«Ηλεκτρα Αυτουργος»

Το βράδυ του Σαββάτου, στο Λατομείο της Μαρώνειας, σ’ ένα παιχνίδι μεταξύ βροχής κι αίθριου καιρού έλαβε χώρα η παράσταση «Ηλέκτρα Αυτουργός» από το Χοροθέατρο «Ροές». Πρόκειται για μια ιδέα της Σοφίας Σπυράτου, την οποία σκηνοθέτησε η ίδια, έκανε τις χορογραφίες κι επιπλέον είχε την έμπνευση να ζητήσει από τον συνθέτη Μάικλ Νάιμαν να γράψει τη μουσική. Εκείνος της παραχώρησε πρόσβαση στο αρχείο του κάτι που αναγνωρίσαμε από τις πρώτες νότες, τόσο από την επένδυση της ταινίας «Μαθήματα πιάνου», όσο και από τα «Βιβλία του Πρόσπερο» (την κινηματογραφική μεταφορά της «Τρικυμίας» του Σαίξπηρ). Επιπλέον, ο συνθέτης που συνδέθηκε στενά με τον σκηνοθέτη Πίτερ Γκρήναγουεη, έγραψε τρία κομμάτια ειδικά για την «Ηλέκτρα» της Σοφίας Σπυράτου (αναγνωρίσιμο αυτό του φόνου της Κλυταιμνήστρας), της οποίας η τρελή κεφαλλονίτικη έμπνευση ν’ αναζητήσει το διεθνούς φήμης συνθέτη της βγήκε σε καλό.

Το κοινό που προσήλθε στην παράσταση είχε την ευκαιρία να δει μια αξιόλογη χοροθεατρική δουλειά – και μάλιστα με δωρεάν είσοδο – αν και υπήρχαν πολλοί που το προγραμμάτισαν και το ανέβαλαν όταν διαπίστωσαν ότι βρέχει στην Κομοτηνή, αλλά και τη Μαρώνεια. Παρών και μπροστά στη σκηνή, αγωνιώντας για τη βροχή, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος Νικήτας Τσακίρογλου, μια και το Κρατικό μαζί με το υπουργείο Πολιτισμού «υιοθέτησαν» το θεσμό.

Ανάμεσα σ’ αυτούς που παρακολούθησαν την παράσταση ήταν ο δήμαρχος Μαρώνειας Χρήστος Παπανικολάου και η πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Χρύσα Μανωλιά, όπως και πολλά μέλη από την Πολιτιστική Κίνηση που βρέθηκαν πρόσφατα και για τη δική τους παράσταση στη Μαρώνεια.

Η ατμόσφαιρα, αρχή βροχής, ελαφρύ αεράκι κι έξοχη θέα, από το Νταμάρι ήταν ένας καλός συνοδοιπόρος της παράστασης που ήταν άψογη αισθητικά, αν και η Ηλέκτρα στην πορεία έπαυε να είναι το κεντρικό πρόσωπο με τη σπουδαία δυναμική, την ταραγμένη προσωπικότητα και τον αμφιλεγόμενο χαρακτήρα, μια και η σκηνοθέτης επέλεξε το «βάρος» να μοιραστεί στις σχέσεις και τα συναισθήματα μεταξύ του Ορέστη, της Ηλέκτρας και της Κλυταιμνήστρας, αφήνοντας και κάποια υπονοούμενα ερωτισμού ανάμεσα σε μητέρα – γιο καθώς και στα δυο αδέλφια. Η «ανέραστη» εξάλλου Ηλέκτρα έχει δεχθεί πολλές αναγνώσεις παγκόσμια ως ηρωίδα.

Τα φώτα έπεφταν στην Κλυταιμνήστρα, τη Λία Τσολάκη, η οποία εύστοχα έπλεξε τον ιστό της ως μάνα αράχνη μέχρι που τυλίχτηκε γύρω του. Αν και ψηλή για δεδομένα χορεύτριας, κινήθηκε με άνεση σ’ ένα μίνιμαλ, αλλά λειτουργικό σκηνικό – όταν βγήκε από τη σφηκοφωλιά της – και ταξίδεψε στην καμπυλωτή πίστα, η οποία παρέπεμπε σε «half pipe» – το λεγόμενο U- των σκέητ μπόρντερς και των ποδηλατών, δηλαδή όσων ισορροπούν και επιλέγουν να ανατρέπονται κάτω από δύσκολες συνθήκες, ακριβώς όπως και οι ήρωες του Ευριπίδη. Συναισθηματικοί ακροβάτες όσοι ζουν και παθαίνουν κινούμενοι στον κύκλο των Ατρειδών, έγιναν ακροβάτες κάτω από τη σκηνοθετική και χορογραφική καθοδήγηση της Σοφίας Σπυράτου, καθώς η καμπυλότητα του σκηνικού έδινε ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα μέχρι και την τελευταία στιγμή. Εξάλλου, η απουσία κατάλληλα διαμορφωμένου χώρου στο Νταμάρι για την παρακολούθηση μιας παράστασης επέτρεπε σε όσους θεατές καθόντουσαν από τη δεύτερη σειρά και πίσω να δουν καλά μόνο όσα γινόντουσαν στα ψηλά του σκηνικού.

Ικανότατη «ακροβάτισσα» χορευτικά και ερμηνευτικά η χορεύτρια Εύη Χατζάκη που απέδωσε την Ηλέκτρα, αεικίνητη στη σκηνή περιστρέφεται στα χαμένα, όπως χαμένα είναι και τα όσα η μοίρα της τραγικής ηρωίδας της κληρονόμησε. Το πρόσωπό της οστεώδες, η κίνησή της αβέβαιη και ιδιαίτερα εντυπωσιακή η σκηνή του tet a tet με τη μητέρα της, όπου ισορροπούν η αγάπη και το μίσος, λίγο πριν το φινάλε. Δυνατή και η σκηνή που σκύβει πάνω από το καταματωμένο κορμί του αδελφού της, θύμα του Χορού, ήτοι της μέσης κοινωνικής αντίληψης της εποχής, η οποία από τη μια παρασύρει σε εκδίκηση κι από την άλλη δεν συγχωρεί, μόνο τιμωρεί.

Ο ρόλος του Χορού σημαντικός, όπως και η επίδραση που ασκεί στους ήρωες ξεκινώντας από παρατηρητής… μέχρι που παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και γίνεται σαρκοφάγος εκδικητής, μαινάδες που βάφουν με κόκκινο χρώμα το λευκό – σχεδόν ψυχιατρικά λευκό – σκηνικό. Όπως, όμως, και στην κοινωνία τα πράγματα αποκαθίστανται έτσι και στην παράσταση της Σοφίας Σπυράτου, ο Χορός φροντίζει να καθαρίσει επισταμένα τα ίχνη του αίματος από το σκηνικό, αδιαφορώντας χαρακτηριστικά για το πληγωμένο σώμα του Ορέστη.

Ο δε σχολιαστικός των δρωμένων λόγος δεν μεταφέρεται από το Χορό, αλλά από τον Στρατή Πασχάλη που υπογράφει τα «ενδιάμεσα» ποιήματα, όπως είναι το ομότιτλο «Ηλέκτρα Αυτουργός», το οποίο ακούμε μέσα από video art από την ίδια την Κλυταιμνήστρα.

Ο ρόλος του γυμνού που επιλέγει η σκηνοθέτης για τους τρεις πρωταγωνιστές τους αφήνει γυμνούς και ανυπεράσπιστους – για κάποιους – στα μάτια των θεατών στις στιγμές που πάσχουν ή υφίστανται βία ή φτάνουν στην κάθαρση, όσο αυτή βέβαια είναι εφικτή. Γυμνή είναι εξάλλου και η σχέση της μάνας με τα δυο της παιδιά, από τη μέρα που τα έφερε στο φως μέχρι την ώρα που το φως σβήνει από τα μάτια της και το σώμα της κείται άψυχο, γυμνό στη θέα του κοινού που έχει καταδικάσει την Κλυταιμνήστρα στους αιώνες για την παράνομη σχέση της με τον Αίγιστο.

Το ρόλο του Ορέστη ερμήνευσε ο Ντανίλο Ζέκα, του Πυλάδη ο Αλέξανδρος Κεϊβάνη, μια πολύ καλή χημεία μεταξύ τους όπως και η συνολική τους παρουσία, Αίγισθος ήταν ο Δημήτρης Φέρας και το Χορό αποτελούσαν οι: Ξένια Θέμελη, Σταυρούλα Κοντοπούλου, Έλενα Κουρκούλη, Λήδα Μανιατάκου, Αλεξία Μπεζίκη, Τζορτζίνα Παλαιοθοδώρου.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν μια έξυπνη σύλληψη του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, βοηθός σκηνοθέτη ήταν η Χλόη Μάντζαρη και τη μουσική διδασκαλία έκανε η Δέσποινα Στεφανίδου.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.