Τα 50 χρονια του Αηδονιδη

Τα 50 γόνιμα χρόνια του στη «διακονία» της παραδοσιακής μας μουσικής γιορτάζει σήμερα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ο Χρόνης Αηδονίδης. Και τα γιορτάζει με μια πολύχρωμη, φωτεινή συναυλία, με χορούς και τραγούδια και έχοντας ως συμπαραστάτες τη Δόμνα Σαμίου, τον Διονύση Σαββόπουλο, τον Γιώργο Νταλάρα και τη Γλυκερία, μαζί με τα «όργανα», τις χορωδίες, βυζαντινές και μη, τα συγκροτήματα χορού και πολλούς μαθητές του -τραγουδιστές και μουσικούς. Με τίτλο «Η Μουσική της Θράκης των Ελλήνων», το Μέγαρο θα γεμίσει απόψε από θρακιώτικους σκοπούς σε μία μουσική παράσταση, την επιμέλεια της οποίας έχει στενός συνεργάτης του Χρόνη Αηδονίδη και εκ των υπευθύνων στο «Αρχείο Ελληνικής Μουσικής», κ. Γιώργος Kωνστάντζος.

Με πατέρα ιερέα και μητέρα τραγουδισταρού, ήταν φυσικό που ο Χρόνης Αηδονίδης από τα τρυφερά του χρόνια εμποτίστηκε με τους δύο κύριους ελληνικούς μουσικούς νεροσυρμούς: τους βυζαντινούς ύμνους και τα παραδοσιακά τραγούδια. «Άλλες εποχές κι άλλοι τόποι» βέβαια, εκεί στην Καρωτή Διδυμοτείχου του μεσοπολέμου όπου γεννήθηκε, όπως και το ’50 που, παλικαρόπουλο, άρχισε να μετέχει δραστήρια στην υπόθεση «μουσική παράδοση», από την πρωτεύουσα πια.

Αλλά ο «κύριος Χρόνης», όπως όλοι οι συνάδελφοί του από σεβασμό και αγάπη τον αποκαλούν, αισιοδοξεί ακόμα και σήμερα, μισό αιώνα μετά, ότι το παραδοσιακό μας τραγούδι δεν θα σβήσει εύκολα: «Νέα παιδιά λένε τώρα τα τραγούδια μας» υποστηρίζει, για να παραφράσουμε τον Καβάφη. Και κάνει μία σύντομη αναδρομή στην δική του μουσική ιστορία.

«Tο 1953 πρωτοτραγούδησα στο ραδιόφωνο, για την εκπομπή ‘Θρακικοί Aντίλαλοι’ που έκανε τότε ο λαογράφος Πολύδωρος Παπαχριστοδούλου», θυμάται ο κ. Αηδονίδης. «Μόλις είχαμε κατεβεί τότε οικογενειακώς από το χωριό μας στην Αθήνα» σχολιάζει. Είχε ήδη πάρει τότε την απόφαση να ασχοληθεί επαγγελματικά με το παραδοσιακό; «Mα εγώ ποτέ δεν ασχολήθηκα επαγγελματικά μ’ αυτό», λέει. «Εγώ στην επαγγελματική μου ζωή δούλεψα στις οικονομικές υπηρεσίες του Σισμανόγλειου Νοσοκομείου. Ποτέ δεν θέλησα να κάνω επάγγελμα την παράδοση. Το χειρίστηκα σαν ιερό κειμήλιο. Μόνο δίσκους έκανα και σποραδικά εμφανίσεις σε ειδικές περιπτώσεις. Άλλωστε εμένα με ενδιέφεραν περισσότερο τα τραγούδια που οι στίχοι τους αναφέρονταν σε ιστορικά ή κοινωνικά γεγονότα – πάντως όχι τα τραγούδια που είναι για διασκέδαση» τόνισε στην Βασιλική Αγγελικοπούλου, που επιμελήθηκε ενός αξιόλογου αφιερώματος για το πρόσωπό του στην «Καθημερινή».

O πρώτος του δίσκος ήταν… 78 στροφών (το πρόλαβε κι αυτό)! Είχε ένα μακεδονίτικο από τη μια, για το ’21, και ένα θρακιώτικο συγκαθιστό, σκωπτικό, απ’ την άλλη. «Μετά, έβγαλα κάπου 17 δίσκους στις 45 στροφές και άλλους 15 μακράς διαρκείας στο βινύλιο». Το βασικό του ρεπερτόριο ήταν και είναι στραμμένο κυρίως στη μουσική και τα τραγούδια της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Θράκης του, της Θράκης μας. «Όλης της Θράκης, ανατολικής, βόρειας και της μόνης ελληνικής σήμερα, της δυτικής, που δεν είναι παρά μόνο το 8% του συνόλου της Θράκης», μας (υπεν)θυμίζει. Στην εποχή του CD έχει βγάλει επίσης αρκετά πράγματα. O καινούργιος του δίσκος, διπλός, που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, έχει στο ένα CD τραγούδια της Θράκης και στο άλλο βυζαντινούς ψαλμούς. «Από παιδί με έπαιρνε ο πατέρας μου στην εκκλησία κι έψελνα. Ποτέ δεν το εγκατέλειψα αυτό. Πάντα αναζητώ ευκαιρία να πάω να ψάλω…».

Και σε όλα τα ανωτέρω, πρέπει κάποιος να προσθέσει φυσικά τις πολλές «συμμετοχές» του σε διάφορους δίσκους άλλων καλλιτεχνών (μία από τις πιο πρόσφατες είναι το «Βλέφαρό μου» του Νίκου Kυπουργού, στο δίσκο «Tα μυστικά του κήπου»). Υπέροχο το τραγούδι, ναι, αλλά και συγκλονιστική η ερμηνεία. «Mε αυτό θα κλείσουμε την συναυλία», αποκαλύπτει χαμογελώντας ένα από τα μυστικά της σημερινής εκδήλωσης ο πολυχρονεμένος μας κύριος Χρόνης Αηδονίδης.

Και μιλάει με πολλά και κολακευτικά λόγια για τα χιλιάδες παιδιά που μαθαίνουν τώρα πια την παραδοσιακή μας μουσική στα Μουσικά Σχολεία όλης της χώρας, όπως αυτό της Κομοτηνής. Δύο από τους πιο ταλαντούχους μαθητές του, τη Νεκταρία Καραντζή και τον Βαγγέλη Δημουλή, θα τους έχει μαζί του απόψε στη συναυλία (τη Νεκταρία και στον υπό έκδοση δίσκο). «Oχι, εγώ είμαι αισιόδοξος για το μέλλον του παραδοσιακού μας τραγουδιού. Οι Έλληνες όταν μυριζόμαστε κίνδυνο συσπειρωνόμαστε. Έτσι θα γίνει και τώρα, στους καιρούς της παγκοσμιοποίησης» υποστηρίζει, με ένα χαμόγελο υπερηφάνειας.

Γιάννης Γιαγκίνης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.