παρουσιάζεται μέχρι και τις 30 Μάη στην αίθουσα της Πολιτιστικής Κίνησης.

Ένα έργο επίκαιρο, στο οποίο, όπως σημειώνεται στον πρόλογο του προγράμματος, «ο μικρόκοσμος που παρουσιάζεται αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο λογικό και στο παράλογο. Αυτή η δυαδικότητα αποτυπώνεται στη συμπεριφορά των ηρώων. Μπορούν, ίσως να χαρακτηρισθούν ως τρελοί που υποδύονται ένα ρόλο ή ως συνηθισμένοι άνθρωποι που η παραδοξότητα έχει εισχωρήσει σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς τους. Ολόκληρη η ζωή τους είναι ένα παιχνίδι που, καθώς εξελίσσεται, αρχίζει να θυμίζει γνώριμες καταστάσεις. Άλλοτε σοβαρεύει, άλλοτε συγκινεί και, κάποιες φορές, αφήνει την πικρή γεύση της πραγματικότητας».

Η σκηνοθεσία του έργου είναι της Άννας Μαχαιροπούλου, η σύνθεση των τραγουδιών του Χάρη Κυρατζόγλου και του Χάρη Τίλιου, οι στίχοι των τραγουδιών της Ευγενίας Τσολάκη, η μουσική επιμέλεια της Άννας Μαχαιροπούλου, η κατασκευή των σκηνικών μελών της Θεατρικής Ομάδας, οι φωτισμοί του Αφεντούλη Οικονομίδη και οι φωτογραφίες του Γιώργου Κυρέζογλου.

«Για άλλη μια φορά

αποδεικνύεται

η διαχρονικότητα του Ντάριο Φο»

Η επιλογή του συγκεκριμένου έργου έγινε από όλα τα μέλη της θεατρικής ομάδας της Πολιτιστικής Κίνησης Ροδόπης. «Διαβάσαμε αρκετά βιβλία, είχαμε περίπου τέσσερις επιλογές και τελικά καταλήξαμε στον Ντάριο Φο, το οποίο θεωρώ ότι ήταν πολύ καλή επιλογή, εφόσον το έργο επελέγη στην αρχή της χρονιάς, όμως όλα όσα συνέβησαν σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο μετά μας δικαίωσαν, γιατί είναι σαν να βγήκαν από αυτό το έργο. Ήταν σαν να αντιγράψαμε αυτά που συνέβησαν στη χώρα μας αυτό το χρονικό διάστημα και όχι μόνο. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά το πόσο διαχρονικός είναι ο Ντάριο Φο», τονίζει η σκηνοθέτης της παράστασης Άννα Μαχαιροπούλου.

Το έργο είναι των αρχών της δεκαετίας του 1970 συμπληρώνει ο κ. Μελκονιάν «και το 1974 το είχε παίξει ο ίδιος ο Ντάριο Φο με τη γυναίκα του. Και μπορεί τότε να μη γίνονταν επί καθημερινής βάσης τόσα πολλά σκάνδαλα, θα έλεγα όμως ότι ο συγγραφέας ήταν μάντης του τι θα συμβεί μετά από χρόνια».

«Είναι γεγονότα που συμβαίνουν ξανά και ξανά στο πλαίσιο μιας εξουσίας που θέλει να κυριαρχήσει, αλλά και να ευνουχήσει τους πολίτες», τονίζει η κ. Μαχαιροπούλου.

Η όλη εργασία ξεκίνησε το Φθινόπωρο. «Κατʼ αρχήν, έπρεπε να γνωριστούμε γιατί με την Πολιτιστική Κίνηση δεν είχα ξανασυνεργασθεί. Ήξερα πολύ λίγα άτομα. Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε και παράλληλα ξεκινήσαμε και τη διαδικασία της επιλογής του έργου, μια διαδικασία που κράτησε πολύ και μας απασχόλησε. Ουσιαστικά, μετά τα Χριστούγεννα ξεκινήσαμε να δουλεύουμε πάνω στο συγκεκριμένο έργο».

Στο έργο συμμετέχουν περίπου είκοσι άτομα. Οι δυσκολίες που συνάντησε η κ. Μαχαιροπούλου ήταν πρακτικές και σκηνικές. «Ο αριθμός των ατόμων που συμμετέχουν δημιουργεί μια δυσκολία στον συγχρονισμό τους».

Όσον αφορά στη σκηνοθετική της προσέγγιση, η κ. Μαχαιροπούλου τονίζει ότι θεώρησε σωστό «να ακολουθήσει την γραμμή του Ντάριο Φο. Μʼ αρέσει ο Ντάριο Φο, γιατί ακολουθεί την παράδοση της Commedia de lʼ arte και νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα στοιχεία της γοητείας του. Πέρα από την ιδιοφυία του να μπλέκει πολύ σοβαρά πράγματα με ένα αστείο και μεταδοτικό τρόπο δεν θέλησα να επέμβω καθόλου στο κείμενο, ακόμη και στους στίχους, η Ευγενία ακολούθησε τη μετάφραση που υπήρχε στο θεατρικό έργο, απλά της έδωσε μια μελωδικότητα. Θεώρησα ότι ακολούθησα την γραμμή του, προσπαθώντας βέβαια να την εμπλουτίσω, γιατί από κάποιο σημείο και μετά, επειδή το έργο έχει αρκετά γρήγορους ρυθμούς ως προς τις εξελίξεις, γίνεται θα έλεγα πιο λιτό. Προσπάθησα να το εμπλουτίσω, ώστε να μην έχει μόνο ενδιαφέρον ο λόγος,- να σημειώσω ότι το έργο έχει καθοριστικές ατάκες,- αλλά να έχει και ενδιαφέρον πάνω στη σκηνή. Αυτό προσπάθησα να το κάνω όσο γινόταν».

«Η Εννέα ζει στον

μικρόκοσμό της και στις

φαντασιώσεις της»

Την ηρωίδα «Εννέα» υποδύεται στην παράσταση το μέλος της Θεατρικής Ομάδας της Πολιτιστικής Κίνησης Ροδόπης Ζωή Τίλιου που, μιλώντας για το ρόλο της και σκιαγραφώντας την προσωπικότητα της ηρωίδας, τονίζει ότι είναι «ένα άτομο που ζει στον κόσμο του, στις φαντασιώσεις του, μακριά από όλα όσα συμβαίνουν γύρω του. Πρόκειται για έξυπνο άτομο αλλά όμως ζει στο δικό του κόσμο. Ένα άτομο που βολεύει στο σύστημα και ζει στο μικρόκοσμό του, ώσπου μέσα από μια γνωριμία με έναν κύριο, «απατεώνα» αλλά έντιμο, που γίνεται ο άνδρας της ζωής της, και μέσα από διάφορα γεγονότα, αλλάζει στάση. Το γεγονός όμως είναι ότι μένει η μόνη αλώβητη από όλη την υπόθεση που διαδραματίζεται. Θεωρώ ότι η «Εννέα» είναι ο μέσος έλληνας πολίτης και προσωπικά χαίρομαι γιατί στο τέλος ξεφεύγω από αυτόν τον μέσο άνθρωπο.

Επίσης, να τονίσω ότι θεωρώ πολύ σημαντικό ότι στο τέλος αυτή που μένει αλώβητη είναι γυναίκα. Ο Ντάριο Φο ο φιλόσοφος αφήνει γυναίκα αλώβητη σε αυτό το έργο του και μη ξεχνάμε ότι η γυναίκα διαιωνίζει, είναι η συνέχεια της ζωής».

«Ο Κύριος μπλέκει και ζει

για να ξεμπλέξει

τις απατεωνιές του»

Τον κύριο ή «έντιμο απατεώνα» όπως τον αποκάλεσε η κ. Τίλιου υποδύεται στην παράσταση ο Κεβόρκ Μελκονιάν. «Είμαι ο έντιμος απατεώνας που είναι το κύριο πρόσωπο που μπλέκει και ζει για να ξεμπλέξει τις απατεωνιές του, αλλά δυστυχώς όμως οι κινήσεις που κάνει είναι μάταιες. «Τον τρώει» όντως το σύστημα. Βασικά για το έργο θα έλεγα ότι είναι επίκαιρο αλλά στο τέλος, όπως πάντα, όλα κουκουλώνονται. Θα ήθελα να τονίσω την καταπληκτική μουσική των δύο Χάρηδων αλλά και την καταπληκτική χορογραφία της Άννης η οποία είναι δύσκολη ουσιαστικά. Μη ξεχνάμε ότι δεν είμαστε ούτε επαγγελματίες ηθοποιοί, ούτε επαγγελματίες χορευτές. Προσπαθούμε όμως να δώσουμε ερασιτεχνικά κάτι το ωραίο. Αλλά και οι στίχοι της Ευγενίας Τσολάκη είναι εξαιρετικοί και εκείνο που με εντυπωσίασε πολύ είναι ότι αναφέρονται σε υπουργούς που για να βγάλουν άδεια σε καράβια έπαιρναν μίζες. Είναι τραγικά επίκαιρο το έργο. Φανταστείτε ότι οι στίχοι του τραγουδιού γράφτηκαν μήνες πριν και δεν γνωρίζαμε τι θα επακολουθούσε στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Κατά την άποψή μου, ο κόσμος που θα δει το έργο θα ευχαριστηθεί από την υπόθεσή του. Όσον δε αφορά στο χαρακτήρα του έργου μου αρέσει και θα τον αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ με τις σκηνοθετικές οδηγίες της κ. Μαχαιροπούλου, την οποία θεωρώ εξαιρετική σκηνοθέτιδα αλλά και άνθρωπο».

Χάρης Τύλιος και

Χάρης Κυρατζόγλου

Δύο φίλοι, ο Χάρης Κυρατζόγλου και ο Χάρης Τίλιος συνέθεσαν τα τραγούδια του έργου. Ο Χάρης Τίλιος, μεταφέροντας τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν, τονίζει ότι «προσωπικά πιστεύω ότι αυτό που ήταν πολύ γόνιμο και ωφέλιμο για εμάς ήταν ότι είχαμε ένα ωραίο κείμενο από άποψη θεατρική, ωραίο στίχο από άποψη μουσικότητας. Προπαντός μας ενδιαφέρει ο κοινωνικός στίχος. Ακόμη και όταν παίζουμε μεταξύ μας, πέρα από την αγάπη που υμνούμε ή οτιδήποτε άλλο, ο κοινωνικός στίχος είναι στα ενδιαφέροντα μας και μόνο αυτό έφτανε για να μας δώσει ενδιαφέρον για να γράψουμε. Είναι ένα απωθημένο που έχουμε και εγώ και ο Χάρης, η σύνθεση, το παιχνίδι με την ορχήστρα, με τις ιδέες μας», ενώ από την πλευρά του, ο Χάρης Κυρατζόγλου σημειώνει ότι «ήταν μια ευκαιρία για εμάς να τεστάρουμε τους εαυτούς μας στη σύνθεση».

«Τα συγκεκριμένα τραγούδια τα εμπνευσθήκαμε από τον στίχο και την παράσταση. Θα έλεγα ότι έχουν εσωτερική χορογραφία, γιατί είμαστε σε συνεννόηση με την Άννη, επειδή έπρεπε να υπάρχει και μία κίνηση ώστε ο ρυθμός να είναι χορευτικός» υποστηρίζει ο Χάρης Τίλιος.

Μιλώντας για τη δουλειά των παιδιών, η σκηνοθέτης του έργου κ. Μαχαιροπούλου αναφέρει ότι «τα τραγούδια που έγραψαν θα έλεγα ότι χάνονται μέσα στην παράσταση. Μπορούν να σταθούν και μόνα τους άνετα σε ένα δίσκο. Ειδικά το «Τραγούδι των Τρελών» και «Ο παράδεισος» είναι τραγούδια που θα μπορούσε κάποιος να κάνει επιτυχία σε ένα δίσκο».

Εικαστική επιμέλεια αφίσας: Εύη Κωνσταντίνου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.