Αναβιωση εθιμου απο τον Συλλογο Γυναικων Μεσης

Τα τελευταία χρόνια γίνονται σοβαρές προσπάθειες να αναβιώσουν έθιμα σε πολλά μέρη της χώρας από τους διάφορους συλλόγους. Ένα πραγματικό ψηφιδωτό ιστορίας και λαογραφίας του παρελθόντος ζωντανεύει ξανά χάρη στις προσπάθειες που καταβάλλονται για να μην χαθούν έθιμα που χάνονται στα βάθη του χρόνου.

Ένα από αυτά τα έθιμα είναι και αυτό του καλωσορίσματος της Άνοιξης που αναβιώνει εδώ και χρόνια ο Γυναικείος Σύλλογος της Μέσης. Ένα ζωντανό έθιμο που στηρίζεται στην αυθόρμητη συμμετοχή των κατοίκων, αναβιώνοντας μια παράδοση οι ρίζες της οποίας χάνονται στα βάθη του χρόνου. Η εκδήλωση χαρακτηρίζεται από ατμόσφαιρα ευθυμίας, γέλιου και χορού αλλά και με το άναμμα φωτιάς, που σήμερα πλέον γίνεται σε ένα σταυροδρόμι του χωριού.

Για μια ακόμη χρονιά φέτος ο Σύλλογος Γυναικών Μέσης αναβίωσε το έθιμο του καλωσορίσματος της Άνοιξης το Σάββατο το βράδυ. Η φωτιά στήθηκε σε ένα σταυροδρόμι του χωριού και πολλοί ήταν αυτοί που έδωσαν το παρών. Μιλώντας για το έθιμο, η Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Σμαρώ Ρυζιώτη ανέφερε ότι το έφεραν από την πατρίδα τους οι κάτοικοι του χωριού: «Το χωριό είναι προσφυγικό και οι κάτοικοί του ήρθαν από την ανατολική Θράκη. Την παραμονή της 1ης Μάρτη μαζεύονταν τα παλικάρια και άναβαν φωτιές με ξύλα σε κάθε γειτονιά για να καλωσορίσουν την Άνοιξη και να διώξουν το χειμώνα, Με αυτό τον τρόπο πίστευαν πώς έδιωχναν τους ψύλλους και έφερναν την ανανέωση. Σε κάθε σταυροδρόμι άναβαν φωτιές και πείραζαν ο ένας τον άλλον για το ποιος θα ανάψει μεγαλύτερη φωτιά. Κρατούσαν κουδούνια και πηδούσαν τη φωτιά φωνάζοντας να καούν οι ψύλλοι. Μόλις σουρούπωνε συγκεντρώνονταν στην κεντρική πλατεία και έκαναν γλέντια ως το πρωί. Αυτό το έθιμο μεταφέρθηκε στο χωριό και ως Σύλλογος το αναβιώνουμε από το 1985, χρονολογία ίδρυσης του Συλλόγου». Από την πλευρά του ο δήμαρχος Αιγείρου κ. Βαγγέλης Λίτσος, τόνισε ότι το έθιμο «ουσιαστικά σημαίνει το καλωσόρισμα της Άνοιξης, που ο κόσμος αποθηκεύει τα βαριά χειμωνιάτικα ρούχα τα οποία έπρεπε να καπνιστούν για να φύγουν οι ψύλλοι. Το έθιμο έχει ξεκινήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Παλιότερα, όταν το χωριό είχε περισσότερο κόσμο, η κάθε γειτονιά είχε τη δικιά της φωτιά και θα έπρεπε οπωσδήποτε να πηδήξουν τη φωτιά όλα τα αγόρια. Θεωρούσαν ότι θα έφερνε καλή τύχη για τη συνέχεια. Ουσιαστικά έτσι ξεκινούσαν οι εργασίες για την άνοιξη. Υπάρχει μια άποψη, επειδή στην Θράκη γιορτάζεται ο Άι Γιάννης ο Κλύδωνας, σε ορισμένα χωριά είχε μετατεθεί η γιορτή από τις αρχές του Καλοκαιριού στις αρχές της Άνοιξης για να ταυτισθεί με μια άλλη γιορτή που υπήρχε, αυτή της Άνοιξης που είχε παρόμοια φωτιές».

Σημαντικό στοιχείο του εθίμου, πέρα από τη φωτιά, τα κουδούνια, ο ήχος των οποίων όπως πιστεύεται διώχνει τους ψύλλους. Γύρω από τη φωτιά στήθηκε χορός κυρίως από τις γυναίκες με τον πρώτο και τον τελευταίο του χορού να κρατά και να χτυπά τα κουδούνια. Σε όλους δε τους παρευρισκόμενους μοιράστηκε κρασί και σουβλάκι.

Α.Π.

Τις δικές του αναμνήσεις από το καλωσόρισμα της Άνοιξης μετέφερε και ο δημοτικός σύμβουλος Αιγείρου Δημήτρης Κολτσίδας και συγκεκριμένα από την πατρίδα του την Καρδίτσα, όπου και εκεί την καλωσόριζαν με το δικό τους τρόπο. «Στην πατρίδα μου την Καρδίτσα παίρναμε ένα κουδουνάκι μικρό με το οποίο γυρνούσαμε γύρω- γύρω τα οικόπεδα για να διώξουμε τα φίδια ή οτιδήποτε άλλο συμβόλιζε το κακό για να το ξορκίσουμε να φύγει. Μετά γυρίζαμε ομάδες παιδιών από σπίτι σε σπίτι είχαμε ένα καλάμι τρυπημένο, όπου μέσα τοποθετούσαμε ένα ξύλο και στο πάνω μέρος μια ξύλινη χελιδόνα, την οποία είχαμε δεμένη με ένα σκοινί και τραγουδούσαμε: «Μάρτης ήρθε καλώς κι αν ήρθε, Χελιδόνα έρχεται, θαλασσώνα», εννοούμε τον καλό καιρό και ότι ο κακός πέρασε, κάθισε κελάηδησε Μάρτη -Μάρτη μου καλέ και Απρίλη μου γλυκέ, τα πουλάκια κελαϊδούν, κελαϊδούν για να χαρούν, που φεύγουν οι ψύλλοι μες το χειμώνα». Τελειώνοντας το τραγούδι φωνάζαμε «μέσα Μάρτης έξω οι ψύλλοι», τρεις φορές και γυρίζαμε όλα τα σπίτια». Ο κ. Δημήτρης Κολτσίδας μεταφέρει όμως και τη συνήθεια και παράδοση που είχαν την πρώτη Μαρτίου να δένουν στα χέρια των παιδιών όχι μόνο ένα Μάρτη, αλλά δύο σαν δαχτυλίδι. «Στον παράμεσο βάζαμε το Μάρτη για τη χελιδόνα, οπότε με την πρώτη χελιδόνα που βλέπαμε το λύναμε και το πετούσαμε και στο μεσαίο το βάζαμε για τον πρώτο πελαργό που θα βλέπαμε. Οπότε μόλις βλέπαμε πελαργό το πετούσαμε για να μας πάρει τη μαυράδα από τον καυτό ήλιο του Μαρτίου».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.