«Μεσα απο την ωριμοτητα το καθε εργο με φυλακιζει»

Στις 12 Αυγούστου 2006 το θέατρο «ΟΡΑΜΑ» Κώστα Πρέκα παρουσίασε στο Λιμάνι Αγίου Χαραλάμπους στη Μαρώνεια την αριστουργηματική τραγωδία του Ευριπίδη «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», σε μετάφραση Α. Παπαχαρίση, μουσική Χαράλαμπου Μιχαηλίδη, σκηνικά Ιωάννας Κοντοτάσιου, ενώ η σκηνοθεσία, η ενδυμασία, η κίνηση και οι φωτισμοί είναι του Κώστα Πρέκα. Έπαιξαν οι ηθοποιοί Κώστας Πρέκας, Βαγγέλης Δασκαλάκης, Τάκης Μανωλόπουλος, Νίκος Παναγιωτούνης, Αλίκη Ζαχαροπούλου, Μαρία Κατσαρού, Χρήστος Γεωργίου και Νίκος Παναγιωτούνης.

Ο ΠτΘ συζητά σήμερα με το σκηνοθέτη της παράστασης αλλά και υποδυόμενο το ρόλο του Αγαμέμνονα, ηθοποιό Κώστα Πρέκα.

ΠτΘ: κ. Πρέκα έχετε ασχοληθεί με τους αρχαίους έλληνες κλασσικούς. Παίξατε Οιδίποδα, πέρυσι ανεβάσατε τις «Φοίνισσες» και φέτος την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι». Πώς αντιλαμβάνεσθε τους αρχαίους κλασσικούς; Θεωρείτε ότι διατηρούν την επικαιρότητά τους;

Κ.Κ.: Αν κρίνουμε ιδιαίτερα τη συγκεκριμένη παράσταση, το έργο του Ευριπίδη «Ιφιγένεια εν Αυλίδι»,, όχι μόνο είναι επίκαιρο αλλά και κάτι παραπάνω. Οι αρχαίοι μας τραγικοί για μένα που έφθασα σε μια ώριμη ηλικία για να τους υπηρετήσω με σεμνότητα μου δίνουν αυτή την ανεπανάληπτη συναισθηματική φόρτιση που μόνο, όταν ωριμάσει ένας ηθοποιός μπορεί να αγγίζει. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα παίζω συνέχεια αρχαίους συγγραφείς. Είναι βέβαιο ότι υπηρετώντας τους αρχαίους μας τραγικούς νοιώθεις αυτό που λέμε θεία χάρη να επικοινωνείς ανεπανάληπτα με τους θεούς. Αυτό το πιστεύω ακράδαντα.

ΠτΘ: Υπήρξε κάποιος συγκεκριμένος λόγος για την επιλογή της «Ιφιγένειας εν Αυλίδι»;

Κ.Κ.: Πιστεύω ότι ο Ευριπίδης αφιέρωσε τη ζωή του στην πατρίδα. Επειδή θα ήθελα και εγώ να συμβάλλω υπηρετώντας την πατρίδα μου σήμερα, θεωρώ ότι μέσα από τον Ευριπείδιο λόγο δίνω ένα μήνυμα στους σημερινούς Έλληνες να αναθεωρήσουν κάποια δεδομένα. Σήμερα ο τόπος μας έχει πλέον ανάγκη να ξαναρίξουμε τη ματιά μας βαριά πάνω στα εθνικά θέματα και πάνω στην ανάγκη να δει ο ένας τον άλλον και να αφουγκρασθεί τους κινδύνους.

ΠτΘ: Πιστεύετε δηλαδή ότι ως νεοέλληνες με βάση την ιστορία θα πρέπει να συνεγειρόμαστε από το λόγο των τραγικών;

Κ.Κ.: Είμαι βέβαιος για αυτό.

ΠτΘ: Είστε και σκηνοθέτης της παράστασης. Πώς προσεγγίσατε σκηνοθετικά το έργο;

Κ.Κ.: Πολλοί αναφέρονται σε δομές μοντέρνες. Προσπαθήσαμε μέσα από την ποίηση του Ευριπίδη να δώσουμε την ανθρώπινη διάσταση και αυτό με ενδιαφέρει για όλες τις τραγωδίες. Όσον αφορά στα σκηνικά, – κάποιοι νεωτερισμοί δημιουργούν κάποια προβλήματα – θα τολμήσω να πω ότι το δικό μας δεν έχει καμία σχέση με πισίνες ή οτιδήποτε άλλο. Απλά κατεβάσαμε ένα φεγγάρι στη γη λίγο μεγαλύτερο από το κανονικό για να μπορέσουμε να προβάλλουμε μέσα σε αυτό τον άνεμο που κινείται στο φινάλε του έργου για να δώσουμε τα σημάδια της εποχής εκείνης, του ανέμου δηλαδή που φεύγουν τα πλοία για την Τροία. Αν αυτό θεωρείται μοντερνισμός να το δεχτώ, αλλά δεν νομίζω. Δένει τόσο πολύ ο τόπος που παίζεται η παράσταση μαζί με αυτό το υπέροχο σκηνικό, μιας αγαπημένης φίλης. Εκείνο που μ’ ενδιαφέρει πάρα πολύ πάντοτε είναι η διείσδυση στις ψυχές των ηρώων. Και αυτό καταφέραμε με όλους τους ηθοποιούς, νέους και ταλαντούχους ηθοποιούς, που πραγματικά έχουν καθηλωθεί με το λόγο του Ευριπίδη.

ΠτΘ: Η Ιφιγένεια κουβαλά το τραγικό πεπρωμένο του οίκου του πατέρα της. Ως σύγχρονος άνθρωπος πώς αντιλαμβάνεσθε αυτό το πεπρωμένο;

Κ.Κ.: Είναι βέβαιο ότι ο νεοέλληνας και μέσα από την Ιφιγένεια αλλά και μέσα από τους ρόλους θα αντιληφθεί τι έχει λείψει όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό είναι το μήνυμα της Ιφιγένειας. Πρέπει να δώσουμε τη δυνατότητα στους γονείς να αντιληφθούν ότι κάποια στιγμή όχι ότι έχουν ένα δίκιο, αλλά ότι είναι υποχρεωμένοι να τηρήσουν την πειθαρχία, να διατηρήσουν την παράδοση στο σπίτι. Αυτό λείπει από τους νεοέλληνες σήμερα.

ΠτΘ: Και βέβαια σε μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία αυτό είναι εντονότερο…

Κ.Κ.: Βλέπετε ότι με μεγάλη προσοχή αποφεύγω να αναφερθώ σε αυτό διότι όχι μόνο δεν είμαι κατά, είμαι κάτι παραπάνω σε αυτό που σήμερα συμβαίνει στον τόπο μας. Θα δεχόμουν τους πάντες ακόμη και τους εχθρούς μου αλλά να μου επιτρέπουν οι εχθροί να έχω την ταυτότητά μου. Εγώ δεν θα παραδώσω την ταυτότητά μου σε καμία παγκοσμιοποίηση.

ΠτΘ: Στο «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» παίζετε τον ρόλο του Αγαμέμνονα…

Κ.Κ.: Ο Αγαμέμνονας με συγκλονίζει σαν ρόλος γιατί πείθεται από τον μεγαλύτερο αδελφό του να δώσει τη λύση σ’ αυτή την τραγική στιγμή του μύθου. Πείθεται όμως από αγάπη. Δεν αδιαφορεί στη συμβουλή του Μενέλαου, τον αγαπά και τον παρασύρει ο Μενέλαος για το καλό της εκστρατείας, για το καλό της απίθανης αυτής ιστορίας και η θυσία θα έλεγα της Ιφιγένειας έχει σχέση με αυτό που συμβαίνει και σήμερα. Κανένας δεν πρωτοστάτησε να δημιουργήσει, να πρωτοστατήσει μ’ ένα βέτο σ’ αυτά που ζητούν σήμερα οι γείτονές μας. Ο Αγαμέμνων θέλησε μετά την παράκληση του Μενέλαου να αφιερώσει και να θυσιάσει ένα κομμάτι του κορμιού του, γιατί τα παιδιά μας είναι κομμάτια του κορμιού μας, για να γλυτώσει ο τόπος. Αυτό θα μπορούσε ο Αγαμέμνων – Πρέκας να το κάνει και σήμερα.

ΠτΘ: Θα θυσιάζατε το παιδί σας για την πατρίδα;

Κ.Κ.: Είμαι βέβαιος για αυτό.

ΠτΘ: Και πιστεύετε ότι και ο κάθε Έλληνας θα μπορούσε να το κάνει;

Κ.Κ.: Οι νεοέλληνες θα μπορούσαν να επηρεαστούν πλήρως από τον Ευριπίδειο λόγο. Κάθε παράσταση έχει θριαμβευτική απήχηση στο λαό. Τα χειροκροτήματα υπογραμμίζουν ότι το μήνυμα περνά μέσα στους θεατές. Ενθουσιάζονται και δακρύζουν.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι ο λόγος του Ευριπίδη συνταρράσει σήμερα…

Κ.Κ.: Όπως πάντα. Οι νεοέλληνες «αδιαφορούμε» για τους αρχαίους μας τραγικούς. Η κρίση είναι μεγάλη και τη σεβόμαστε ειλικρινά, όλος ο θίασος και εγώ. Ό τόπος μας περνά δύσκολα. Δεν έχω δικαίωμα να πω ότι η αδιαφορία τους είναι ολοκληρωτική, απλά απομακρύνονται από το πρόβλημα γι’ αυτό τους καλώ να κόψουν από την καθημερινή τους οικονομική δυσπραγία κάτι και να δουν θέατρο και να απολαύσουν πνευματική τροφή που είναι πιο σημαντική από το να πάρει κανείς ένα μπουκάλι λάδι.

ΠτΘ: Σήμερα όμως ως νεοέλληνες έχουμε έλλειμμα παιδείας όσον αφορά στο θέατρο..

Κ.Κ.: Δεν έχω το δικαίωμα, και αυτό δεν σημαίνει ότι αποφεύγω την απάντηση, να πω για το τι ακριβώς συμβαίνει σε κάθε σπίτι. Αυτό όμως που μπορώ να πω είναι ότι δεν υπάρχει «καθοδήγηση». Κάποιος πρέπει να μιλήσει από τα μικρά του χρόνια στο παιδί ή ακόμα και στον πατέρα. Αυτός είναι ο δάσκαλος ή και κάποιος άλλος. Δεν υπάρχει ενημέρωση, ώστε να αγκαλιάσει κανείς το θέατρο. Είναι αυθαίρετο κατά την ταπεινή μου άποψη να λέω ότι δεν υπάρχει παιδεία. Όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει στον τόπο μας. Αν όμως είχαμε ένα «καθοδηγητή», χωρίς να παρεξηγηθεί η έννοια, ένα άνθρωπο που θα μιλήσει για θέατρο όλα θα ήταν καλύτερα.

ΠτΘ: Ο ρόλος του Αγαμέμνονα ή ακόμα και η σκηνοθεσία του συγκεκριμένου έργου του Ευριπίδη ήταν πρόκληση για σας;

Κ.Κ.: Με όλο το σεβασμό προς τους συναδέλφους μου αλλά και προς το κοινό που μας παρακολουθεί δεν υπάρχουν ρόλοι πρόκληση. Υπάρχει πίστη μέσα μου για να ερμηνευτούν κάποιοι ρόλοι. Μέσα από την ωριμότητα το κάθε έργο με φυλακίζει. Δεν διαλέγω ρόλους ανήκω σε μία άλλη κατηγορία ηθοποιών. Δεν θα ήθελα να παίξω Μάκθεβ γιατί ένας μεγάλος ρόλος. Θα παίξω Μάκθεβ για να δείξω το κατάντημα της ανθρώπινης παρουσίας σήμερα.

ΠτΘ: κ. Πρέκα σας ευχαριστώ πολύ.

Κ.Κ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.