Unplugged τραγουδια που αγαπησαμε…

Διαβάζω τα νέα στην εκπληκτική ιντερνετική σελίδα του Μανώλη Φάμελλου, γραμμένα λόγια με μια άλλη αύρα που με προετοιμάζει ιδανικά για το αποψινό βράδυ… Ξεκινώ από αυτόν την παρουσίαση της unplugged παρέας λόγω ηλικίας, λόγω μνήμης από τους Ποδηλάτες ακόμη, μάλλον… Τελικά unplugged σημαίνει παρεϊστικη διάθεση, στίχοι στο στόμα όλων, ένωση μυστική της σκηνής με το κοινό…

«Πέρασε ένας χρόνος από το ξεκίνημα μιας περιπέτειας που έφερε τον Μανώλη, το Στάθη και τον Μύρωνα σε πόλεις και χωριά, σε χώρους συναυλιακούς και χώρους που για μια βραδιά έγιναν συναυλιακοί, σε θέατρα και σε σοκάκια, σε πρώην χαμάμ και σε καπναποθήκες, σε μπαρουτοκαπνισμένα μπαρ και καφενεία που γέμισαν με λόγια και μουσικές. Δύο κιθάρες και ένα πιάνο ήταν το μέσο κι η αφορμή, η πραγματική φιλία και η μουσική συγγένεια η αιτία. Με τις ακουστικές κιθάρες τους ο Μανώλης και ο Μύρωνας και το πιάνο του ο Στάθης γεφυρώνουν τρεις διαφορετικές γενιές σύγχρονης τραγουδοποιίας. Με τις φωνές τους και οι τρεις μοιράζονται τραγούδια, ανταλλάσσουν επιρροές, δημιουργούν κοινές μουσικές εικόνες χωρίς να βασίζονται στις εντάσεις των ηλεκτρικών οργάνων, αλλά στην ιδιαίτερη φόρτιση του «φυσικού» ήχου. Tο τρίο θα βρεθεί στη σκηνή άλλη μια φορά unplugged στο Αμφιθέατρο της Παλιάς Νομικής στην Κομοτηνή απόψε στις 9.30 το βράδυ… Εμείς προλάβαμε και τους αποσπάσαμε λίγα λόγια πριν τη μεγάλη στιγμή που με φροντίδα κι αγάπη για τη μουσική ετοίμασε ο «Παρατηρητής της Θράκης»…

Μανώλης Φάμελλος:

Έχεις ξανάρθει στην Κομοτηνή;

Ναι, έχω έρθει άλλες τρεις φόρες, και μία μάλιστα στον ίδιο χώρο που θα παίξουμε και φέτος, αλλά αυτό ήταν πριν από εννέα χρόνια, και από την τελευταία φορά έχουν περάσει επτά χρόνια.

Πάντως σε έχει επιθυμήσει ο κόσμος νομίζω…

Και εμείς έτσι ελπίζουμε, αυτό θα φανεί και στην πράξη άλλωστε. Ο κόσμος στις πόλεις ανανεώνεται, τα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται. Πάντα βέβαια υπάρχει ένας πυρήνας, ο οποίος μένει αμετάβλητος, αλλά σημασία έχει πως πλαισιώνεται αυτό…

Επειδή η συναυλία είναι unplugged φοβάσαι ότι θα είναι πιο δύσκολο το έργο σας στη σκηνή;

Για μας είναι περισσότερο κουραστικό, από πλευράς σωματικής καταπόνησης, επειδή ουσιαστικά είμαστε οι μοναδικοί μουσικοί, δηλαδή εκτελεστικά ολόκληρο το σχήμα στηρίζεται στις δικές μας δυνάμεις. Από την άλλη πλευρά η κατάσταση εξισορροπείται κατά κάποιον τρόπο διότι το να παίζεις unplugged είναι και κάτι πιο ελεγχόμενο, πόσο μάλλον για εμάς που παίζουμε μαζί 10 χρόνια τώρα και γνωρίζουμε ο ένας πώς αντιδρά ο άλλος και πώς μπορεί να τον συμπληρώσει.

Μετά από τόσες συνεργασίες η χημεία σας είναι καλή και υπάρχει και ένα στοιχείο που σας ενώνει, είναι το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Πιστεύεις σε αυτό ως θεσμό;

Πιστεύω ότι θα πρέπει να υπάρχει ως θεσμός, δεν ξέρω αν πρέπει να υφίσταται με τον χαρακτήρα που τείνει να αποκτήσει, ιδίως από την τελευταία χρονιά, αλλά είναι ένας θεσμός που εξελίσσεται, είναι ένα βήμα χρήσιμο, σαν σκαλοπάτι για τα νέα παιδιά. Γι’ αυτό το λόγο θα έπρεπε να είναι περισσότερο προσανατολισμένο το Φεστιβάλ στους νέους δημιουργούς παρά στους νέους τραγουδιστές, οι οποίοι έτσι και αλλιώς έχουν και άλλες ευκαιρίες να παρουσιαστούν.

Και εσύ είσαι κοντά στους νέους τραγουδοποιούς.. Τον Μύρωνα, για παράδειγμα, τον έχεις βοηθήσει πολύ, έχεις υπογράψει και τον πρώτο του προσωπικό δίσκο…

Και αυτός με έχει βοηθήσει πολύ, δηλαδή δεν είναι τόσο ανιδιοτελής η σχέση που έχουμε με τους νέους ανθρώπους. Εγώ κερδίζω από τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα αυτοί, μαθαίνω από τον τρόπο που παίζουν, που αντιλαμβάνονται τη μουσική, ο καθένας δίνει ό,τι έχει, δίνω εγώ μια τεχνογνωσία σε ένα επίπεδο πρακτικό κυρίως, διαδικαστικό θα έλεγα, άλλα κερδίζω ως παραγωγός, ως μουσικός για τη δική μου δουλειά και τα δικά μου πράγματα, κερδίζω στην ουσία.

Υπάρχει κάποιος νέος τραγουδοποιός Έλληνας ή ξένος που να σ’ έχει ενθουσιάσει τελευταία;

Πολλά νέα πράγματα ακούω, κυρίως από ξένες κυκλοφορίες… Εκτός από τον Μύρωνα έχω κάνει άλλες δύο νέες παραγωγές, η μία είναι οι «Δραμαμίνη», ένα συγκρότημα από τη Δράμα, που ζουν και δουλεύουν στη Θεσσαλονίκη, τους οποίους γνώρισα και αυτούς στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπως επίσης κι ένας νέος τραγουδοποιός, ο Δημήτρης Αρναούτης, του οποίου την παραγωγή έχω τελειώσει και κυκλοφορεί και αυτός τον επόμενο μήνα. Στα αυτιά μου γενικώς φτάνουν πολλά πράγματα τα οποία αξίζουν τον κόπο, και αν δεν αξίζουν τον κόπο να κυκλοφορήσουν τώρα σαν ολοκληρωμένες δουλειές, σίγουρα αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς μαζί τους πιο συστηματικά και να βοηθήσει.

Θα έκανες έναν λαϊκό δίσκo, με την καθιερωμένη έννοιά του;

Δεν μου αρέσουν οι καθιερωμένες ταινίες, εγώ θα έκανα έναν δίσκο που θα είχε λαϊκά τραγούδια και ο κόσμος θα τον έπαιρνε όπως θα ήθελε, για μένα δεν θα ήταν κάτι το καθιερωμένο, δεν θα ήταν κάτι το προβλέψιμο. Καταλαβαίνω ότι έχω κάνει τραγούδια λαϊκά, άλλα όσα λαϊκά έχω κάνει πατάνε περισσότερο σε κλασικές φόρμες, δεν έχω δουλέψει συστηματικά με αυτά. Έχω, βέβαια, μια μεγάλη αγάπη για πολλά από αυτά και κάποιες φορές, όχι πολύ συχνά, μου προκύπτει ένα τραγούδι, που δεν ξέρω από πού προέρχεται, αλλά το ακολουθώ.

Πρώτα σου έρχεται ο στίχος στο μυαλό ή μουσική;

Συνήθως μια φράση μου έρχεται στο μυαλό κι από αυτή τη φράση χτίζω τον σκελετό. Το τραγούδι είναι μια μουσική κατασκευή περισσότερο και εκεί μέσα προσπαθώ να δω πώς θα αναπτυχθεί αυτή η φράση, που είναι και το θέμα τις περισσότερες φορές. Δηλαδή ξέρω τι θέλω να πω έχοντας αυτή τη φράση στον νου μου, αυτό δεν σημαίνει ότι το ακολουθώ πιστά, διότι συχνά ανακαλύπτω κάτι άλλο στην πορεία που με ενδιαφέρει περισσότερο!

Υπάρχει κάτι για το οποίο θα ήθελες να γράψεις, κάτι πολιτικό, ερωτικό, από την καθημερινότητα;

Θέλω να εξαντλώ το έμμεσο πριν φτάσω στο άμεσο, αυτός είναι ένας τρόπος να πει κάποιος κάτι μεγαλύτερο, κάτι που ξεπερνάει την επικαιρότητα και το τρέχον ζήτημα και την τρέχουσα συγκυρία, να πει κάτι πιο πλατύ. Τα ζητήματα έρχονται και παρέρχονται, τα τραγούδια όμως είναι κάψουλες που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος και στο μέλλον. Μπορεί να ταιριάξει σε μια συγκυρία που θα προκύψει μετά από ένα ή δύο χρόνια ή ένας άνθρωπος να αποκωδικοποιήσει το τραγούδι στα δικά του μέτρα, οπότε δεν γράφω απευθείας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλά τραγούδια μου, ελάχιστοι να τα αντιλαμβάνονται όπως εγώ αρχικά, αλλά κι αυτό είναι αρκετό για μένα.

Θέλεις δηλαδή ο ακροατής σου να μπει σε μία λογική να ψάξει για να καταλάβει τα τραγούδια σου, το επιδιώκεις;

Για να απολαύσεις κάτι και να νιώσεις κάτι πρέπει να εμπλακείς και εσύ. Πολλοί στις μέρες μας χρησιμοποιούν και φτιάχνουν τη μουσική ως ατμόσφαιρα, σαν μια διακόσμηση, κάτι για να τονώνει τη διάθεση, σαν άρωμα χώρου. Δεν ξέρω αν έχω κάνει τέτοια τραγούδια, νομίζω ότι δεν έχω κάνει, πάντως δεν ήταν στις προθέσεις μου. Πάντα ήθελα να κάνω κάτι που απαιτούσε και τον κόπο του άλλου, δεν ήθελε μόνο τον κόπο τον δικό μου.

Την πτώση των πωλήσεων των δίσκων πως την βλέπεις;

Εγώ μπορώ την ώρα που μιλάμε να αποκτήσω οποιονδήποτε δίσκο κυκλοφορεί στην παγκόσμια αγορά να τον κατεβάσω σε δυο λεπτά από το PC στο σπίτι μου. Αυτό είναι μια εξέλιξη που δεν υπήρχε στο παρελθόν. Από τη μία είναι σωστό να αποκτά κάποιος άμεση πρόσβαση σε πολλά πράγματα, από την άλλη είναι και η απόσταση που πρέπει να διανύσει για να φτάσει σε αυτά τα πράγματα που πολλές φόρες κάνει τη διαφορά. Όταν όλα είναι δεδομένα και προσβάσιμα και μπορείς να ακούσεις 19, 20, 30 δίσκους κάθε εβδομάδα, κάποιον θα τον ακούσεις επιδερμικά και μπορεί πολύ εύκολα να τον αφήσεις στην άκρη και να πας στον επόμενο ή είναι πιθανόν να μην μείνεις και πουθενά. Χρειάζεται ένα παίδεμα, πιστεύω πάντως, ότι αυτό που αγαπάμε στον άλλον είναι και ένα κομμάτι του εαυτού μας που έχουμε δώσει στον άλλον.

Στάθης Δρογώσης:

Στάθη θα θέλαμε να μας πεις δυο λόγια για το σχήμα. Γιατί είναι unplugged, αν σας δυσκολεύει…

Γιατί είναι un plugged αυτή η συναυλία… Καλή ερώτηση… Η συναυλία είχε ξεκινήσει από πέρυσι, μου είχε γίνει μια πρόταση να πάω να παίξω στις Βρυξέλλες με την ελληνική κοινότητα και επειδή δεν μπορούσε το σχήμα που έπαιζα τότε στον «Σταυρό του Νότου» ν’ ακολουθήσει, πήγα κι έπαιξα με τον Μανώλη. Είδαμε ότι καλλιτεχνικά ήταν πολύ όμορφο, το ν’ αλλάξουμε τα τραγούδια μας, να τα περιορίσουμε αν θες, και να τα ενορχηστρώσουμε μόνο για κιθάρα και πιάνο, κι έπεσε η ιδέα να το συνεχίσουμε αυτό. Ακολούθησε το Λουξεμβούργο με την προσθήκη του Μύρωνα, και τώρα σιγά σιγά αρχίσαμε να γυρνάμε όλη την Ελλάδα.

Είναι ο δεύτερος χρόνος των εμφανίσεων αυτών, ο πρώτος είχε λιγότερες, από τον Οκτώβριο του 2007 στην ουσία έχουμε οργώσει όλες τις εθνικές οδούς, την Εγνατία και όλη την Ελλάδα.

Σαν πρώην μέλος μιας ροκ μπάντας νομίζω πως σου αρέσουν αυτές οι περιοδείες…

Μερικές φορές ξεχνάμε τι κάνουμε στη μουσική, γιατί ασχολούμαστε, κι αυτές οι περιοδείες είναι μια καλή αφορμή να θυμηθούμε ξανά τη συγκίνηση και την πρώτη σπίθα που νιώθουμε όταν γράφουμε μουσική, γιατί, καλώς ή κακώς, πολλοί μουσικοί της δικής μας σκηνής έχουμε εγκλωβιστεί στην Αθήνα, ενώ υπάρχει πολύς κόσμος, εντός των τειχών που λέμε, και θέλει να μας ακούσει με πολύ θετική ενέργεια και που στην ουσία του λείπουμε, δεν μας έχει δει πολλές φορές. Επίσης, επειδή ο Μανώλης είναι πολύ συγκροτημένος άνθρωπος και ο Μύρωνας πολύ καλός μας φίλος, η περιοδεία είναι τέλεια, περνάμε πολύ όμορφα. Γνωρίζουμε τόπους, ανθρώπους, περνάμε πολύ καλά μεταξύ μας, και κάνουμε και την τέχνη μας. Είναι απ΄ τις πιο όμορφες συνεργασίες που έχω κάνει.

Στην Κομοτηνή ήσουν και πριν από δύο μήνες και φυσικά πολύ παλιότερα σε ένα live με το συγκρότημα «Τα φώτα που σβήνουν»…

Με την Κομοτηνή είμαι πολύ δεμένος, γιατί στην ουσία ήταν η πρώτη συναυλία που είχαμε παίξει εκτός Αθήνας με «Τα φώτα που σβήνουν» στο καφέ «Αλάβαστρον» του φίλου μου του Άρη του Μπάτρη, το Δεκέμβριο του 1999.

Άλλωστε την αναφέρεις και σε ένα τραγούδι σου στον τελευταίο σου δίσκο «Άλλη γη», το τραγούδι Αλίκη…

Είμαι πολύ δεμένος με την Κομοτηνή και για προσωπικούς λόγους και γιατί είναι μια γλυκιά πόλη, μ’ αρέσει αυτή η συνύπαρξη του ελληνικού στοιχείου με το μουσουλμανικό, είναι μια παραμυθένια πόλη. Ξέρεις, εμείς που έχουμε μεγαλώσει στην Αθήνα δεν ξέραμε αυτά τα μέρη…

Τι θ’ ακούσουμε σ’ αυτή τη συναυλία;

Το πρόγραμμα είναι πολύ δυναμικό και δεν παίζουμε πάντα τα ίδια οπουδήποτε πάμε. Το δημιουργεί και η ώρα και ειδικά ο κόσμος από κάτω. Ο κύριος κορμός αποτελείται από τραγούδια από τη δισκογραφία του Μανώλη, τη δική μου και τον πρώτο δίσκο του Μύρωνα. Τραγούδια όμως που τα έχουμε ενορχηστρώσει αλλιώς κι ακούγονται όπως τη στιγμή που τα έχουμε φτιάξει. Ο Μανώλης στην κιθάρα κι εγώ στο πιάνο. Είναι σαν να καλούμε τον κόσμο σπίτι μας την ώρα που γράφουμε. Γιατί πάντα ένα τραγούδι πρώτα γράφεται στο πιάνο ή την κιθάρα και μετά ενορχηστρώνεται. Ξέρεις γυρνάμε πίσω στην ουσία των τραγουδιών μας κι αυτό είναι πολύ ωραίο. Δεν σου κρύβω ότι μ’ αυτό το σχήμα νιώθω πολύ όμορφα και ότι τη συγκίνηση που νιώθω όταν γράφω ένα τραγούδι, αυτήν την έξαψη την νιώθω και σ’ αυτή τη συναυλία, ενώ στις άλλες συναυλίες που είναι ηλεκτρικές κάτι χάνεται… Πρώτη φορά νιώθω στη ζωή μου τόσο πλήρης σε συναυλία.

Μας μίλησες γι’ αυτήν την «αποδόμηση» του τραγουδιού… Το φοβάσαι καθόλου αυτό; Κι εννοώ ότι ο κόσμος μπορεί να το λάβει λίγο αρνητικά, ότι δεν θα του αρέσει το τραγούδι στη μορφή που παίρνει σε συναυλίες unplugged;

Δεν το φοβάμαι, εξάλλου είμαι της σχολής να μην ακολουθώ τον κόσμο, προσπαθώ να τον πάρω μαζί μου κι όχι να τον ακολουθήσω και είτε ενορχηστρώνοντας διαφορετικά, ακόμη και οι δίσκοι μου είναι πολύ δύσκολοι γιατί σε μερικά τραγούδια κάνω αυτό που έχω εγώ στο κεφάλι μου, δεν ξέρω αν ακούγεται αλαζονικό, απλώς προσπαθώ να πω τη δική μου αλήθεια με τον δικό μου τρόπο και δεν φοβάμαι. Όποιος θέλει ας ακούσει, ας ακολουθήσει… Τουλάχιστον είμαι ειλικρινής… Έτσι αντιλαμβάνομαι τη δουλειά μου, τη μουσική αν θέλεις. Δεν θέλω να χαϊδεύω τ’ αυτιά, θέλω να κάνω αυτό που έχω εγώ στο κεφάλι μου. Αλλά παρόλα αυτά ο κόσμος μ’ ακολουθεί, γιατί στην ουσία το τραγούδι πρέπει να παίζεται και με μια κιθάρα, μια παραλία, μια παρέα. Σαφώς μ’ αρέσουν οι ενορχηστρώσεις και θέλω τα τραγούδια μου να έχουν λίγο άρωμα από δύση και από συγκροτήματα αγγλικά, αμερικάνικα και σύγχρονα και να έχει μία σύγχρονη άποψη ενορχήστρωσης, αλλά παρόλα αυτά μ’ αρέσει και να τα παίζω και διαφορετικά, δεν ξέρω, είναι μυστήριο…

Πάντως νομίζω πως σ’ αρέσει να μην είσαι μόνος, ακόμη και μέσα από τη μουσική και τα τραγούδια που γράφεις και από τις συναυλίες των τελευταίων δύο ετών επιζητάς να είσαι με άλλους ανθρώπους, στην προκειμένη περίπτωση με τον Μανώλη Φάμελλο και τον Μύρωνα Στρατή…

Είναι μια αντίφαση που έχουμε όλοι οι τραγουδοποιοί. Πότε είμαστε μόνοι μας, πότε με άλλους, αλλά θέλουμε να έχουμε μια ισορροπία. Πάντως πιστεύω πως όλα γίνονται για τη συναυλία. Όλοι οι δίσκοι γράφονται για να τους παίξεις κάποια στιγμή στον κόσμο και να φύγεις απ’ το δωμάτιό σου. Δηλαδή απ’ την φανταστική συναυλία στο δωμάτιό μου με το πιάνο που φτιάχνω στο μυαλό μου, όταν δημιουργώ ένα τραγούδι, προτιμώ την πραγματική συναυλία στην Κομοτηνή, στην Έδεσσα, στη Λάρισα, στην Αθήνα, όπου παίζω αυτό το πιάνο κι έχω καταφέρει να μην είμαι τόσο κυνικός. Δηλαδή από τη στιγμή που ακούω τους στίχους μου στο στόμα ενός άλλου ανθρώπου που δεν τον ήξερα καν και που δείχνει ότι μοιραζόμαστε μια κοινή αντίληψη, πάντα λέω τι τυχερός είμαι που κάνω αυτή τη δουλειά. Δηλαδή να βλέπω ένα τραγούδι να φεύγει απ’ το δωμάτιό μου και να πηγαίνει σε ένα φοιτητικό δωμάτιο στην Κομοτηνή, αυτό με συγκινεί πολύ. Θα πρέπει να πω ακόμη πως δεν θα παίξουμε μόνο δικά μας τραγούδια, έχουμε παραλλάξει και πολύ γνωστά και αγαπημένα ελληνικά και ξένα τραγούδια και ότι η οργανοθεσία δεν είναι μόνο ένα πιάνο και δύο κιθάρες, εγώ παίζω μελόντικα, ο Μανώλης παίζει μαντολίνο, έχουμε κάποια μικρά κρουστά και μας δίνει την ευκαιρία αυτό να κάνουμε και πειράματα με πολύ όμορφα ελληνικά τραγούδια άλλων συνθετών, όπως οι αδελφοί Κατσιμίχα, οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά, αλλά δεν θα τα αποκαλύψω όλα…

Πριν, αναφέρθηκες στον τρόπο δημιουργίας ενός τραγουδιού… Τι αισθάνεσαι απ΄ όλα τα στάδια της δημιουργίας πιο οικείο. Την μουσική, τον στίχο, την ενορχήστρωση, την ερμηνεία;

Ξέρεις δεν υπάρχει μια απάντηση. Συνήθως γράφω πρώτα τη μουσική και μετά βασανίζομαι να γράψω τους στίχους, γιατί όταν γράφω τη μουσική ξέρω τι θέλω να πω μ’ έναν μεταφυσικό τρόπο, αλλά όταν μπαίνουν οι λέξεις, όλο αυτό αλλοιώνεται. Θα προτιμούσα να γράφω και soundtracks σε κινηματογραφικά, να μην έχουν καθόλου στίχους, αλλά όταν ακούω ολοκληρωμένο το τραγούδι μου αρέσει. Απλώς ξεκινάω πάντα απ’ τη μουσική. Με διευκολύνει πάρα πολύ ορισμένες φορές.

Όσον αφορά τα τραγούδια σου, νομίζω ότι σου αρέσουν και οι διασκευές, για παράδειγμα το «Ήρθες αργά». Ανέδειξες ξανά ένα τραγούδι το οποίο είχε μια μεγάλη ιστορία, ένα παλιό κομμάτι. Παράλληλα στηρίζεις και αναδεικνύεις νέους καλλιτέχνες όπως ο Μύρωνας Στρατής που κάνετε μαζί και τη συναυλία…

Όσον αφορά στις διασκευές υπάρχει ένας τεράστιος πλούτος ελληνικής μουσικής ο οποίος έχει ξεχαστεί. Εννοώ τη λαϊκή μας μουσική, τα δημοτικά, τα ρεμπέτικα, και κάποια δυτικότροπα τραγούδια του μεσοπολέμου ή λίγο μετά τον Α΄ και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα οποία είναι πολύ σημαντικά και είναι πολύ όμορφα καλλιτεχνικά, τα οποία έχουν ξεχαστεί και κάθε φορά που ακούω ένα τέτοιο τραγούδι λέω «τι ωραία που θα ήταν να το ξαναπαρουσιάσουμε». Δεν σας κρύβω πως αυτό που σκέφτομαι για τον επόμενο δίσκο μου, αν όλα πάνε καλά, θα είναι ένας ενδιάμεσος δίσκος, ο οποίος θα έχει γύρω στις είκοσι διασκευές. Έχω διαλέξει είκοσι πολύ όμορφα τραγούδια για να τα κάνω διασκευή. Αυτό θα είναι το επόμενο project.

Όσον αφορά στους νέους πιστεύω πως έχω βοηθηθεί πολύ περισσότερο απ’ ό,τι έχω βοηθήσει, δεν είμαι αχάριστος.

Άλλωστε είσαι και εσύ ακόμη πολύ νέος…

Ναι, αλλά προσπαθώ και εγώ να βοηθήσω, όσο περνάει απ’ το χέρι μου, είτε όταν μου φέρνουν στίχους, τραγούδια, μουσικές. Έχω κάνει μια παραγωγή στον Γιώργο Μυλωνά, έναν νέο τραγουδοποιό και τώρα κάνω μια δεύτερη παραγωγή σ’ ένα νέο παιδί, τον Δημήτρη Λάμπο. Προσπαθώ να βοηθήσω με καλλιτεχνικούς όρους βέβαια, όπως βοηθήθηκα κι εγώ δηλαδή. Βρέθηκα πολύ εύκολα δίνοντας ένα demo στον Μανώλη το Φάμελλο πριν δέκα χρόνια και ξεκίνησε το ταξίδι αυτό.

Συμμετείχες και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης… Πιστεύεις ότι αυτός ο θεσμός είναι ένα βήμα για τους νέους καλλιτέχνες;

Εμένα με ωφέλησε πάρα πολύ, αλλά εγώ είχα και δίσκους πριν πάω στο φεστιβάλ. Είναι πολύ άρτια οργανωμένος αυτός ο θεσμός, έχει σημαντικούς ανθρώπους του τραγουδιού που το στηρίζουν όπως η Δήμητρα Γαλάνη και ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Λίνα Νικολακοπούλου και οι βραδιές είναι πολύ καλά οργανωμένες, αξιοπρεπείς, ακούγονται τα τραγούδια με αξιοπρεπή τρόπο κι όχι σαν τα αντίστοιχα μουσικά reality. Ο Μανώλης ο Φάμελλος επίσης έχει στηρίξει το θεσμό, με τον Στρατή, το συγκρότημα «Δραμαμίνη», που ήταν στο πρώτο φεστιβάλ στο οποίο συμμετείχα κι εγώ, με τους οποίους είμαστε πολύ καλοί φίλοι και θα εμφανιστούμε μαζί του χρόνου.

Μύρων Στρατής:

Η πρώτη σου φορά στην Κομοτηνή… Τι περιμένεις να δεις απ’ τον κόσμο;

Είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνω στην Κομοτηνή. Θ’ ανέβουμε με αυτό το σχήμα το ακουστικό, είμαστε «δύο κιθάρες κι ένα πιάνο» ο Μανώλης Φάμελλος, ο Στάθης Δρογώσης κι εγώ. Περιμένω τα καλύτερα… Περιμένω να περάσουμε όλοι μαζί μια ωραία βραδιά.

Η συναυλία είναι unplugged. Υπάρχουν κάποιες ιδιαίτερες δυσκολίες με αυτό;

Εννοείται πως είναι ένα στοίχημα. Γενικότερα, όταν σ’ ένα χώρο δεν έχεις την στήριξη και την ένταση από το ηλεκτρικό μπάσο και τα τύμπανα, συνήθως υπάρχει ένα θέμα. Αλλά έχουμε δουλέψει πάρα πολύ και με πολύ μεράκι και νομίζω πως έχουμε κάνει κάτι αρκετά ενδιαφέρον. Θα το δείτε, βέβαια, και θα μας πείτε κι εσείς από κοντά πώς σας φαίνεται.

Αυτό το σχήμα, το «δύο κιθάρες κι ένα πιάνο» δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται μαζί έτσι; Νομίζω έχετε κάνει μια σχετικά μεγάλη περιοδεία…

Όντως από πέρυσι έχουμε ξεκινήσει και παίζουμε μαζί, οπότε είχαμε τη δυνατότητα να ωριμάσουμε κι εμείς μέσα απ’ αυτές τις συναυλίες. Γιατί ξεκινήσαμε λίγο αμήχανα, αλλά όσο περνάει ο καιρός το κάνουμε όλο και καλύτερο.

Με το Μανώλη Φάμελλο και το Στάθη Δρογώση πως είναι οι σχέσεις σας;

Έχουμε πάρα πολύ καλή σχέση με τα παιδιά και μάλιστα πρέπει να πω ότι μου έχουν σταθεί και οι δύο πάρα πολύ και ειδικά ο Μανώλης Φάμελλος, ο οποίος έχει κάνει και την παραγωγή του δίσκου μου, με έχει βοηθήσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον και του χρωστάω πάρα πολλά.

Είσαι ένας νέος καλλιτέχνης κι έχεις βγάλει το καινούριο σου CD, τον «Ιστό». Πόσο δύσκολο είναι να βγάλει δίσκο ένας νέος καλλιτέχνης; Βοήθησε ο Μανώλης Φάμελλος στις διαπραγματεύσεις;

Είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Αν κι εγώ είμαι τυχερός, καθώς έλαβα μέρος στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης του 2006 και είχα την τύχη να πάρω την τρίτη θέση σ’ ένα διαγωνισμό με πραγματικά πάρα πολλά καλά τραγούδια. Από εκεί και μετά, τα πράγματα έγιναν πολύ εύκολα. Συναντήθηκα με τον Μανώλη Φάμελλο, μου ζήτησε ν’ ακούσει τα υπόλοιπα τραγούδια μου, παράλληλα με είχαν προσεγγίσει και δύο δισκογραφικές, οπότε ήταν εύκολο να γίνει κάτι. Πάντως γενικά πιστεύω ότι το να ηχογραφήσεις ένα δίσκο σήμερα είναι εύκολο, το να τον «βγάλει» μια δισκογραφική είναι δύσκολο.

Είστε και οι τρείς Αθηναίοι. Με την επαρχία πώς είναι η σχέση σας;

Εγώ θέλω πολύ να φύγω από την Αθήνα για να πω την αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο. Κι αυτό γιατί όποιος ασχολείται με τον χώρο, αναγκάζεται να κατέβει στην Αθήνα, γιατί εδώ αναγκάζεσαι να κάνεις τα περισσότερα πράγματα.

Το Φεστιβάλ Τραγουδιού το θεωρείς απαραίτητο ως θεσμό;

Κοιτάξτε, δεν είναι αυτό που ήταν παλιότερα, αλλά έχει ενδιαφέρον γιατί νέα παιδιά μπορούν να εκθέσουν τα τραγούδια τους χωρίς να εκθέσουν τον εαυτό τους.

Να περιμένουμε κάποια καινούρια δισκογραφική δουλειά από σένα σύντομα;

Ετοιμάζω κάτι και ελπίζω μέχρι τον Οκτώβρη να έχει κυκλοφορήσει.

Ως ραδιοφωνικοί παραγωγοί θα θέλαμε να σε ρωτήσουμε, πώς βλέπεις την κατάσταση στο ραδιόφωνο σήμερα;

Γενικότερα πλέον δεν υπάρχουν ραδιοφωνικοί παραγωγοί υπάρχουν μόνο play list κάτι που είναι πάρα πολύ άσχημο, γιατί για να περάσεις ένα τραγούδι στην πύλη ενός ραδιοφώνου της Αθήνας είναι πάρα πολύ δύσκολο. Είναι πιο εύκολο να κάνεις μια εμφάνιση στην τηλεόραση, παρά να περάσεις ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Γενικότερα υπάρχουν δυσκολίες, αλλά πρέπει να ζήσουμε μ’ αυτές.

Με ποιους τραγουδοποιούς μεγάλωσες και ποιες είναι οι μουσικές επιρροές σου;

Μπορώ να ακούσω τα πάντα, αλλά ακούω βρετανική pop και rock από τη δεκαετία του ‘90 μέχρι τώρα, όπως οι Radio head και οι Αthlete. Από την ελληνική μουσική μου αρέσει πολύ ο Ορφέας Περίδης, ο Μάνος Λοϊζος, αλλά γενικότερα μου αρέσουν πολλά πράγματα. Το σίγουρο είναι ότι αγαπάω πολύ την αγγλόφωνη μουσική.

Προτιμάς τους στίχους ή τη μουσική;

Μουσική γράφω πιο εύκολα, με τους στίχους παιδεύομαι. Γενικά μου αρέσουν και τα δύο, ο συνδυασμός των δύο είναι πολύ σημαντικός για να γίνει ένα καλό τραγούδι. Για μένα η μουσική είναι πιο εύκολη, πιο εύκολα μπορώ να γράψω μουσική παρά στίχο.

Συνεντεύξεις: Θάνος Βαφειάδης, Χρήστος Λαγαρίας

Επιμέλεια: Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.