«Ο γυρος του κοσμου σε ογδοντα ημερες»

Μία από τις ωραιότερες εμπειρίες μας στο στούντιο του «Παρατηρητή», μάς προσέφερε τελευταία η ωραία ομάδα παιδιών, τμήμα της θεατρικής ομάδας της Κοινότητας Νέων, που προσκαλέσαμε για να μιλήσουμε για το σπουδαίο έργο του Πάβελ Κόχουτ, του σημαντικού αυτού σύγχρονου Τσέχου συγγραφέα, που έχει τίτλο «Ο γύρος του κόσμου σε ογδόντα ημέρες» και ανέβηκε στο αμφιθέατρο της Παλιάς Νομικής Σχολής το Σαββατοκύριακο.

Ένα έργο με πολιτικά υποσημαινόμενα, κριτική στην τότε αυτοκρατορία του Ενωμένου Βασιλείου, την αποικιοκρατική Αγγλία, τη γραφειοκρατία, τους κατεστημένους τρόπους της λονδρέζικης αριστοκρατίας και το πιο γοητευτικό, τον πολύ ενδιαφέροντα διάλογο, που αναπτύσσει με τον πρεσβύτερο ομότεχνό του Ιούλιο Βερν ο νεότερος Πάβελ Κόχουτ…

Ένα συναρπαστικό έργο κι ένα συναρπαστικός διάλογος με τους κοινοτικούς ερασιτέχνες ηθοποιούς της παράστασης Νικολέτα Καλαντζή, Μιχάλη Ζαμαντζά, Αντώνη Ηλιάδη, Στέλιο Μπενέτο και Αντιγόνη Κρέτση με «αρχηγό», τον «πρεσβύτερο συγγραφέα» στο έργο Νίκο Μαθιουδάκη – οι τίτλοι απονέμονται σχηματικά, αν και από το «συνάδελφο» Νίκο οι απαιτήσεις ήταν πάντοτε σκληρότατες – και «συναρχηγό», τη σκηνοθέτιδα της παράστασης, Μυρσίνη Λαντζουράκη…

Ο γύρος του κόσμου σε ογδόντα όμως ημέρες ακολούθως…

ΠτΘ: Από πότε και πώς το Θεατρικό Τμήμα της Κοινότητας Νέων;

Μυρσίνη: Το θεατρικό Τμήμα της Κοινότητας λειτουργεί από την ίδρυση της Κοινότητας Νέων το 1985. Εγώ μπορώ να μιλήσω, όμως, μόνο για τα τελευταία τέσσερα χρόνια, που είμαι μέλος της ομάδας. Ξεκινήσαμε το 2000 με την πρώτη μας παράσταση, που ήταν και πάλι θεατρικό κείμενο, μονόπρακτα από κωμωδίες του Τσέχωφ και στη συνέχεια, κάναμε παραστάσεις βασισμένες σε αυτοσχεδιασμούς των παιδιών μ’ ένα θεματικό άξονα. Φέτος, είπαμε να ξεφύγουμε και να προσπαθήσουμε να ανεβάσουμε πάλι, ένα ολοκληρωμένο θεατρικό έργο και πιστεύω ότι τα καταφέραμε.

ΠτΘ: Στην Ελλάδα δεν φημιζόμαστε για τη θεατρική μας παιδεία, οπότε μάλλον «η βουτιά σας» στο έργο του Πάβελ Κόχουτ θα ήταν επωφελής, μια και καλός ο αυτοσχεδιασμός που κυρίως επιτρέπει την δημιουργική έκφραση, ένας δόκιμος όμως θεατρικός συγγραφέας

προσφέρει, συν τοις άλλοις, πολλά στη συνειδητοποίηση ότι το θέατρο είναι και σπουδαία και απαιτητική τέχνη …

Νίκος: Δεν θα έλεγα, ότι δεν έχουμε θεατρική παιδεία, απλά έχει οριστεί να είναι διαφορετική, αλλά υπάρχει θεατρική παιδεία. Όποια παιδεία κι αν είναι αυτή. Στο χέρι μας είναι να αξιοποιήσουμε τα εναύσματα με το καταλληλότερο τρόπο.

ΠτΘ: Είστε σίγουρος ή ομιλείτε ως φιλόλογος;

Στο έργο τώρα. Πόσο σας ξένισε που η Μυρσίνη σας πρότεινε να ανεβάσετε ένα πολύ σημαντικό συγγραφέα που «έφερε» πράγματα στο θέατρο και ένα κείμενο ιδιαίτερα δύσκολο. Σας προκάλεσε το κείμενο, σας γοήτευσε;

Αντιγόνη: Η ιδέα να ανεβάσουμε κείμενο έγκριτου θεατρικού συγγραφέα, δεν ήταν κάτι καινούργιο, προϋπήρχε, απλά τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή, γιατί, μετά από αρκετές παραστάσεις, που ασχοληθήκαμε με αυτοσχεδιασμούς, ήταν πλέον καιρός να δοκιμασθούμε και σ’ ένα νέο έργο, το οποίο, επειδή δεν έχει γραφεί από εμάς και ο κάθε ρόλος δεν έχει σχέση με το χαρακτήρα του καθενός, ήταν μεγάλη πρόκληση. Όταν κάνεις αυτοσχεδιασμούς σίγουρα εκτίθεσαι, γιατί γράφεις εσύ ο ίδιος αλλά και, γι’ αυτό το λόγο, ο ρόλος είναι πιο κοντά στα δικά σου δεδομένα και μπορείς πιο εύκολα να τον αναδείξεις. Όταν, όμως, πρέπει να μπεις στο ρόλο κάποιου άλλου, ο οποίος μπορεί να είναι και άλλου φύλου ή και να μην έχει σχέση με το χαρακτήρα σου, εφόσον δεν είμαστε επαγγελματίες, αλλά κάνουμε θέατρο επειδή μας αρέσει , αυτό είναι μεγαλύτερη πρόκληση.

Νικολέτα: Θυμάμαι ένα περιστατικό. Είχα αργήσει να έρθω στην Κομοτηνή και πήρα τη Μυρσίνη τηλέφωνο και τη ρώτησα, αν είναι φήμες αυτά που ακούω για «Το γύρο του κόσμου» κι εκείνη μου απήντησε, πως είναι πραγματικότητα.

Νίκος: Εγώ εκείνο, που έχω να πω είναι, ότι, όταν μου έδωσε η Μυρσίνη να διαβάσω το κείμενο της διασκευής, αναρωτήθηκα τι θα γίνει με τα σκηνικά. Και μου λέει «μην αγχώνεσαι, θα τα βρούμε σιγά- σιγά κι ότι ο Πάβελ Κόχουτ έχει προβλέψει για όλα». Όπως κι έγινε. Η μία ιδέα συμπλήρωνε την άλλη.

Μιχάλης: Εγώ, κατά κάποιο τρόπο, ήθελα να το παίξω αντιπολίτευση και ήμουν κάθετα αντίθετος στο να ανεβάσουμε το έργο αυτό, γιατί δεν μου άρεσε σαν ιδέα, σαν κείμενο. Εξέφρασα την προσωπική μου άποψη. Η ειρωνεία είναι, ότι βλέποντας στημένο το έργο, δεν έχει αλλάξει η άποψή μου. Μπήκαμε στο χορό όμως και χορέψαμε..

ΠτΘ: Σε ποια επιχειρήματα στήριζες την αντίθετη άποψη;

Μιχάλης: Επειδή είμαι και καινούργιο μέλος και ήμουν μόνο στην προηγούμενη παράσταση, έχοντας κάνει μόνο αυτοσχεδιασμούς, θεώρησα λοιπόν ότι, επειδή αυτοί αρέσουν περισσότερο στον κόσμο, θα ήταν καλύτεροι για εμάς. Βέβαια, ένα θεατρικό έργο έχει πολλές προκλήσεις, τις περισσότερες από τις οποίες πιστεύω ότι καταφέραμε να τις ξεπεράσουμε.

Μυρσίνη: Επειδή είναι ένα έργο, που έχει ροή και πρέπει να είμαστε συνεπείς, να είναι όλοι εκεί, βλέπετε είμαστε μεγάλη ομάδα, τριάντα παιδιά μαζί με την κοπέλα που κάνει τον ήχο και εμένα, και επειδή ήταν και περίεργη χρονιά με τις εκλογές, με το Πάσχα που έπεφτε νωρίς, τις Απόκριες, κάποια στιγμή μέσα στη χρονιά τέθηκε θέμα να το αφήσουμε στη γωνία για κάποια άλλη στιγμή και να γυρίσουμε στους αυτοσχεδιασμούς. Ο Μιχάλης ήταν ένας από τους πρώτους, που είπε, ότι «δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τώρα κι αφού ξεκινήσαμε θα το κάνουμε».

ΠτΘ: Μετά τους αυτοσχεδιασμούς στον Κόχουτ… Δεν αισθάνεστε, ότι σας έδωσε αυτό το έργο το ερέθισμα να εισαχθείτε στο και να προβληματιστείτε με το καλό παγκόσμιο θεάτρο;

Μιχάλης: Αυτό, που αισθανόμαστε τις τελευταίες ημέρες, που πλησιάζει η παράσταση, είναι ότι οι απαιτήσεις αυξήθηκαν. Είναι κάτι διαφορετικό οι αυτοσχεδιασμοί και κάτι άλλο αυτό που κάνουμε τώρα. Σκέφθηκα, ότι απέναντι στον κόσμο έχουμε μία ευθύνη, ότι είναι πιο «σοβαρό» αυτό που κάνουμε τώρα, χωρίς να λέω ότι οι αυτοσχεδιασμοί δεν είναι, γιατί ήταν κάτι δικό μας και δεν είναι κάτι εύκολο.

Στέλιος: Θα συμφωνήσω με το Μιχάλη, γιατί στην αρχή οι περισσότεροι δεν ενθουσιαστήκαμε. Το βρίσκαμε μακροσκελές, αλλά τις τελευταίες ημέρες, με το τέλος της προσπάθειας, στεναχωριέμαι. Το έργο αυτό το αγάπησα, δεθήκαμε και ταιριάξαμε τριάντα άτομα.

ΠτΘ: κ. Μαθιουδάκη ο διάλογος του Κόχουτ με το Βερν και ο τρόπος χειρισμού του θέματος σάς εντυπωσίασε;

Νίκος: Όταν ο Κόχουτ ξεκίνησε να κάνει το έργο του Ιουλίου Βερν κατέγραψε καταρχήν τα άτομα, που έπαιζαν και έπαθε σοκ στη σκέψη, ότι πρέπει να χωρέσει εβδομήντα βασικούς ρόλους σε μία παράσταση. Κατάφερε, όμως, με ένα ιδιότυπο τρόπο να επικοινωνήσει. Επέλεξε αυτόν της σκηνικής αναπαράστασης του μυθιστορήματος του Βερν, δηλαδή να μπορεί εκείνη την ώρα να γράφεται το κείμενο και να προκύπτουν στη σκηνή τα πάντα. Το κείμενο του Κόχουτ δεν είναι άσχετο βέβαια από την εποχή του. Ας μη ξεχνάμε, ότι το 1961, που αυτός έγραψε «Το γύρο του κόσμου» επηρεάστηκε και από τον Γιούρι Γκαγκάριν, τον πρώτο άνθρωπο που βρέθηκε στο διάστημα, και από τον Άντολφ Χοφμάϊστερ, που έκανε την έκδοση του μυθιστορήματος του Ιουλίου Βερν με κολάζ και του έδωσε την ιδέα να χρησιμοποιήσει την τεχνική του κολάζ ή του μοντάζ, όπως το λέει στο κείμενο, για να κάνει αυτό το δέσιμο των σκηνών, των διαλόγων, των χωρών. Τέλος, βρήκε ένα πολύ καλό σκηνοθέτη τον Λονίνσκι για να το ανεβάσει. Όλα αυτά τον επηρέασαν να γράψει ένα κείμενο, το οποίο δημιουργείται επί σκηνής, μπροστά στο κόσμο, με τις διακριτικές αφηγήσεις ενός πρεσβύτερου και ενός νεότερου άνδρα, ενός Πρεσβύτερου, που γράφει το έργο και ενός Νεότερου, που έχει διαβάσει το έργο και μαλώνουν επί σκηνής. Υπάρχει ένα παράξενο δέσιμο επί σκηνής, ένα παιχνίδι. Αυτό θέλουμε και εμείς, να περάσουμε μέσα από την παράστασή μας, ότι εμείς παίζουμε μ’ ένα κείμενο, που μας γεμίζει ευθύνη, αλλά δεν παύει να θέλουμε να το παίζουμε, γιατί είναι θέατρο, δεν είναι μυθιστόρημα, είναι διασκευή, την έχει κάνει ο Κόχουτ και είναι έτσι γραμμένο.

ΠτΘ: Μυρσίνη πόσο ευχαριστήθηκες το έργο;

Μυρσίνη: Πάρα πολύ. Όταν ήμασταν μαζεμένοι και μπορούσε η δουλειά να προχωρήσει, ήταν για μένα ευλογία, έφευγα από την πρόβα πετώντας. Όταν ήμασταν λιγότεροι ή υπήρχαν ασυνεννοησίες, που υπήρξαν και δεν μπορεί να μην υπάρχουν σε μία τόσο μεγάλη ομάδα, στενοχωριόμουν. Τώρα, που έφτασε στο τέλος της, εγώ την παράσταση τη χαζεύω. Να πω και το άλλο. Όταν ξεκινήσαμε, δεν πέρασε από το μυαλό μου το πόσο δύσκολο ήταν να γίνει πραγματικότητα αυτό το κείμενο επί σκηνής. Είχαμε να αντιμετωπίσουμε πολλές δυσκολίες και, όμως, τα καταφέραμε.

ΠτΘ: Τι σας άφησε το έργο, αφού πολύ το διερευνήσατε, προκειμένου να μπορέσετε να το παίξετε;

Νίκος: Το κείμενο έχει πολλά σημεία που αξίζει να τα ψάξεις. Ο Ιούλιος Βερν έχει ένα διαφορετικό τρόπο προσέγγισης των γεγονότων της εποχής του, όπως η αποικιοκρατία της Αγγλίας στις Ινδίες

Μιχάλης: Υποδύομαι το στρατηγό ο οποίος χαίρεται με ό,τι γίνεται κατά των Ινδιών. Είναι φανερή η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το ωραίο είναι ότι δεν κατακρίνει μόνο την αποικιοκρατία των Άγγλων αλλά και των Αμερικανών για την σφαγή των νέγρων. Μιλά για τους Άγγλους, για το όπιο, για το Χονγκ-Κονγκ. Η ειρωνεία είναι ότι μόλις σήμερα έμαθα ποιος έγραψε το έργο και πότε γράφτηκε και φαίνεται, ότι, όταν γράφτηκε ήταν πολύ σπουδαίο, γιατί τότε υπήρχε αποικιοκρατία. Το δε Χονγκ Κονγκ πριν λίγα χρόνια έγινε κινέζικο.

ΠτΘ: Εσύ Αντώνη παίζεις τον κύριο Φιξ, τον άλλο μηχανισμό, που καταγγέλλεται στο έργο, τη γραφειοκρατία…

Αντώνης: Ο Φιξ είναι η κλασική μορφή εκείνου του ανθρώπου, που προσπαθεί να συλλάβει κάποιον, που δεν έχει κάνει τίποτα. Είναι η κλασική μορφή του ανθρώπου στη λάθος θέση. Είναι ένας άνθρωπος, που προσπαθεί να κάνει κάποια πράγματα, τα οποία είναι εντελώς άστοχα μ’ όλα όσα έχει να δείξει προς τα έξω. Κυνηγά ένα αθώο, κάτι, που συμβαίνει ακόμη και σήμερα… Βασικά καταγγέλλεται η γραφειοκρατία των αναπτυγμένων χωρών, αλλά και η αυταρχικότητά τους.

Αντιγόνη: Το έργο είναι πολύ σύγχρονο. Μπορεί να τιτλοφορείται «Ο γύρος του Κόσμου σε 80 μέρες», σε διασκευή, βέβαια, αλλά επί της ουσίας έχει γραφεί από τον Ιούλιο Βερν και γι’ αυτό, ίσως, ν’ ακούγεται ξεπερασμένο. Το παιδικό μας βιβλίο μεν, αλλά η κοινωνία έχει προχωρήσει…Επί της ουσίας το έργο δεν είναι απλά σύγχρονο, υπερσύγχρονο είναι, γιατί και η γραφειοκρατία και η αποικιοκρατία και ο ρατσισμός αλλά και οι ύπουλες τεχνικές των κυριάρχων είναι σήμερα επίσης ορατές.

Νικολέτα: Θέλω να πω, ότι το συγκεκριμένο έργο τρομάζει με τη δύναμη της επικαιρότητάς του. Δείτε και μία ατάκα που λέω «τραγουδούσαμε έμπλεοι ενθουσιασμού και συγκινήσεως, μη γνωρίζοντας, ότι εκατό χρόνια αργότερα η τεράστια αυτή αυτοκρατορία θα παρέμενε ένα και μόνο νησί». Υπάρχουν δηλαδή και αισιόδοξα μηνύματα και, πραγματικά, εύχομαι κάτι να γίνει και με την αμερικάνικη μονοκρατορία και να τεθεί ένα τέλος.

Νίκος: Αυτά, όμως, όπως λέει το κείμενο είναι ξεπερασμένες σοσιαλιστικές προπαγάνδες..

ΠτΘ: Πώς σας φαίνεται η περίεργη γυναικεία φυσιογνωμία του έργου. Κατ’ αρχήν τα «ρίχνει» σε όλους, είναι επιρρεπής στο φλερτ ή τελικά πρωτεύει ο αγώνας της επιβίωσης;

Αντιγόνη: Είναι διπλός ο ρόλος, υπάρχει η θετική πλευρά της Ινδής, η οποία οδηγείται στην πυρά και πρέπει να κάνει τα πάντα για να επιβιώσει, από τη στιγμή που διασώθηκε και έτσι γίνεται γυναίκα θύμα

Αντιγόνη: Ναι, αλλά είναι και η γυναίκα, που ξεπερνά το όριο, φλερτάρει με τον οποιονδήποτε, είναι απελπισμένη για άνδρα, – άνδρας να είναι και ό,τι είναι,- στοιχείο, το οποίο μπορεί να φαίνεται κωμικό στο έργο και επί σκηνής, αλλά επί της ουσίας, αν το δούμε πιο καθαρά, είναι, κατά την άποψή μου, λυπηρό και τραγικό.

Μυρσίνη: Είναι η ανάγκη της γυναίκας να αποκατασταθεί.

Νίκος: Εμένα «μου έβγαλε» κάτι άλλο. Είναι ένα μοντέλο ανθρώπου, που θέλει να καλοπερνά. Παντρεύεται με το μαχαραγιά για να είναι με κάποιον και να περνά καλά. Αυτός πεθαίνει και παρόλο που έπρεπε να ταφεί δίπλα του, «κολλάει» στον καπετάνιο, στο Φιξ, σε ανθρώπους, που ξέρει ότι μπορεί να βρει αποκούμπι και μόλις μαθαίνει ότι ο Φογκ έχει χρήματα, αμέσως αγκιστρώνεται πάνω του. Είναι ένα μοντέλο ανθρώπου, που δεν λείπει και από τη σημερινή εποχή, που θέλει να είναι καλά με όλους.

ΠτΘ: Η Αούντα, όμως, δεν έχει ούτε χώρα ούτε σπίτι. Η μόνη οδός σωτηρίας είναι ένας άνδρας…, το κορμί της ουσιαστικά…

Νίκος: Έτσι συνήθως είναι οι συμφεροντολόγοι.

Στέλιος: Στο τέλος του έργου φαίνεται, ότι τον αγαπάει τον Φογκ. Εμένα μου δίνει αυτή την εντύπωση. Μέσα από όλα αυτά που περνάει, δένεται. Δεν είναι αυτοσκοπός η επιβίωσή της.

Αντώνης: Όταν την πάντρεψαν μ’ ένα άνδρα με το ένα πόδι στον τάφο, η κοπέλα αυτή δεν πρέπει να ζήσει τις χαρές της ζωής; Να μη «κολλήσει» σε κάποιο νέο να της δώσει ζωή;

Είναι και ένα απωθημένο της.

ΠτΘ: Τι θα θέλατε εν κατακλείδι να πείτε στους ακροατές, στους αναγνώστες μας για να έρθουν να παρακολουθήσουν όλα αυτά τα μαγευτικά, που έχετε να αφηγηθείτε επί σκηνής;

Αντώνης: Αξίζει να δουν και κάτι διαφορετικό από το Θεατρικό Τμήμα της Κοινότητας για να διαπιστώσουν μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε.

Αντιγόνη: Θεωρώ ότι το έργο δίνει το έναυσμα, καθότι είναι ένα κείμενο καυστικό και όταν παίζεται από νέους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν την τάση να είναι καυστικοί με το σύστημα, αυτό πιστεύω, ότι από μόνο του είναι ενδιαφέρον.

Μυρσίνη: Εγώ θέλω να ευχαριστήσω τον πρύτανη κ. Σχινά, που ενέταξε την παράσταση στις γιορτές για τα 30 χρόνια του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου συνεορτάζοντας μαζί μας. Ο κ. Σχινάς μας βοήθησε πολύ και ηθικά και οικονομικά.

Νίκος: Η Κοινότητα Νέων στην τοπική κοινωνία είναι ένα αναμμένο σπίρτο. Όσοι μπορούν να ανάψουν από αυτό, ας ανάψουν. Δεν πιστεύω ότι Κοινότητα και κοινωνία είναι αλληλένδετες, γιατί η κοινωνία δεν έχει δώσει την ευκαιρία στην Κοινότητα Νέων να την αγαπήσει. Δεν έχει δώσει όσο θα έπρεπε. Δεν είναι ούτε παράπονο ούτε κατηγορία, απλά το έργο της Κοινότητας αφορά μία κατάθεση δημιουργικότητας και νέων απόψεων στην πόλη, αν και αυτή αντιμετωπίζει τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Και γνωρίζετε πώς αντιμετωπίζει μία κοινωνία ένα σύνολο ανθρώπων και μία νέα άποψη πραγμάτων. Θα ήθελα να πω, λοιπόν, στα παιδιά που μας ακούνε και σ’ όλη την τοπική κοινωνία να έρθουν να παρακολουθήσουν την παράσταση για να δουν ένα έργο, που σφράγισε την παιδική τους ηλικία, μέσα από τα μάτια των νέων, να δουν ένα κείμενο πολύ σύγχρονο, που θα τους προβληματίσει χωρίς όμως να τους «ψυχοπλακώσει». Θα προβληματιστούν με ένα χαρούμενο, μ’ έναν διαφορετικό, παιχνιδιάρικο και αλλιώτικο τρόπο.

ΠτΘ: Ας ελπίσουμε ότι μετά την εξεταστική θα επανέλθετε στη σκηνή με το έργο και ότι όλοι, όσοι δεν πρόλαβαν να απολαύσουν τις παραστάσεις σας το Σαββατοκύριακο, θα έρθουν την επόμενη φορά να ταξιδέψουν το γύρο του κόσμου μαζί σας. Σε ογδόντα μάλιστα μόνον ημέρες, δεν θα είναι θαύμα;

Εμείς πάντως για όλα τα ωραία πολύ σας ευχαριστούμε…

Σύμπαντες οι Κοινοτικοί ομού: Κι εμείς;

Τ.Β.

Υ.Γ.: Τελικά θα την επαναλάβετε την παράσταση; Πότε;

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ του Καθηγητή Σίμου Μηναΐδη προς την “Κοινότητα Νέων”

ΣΥΓΧΑΙΡΩ τους εμπνευστές, πρωτεργάτες και εκτελεστές της αποψινής παράστασης για δύο, κυρίως, λόγους: γιατί με την προσπάθειά τους αυτή καταδεικνύουν, ότι το έργο που επιτελείται στις Σχολές του ΔΠΘ, δεν περιορίζεται μόνο σε επίπεδο μαθησιακών και εξεταστικών διαδικασιών, αλλά το υπερβαίνει, λειτουργώντας και ως παράγοντας ευρύτερων πολιτιστικών και κοινωνικών αξιών. Επίσης, είναι ένα μήνυμα στις τοπικές κοινωνίες που φιλοξενούν Πανεπιστημιακές Σχολές, πως η ίδρυσή τους πέρα από πολιτικές, εθνικές, ιστορικές, οικονομικές, κοινωνικές ή άλλες σκοπιμότητες συμβάλλει καθοριστικά στην βίωση μιας πολυκεντρικής αντίληψης για τις ουσιαστικές συμμετοχικές διαδικασίες. Δεδομένου, ότι σ΄ αυτές συντρέχουν νέοι άνθρωποι, που λειτουργούν ως καταλύτες στη διαλεκτική θεώρηση των σχέσεων ατόμου – κοινωνίας.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της «Κοινότητας Νέων», που με την πολυετή και πολύπτυχη δράση της αποτελεί σε συλλογικό επίπεδο, έναν από τους πληρέστερους εκφραστές ανάλογων πρωτοβουλιών. Για το έργο της αυτό καθώς και τη συμμετοχή της στις εορταστικές εκδηλώσεις των τριάντα χρόνων από την ίδρυση του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, εκφράζω την ευαρέσκεια και το δημόσιο έπαινο του Τμήματος Νομικής.

Σημείωμα πρύτανη

Με αφορμή το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν, το ταξίδι των ηρώων του σε τόπους και τρόπους, τις κωμικές και τραγικές τους περιπέτειες, ο Κόχουτ μας παρακίνησε να ξεκινήσουμε το γύρο του δικού του κόσμου, με αφετηρία την ποιότητα του κειμένου του.

Μέσα από την καυστική σάτιρα κατά του ιμπεριαλισμού, κατά της υποταγής των “αδύναμων” στους ανά τους αιώνες “ισχυρούς”, κατά του καλυμένου ή απροκάλυπτου ρατσισμού, της εμμονής στην εξουσία, της έννομης – εκτός ορίων – αστυνόμευσης και μέσα από πολλές άλλες μικρές και μεγάλες προκλήσεις βρήκαμε τον τρόπο να επικοινωνήσουμε, να συνταξιδέψουμε, να εξωτερικεύσουμε τις ανησυχίες μας.

“God save the queen”, ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται, μια φράση κάτω από την οποία όλα επιτρέπονται και όλα συγχωρούνται.

Το θέμα του έργου φαινομενικά εφηβικό αν όχι παιδικό, μα ουσιαστικά επίκαιρο και διαχρονικό, ανοιχτό σε όσους “πιστούς” για προβληματισμό, σε όσους πάλι όχι, πρόσκληση για ένα διασκεδαστικό ταξίδι σε 80 μέρες θεατρικού και 100 λεπτά ρεαλιστικού χρόνου.

Εμείς προβληματιστήκαμε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας. Άλλοι κατέβηκαν σε στάσεις, άλλοι ανέβηκαν στην πορεία. Τελικά όμως φτάσαμε στον προορισμό μας. Σε πόσες μέρες δεν έχει σημασία. Άλλωστε το ταξίδι είναι αυτό που σε κάνει να κερδίζεις “στοιχήματα”.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.