Ο «Αγαπητικος της Βοσκοπουλας» του Δ. Κορομηλα

Στις 30 Ιούλη στη Μέση του Δήμου Αιγείρου στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Συλλόγου Παραθεριστών “Εκδηλώσεις στη Μέση της Θάλασσας” θα παρουσιασθεί το κωμειδύλλιο του Δ. Κορομηλά «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας» από την Αστική Εταιρία Θεάτρου «Ανατολικά του Νέστου».

Ο «Αγαπητικός της Βοσκοπούλας» του Δ.Κορομηλά, είναι από τα έργα που δεν χάνουν ποτέ την αξία τους. Από το 1891-92 που πρωτοπαίχτηκε στην Οδησσό και στην Πόλη, πέρασε γρήγορα στην Αθήνα, αγαπήθηκε παντού και κατέκτησε την πιο ζηλευτή θέση στο νεοελληνικό δραματολόγιο.

Υπολογίζεται πως μέχρι σήμερα έχει ξεπεράσει τις δέκα χιλιάδες παραστάσεις.

Με τον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας» ανέβαινε στη σκηνή η ζωή της εποχής, το ελληνικό ύπαιθρο με το άρωμά του, το χωριό με την αγνότητα και τη δροσιά της ομορφιάς του. Το δημοτικό τραγούδι, οι θρύλοι, οι ακατάλυτες παραδόσεις και οι ευλαβικές συνήθειες. Το αρχοντικό ξεφάντωμα του πανηγυριού, τα βάσανα της φτώχειας κα πάνω από όλα η ομορφιά και η αγνότητα της ζωής του χωριού.

Ο ΠτΘ μιλά σήμερα με το σκηνοθέτη της παράστασης, αλλά και ιδρυτή της εταιρείας «Ανατολικά του Νέστου», κ. Κώστα Λειβαδίτη για το συγκεκριμένο έργο και την απήχηση που έχει στη σημερινή κοινωνία.

Κώστας Λειβαδίτης, λοιπόν…

ΠτΘ: κ. Λειβαδίτη, το 1997 ιδρύεται την Ιδιωτική Θεατρική Εταιρεία «Ανατολικά του Νέστου». Είσθε ευχαριστημένος από την μέχρι τώρα πορεία της;

Κ.Λ.:Είμαι τόσο ευχαριστημένος που έχω σταματήσει τη συνεργασία μου με το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής, διαφορετικά θα διατηρούσα μία επαφή και θεωρώ ότι σε κάποια έργα θα ήμουν. Να τονίσω ότι έχω πολύ καλή σχέση με το ΔΗΠΕΘΕ και με το νυν διευθυντή. Είμαι πολύ ευχαριστημένος από αυτά που κάνω στην Ξάνθη και έτσι δεν μου μένει χρόνος για άλλη συνεργασία. Στο διάστημα λειτουργίας της Εταιρείας έχουμε ανεβάσει την καλοκαιρινή περίοδο με τη φετινή παράσταση ένδεκα έργα και έξι παιδικά, δηλαδή 17 παραγωγές μέσα σε 7 χρόνια με ημιεπαγγελματικό θίασο που αλλάζει κάθε φορά.

ΠτΘ:Πέρσι είχατε ανεβάσει Μολιέρο, «O σύζυγος που την έπαθε». Φέτος επιλέξατε ως έργο κωμειδύλλιο, ή όπως το ονομάζετε δραματικό ειδύλλιο Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο;

Κ.Λ.: Είναι το πρώτο έργο που κάνω μετά από μια μακρά πορεία, και συγκεκριμένα από το 1980 που άρχισα να δουλεύω επαγγελματικά στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο κλιμάκιο της Θράκης. Ως Σαρακατσάνος στην καταγωγή είχα ως επιθυμία κάποια στιγμή που θα μου δινόταν η δυνατότητα και η ευκαιρία να έκανα ένα έργο ως τάμα. Και θεώρησα ότι αυτό το καλοκαίρι ήταν το κατάλληλο, έστω και με οικονομική μου επιβάρυνση. Κάθε καλοκαίρι που ανεβάζουμε μια παράσταση όπως πέρσι «Ο σύζυγος που την έπαθε»του Μολιέρου, κάνω γύρω στις 25-30 παραστάσεις στην ευρύτερη περιοχή. Το συγκεκριμένο έργο, το οποίο να σημειώσω ότι έχει πολύ ειδικό θέμα, το έχω ανεβάσει σε δυο εκδοχές και θα δώσω μόνο 8 παραστάσεις.

ΠτΘ: Τι εννοείτε ότι το έχετε ανεβάσει σε δύο εκδοχές;

Κ.Λ.: Η πρώτη εκδοχή αφορά στο ανέβασμα του έργου ως λαϊκού δρωμένου με τον τίτλο «Ράψτε το φλάμπουρα γερά». Σε αυτή την παράσταση συμμετέχουν γέροντες Σαρακατσαναίοι και κάναμε πρεμιέρα στο πανελλήνιο αντάμωμα Σαρακατσαναίων που γίνεται κάθε τελευταίο Σαββατοκύριακό του Μαΐου στο Περτούλι Τρικάλων. Θα παιχτεί και στο νομό Ροδόπης γύρω στις 20 Αυγούστου, δεν έχει καθοριστεί ακριβής ημερομηνία ακόμη, στο δήμο Ιάσμου ως «Ράψτε το φλάμπουρα γερά» γιατί εκεί έχει πολλούς Σαρακατσαναίους.

ΠτΘ: Και η δεύτερη εκδοχή;

ΔΗΠΕΘΕ: Η δεύτερη εκδοχή είναι «Ο Αγαπητικός της βοσκοπούλας» με κάποιες περικοπές βέβαια γιατί είναι ένα τεράστιο έργο δυόμισι ωρών. Επειδή δεν είναι ένα κλασικό, ή διαχρονικό, ή σύγχρονο έργο το έχω κόψει και το έχω μικρύνει σε χρονική διάρκεια χωρίς να αλλάξω την ουσία. Ας πούμε ότι έκανα μια διασκευή κρατώντας όμως όλο το νόημα όπως είναι. «Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας»θα παιχτεί στις 30 Ιουλίου στην παραλία της Μέσης, στους Τοξότες της Ξάνθης και συνολικά θα δοθούν περίπου τέσσερις παραστάσεις με τη δεύτερη εκδοχή ως «Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας» και άλλες τόσες ως «Ράψτε το φλάμπουρα γερά». Μέχρι στιγμής έχουμε παίξει το έργο τρεις φορές ως δρώμενο.

ΠτΘ: Τι εννοείτε όταν λέτε ότι το έργο δεν έχει διαχρονικότητα;

Κ.Λ.: Δεν έχει διαχρονικότητα με την έννοια ότι οτιδήποτε και να πάρουμε αν θέλουμε να το κάνουμε λάστιχο και να το τραβήξουμε είναι διαχρονικό. Ο κόσμος ήταν πάντα ίδιος. Το θεωρώ νεωτερισμό και εξυπνάδα να λέω ότι είναι διαχρονικό. Όμως είναι ένα έργο το οποίο αναφέρεται στη βουκολική ζωή πριν από 100 τόσα χρόνια. Πρωτοπαίχτηκε στην Οδησσό και στην Κωνσταντινούπολη και ύστερα ήρθε στην Ελλάδα. Αναφέρεται στην ελληνική ύπαιθρο. Τι έχει μείνει από τότε για να το πούμε διαχρονικό; Σχεδόν τίποτε και μάλιστα όταν το παίζουν με παραδοσιακές στολές που δεν φοριούνται πλέον. ΄Όμως όσον αφορά τα συναισθήματα μπορούμε να πούμε ότι είναι διαχρονικό. Πιστεύω ότι ως άνθρωποι τίποτα δεν έχει αλλάξει μέσα μας. Απλά έχουμε καταπλακωθεί από τις σημερινές ανάγκες της ζωής, τις δυσκολίες και έχουμε ξεχάσει την ουσία. Λοιπόν τα συναισθήματα που θα προκαλέσει στον κόσμο είναι διαχρονικά τότε και το έργο είναι διαχρονικό.

ΠτΘ:Το κωμειδύλλιο όμως σατιρίζει και εθνικά μας ελαττώματα. Σε αυτό το έργο δεν υπάρχουν ελαττώματα που σατιρίζονται;

ΔΗΠΕΘΕ: Όχι, δεν υπάρχουν. Αυτό το έργο ειδικά δεν αναφέρεται σε εθνικά μας ελαττώματα. Είναι ένα εξωραϊσμένο ας έργο. Είναι ένα δραματικό έργο που καταγράφει μια ιστορία αγάπης που λήγει εις αίσιον τέλος, όπως συνήθως γίνεται σε τέτοιου είδους έργα. Είναι μια όμορφη ιστορία που επειδή θεωρώ ότι το γονίδιο είναι ίδιο, είτε Σαρακατσάνος είσαι, είτε Πόντιος, είτε οτιδήποτε κατά βάθος και γενικότερα όλοι οι Έλληνες είναι ίδιοι άρα και τα συναισθήματά μας είναι ολόιδια. Με αυτή την λογική τολμώ να ανεβάσω αυτό το έργο στη Μέση του Δήμου Αιγείρου. Γιατί αλλιώς θα έλεγα ότι ανεβάζω ως δρώμενο ένα εξειδικευμένο θέμα σε πέντε παραστάσεις και σταματώ. Επειδή τον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» σηκώνει να το δει οποιοσδήποτε συνεργαστήκαμε με το Δήμο της Αιγείρου και γίνεται αυτή η παράσταση στις 30 Ιουλίου.

ΠτΘ: Η σκηνοθετική σας προσέγγιση πού στηρίχθηκε;

ΔΗΠΕΘΕ: Καταρχάς να πω ότι είμαι φανατικός της μεθόδου Στανισλάβσκι. Πράγμα που δεν θα βιωθεί, θεωρώ ότι δεν θα αποδοθεί. Δεν πιστεύω τόσο στην τεχνική που λέει ότι ο ηθοποιός έχει τεχνικές, έτσι κι αλλιώς είναι κάτι το οποίο αποκτιέται με την εμπειρία και την χρησιμοποιεί ως όπλο. Όμως αν δεν βιώσεις τα πράγματα στην πραγματική τους έννοια και δεν ταυτιστείς με αυτά δεν μπορείς να αποδόσεις και τότε είσαι ένας ψεύτης που κάνει περιγράμματα ρόλων κλπ. Με αυτή τη έννοια πήρα ένα θίασο με παιδιά που είναι δικοί μου πλέον ηθοποιοί, στέκονται ως επαγγελματίες, είναι μαζί μου πολλά χρόνια, τους έβαλα στο κλίμα του τι ακριβώς είναι αυτό που θα κάνουν. Αν δεν κέρδισα την παράσταση, που πιστεύω ότι την κέρδισα, τουλάχιστον κέρδισα ανθρώπους που αγάπησαν τα έθιμά μας. Και όταν λέω τα έθιμά μας δεν λέω τα έθιμα των Σαρακατσαναίων, γιατί θεωρώ ότι είναι κοινά τα έθιμα. Έτσι κινήθηκα. Με ακούσματα μουσικές βάζοντας τα παιδιά να ακούνε φλογέρες εποχής. Μάλιστα στο δρώμενο που συμμετέχουν και οι γέροντες θεωρώ ότι ήταν τεράστια η εμπειρία για τα παιδιά. Τα παιδιά δεν ασχολούνται με τα έθιμά μας και δεν έχουν καμιά γνώση. Πιστεύω ότι με αυτά εδώ δημιουργούμε ένα ξύπνημα ενός κύκλου ζωής ο οποίος δεν υπάρχει πια. Είμαι φανατικός των λαϊκών δρώμενων και αν είχα την ευκαιρία θα ανέβαζα τακτικά τέτοιες παραστάσεις για να βγαίνουν στην επιφάνεια τα στοιχεία μας, είτε αυτά είναι Θρακιώτικα, είτε Ποντιακά, είτε Πομάκικα, οτιδήποτε. Πιστεύω ότι όλοι αυτοί οι λαοί που ζούμε εδώ στην Θράκη δίνουν μια υπέροχη πανσπερμία πολιτισμού. Βλέπουμε ότι έχουν και κοινά στοιχείο ώστε να τους δώσουν την ευκαιρία να προσεγγίσουν πάρα πολύ μεταξύ τους ως μέσα από τέτοιες καταστάσεις και όχι μέσα από τις πολιτικές που αντί να κάνουν καλό κάνουν ζημιά.

ΠτΘ: Αν σας δινόταν η δυνατότητα να εκφρασθείτε μέσα από δρώμενα συνεχώς θα το επιχειρούσατε;

Κ.Λ.: Ναι, αν είχα τη δυνατότητα θα έκανα συνέχεια λαϊκά δρώμενα, δηλαδή θεατρικά. Όμως δεν την έχω και να τονίσω ότι αυτά δεν αγκαλιάζονται από τον κόσμο. Άλλωστε έτσι θα ήταν σημαντικότερη η προσφορά μας στον πολιτισμό, γιατί θεωρώ ότι ένα θεατρικό έργο οποιουδήποτε συγγραφέα μπορεί να το ανεβάσει καλύτερα για παράδειγμα ο Σπύρος Παπαδόπουλος στην Αθήνα επειδή έχει όλες τις δυνατότητες, όλα τα μέσα και όλους τους θεατρικούς παραγωγούς από πίσω και να το κάνει μια περιοδεία από ό, τι θα το δώσω εγώ.

ΠτΘ: Εσείς όμως τολμάτε έστω και με αντίξοες συνθήκες.

ΔΗΠΕΘΕ: Ναι, τολμώ. Δεν είχα ποτέ χορηγία από κάποιον. Αν είχα τη δυνατότητα να επιχορηγούμε από κάπου, αν αναγνωρίζονταν η δουλειά που κάνω τότε θα έκανα και σκηνικά υπέροχα και οτιδήποτε και θα κινιόμουν στα επίπεδα του ψέματος πια, γιατί έτσι θεωρώ ότι δημιουργείς μια απάτη κάνοντας θέατρο το οποίο είναι πολύ κοντά στη τηλεόραση που δεν παλεύετε με τίποτα. Είναι μια απάτη, ένα λάθος. Εγώ έχω τη δυνατότητα δηλαδή ως άνθρωπος να μην βλέπω ριάλιτι και έτσι από αντίδραση ή αντίσταση, αλλά όλος ο κόσμος τα βλέπει.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι το κοινό ζητά τέτοιου είδους έργα και μέσα από το θέατρο;

ΔΗΠΕΘΕ: Όχι. Απλά θέλω να πω ότι το να ανεβάσεις ένα θεατρικό έργο με τις συνταγές της τηλεόρασης που θα εντυπωσιάσει τον κόσμο, τροφοδοτείς απλά το μήλο αυτό, το καταναλωτικό, το οποίο δεν προσφέρει τίποτα και είναι και εύκολο. Σκοπός μας είναι να κάνουμε κάτι διαφορετικό, να ανεβάζουμε μια θεατρική παράσταση πολύ πιο κοντά στα τα του θεάτρου, να κάνουμε ένα λαϊκό δρώμενο, πράγματα δηλαδή τα οποία είναι μικρά βηματάκια ή μικρές γροθιές στο κατεστημένο. Όχι ότι μπορούμε να κάνουμε τίποτα, δεν πιστεύω πια, ίσως έχω μεγαλώσει, ίσως αν με ρωτούσατε πριν από είκοσι χρόνια να έλεγα ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο. Πιστεύω όμως ότι δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε μπορούμε λίγο να τον γλυκάνουμε. Θα μπορούσε να αλλάξει αν ήταν πάρα πολλές οι προσπάθειες ξεκινώντας από τα ΜΜΕ που εξουσιάζουν τα πράγματα με τη συνδρομή και των ανθρώπων του πολιτισμού.

ΠτΘ: κ. Λειβαδίτη να σας ευχηθούμε καλή επιτυχία στις παραστάσεις σας και να σας ευχαριστήσουμε.

Κ.Λ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.