Μια ιστορια της Κομοτηνης βραβευτηκε στο Φεστιβαλ Ντοκυμαντερ Θεσσαλονικης

Δώδεκα λεπτά κρατάει το «Κουτί» της νεαράς σκηνοθέτιδος Εύας Στεφανή, που προβλήθηκε πρόσφατα στο 6ο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης. Δώδεκα λεπτά, αρκετά για να περιγράψουν τη μονότονη ζωή της γηραιάς Μαρίκας Αμπατζίδου σε δωμάτιο του γηροκομείου Κομοτηνής. Δώδεκα λεπτά αρκετά για να κερδίσουν τις καρδιές της κριτικής επιτροπής και να αναδείξουν την ταινία κορυφαία, χαρίζοντάς της το Α’ βραβείο.

Το ντοκυμαντέρ καταγράφει την φινετσάτη γιαγιά, 95 ετών, που βλέπει διαρκώς στο «κουτί» το είδωλό της, τον αγαπημένο της, που δεν είναι άλλος από τον Νίκο Χατζηνικολάου. Θρακιώτης κι ο Νίκος στην καταγωγή, όπως και η Αμπατζίδου, με ρίζες μάλιστα και από την Κομοτηνή. Τον βλέπει στις ειδήσεις και επικοινωνεί μαζί του μιλώντας του, συμβουλεύοντάς τον τι να προσέχει στη ζωή του, χαϊδεύοντάς τον στην οθόνη, στέλνοντάς του φιλιά!

Φαντάζει σκηνή βγαλμένη από μίαν άλλη πραγματικότητα. Και όμως, το πρόσωπο αυτό ήταν υπαρκτό και ζούσε ανάμεσά μας. Η πρωταγωνίστρια, η Μαρίκα Αμπατζίδου, πέθανε προ τριετίας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε σε γηροκομείο της Κομοτηνής. Εκεί την κινηματογράφησε η Εύα Στεφανή και η ταινία της «Το κουτί» κέρδισε πριν από λίγες ημέρες το Α βραβείο στο 6ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης!

«Ήταν μία γοητευτική γυναίκα η Μαρίκα, καθόλου τρελή ή με γεροντική άνοια, η οποία προσπαθούσε μέσω αυτής της επικοινωνίας της με το “γυαλί” να ξεφύγει από τον μίζερο, ασφυκτικό και χωρίς φαντασία και χιούμορ ιδρυματικό χώρο όπου ζούσε», υποστήριξε πρόσφατα στον Παύλο Κάγιο (ΝΕΑ) η σκηνοθέτης, η οποία «έπεσε» πάνω της όταν βρέθηκε στο γηροκομείο Κομτοηνής για τα γυρίσματα της εκπομπής «Κλειστοί χώροι» της ET-1. «Ήταν ένα πρόσωπο που δεν ήθελε να αφήσει τη ζωή από τα χέρια της, “φρεσκάριζε”, όπως μου έλεγε, τα γαλλικά της και προσπαθούσε να μην ξεκοπεί από τον έξω κόσμο», συμπληρώνει.

Η Εύα Στεφανή είναι η κόρη του γνωστού ψυχίατρου και πρώην υπουργού Υγείας Κωστή. Είχε πάντα πάνω της το βάρος του ονόματος, κάτι που και η ίδια παραδέχεται ότι την επηρέασε στην ζωή της: «Πάντα τον λάτρευα, αλλά θα προτιμούσα να μην είχε κανέναν από τους δύο τίτλους – άσε που μικρή πίστευα ότι όλοι οι πατεράδες είναι ψυχίατροι»! Ίσως όμως και στο γεγονός αυτό να οφείλεται η μοναδική της ικανότητα στα κινηματογραφικά πορτρέτα εγκλείστων και μοναχικών ανθρώπων. «Μου αρέσει να μπαίνω στη ζωή ανθρώπων που ποτέ δεν θα είχα την τύχη να τους γνωρίσω, αν δεν γύριζα ντοκιμαντέρ. Και μέσα από αυτές τις γνωριμίες, έρχομαι σε επαφή με πολύ περισσότερες πραγματικότητες απ ό,τι αν έκανα ταινίες με υπόθεση μέσα από τη δική μου φαντασία» υποστηρίζει. Αυτός είναι και ο λόγος που μέχρι σήμερα η Εύα Στεφανή, μετά τις κινηματογραφικές της σπουδές στην Αμερική και την Αγγλία, έχει γυρίσει οκτώ ντοκιμαντέρ. Ανάμεσά τους «Το γράμμα από το Αλβατρός» με την ιστορία δύο φυλακισμένων φίλων, που μέχρι πρόσφατα ήταν η αγαπημένη ταινία της Εύας Στεφανή. Μέχρι τότε που βραβεύθηκε για την καταγραφή της μίζερης ζωής μιας Κομοτηναίας γιαγιάς, η οποία δεν πρόλαβε να δει τον εαυτό της στην τηλεόραση που τόσο είχε αγαπήσει.

Γιάννης Γιαγκίνης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.